น่าเซินบุ๊คเฮาส์ นิตยสารสืบสวนและระทึกขวัญ ได้ทำให้ผู้อ่านคุ้นเคยกับ "ปู๋เย่โหว" ไปเรียบร้อยแล้ว

ความคุ้นเคยนี้เกิดขึ้นจากเรื่องสั้นสามเรื่องก่อนหน้าของปู๋เย่โหว แม้ว่าเขาจะเป็นนักเขียนหน้าใหม่ที่เพิ่งเปิดตัวได้เพียงสองเดือน

แต่คุ้นเคยไม่ได้แปลว่าจะชอบ

เช่น ต้านี พนักงานต้อนรับหน้าร้านของแบรนด์โซฟายี่ห้อหนึ่ง เธอก็ไม่ได้ปลื้มปู๋เย่โหวเอาเสียเลย

เรื่องแรกที่ต้านีอ่านของปู๋เย่โหวมีชื่อว่า "เก้าอี้มนุษย์"

จนถึงตอนนี้ เธอก็ยังไม่อาจลืมความรู้สึกในวันนั้นหลังจากอ่านจบได้

วันนั้น

เธอนั่งอยู่บนโซฟารุ่นเรือธงตัวใหม่ของบริษัท

มันเป็นโซฟาเดี่ยว ขนาดใหญ่ หนักหน่วง หุ้มด้วยหนังสุดประณีต ภายในอัดแน่นด้วยฟองน้ำที่นุ่มสบาย

ยืดหยุ่นดีเยี่ยม

สัมผัสได้ถึงความผ่อนคลาย

นั่งบนโซฟาแบบนี้อ่านนิยาย ต้านีรู้สึกว่าเป็นความสุขที่สุด

แต่ยังอ่านไม่ทันจบ เธอกลับกระโดดขึ้นมาด้วยความตกใจ พอมองกลับไปที่โซฟาใหญ่ที่กว้างพอจะซ่อนคนเข้าไปได้ เธอก็รู้สึกราวกับมีมดไต่ไปทั่วทั้งตัว!

นี่ไม่ใช่ส่วนที่น่ากลัวที่สุด

ส่วนที่น่ากลัวยิ่งกว่าคือในโชว์รูมที่ต้านีทำงาน มีโซฟาแบบนี้วางอยู่เกือบร้อยตัว!

วินาทีนั้น ต้านีอยากจะวิ่งหนีออกไปทันที!

เธอรู้สึกว่าโซฟาทั้งร้อยตัวในโชว์รูมแผ่รังสีอันเย็นยะเยือกออกมา!

แต่ในฐานะพนักงานต้อนรับของแบรนด์โซฟา นี่คืองานของเธอ บางครั้งเธอยังต้องช่วยขายโซฟาให้ลูกค้าด้วยซ้ำ

กล่าวโดยสรุป

วันนั้น ต้านีทำงานด้วยอาการซังกะตาย หัวใจเต็มไปด้วยความเกลียดชังต่อปู๋เย่โหว เธอใช้เวลาหลายวันกว่าจะปรับตัวได้

เพราะเหตุนี้

เมื่อเดือนก่อน นิตยสารสืบสวนและระทึกขวัญ นำเรื่องของปู๋เย่โหวมาตีพิมพ์เป็นเรื่องแรกอีกครั้ง ต้านีก็เลือกที่จะเมินเฉย

เธอเริ่มอ่านจากท้ายเล่มย้อนขึ้นมาแทน!

ผลลัพธ์ก็ไม่ต้องพูดถึง บทสุดท้ายในเล่มของเดือนนั้นก็เป็นผลงานของปู๋เย่โหวเช่นกัน!

หลีกเลี่ยงบทแรกได้ แต่ก็หนีบทสุดท้ายไม่พ้น!

วันนี้ต้านีซื้อ นิตยสารสืบสวนและระทึกขวัญ อีกครั้ง

พอเปิดดูเรื่องแรกเธอก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะทั้งน้ำตา เพราะมันก็ยังคงเป็นผลงานของปู๋เย่โหวอีกตามเคย นิตยสารเล่มนี้จะเอาแต่เขียนเรื่องของเขาอย่างเดียวเลยรึไง?

หรือว่าปู๋เย่โหวเป็นพ่อของนิตยสารเล่มนี้กัน?

ต้านีบ่นในใจและคิดจะข้ามเรื่องสั้นของปู๋เย่โหวไป แต่ชื่อเรื่องของเขาคราวนี้กลับทำให้เธอรู้สึกว่า เอาเถอะ ลองอ่านดูก็ไม่เสียหาย

"บทกวีแห่งมุมอุ่นแดด"

ชื่อเรื่องดูไม่มีความรู้สึกน่ากลัวหรือน่าสยดสยองเลยแม้แต่น้อย

ตรงกันข้าม ชื่อนี้ยังสื่อถึงความอบอุ่นและความสงบสุข ทั้งแสงแดดและบทกวี

ลองอ่านดูหน่อยก็ได้

ถ้ารู้สึกไม่ดีเดี๋ยวก็ค่อยข้ามไป

ที่สำคัญคือชื่อเรื่องสั้นของปู๋เย่โหวในครั้งนี้ มันดูไม่เข้ากับสไตล์ของเรื่องก่อนหน้าเสียเลย ทำให้เธออดสงสัยไม่ได้

หรืออาจจะเป็นธรรมชาติที่ซับซ้อนของมนุษย์ ถึงแม้จะไม่ชอบนักเขียนคนนี้ แต่ก็ยังอยากรู้ว่าเขาเขียนอะไร

ขณะที่คิดแบบนี้

เรื่องราวก็เริ่มต้นขึ้น

"ฉันลืมตาขึ้น พบว่าตัวเองนอนอยู่บนเตียงผ่าตัดตัวหนึ่ง ลุกขึ้นนั่งและมองไปรอบ ๆ นี่คือห้องกว้างขวางที่เต็มไปด้วยสิ่งของกระจัดกระจาย มีชายคนหนึ่งนั่งอยู่บนเก้าอี้ เขาอยู่ไม่ไกลจากฉันและกำลังครุ่นคิดอะไรบางอย่างเงียบ ๆ เมื่อเห็นว่าฉันตื่น เขาก็ยิ้มให้"

เริ่มต้นด้วยมุมมองบุคคลที่หนึ่งอันเป็นเอกลักษณ์

เรื่องทั้งหมดของปู๋เย่โหวใช้มุมมองนี้

แต่ตอนเปิดเรื่องของเรื่องสั้นครั้งนี้กลับไม่มีอะไรน่าขนลุกเลย

มีชายคนหนึ่งสร้างหุ่นยนต์ขึ้นมา

และหุ่นยนต์นั้นก็คือ “ฉัน”

เขาพาฉันไปที่ป่าผืนหนึ่ง ที่นั่นมีบ้านอยู่หลังหนึ่งและห่างออกไปก็มีสุสานแห่งหนึ่ง

“ฉัน” ในเรื่องรู้สึกสงสัย:

ทำไมเราต้องอยู่ในป่า แล้วคนอื่น ๆ อยู่ที่ไหน?

ชายคนนั้นตอบว่า:

มนุษย์เกือบทั้งหมดสูญเสียชีวิตไปจากการติดเชื้อแบคทีเรียที่ปกคลุมไปทั่วท้องฟ้า

ก่อนจะติดเชื้อ เขาและลุงได้ย้ายมาอยู่ที่นี่

แต่น่าเสียดายที่ลุงของเขาก็ติดเชื้อและเสียชีวิตไปนานแล้ว

สุสานที่อยู่ห่างออกไปก็คือที่ฝังลุงของเขานั่นเอง

ต้านีอ่านไปก็ส่ายหัวไป

นี่สินะที่เขาเป็น

เปิดเรื่องด้วยการให้ตัวละครชายบอกเล่าแบบง่าย ๆ ว่า มนุษย์แทบจะสูญพันธุ์ไปหมดแล้ว

ตัวหนังสือของปู๋เย่โหวยังคงเยือกเย็นและไร้ความรู้สึกเหมือนเช่นเคย

การบรรยายเรื่องความเป็นและความตายของเขามีความเยือกเย็นจนชวนให้คนอ่านขมวดคิ้ว

ราวกับว่าชีวิตและความตายเป็นเรื่องง่ายดายเพียงนี้

แต่เรื่องราวในตอนนี้ยังไม่มีองค์ประกอบที่น่าขนลุก

ต้านีอ่านต่อไปและยิ่งส่ายหัวหนักขึ้น

เพราะชายคนนั้นพูดอย่างเฉยเมยว่า:

"เมื่อวานผมตรวจพบว่าตัวเองติดเชื้อแล้ว หลังจากที่ผมตาย คุณก็แค่ขุดหลุมฝังผมไว้ข้าง ๆ หลุมของลุงก็พอ นั่นคือเหตุผลที่ผมสร้างคุณขึ้นมา"

เรียบร้อย

ชายผู้ที่อาจเป็นมนุษย์คนสุดท้ายของโลกก็กำลังจะตาย

และ “ฉัน” เป็นเพียงหุ่นยนต์

เรื่องนี้ถึงตอนนี้ก็ยังไม่ได้ทำให้รู้สึกกลัว แต่การบรรยายถึงชีวิตและความตายกลับทำให้ต้านีรู้สึกถึงความไร้หัวใจและเยือกเย็นของปู๋เย่โหวมากขึ้น

วันเวลาผ่านไป

“ฉัน” เริ่มดูแลชีวิตของชายคนนั้นในช่วงสุดท้าย

ในฐานะหุ่นยนต์ “ฉัน” ไม่มีความรู้สึก และไม่เข้าใจความหมายของชีวิตและความตาย

ชายคนนั้นสังเกตเห็นและพูดขึ้นว่า:

"เพื่อให้คุณสามารถฝังผมได้อย่างถูกต้อง ผมอยากให้คุณเข้าใจว่า ‘ความตาย’ คืออะไร"

ถึงตรงนี้

ต้านีหัวเราะออกมา

“ความตายคืออะไร?”

ตัวหนังสือที่เยือกเย็นและสมเหตุสมผลของปู๋เย่โหวจะสามารถบรรยายถึงความลึกซึ้งของชีวิตได้จริงหรือ?

เธอเริ่มอยากรู้ว่า:

ปู๋เย่โหวจะเขียนถึง “ความตาย” อย่างไร

ตัวหนังสือยังคงเยือกเย็นตามแบบฉบับ แต่มีรายละเอียดของชีวิตเข้ามาเพิ่มเติม

เราพักอาศัยอยู่ในป่า ที่หน้าบ้านมีแปลงผักแห่งหนึ่ง ซึ่งมักมีเจ้ากระต่ายมาขโมยกินผัก

“ฉัน” ไม่มีอะไรให้ทำมากนัก จึงพยายามจับกระต่ายให้ได้

แต่ด้วยร่างกายที่ถูกออกแบบมาให้เหมือนผู้หญิงโตเต็มวัย ทำให้การจับกระต่ายเป็นไปไม่ได้เลย

เจ้ากระต่ายดูเหมือนจะล้อเลียนฉัน มันหายวับไปในป่าทันที

ชายคนนั้นดูเหมือนจะมีความสุขมาก เขาหัวเราะไม่หยุด

เขาหัวเราะพลางพูดว่า:

"เมื่อใช้ชีวิตไปเรื่อย ๆ คุณจะค่อย ๆ กลายเป็นเหมือนมนุษย์มากขึ้น"

พอกลับถึงบ้านเขาก็ยังหัวเราะอยู่ ฉันที่ไม่ค่อยเข้าใจอะไรนัก แต่ลึก ๆ ในใจรู้สึกคันยุบยิบ อุณหภูมิของร่างกายเริ่มสูงขึ้น จนไม่รู้จะทำอย่างไรได้แต่เกาศีรษะ

“อ้อ แบบนี้นี่เอง”

ดูเหมือนว่านี่คือความรู้สึกที่เรียกว่า “เขินอาย”

จู่ ๆ ฉันก็เริ่มรู้สึกไม่ชอบที่เขาหัวเราะ

ระหว่างมื้อกลางวัน เขาเคาะโต๊ะสองครั้งเพื่อเรียกความสนใจจากฉัน

ฉันที่กำลังซดซุปอยู่ก็เงยหน้ามองเขา

เขาใช้ส้อมจิ้มผักขึ้นมา ผักนั้นเต็มไปด้วยรอยแทะของกระต่าย

"ทำไมในสลัดกับซุปของฉันถึงมีแต่ผักที่กระต่ายแทะแล้ว แต่ในของคุณกลับไม่มีเลยล่ะ?"

"มันก็แค่บังเอิญน่ะ เป็นเรื่องของความน่าจะเป็น"

ฉันตอบพลางกินสลัดผักที่ไม่มีรอยแทะของกระต่าย

ต้านีหลุดหัวเราะออกมาเบาๆ

ไม่นึกเลยว่า "ปู๋เย่โหว" จะเขียนฉากที่ดูขี้เล่นแบบนี้ได้

แม้ว่าต้านีจะไม่ค่อยชอบ "ปู๋เย่โหว" แต่เธอก็ต้องยอมรับว่าการบรรยายรายละเอียดชีวิตประจำวันในส่วนนี้ทำได้ดีมาก มันให้ความรู้สึกอบอุ่นหัวใจ

หุ่นยนต์เริ่ม "รู้จักอาย"

หุ่นยนต์เริ่ม "เล่นพิเรนทร์"

เหมือนที่ชายคนนั้นพูดไว้ว่า “ในชีวิตประจำวัน เจ้าก็จะค่อยๆ เป็นเหมือนมนุษย์มากขึ้น”

“ดูเหมือนว่ามันจะไม่ใช่แนวของปู๋เย่โหวเหมือนเรื่องก่อนๆ เลยนะ” ต้านีพูดพึมพำกับตัวเอง

เรื่องราวยังคงดำเนินต่อไป

ชายคนนั้นบอกว่าเขาเหลือเวลาอีกแค่อาทิตย์เดียวก่อนจะตาย เหมือนว่าเขาจะสามารถตรวจสอบเวลาตายของตัวเองได้อย่างแม่นยำ แต่ตัวฉันเองกลับยังไม่เข้าใจความหมายของ "ความตาย"

สำหรับหุ่นยนต์อย่างฉัน การตายคือการที่ฟังก์ชันหยุดทำงานตามที่ถูกตั้งโปรแกรมไว้

ฉันเอาข้อมือแนบหู ฟังเสียงมอเตอร์ที่กำลังทำงาน ติ๊กต็อก…ติ๊กต็อก เป็นเสียงที่บ่งบอกว่ามอเตอร์กำลังเดินเครื่องไปเรื่อยๆ และเมื่อมันหยุดทำงาน ฉันก็จะ "ตาย" เช่นกัน

เมื่อชีวิตของชายคนนั้นเหลือเวลาอีกเพียงห้าวัน

กระต่ายตัวหนึ่งเข้ามาแอบกินผักในสวนอีกครั้ง และฉันก็ยังอยากจับเจ้าสัตว์ตัวเล็กตัวนี้ให้ได้ ฉันจึงไล่ตามมันไปอย่างไม่คิดชีวิต

ฝนเริ่มตกลงมา

ฉันไล่ตามกระต่ายไปจนถึงขอบหน้าผา กระต่ายตัวขาวตัวนั้นไม่มีทางหนี มันยืนนิ่งให้ฉันอุ้มไว้ในอ้อมแขน ฉันสัมผัสได้ถึงความอบอุ่นเล็กๆ ในมือ มันเหมือนจะร้อนขึ้นเรื่อยๆ

ทันใดนั้น

หน้าผาก็เริ่มถล่ม

ฉันหล่นลงไปพร้อมกับกระต่ายในอ้อมแขน

แรงกระแทกที่รุนแรงทำให้ร่างกายของฉันเสียหายไปครึ่งหนึ่ง ขาข้างหนึ่งขาด รอยแยกขนาดใหญ่จากหน้าท้องถึงหน้าอก แต่สำหรับหุ่นยนต์อย่างฉัน นี่ไม่ใช่ความเสียหายที่ร้ายแรง

ฉันมองไปที่กระต่ายในอ้อมอก

ขนสีขาวของมันเต็มไปด้วยสีแดง ฉันรู้ว่านั่นคือเลือด

ตัวของกระต่ายค่อยๆ เย็นลง ความอบอุ่นเหมือนจะไหลออกจากอ้อมแขนฉันไปหมดแล้ว

ฉันอุ้มกระต่ายกลับบ้านด้วยขาข้างเดียวที่เหลืออยู่ เดินกะเผลกๆ ชิ้นส่วนของฉันหล่นออกมาทีละชิ้น ท่ามกลางสายฝนที่ไม่มีทีท่าว่าจะหยุด

พอถึงบ้าน ฉันถามชายคนนั้นว่า กระต่ายตัวนี้พอจะช่วยชีวิตมันได้ไหม?

ชายคนนั้นส่ายหัวและบอกว่า กระต่ายตัวนี้ทนแรงกระแทกจากการตกลงมาไม่ไหว มันตายไปแล้วในอ้อมแขนของฉัน

ฉันนึกถึงกระต่ายที่เคยกระโดดโลดเต้นไล่ต้อนฉันในสวนผัก และมองดูเจ้ากระต่ายที่ตอนนี้ขนขาวกลายเป็นสีแดง ดวงตาหรี่ลงเหลือเพียงเส้นบางๆ และมันนิ่งสนิท

“อา…อา…”

ฉันอ้าปากเหมือนจะพูดอะไรบางอย่าง แต่กลับไม่สามารถเอ่ยคำใดออกมาได้

ฉันรู้สึกถึงความเจ็บปวดที่ออกมาจากส่วนลึกในอก ทั้งที่ฉันเป็นหุ่นยนต์ ไม่น่าจะรู้จัก "ความเจ็บปวด" ได้

แต่ทำไมฉันถึงเจ็บปวดได้ล่ะ?

ฉันทรุดตัวลงกับพื้น

ฉันถูกออกแบบมาให้มีฟังก์ชันหลั่งน้ำตา

เขามองฉันด้วยสายตาเศร้าอย่างสุดซึ้ง และพูดว่า:

“นี่แหละคือความตาย”

ฉันเอามือจับศีรษะตัวเองแน่น ฉันเข้าใจแล้ว "ความตาย" ก็คือความเจ็บปวดเมื่อสูญเสียบางสิ่งไป

…

ต้านีรู้สึกเหมือนหัวใจของเธอถูกบีบแน่น

เธอเคยสงสัยว่า "ปู๋เย่โหว" นักเขียนที่มักจะเขียนเรื่องที่เกี่ยวกับความตายเสมอ จะสามารถถ่ายทอดความหมายของชีวิตและความตายออกมาได้ดีหรือไม่?

ตอนนี้เธอรู้คำตอบแล้ว

"ปู๋เย่โหว" ไม่ใช่ว่าไม่เข้าใจความตาย—

"ความตายก็คือความเจ็บปวดจากการสูญเสียบางสิ่งไป"

เรื่องราวใช้มุมมองของหุ่นยนต์ในการเล่าถึงความตาย ซึ่งควรจะเป็นสิ่งที่เยือกเย็นและไร้ความรู้สึก แต่พออ่านถึงตรงนี้ ต้านีกลับรู้สึกตาเริ่มร้อนผ่าว

เรื่องยังไม่จบ

เมื่อชายคนนั้นซ่อมร่างกายที่เสียหายของฉัน ฉันก็โกรธเขาเป็นครั้งแรก:

“ฉันเกลียดคุณ!”

ทำไมคุณต้องสร้างฉันขึ้นมาด้วย?

ถ้าฉันไม่ได้เกิดมาบนโลกนี้ ถ้าฉันไม่ได้รักอะไรเลย ฉันก็คงไม่ต้องกลัวความตายและการจากลาที่เจ็บปวดแบบนี้

ฉันร้องไห้จนพูดไม่ออก

ฉันชอบผู้ชายคนนี้

แต่ชายคนนี้สร้างฉันขึ้นมา เพียงเพราะต้องการให้ฉันฝังศพเขา

ถ้าความเจ็บปวดนี้จะมากขนาดนี้ ฉันคงอยากไม่มีหัวใจเสียดีกว่า ฉันเกลียดหัวใจที่เขามอบให้ฉัน

เขาแสดงสีหน้าเศร้าออกมา

ชีวิตของเขาก็กำลังหมดลงทีละน้อย

ฉันคิดว่าอีกไม่นานเขาก็คงจะเหมือนกระต่ายตัวนั้น ที่นอนนิ่งไม่ไหวติง

“เหลืออีกกี่ชั่วโมง?”

ในช่วงเวลานับถอยหลังของชีวิตเขา ฉันมองออกไปข้างนอกแล้วถามเขา

เขานิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะบอกฉันว่าชีวิตเขาเหลือเวลาอีกกี่วินาที

ฉันเกิดคำถามขึ้นในใจ

ถ้าความตายเกิดจากแบคทีเรีย มันจะสามารถคำนวณเวลาได้แม่นยำขนาดนี้เลยเหรอ?

“ฉันก็สามารถคำนวณเวลาที่ตัวเองจะตายได้อย่างแม่นยำ เพราะหุ่นยนต์อย่างฉันถูกตั้งโปรแกรมให้หยุดทำงานในเวลาที่กำหนดไว้แต่แรก เช่นเดียวกับเธอ…”

ทำไมคุณต้องแสร้งเป็นมนุษย์ด้วย?

ฉันเอาหูแนบหน้าอกเขา และได้ยินเสียงมอเตอร์ทำงานเบาๆ

ต้านีหยุดพลิกหน้าหนังสือทันที

เธอรู้สึกเหมือนโดนพายุอารมณ์ซัดเข้าใส่อย่างแรง ขณะเดียวกันก็เบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง นี่คือจุดพลิกผันที่น่าทึ่งที่สุด!

ที่แท้ชายคนนั้นก็เป็นหุ่นยนต์เหมือนกัน!

“ปู๋เย่โหว” ขึ้นชื่อเรื่องการใส่จุดหักมุมท้ายเรื่อง แต่ครั้งนี้จุดพลิกผันกลับกระทบใจอย่างลึกซึ้ง

สาระสำคัญของเรื่องนี้ได้รับการยกระดับขึ้นอย่างมาก!

จากที่หุ่นยนต์ในเรื่องเข้าใจความตายว่า: "คือความเจ็บปวดจากการสูญเสียบางสิ่งไป"

แต่ในตอนนี้ เรื่องไม่ได้พูดตรงๆ แต่แฝงไว้ว่า "ชีวิตคือการเติบโตและการส่งต่อ!"

นี่แหละความหมายของชีวิต!

ต้านีไม่อยากยอมรับ แต่เธอถูกเรื่องนี้สะเทือนใจอย่างรุนแรง

เธอคิดถึงวันที่คุณตาของเธอจากไป ท่านจับมือเธอไว้ด้วยรอยยิ้ม

ตอนนี้เธอเข้าใจแล้วว่าการมีใครสักคนจับมือไว้ในช่วงเวลาสุดท้ายของชีวิต มันเป็นเรื่องที่ปลอบโยนหัวใจเพียงใด

หัวใจของเธอเหมือนมีปมที่ผูกไว้เนิ่นนาน แต่ตอนนี้เธอเข้าใจแล้วว่า รอยยิ้มของคุณตาก่อนจากไปนั้นสะท้อนถึงความใจกว้างในชีวิต และความสงบในการเผชิญหน้ากับความตาย

เรื่องราวยังบอกอีกว่า ลุงของชายหุ่นยนต์นั้นเสียชีวิตไปแล้วกว่า 200 ปี

ชายคนนี้อาศัยอยู่ในความโดดเดี่ยวมาเนิ่นนาน ท้ายที่สุดเขาจึงสร้างฉันขึ้นมา เพื่อมอบชีวิตและความเป็นมนุษย์ให้ฉัน เพราะชีวิตมักโหยหาการมีเพื่อนร่วมทางเสมอ

ฉันให้อภัยเขา

เพราะฉันเข้าใจความรู้สึกของเขาในตอนที่สร้างฉันขึ้นมา บางทีในอนาคตฉันก็อาจทำสิ่งเดียวกันนี้ และในตอนนั้น ฉันกอดเขาไว้แน่น

“ขอบคุณที่สร้างฉันขึ้นมา”

…

เมื่อพลิกหน้าสุดท้าย ต้านีเห็นชื่อเรื่อง "SO-far โซฟา" ซึ่งเป็นเรื่องสุดท้ายของเล่ม

เธอเริ่มอ่านอย่างตั้งใจ

แต่เมื่ออ่านไปครึ่งเรื่อง เธอปิดหนังสือทันที สีหน้าไร้อารมณ์

และพูดพึมพำกับตัวเองว่า:

“ลืมที่ฉันพูดไว้ก่อนหน้านี้เถอะ”