"สวี่จินจือขอเพิ่มคุณเป็นเพื่อน — ยอมรับ/ปฏิเสธ"

"อู๋เสวียนขอเพิ่มคุณเป็นเพื่อน — ยอมรับ/ปฏิเสธ"

"จางเฉียงขอเพิ่มคุณเป็นเพื่อน — ยอมรับ/ปฏิเสธ"

"......"

ในตอนนี้หลินจือไป๋มีเพื่อนในเฟยซินอยู่แค่ประมาณยี่สิบคน

นอกจากครอบครัวและเพื่อนสมัยเด็กไม่กี่คนแล้ว ก็มีแต่หลินโส่วจัวและจางซีหยางที่เพิ่งได้ร่วมงานกันไม่นานนี้เท่านั้น แต่สำหรับคลื่นความสนใจจากเพื่อนร่วมชั้นปีหนึ่ง หลินจือไป๋ก็ไม่ได้ปฏิเสธ

เพื่อนใหม่ที่เพิ่งเพิ่มเข้ามาทั้งหมดจากกลุ่มในชั้นเรียน หลินจือไป๋กด "ยอมรับ" ทุกคน

สายตาที่ดูแปลก ๆ ของเพื่อนร่วมชั้นในตอนนั้น หลินจือไป๋ไม่ได้ใส่ใจนัก เพราะเขายังคงคิดเรื่องการเลือกตัวแทนอยู่

สิบกว่าหลังจากนั้น

ที่ปรึกษาของชั้นเรียนก็มาถึง

ที่ปรึกษาเป็นผู้หญิงวัยสามสิบกว่า ๆ ไม่ได้สวยมาก แต่เธอมีนิสัยที่ร่าเริง เมื่อเดินเข้าห้องมาก็ยิ้มแล้วเล่นมุกกับนักศึกษาในทันที "ฉันแซ่โจว เธอเรียกฉันว่า 'โจวเหล่าซือ' ก็ได้ แน่นอนว่าจะแอบตั้งชื่อเล่นให้ฉันก็ไม่ใช่ปัญหา แต่อย่าลืมตั้งชื่อที่ฟังดูดีหน่อยนะ"

นักศึกษาทั้งห้องหัวเราะ

จากนั้นที่ปรึกษาก็เริ่มเรียกชื่อ และบอกข่าวเกี่ยวกับการฝึกทหารในอีกไม่กี่วันข้างหน้า และสุดท้ายก็พูดถึงเรื่องหอพัก "ในชั้นเรียนของเรามีเพียงนักศึกษาเดียวที่ไปกลับ ที่เหลือพักในหอพักกันหมด อย่าลืมปฏิบัติตามกฎระเบียบของหอพัก เข้านอนให้ตรงเวลา..."

หลินจือไป๋เป็นนักศึกษาเพียงคนเดียวที่ไปกลับ

แม้ว่ามหาวิทยาลัยศิลปะฉินโจวจะกำหนดให้นักศึกษาปีหนึ่งพักในหอพัก แต่บ้านของหลินจือไป๋ได้ยื่นเรื่องขออนุญาตเป็นกรณีพิเศษ โดยไม่ได้ถือเป็นอภิสิทธิ์อะไร เพราะมหาวิทยาลัยก็อนุญาตให้นักศึกษาบางคนไปกลับได้ เพียงแต่ต้องมีการลงนามรับรองจากผู้ปกครองเท่านั้น

หลังเลิกเรียน

นักศึกษาคนอื่น ๆ พากันกลับหอพัก ส่วนหลินจือไป๋ก็กลับบ้านเช่นเคย

เพราะระยะทางไม่ไกลนัก หลินจือไป๋ตัดสินใจที่จะเดินไปกลับทุกวัน

เมื่อกลับมาถึงบ้านตอนห้าโมงเย็น หลินจือไป๋ได้ตัดสินใจเรื่องการเลือกตัวแทนหลังจากที่พิจารณาอย่างรอบคอบแล้ว

เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาและโทรหาเจียงเฉิง

"คุณหลิน"

เจียงเฉิงรับโทรศัพท์อย่างรวดเร็ว “สวัสดีครับ”

หลินจือไป๋ถามว่า “ตอนนี้คุณสะดวกคุยไหม?”

เจียงเฉิงรีบตอบ “สะดวกครับ เราจะนัดเจอกันที่ไหนครับ?”

"มาที่บ้านผมเถอะ"

หลินจือไป๋ให้ที่อยู่ของตัวเองไป

ครึ่งชั่วโมงต่อมา เจียงเฉิงก็มาถึงบ้านของหลินจือไป๋

หลินจือไป๋เชิญเขาเข้ามานั่งในห้องรับแขก ทั้งสองนั่งลงที่โต๊ะน้ำชา

“คุณหลิน…”

“คุณควรจะเรียกผมว่าเจ้านายแล้วล่ะ”

หลินจือไป๋ค่อย ๆ ชงชาให้เจียงเฉิง

เจียงเฉิงนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยิ้มและถามว่า "ผมผ่านการสัมภาษณ์แล้วใช่ไหมครับ?"

"ใช่"

หลินจือไป๋ตอบ "ต่อจากนี้จะมีระยะเวลาทดลองงานสามเดือน เงินเดือนเดือนละหนึ่งแสนหยวน ถ้าคุณผ่านทดลองงาน ค่าตอบแทนอาจจะเพิ่มขึ้นอีก"

"แล้วงานของผมคืออะไรครับ?"

เจียงเฉิงพอใจกับค่าตอบแทนมาก แต่จนถึงตอนนี้เขายังไม่รู้เลยว่าตัวเองต้องทำอะไร

"อธิบายง่าย ๆ คงไม่ได้"

หลินจือไป๋กล่าว "คุณเข้าใจได้ว่าคุณทำงานให้ผมโดยตรง"

"เข้าใจครับ!"

เจียงเฉิงถามต่อ "แล้วหน้าที่ของผมคืออะไรครับ?"

หลินจือไป๋ตอบว่า "ผมมีนิยายขนาดสั้นอยู่เรื่องหนึ่งที่ต้องการเผยแพร่ แต่ผมไม่ต้องการให้ใครรู้ว่านิยายเรื่องนี้เป็นของผม"

นิยายที่หลินจือไป๋ต้องการเผยแพร่คือ "เก้าอี้มนุษย์" ซึ่งเป็นนิยายขนาดสั้น มีความยาวประมาณหมื่นคำ หลินจือไป๋เขียนเสร็จเมื่อวานนี้ การเผยแพร่ในเร็ววันจะทำให้เขาได้รับชื่อเสียงในเร็ววันเช่นกัน

"สามารถจัดการได้ครับ"

เจียงเฉิงเสนอว่า “เราสามารถตั้งสตูดิโอขนาดเล็กขึ้นมา เพื่อใช้เป็นบัญชีในการส่งต้นฉบับ ก็จะไม่มีข้อมูลส่วนตัวของคุณรั่วไหลออกไป”

ในใจเจียงเฉิงเต็มไปด้วยคำถาม

แต่เจียงเฉิงเป็นคนที่รู้จักวางตัวและไม่ถามอะไร

เจ้านายคนนี้ดูจะลึกลับพอตัว ดูท่าทางจะมีภูมิหลังไม่ธรรมดา หน้าที่ของเขาคือทำตามคำสั่งของอีกฝ่าย ตราบใดที่มันไม่ใช่เรื่องผิดกฎหมาย เงินเดือนหลักแสนหยวนก็ทำให้ทุกอย่างกลายเป็นเรื่องเล็กน้อย

"ดีมาก"

หลินจือไป๋กล่าว "รายละเอียดคุณจัดการได้เลย ถ้าต้องการให้ผมช่วยอะไร บอกได้ทันที"

เจียงเฉิงพยักหน้า “สตูดิโอจะต้องใช้ชื่อผมเป็นเจ้าของ แล้วเราจะทำสัญญารักษาความลับเพิ่มเติมเพื่อระบุว่าคุณคือเจ้าของตัวจริง นอกจากนี้ คุณยังต้องตั้งนามปากกาไว้ใช้สำหรับเผยแพร่งานเขียน”

นามปากกาเหรอ

หลินจือไป๋คิดเล็กน้อย

แน่นอนว่า "ไป๋ตี้" นั้นใช้ไม่ได้แล้ว เพราะมันเป็นตัวตนที่เปิดเผย

ในขณะนั้นเอง หลินจือไป๋สังเกตเห็นไอน้ำที่กำลังลอยขึ้นจากถ้วยชา แล้วเขาก็เกิดไอเดียขึ้นมา

"ปู๋เย่โหว"

“ซึ่งเป็นฉายาที่ใช้เรียกชาที่ดี”

หลินจือไป๋ชอบดื่มชา จึงเลือกใช้ชื่อที่เกี่ยวข้องกับชาเป็นนามปากกา

"ปู๋เย่โหว?"

เจียงเฉิงไม่รู้ว่านี่เป็นชื่อที่ใช้เรียกชา เพียงแต่รู้สึกว่าชื่อนี้ดูยิ่งใหญ่คล้ายกับตำแหน่งขุนนางในสมัยโบราณ เขาจึงเอ่ยชมออกมา "เป็นชื่อที่ยอดเยี่ยมมาก!"

หลินจือไป๋ไม่สนใจคำชม เขาถามต่อว่า "คุณรู้เรื่องสำนักพิมพ์ฉินโจวบ้างไหม?"

เจียงเฉิงคิดเล็กน้อยก่อนจะตอบว่า “ปกติแล้วนักเขียนมักจะเลือกทำงานกับน่าเซินบุ๊คเฮ้าส์ เทียนกวง หรือสำนักพิมพ์เฉินฮวา ซึ่งเป็นสำนักพิมพ์ที่มีแบ็คอัพจากสามยักษ์ใหญ่ จึงมีฐานผู้อ่านที่กว้างที่สุด ส่วนสำนักพิมพ์อื่น ๆ ผมไม่ค่อยรู้มากนัก แต่คืนนี้ผมจะหาข้อมูลให้ละเอียด แล้วคุณจะได้เปรียบเทียบและเลือกสำนักพิมพ์ที่เหมาะสมที่สุดกับงานของคุณ”

หลินจือไป๋เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย

อุตสาหกรรมบันเทิงของฉินโจวนี่ไม่สามารถหลีกเลี่ยงสามยักษ์ใหญ่อย่างเฉินฮวา เทียนกวง และน่าเซินไปได้เลย

“ขอบคุณมาก เรื่องสตูดิโอขอฝากให้คุณจัดการ ผมจะไม่ออกหน้าเอง ส่วนสัญญาการจ้างงาน เราเซ็นกันพรุ่งนี้เลย”

หลินจือไป๋กล่าว

“ได้ครับ!”

“ถ้าอย่างนั้นคุณไปทำงานก่อนเถอะ”

เจียงเฉิงออกไปจากบ้าน แม้ว่าเขาจะไม่เคยคาดคิดว่างานที่เริ่มทำจะไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกับการเงินเลยก็ตาม ยิ่งไปกว่านั้นคือการที่หลินจือไป๋เป็นเจ้านายของเขา ซึ่งอีกฝ่ายตั้งใจที่จะเข้าสู่วงการในฐานะนักเขียน

หลังจากเจียงเฉิงออกไปแล้ว

หลินจือไป๋ดื่ม "ปู๋เย่โหว" ที่ยังอุ่นอยู่จนหมด จากนั้นก็เคาะโต๊ะน้ำชาเบา ๆ ด้วยปลายนิ้ว

ตอนนี้เจียงเฉิงยังอยู่ในช่วงทดลองงาน หลินจือไป๋จึงไม่ได้บอกอะไรมากนัก เพียงแค่ให้เขาช่วยทำงานง่าย ๆ ก่อน

“ติงติง”

เสียงระบบดังขึ้น

พร้อมกับตัวอักษรที่ปรากฏขึ้นมา

【ยินดีด้วย คุณทำภารกิจสำเร็จ: ค้นหาตัวแทน】

【รางวัลภารกิจ: แต้มทักษะ*1】

หลินจือไป๋ยิ้มเล็กน้อย เก็บแต้มทักษะไว้ก่อน

ตอนนี้เขามีแต้มทักษะอยู่สามแต้ม แต้มนี้มีค่าอย่างมาก แต่ก็ไม่ได้หายากอย่างที่เขาคิด ระบบออกภารกิจค่อนข้างบ่อย และภารกิจเหล่านี้ส่วนใหญ่ก็ไม่ได้ยากที่จะทำให้สำเร็จ

ในขณะนั้นเอง

พี่สาวของเขา หลินซี โทรมา

"พี่หาคนทำความสะอาดให้แล้วนะ ตอนนี้เธอกำลังรออยู่หน้าบ้าน ถ้าไม่ถูกใจ พี่จะหาคนมาเปลี่ยนให้"

"ขอบคุณครับ"

หลินจือไป๋เดินไปเปิดประตู

หลินซียิ้มแล้วกล่าวว่า "พี่งานยุ่งมาก ช่วงนี้เลยไม่ได้ไปหาเรา ตั้งใจเขียนเพลงนะ ประตูแผนกดนตรีหมายเลข 13 ของพี่พร้อมเปิดรับเสมอ!"

“รู้แล้วครับ”

หลังจากวางสาย

หลินจือไป๋เปิดประตู และพบหญิงวัยสามสิบกว่าคนหนึ่ง เธอไม่ได้อ้วนแต่ก็ดูแข็งแรงเหมือนคนที่ทำงานหนักเป็นประจำ

“สวัสดีค่ะคุณผู้ชาย!”

หญิงคนนั้นแนะนำตัวอย่างเกร็ง ๆ “คุณหลินเป็นคนแนะนำฉันมาทำงานบ้านที่นี่ หากคุณต้องการอะไรสามารถบอกฉันได้เสมอ ฉันชื่อหลิวหงฮว่า นี่เป็นบัตรประชาชนของฉัน…”

“เชิญเข้ามาครับ”

หลินจือไป๋ยืนยันตัวตนแล้วจึงพยักหน้า “ผมจะเรียกคุณป้าหลิวก็แล้วกันนะครับ คุณแค่ทำความสะอาดชั้นหนึ่งและชั้นสองให้เรียบร้อย ส่วนชั้นสามหากจำเป็นต้องทำความสะอาด ผมจะแจ้งอีกที”

ผู้ช่วยด้านธุรกิจถูกจัดการเรียบร้อยแล้ว

ผู้ช่วยด้านชีวิตประจำวันก็พร้อมแล้วเช่นกัน

หลินจือไป๋เดินกลับไปที่ห้องนอนบนชั้นสาม เขายืนมองวิวข้างนอกจากหน้าต่างบานใหญ่ รู้สึกราวกับว่ามีแผนที่กว้างใหญ่กำลังค่อย ๆ เปิดเผยให้เห็นเพียงแค่ส่วนเล็ก ๆ ของมันเท่านั้น