น่ากลัวเหลือเกิน!

เมื่อเห็นผลงานของหลินจือไป๋ที่เริ่มเป็นรูปเป็นร่างแล้ว วาตานาเบะ เคนอดไม่ได้ที่จะสูดลมหายใจเย็นเฉียบเข้าไป—

ภาพวาดหมึกจีนมีลักษณะเฉพาะตัวอย่างชัดเจน

ภาพวาดหมึกจีนแบบดั้งเดิม ไม่จำเป็นต้องเน้นมุมมองแบบจุดรวมสายตา ไม่เน้นการเปลี่ยนแปลงของแสงและสีตามธรรมชาติ และแม้แต่ความเหมือนจริงของรูปลักษณ์วัตถุก็ไม่ต้องยึดติดมากนัก

ขอเพียงถ่ายทอดอารมณ์ความรู้สึกส่วนตัวของผู้วาดก็เพียงพอแล้ว

พูดอีกอย่างก็คือ หลายครั้งพวกเขาจงใจจะไล่ตาม “เสน่ห์ของความเหมือนและไม่เหมือนในเวลาเดียวกัน”

แต่ก็เพราะเหตุผลนี้เอง

ภาพหมึกของหลายคนจึงแบนราบเป็นพิเศษ ไม่สามารถไปถึงขอบเขตของ “เติมรูปร่างด้วยจิตวิญญาณ” ได้เลย

หากคุณบอกว่าเขาวาดไม่เหมือนจริง เขายังจะแย้งอีกว่า—

ภาพหมึกจีนมันก็เป็นแบบนี้แหละ มีแต่ภาพสีน้ำมันเท่านั้นแหละที่ต้องใส่ใจว่าเหมือนไม่เหมือน…

ในความเป็นจริงแล้ว นี่คือความเข้าใจผิดอย่างร้ายแรง

เน้นจิตวิญญาณ ไม่ไล่ตามความเหมือนของรูปทรง เป็นขอบเขตที่ศิลปินภาพหมึกระดับสูงสุดเท่านั้นถึงจะไปถึงได้

สำหรับระดับทั่วไปแล้ว ทางที่ดีที่สุดคือเริ่มต้นจาก “วาดให้เหมือน” ก่อน แล้วจึงค่อย ๆ ไล่ตามการแสดงออกทางศิลปะของตนเอง

และภาพหมึกของหลินจือไป๋ ก็คือประเภทที่ “วาดได้เหมือนมาก”

ถ้าอย่างนั้นต้องถามว่า การวาดให้เหมือนคือทักษะของมือใหม่หรือเปล่า แล้วหลินจือไป๋นี่ไม่ใช่กำลังทำเหมือนมือใหม่หรือ?

แน่นอนว่าไม่ใช่

เพราะความเหมือนของหลินจือไป๋ ไม่ใช่ความเหมือนแบบเหมือนจริง คำอธิบายที่แม่นยำสำหรับภาพของเขาคือ “ทั้งรูปร่างและจิตวิญญาณครบถ้วน!”

วาดให้เหมือน แต่ไม่ได้หลุดจากความเป็นจริงไป และยังผสานการแสดงออกทางศิลปะเอาไว้อย่างกลมกลืน!

แสงอาทิตย์ยามเย็น เมฆแดง ภูเขา สายน้ำ ต้นไม้ อยู่ในบรรยากาศที่ดูเหงา ๆ เศร้า ๆ และแฝงไปด้วยโทนสีเย็น

การควบคุมแบบนี้ ทำให้วาตานาเบะ เคนอดชมไม่ได้!

แต่ว่าสำหรับศิลปินระดับสุดยอดแล้ว การทำเช่นนี้ไม่ได้ถือว่าเกินความสามารถนัก เมื่อเทียบกับจุดนี้ สิ่งที่ทำให้วาตานาเบะ เคนชมเปาะ หรือกล่าวอีกอย่างว่า สิ่งที่ทำให้เขาตกใจจนร้องว่า “น่ากลัวจริง ๆ” ก็คือ ความสามารถในการจับคู่สีของหลินจือไป๋!

อย่างเช่น เมฆแดงในภาพ

เมฆแดงของหลินจือไป๋นั้น ใช้สีแดงน้ำตาลในการวางพื้น แล้วค่อย ๆ ไล่ระดับจากเข้มไปอ่อนทีละชั้น ๆ จนสุดท้ายกลายเป็นสีชมพูแบบในฝัน

“เขาปรับสีมาเท่าไหร่กันแน่?”

ตามหลักการแล้ว บนโลกนี้มีสีมากมายจนนับไม่ถ้วน!

แต่มีเพียงผู้เรียนวาดภาพเท่านั้นที่รู้ว่า สีที่ใช้ในพู่กันมีแค่ไม่กี่สิบสีเท่านั้นเอง

คุณไม่สามารถใช้สีเพียวทั้งหมดวาดภาพได้ นั่นจะดูตื้นเกินไป เว้นเสียแต่ว่าเป็นภาพหมึกขาวดำล้วน

แต่ถึงจะเป็นภาพหมึกขาวดำ ก็ยังต้องแยกแยะระดับของความเข้มอ่อน ยิ่งไม่ต้องพูดถึงสไตล์ภาพสีหมึกที่หลินจือไป๋เลือกใช้ ผลงานของเขาเมื่อมองแวบแรกจะไม่เห็นว่าสีสันเยอะมาก ดูเหมือนแต่ละจุดอยู่ถูกที่ถูกทาง

แต่ในความเป็นจริง วาตานาเบะ เคนรู้ดีว่า—

หลินจือไป๋ปรับสีมาไม่รู้กี่เฉดสีสำหรับภาพนี้!

ที่สีพวกนั้นดูไม่ออกในตอนแรก เพราะหลินจือไป๋ตั้งใจทำให้มันดูจาง เขาต้องการทำ “การแรเงา”

เพื่อผลลัพธ์ที่ละเอียดเพียงน้อยนิด ซึ่งแทบจะสังเกตไม่ได้ เขาก็ยังอุตส่าห์ผสมสีเฉพาะขึ้นมา

แสดงให้เห็นถึงความรอบคอบอย่างที่สุดของหลินจือไป๋!

และเพราะแต่ละชั้นของการแรเงาสีที่เขาผสมขึ้น เพิ่มลูกเล่นเล็ก ๆ ทีละนิด เมื่อรวมกันเข้า กลับสร้างบรรยากาศที่ไม่มีใครทำได้ถึง!

ความงามแบบนั้น ทำให้คนอดไม่ได้ที่จะใฝ่ฝัน!

ใฝ่ฝันที่จะได้เข้าไปในทิวทัศน์ใต้พู่กันของหลินจือไป๋!

พิธีกรถึงกับเอ่ยปากชื่นชมว่า “วาตานาเบะ เคนไม่ผิดจริง ๆ น่ากลัว! การปรับและจับคู่สีของอาจารย์หลินจือไป๋นี่ ช่างน่ากลัวในระดับเทพจริง ๆ…”

ในภาพของเขานั้น

สีสันหลากหลายเป็นอย่างยิ่ง!

ถ้าเปลี่ยนเป็นคนอื่น การใช้สีจำนวนมากขนาดนี้ ภาพที่ออกมาอาจจะเละเทะโดยสิ้นเชิง และอาจให้ความรู้สึกว่าภาพมันสกปรกอีกด้วย!

แต่ภาพของหลินจือไป๋ กลับจับคู่สีได้สมบูรณ์แบบ พอดีเป๊ะ!

เปรียบเทียบได้กับการออกแบบที่จงใจใช้สีที่ไม่เข้ากัน

มีเพียงยอดฝีมือระดับสูงสุดเท่านั้น ที่สามารถจัดการกับสีที่ดูไม่เข้ากันให้กลายเป็นหนึ่งเดียวอย่างกลมกลืนได้!

ไม่สิ!

วาตานาเบะ เคนแม้จะเป็นศิลปินชั้นแนวหน้าอย่างแท้จริง แต่เขาก็แน่ใจว่า ทักษะการปรับสีของเขา ยังไม่เท่ากับหลินจือไป๋!

โดยเฉพาะอย่างยิ่ง เมื่อเห็นหลินจือไป๋ใช้สีชมพูแรง ๆ ได้อย่างคล่องแคล่ว…

ตามปกติ สีนี้ไม่ค่อยเข้ากับภาพหมึกจีนเท่าไร แต่หลินจือไป๋กลับใช้มันอย่างกล้าหาญ และก็ยังเป็นคำนั้น—

กลมกลืน!

โคตรจะกลมกลืนเลยล่ะ!

ราวกับว่าทุกอย่างมันควรเป็นแบบนั้น ภูเขาลี่ซานก็ควรจะเป็นเช่นนี้เอง!

แต่ระดับนี้ ก็ยังไม่ใช่จุดที่หลินจือไป๋จะหยุดได้ หรือพูดอีกอย่างคือ ตอนนี้ผลงานยังได้แค่ 70% ตามที่เขาคาดหวัง

ดังนั้น การวาดยังคงดำเนินต่อไป

เขาต้องมอบ “เสน่ห์แห่งจิตวิญญาณ” ที่แท้จริงให้กับภาพนี้

เพราะเมื่อมีเสน่ห์แห่งจิตวิญญาณแล้ว นกจึงจะบินได้อย่างอิสระ ดอกไม้ถึงจะแข่งกันผลิบาน และผลงานชิ้นนี้ถึงจะกลายเป็นศิลปะที่แท้จริง!

แล้ว “เสน่ห์แห่งจิตวิญญาณ” คืออะไร?

นี่ก็เข้าสู่เรื่องความเข้าใจในระดับของศิลปะแล้ว

หรือพูดได้ว่า นี่คือการถ่ายทอดอารมณ์และความรู้สึกของหลินจือไป๋ ซึ่งยากที่จะอธิบายเป็นคำพูดได้อย่างชัดเจน

แต่ไม่ว่าอธิบายได้หรือไม่ก็ตาม ความคืบหน้าในการวาดของหลินจือไป๋ก็ไม่ได้ชะงักเลย ผลงานของเขายิ่งเสร็จสมบูรณ์ขึ้นเรื่อย ๆ

80%!

90%!

100%!

เมื่อเส้นสุดท้ายถูกตวัดลงราวกับเหล็กวาดเงินขีด กลายเป็นทิวทัศน์น้ำตกในส่วนลึกของภูเขาลี่ซาน

ภาพทั้งภาพ เหมือนกับมีชีวิตขึ้นมา!

น้ำตกที่สาดกระจาย ใบไม้ที่ปลิวในสายลม หยดน้ำบนใบบัว เมล็ดบัวในฝัก ระลอกคลื่นใต้เป็ดแมนดาริน หมู่บ้านที่ตีนเขา ล้วนแต่เปี่ยมไปด้วยชีวิตชีวา…

ตูม!

พิธีกรร้องเสียงหลงว่า “วาดมังกรแต้มนัยน์ตา!”

วาตานาเบะ เคนถึงกับลุกขึ้นด้วยความตกตะลึง นี่คือผลลัพธ์ที่สมบูรณ์แล้วหรือ?

เขาไม่สามารถอธิบายความรู้สึกในใจตอนนี้ได้เลย รู้เพียงว่า ภาพของหลินจือไป๋ในวันนี้ เหมือนกับเป็นการแสดงระดับตำราเรียน ความสามารถในการใช้สี รายละเอียดที่พิถีพิถัน การถ่ายทอดจิตวิญญาณ ทั้งหมดล้วนละเอียดลึกซึ้งถึงขีดสุด!

ถ้าเป็นโลกเดิมล่ะก็ สิ่งนี้เรียกว่า “แม้แต่หนึ่งกิ่งหนึ่งใบ ก็เต็มไปด้วยความผูกพัน”

ประกอบกับ “ลงพู่กันดั่งเทพจุติ” ภาพนี้พอเสร็จสมบูรณ์ ก็สามารถทำให้ผู้คนตะลึงไปทั่วครึ่งบลูสตาร์!

……

ฉินโจว

“ให้ตายเถอะ!”

“นี่ฝีมือของไป๋ตี้เหรอ!?”

“ทำไมถึงได้สวยขนาดนี้!?”

“ถึงฉันจะไม่เข้าใจภาพวาด แต่ผลงานที่เทพขนาดนี้ ฉันก็ยังดูรู้เรื่องเลยนะ!”

“อ๊ากกกกก ภาพนี้พิมพ์ออกมาขายได้มั้ย ฉันอยากเอาไปแขวนที่บ้านจังเลย!”

……

ฉีโจว

“ภาพนี้เหนือมนุษย์มาก!”

“วันนี้ฉันถึงได้เข้าใจจริง ๆ ว่าทำไมถึงบอกว่าการวาดภาพคือศิลปะ!”

“สวยมาก! ไม่พูดเกินเลยเลย นี่คือภาพที่น่าตื่นตาตื่นใจที่สุดในชีวิตฉัน!”

“ฝีมือการวาดของเศรษฐีนี่ เหมือนจะโหดใช่เล่นเลยนะ!”

“นายเข้าใจคำว่า ‘โหดใช่เล่น’ ผิดหรือเปล่า? ถ้าภาพนี้ไม่ได้ที่หนึ่ง ฉันจะกินภาพของศิลปินอีกเก้าคนให้หมดเลย!”

เดิมที ฉีโจวถึงกับยอมแพ้แล้ว!

หลินจือไป๋คว้าแชมป์ให้ฉีโจวไปแล้วสามรายการ

ในสายตาของคนฉีโจว ถึงหลินจือไป๋จะเป็นเทพ ก็ไม่น่าจะเทพได้ในทุกแขนงของดนตรี หมากล้อม อักษร และภาพวาดใช่มั้ยล่ะ?

แต่แล้วคุณเดาอะไรออกไหม?

ฝีมือวาดภาพของหลินจือไป๋ก็ยังเป็นระดับเทพเช่นกัน!

...

ฉู่โจว

“เป็นไปไม่ได้! ภาพนี้! เขาจะวาดภาพแบบนี้ออกมาได้ยังไงกัน!”

“หรือว่าเราจะแพ้อีกแล้ว? เราไม่ได้มีหลิงเทียนอยู่เหรอ! หลิงเทียนไม่ใช่ว่าถูกขนานนามว่าเป็นจิตรกรอันดับหนึ่งของจ้าวโจวเหรอ?”

“ยังไม่แพ้นะ! หลินจือไป๋วาดเสร็จแล้ว แต่หลิงเทียนยังไม่วาดเสร็จ!”

“เฮ้อ อย่าหลอกตัวเองอีกเลย พอภาพของหลินจือไป๋ปรากฏออกมา ภาพของอีกเก้าคนที่เหลือก็ทำได้แค่ชิงอันดับสองเท่านั้น รวมถึงหลิงเทียนด้วย”

“ฉันไม่เชื่อ!”

ผู้ชมบางส่วนในฉู่โจวถึงกับใจสลาย!

ความจริงที่อยู่ตรงหน้ามันช่างบ้าคลั่งเกินไป!

ใครก็ตามที่ได้เห็นภาพของหลินจือไป๋ ก็จะไม่มีทางเชื่อเลยว่า จิตรกรอีกเก้าคนที่เหลือจะมีความหวังใด ๆ ที่จะเอาชนะเขาได้!

……

จ้าวโจว

“ฉันยังไม่ตื่นใช่ไหม? ภาพนี้มันเป็นสิ่งที่มนุษย์สามารถวาดขึ้นมาได้เหรอ!”

“จินตภาพแบบนี้ ความงามแบบนี้ แม้แต่ผลงานของบรรดามหาอาจารย์ในพิพิธภัณฑ์ที่สืบทอดกันมาหลายพันปี เมื่อนำมาเปรียบเทียบยังไม่ด้อยไปกว่านี้เลยใช่ไหม?”

“ภาพนี้ ถ้านำไปประมูลในตอนนี้ ฉันว่า ราคาคงทะลุพันล้านแน่…”

“ไม่ต้องเดาเลย เมื่อกี้ซือมาร์คเพิ่งทวีตว่า เขายินดีจะซื้อภาพของหลินจือไป๋ในราคาเจ็ดร้อยล้าน”

“ว่าไงนะ?”

“เจ็ดร้อยล้าน?”

“หึ ซือมาร์คแม้จะเป็นมหาเศรษฐีอันดับหนึ่งของจ้าวโจว แต่คำพูดของเขาก็จริงบ้างไม่จริงบ้าง อาจจะพูดไปแค่เพื่อเกาะกระแสก็ได้?”

“ดูเหมือนจะไม่ใช่แค่การเกาะกระแสง่าย ๆ นะ…”

จริง ๆ แล้วไม่ใช่แค่เกาะกระแสธรรมดา เพราะซือมาร์คขึ้นเครื่องบินส่วนตัวมุ่งหน้าไปฉู่โจวแล้ว!

เขาต้องการทำอะไร?

ซือมาร์คยังไม่ได้พูดออกมาตรง ๆ แต่ชาวจ้าวโจวก็เริ่มจินตนาการกันแล้ว ว่ามหาเศรษฐีอันดับหนึ่งของจ้าวโจวคนนี้ ดูเหมือนจะตั้งใจจะไปหาหลินจือไป๋เพื่อซื้อภาพด้วยตัวเอง!

……

จงโจว

“คนคนนี้เอาไปชำแหละวิจัยได้มั้ย?”

“อ๊ากกกก ฉันบอกแล้วว่าเขาเป็นมนุษย์ต่างดาว!”

“มนุษย์ธรรมดาสามารถทำได้ถึงระดับนี้ด้วยเหรอ?”

“ดนตรี หมากล้อม อักษร วาดภาพ เก่งทุกอย่างก็ว่าเก่งมากแล้ว แต่หลินจือไป๋คือเก่งแบบเทพในทุกด้านเลยนะ!”

“ภาพนี้ ทำให้จิตรกรทั้งยุคนี้เงียบกริบได้เลย!”

ภาพของหลินจือไป๋ภาพนี้ เดิมทีก็ไล่ตามความงามในระดับที่สุดอยู่แล้ว ยิ่งไปกว่านั้นยังไปถึงขอบเขตของ “ทั้งรูปและจิตวิญญาณครบถ้วน” โดยเฉพาะอย่างยิ่งเขายังใส่อารมณ์ลงไปในภาพ

พูดแบบนี้อาจจะดูเว่อร์ไปหน่อย

แต่การวาดภาพด้วยอารมณ์ กับการวาดภาพเพียงเพราะต้องวาด ผลลัพธ์ที่ออกมานั้นไม่เหมือนกันเลย

จุดร่วมก็คือ:

ไม่ว่าหลินจือไป๋จะวาดภาพยังไง ขอแค่เขาจริงจังเมื่อไหร่ เขาก็ไม่มีทางแพ้!

……

ฉินโจว

ท่านปู่หลินเจามู่กำลังดูหน้าจออยู่ ก็หัวเราะออกมาเสียงดัง

โทรศัพท์ของเขาก็เหมือนตอนก่อนหน้านี้ ดังไม่หยุดเลย แต่เขาไม่รับเลยแม้แต่สายเดียว เลขาจินคอยกันไว้หมด

เพราะภาพมีแค่ภาพเดียว!

แต่คนที่อยากได้มีมากเกินกว่าจะนับไหว!

“ก่อนหน้านี้รีบร้อนไปหน่อย ฉันของานอักษรพู่กันเขามาสามภาพ ถ้าจะขอภาพนี้อีก มันจะมากไปหน่อยมั้ย?”

ท่านปู่ถึงกับรู้สึกเสียใจ

ควรจะขอพร้อมกันตั้งแต่แรก

ตอนนี้จะขออีก แม้ตนจะเป็นคุณปู่ของเขา ก็คงจะเกรงใจอยู่บ้าง

แต่ภาพนี้ ท่านปู่ชอบมากจริง ๆ หรือจะเรียกว่า ใครเห็นก็ไม่มีทางปฏิเสธภาพแบบนี้ได้!

แม้กระทั่งหลินเจามู่สามารถคาดการณ์ได้ว่า เมื่อของก๊อปของภาพนี้ออกสู่ตลาดเมื่อไหร่ ต้องขายดีเป็นเทน้ำแน่นอน!

……

วาดเสร็จแล้ว หลินจือไป๋มองชมผลงานครู่หนึ่ง เมื่อแน่ใจว่าไม่มีปัญหาอะไรแล้ว เขาก็พยักหน้าให้กรรมการ แสดงเจตนาว่าจะ “ส่งงาน”

วาดเสร็จแล้วนี่นา

จะรออะไรอีก?

ในไม่ช้า กรรมการหลายคนก็เดินเข้ามา

ตามปกติภาพควรถูกยกไปให้กรรมการดูทีละคน แต่คราวนี้ กรรมการทั้งหลายอดใจไม่ไหว

กรรมการทั้งแปดคน เดินเบียดกันมาหน้าภาพของหลินจือไป๋ ไม่มีใครพูดอะไรเลย ดวงตาทั้งหมดเบิกกว้าง

ตะลึง!

มองภาพจากไกล ๆ พวกเขาก็รู้สึกตะลึงแล้ว!

แต่พอได้ดูใกล้ ๆ พวกเขากลับพบว่า รายละเอียดในภาพนั้นมากกว่าที่เห็นจากไกล ๆ มากกว่าที่พวกเขาคิดเสียอีก!

ต้องรู้ไว้ว่ากรรมการพวกนี้ล้วนเป็นผู้เชี่ยวชาญระดับสูงสุด และต่างก็เป็นศิลปินภาพวาดระดับปรมาจารย์เช่นกัน ไม่อย่างนั้นก็ไม่มีสิทธิ์มาเป็นกรรมการในงานนี้

แต่ ณ ตอนนี้ พวกเขากลับพบว่า:

ภาพของหลินจือไป๋ เกือบจะครอบคลุมสิ่งที่พวกเขาศึกษามาทั้งชีวิตในด้านภาพวาดหมึกจีน!

ยิ่งไปกว่านั้น วิธีการบางอย่างที่เขาใช้ พวกเขายังไม่เข้าใจด้วยซ้ำว่าหลินจือไป๋ทำได้ยังไง รู้แค่ว่าผลลัพธ์ที่ออกมานั้นสมบูรณ์แบบสุด ๆ!

จะให้ให้คะแนนยังไงกันล่ะเนี่ย?

กรรมการทั้งแปดถึงกับยิ้มเจื่อน ๆ เพราะให้คะแนนไม่ได้เลย

เพราะในความเข้าใจของพวกเขา ภาพนี้ไร้ที่ติอย่างสมบูรณ์

แม้แต่ภาพของหลิงเทียน พวกเขายังหาข้อตำหนิเล็ก ๆ น้อย ๆ ได้เสมอ

แต่กับภาพของหลินจือไป๋ ถึงเอาแว่นขยายมาส่องก็ยังหาอะไรผิดไม่ได้เลย

ถ้าจะฝืนพูดว่ามีข้อเสีย ก็คงเป็นเพราะภาพของหลินจือไป๋บางจุดมันไปแตะ “จุดบอดทางความรู้” ของพวกเขาเข้าแล้วล่ะ

“ให้คะแนนได้แล้วนะครับ?”

เจ้าหน้าที่เตือนกรรมการทั้งแปดคน

กรรมการทั้งแปดคนส่ายหน้า หมายความว่ายังต้องดูต่ออีกหน่อย

เจ้าหน้าที่จนใจ ทำได้แค่ปล่อยให้พวกเขาล้อมวงรอบภาพของหลินจือไป๋แล้วกระซิบกระซาบกันต่อไป พร้อมส่งเสียง “ซุบซิบ ๆ ๆ” แปลกประหลาดออกมาเป็นระยะ ๆ

...

ตำแหน่งของหลินจือไป๋อยู่ไม่ไกลจากหลิงเทียนนัก

ตอนที่หลินจือไป๋วาดเสร็จ หลิงเทียนก็ไม่ได้ใส่ใจอะไรนัก ก็แค่เสร็จเร็วหน่อยเท่านั้นเอง

แต่ไม่นานหลิงเทียนก็รู้สึกถึงความผิดปกติ

กรรมการทั้งแปดคน ล้อมรอบภาพของหลินจือไป๋แน่นขนัด กระซิบกระซาบกันอยู่นานแต่กลับยังไม่จัดการอะไรสักที

มันไม่น่าจะเป็นแบบนี้สิ!

การให้คะแนนภาพวาด แค่ดูประมาณสิบอกนาทีก็ควรได้ผลแล้ว

แต่ทำไมกรรมการพวกนี้ถึงยังยืนอยู่ข้างหลินจือไป๋มาครึ่งชั่วโมงแล้วยังไม่ขยับเลย?

หรือว่าภาพของหลินจือไป๋ มีอะไรพิเศษงั้นเหรอ?

หลิงเทียนวาดเสร็จแล้วเหมือนกัน เขาก็มีเหตุผลที่จะเรียกกรรมการมาดูภาพของเขาได้

แต่หลิงเทียนไม่ได้เรียกกรรมการมาโดยตรง กลับเดินไปทางภาพของหลินจือไป๋ก่อน

เขาอยากดูว่า หลินจือไป๋วาดอะไรออกมา ถึงได้ทำให้กรรมการอยู่กันไม่ยอมไปแบบนี้

“ขอทางหน่อย ผมขอดูหน่อย”

หลิงเทียนยิ้มพูดว่า “ต้องเป็นภาพที่ดีขนาดไหนกัน ถึงทำให้ทุกท่านชมกันอยู่นานขนาดนี้ ผมก็เพิ่งวาดเสร็จเหมือนกัน รบกวนท่านกรรมการทุกท่านช่วยย้ายไปที่…”

เสียงของเขาก็ขาดหายไปอย่างกะทันหัน

หลิงเทียนเห็นภาพของหลินจือไป๋

สีสันที่โดดเด่น ความสมบูรณ์แบบทั้งรูปและจิตวิญญาณ เสน่ห์อันถึงขีดสุด รายละเอียดที่ไร้ที่ติ…

ในหัวของเขาแล่นผ่านความรู้สึกนับไม่ถ้วนในทันที สีหน้าของหลิงเทียนแข็งค้าง เขาไม่เคยเห็นสไตล์แบบนี้มาก่อน แต่เขามั่นใจว่า:

ภาพนี้คือแชมป์ของวันนี้อย่างแน่นอน!

ขณะนั้นหลิงเทียนถึงกับช็อกไปเลย แบบนี้มนุษย์สามารถไปถึงระดับนี้ได้ด้วยเหรอ?

และสิ่งที่หลิงเทียนไม่รู้ก็คือ

ในห้องถ่ายทอดสด ตอนที่เขาเห็นผลงานของหลินจือไป๋ สีหน้าของเขาในชั่วขณะนั้นถูกจับภาพแบบโคลสอัพไปเรียบร้อย และแทบจะถูกทำเป็นมีมเลยทันที

เอาล่ะ

ตอนนี้มีมมันก็มีแล้ว

ที่วิทยาลัยศิลปะแห่งหนึ่ง มีนักเรียนแคปภาพสีหน้าของหลิงเทียน แล้วส่งไปคุยในกลุ่ม:

“ตกตะลึง·jpg”

“รูม่านตาหลิงเทียนสั่นสะเทือน!”

“ในใจหลิงเทียน: ห้ามเทพเจ้าลงแข่งได้ไหมครับ!”

“ฉันรู้สึกว่าภาพนี้ของหลินจือไป๋ ถ้าอาจารย์จะสอนอย่างละเอียด อาจต้องเปิดคอร์สใหม่ที่โรงเรียนเลย!”

“ขอพูดอะไรที่อาจจะขัดหูนะ อาจารย์อาจจะสอนให้เข้าใจไม่ได้ด้วยซ้ำ”

“ไม่พูดถึงเรื่องสี แค่บรรยากาศของภาพ ความรู้สึกสมบูรณ์แบบทั้งรูปและจิตวิญญาณ แค่นี้ก็ท้าทายคนที่ชอบลอกเลียนแบบสุด ๆ แล้ว”

“ครั้งหน้าสอบ ฉันขอบูชาไป๋ตี้โดยตรงละกัน”

“ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า เทพเจ้าที่เดินได้ด้านจิตรกรรมใช่ไหมล่ะ?”

“ฉันยังซื้อรวมเล่มภาพของหลิงเทียนอยู่เลย คิดมาตลอดว่าเขาคือจิตรกรที่เก่งที่สุด ไม่คิดเลยว่าจะได้เห็นเขาถูกถล่มเละวันนี้”

ใช่แล้ว!

ถล่มเละ!

การแข่งขันวาดภาพแม้จะยังไม่จบ แต่ในความหมายบางอย่าง มันก็จบลงแล้ว!