วันนี้

จินเสี่ยวเฟิงกำลังติดต่อดาราหลายคนให้เข้าร่วมรายการ 《หน้ากากนักร้อง》 อยู่ จู่ๆ ก็มีสายจากหมายเลขที่ไม่คุ้นเคยโทรเข้ามา

“อีกแล้ว... หมายเลขที่ไม่มีชื่อบันทึกไว้”

จินเสี่ยวเฟิงเป็นผู้รับผิดชอบเชิญเหล่าดาราเข้าร่วมรายการ 《หน้ากากนักร้อง》 โดยส่วนใหญ่แล้วหมายเลขเหล่านั้นจะมีการบันทึกชื่อและตัวตนเอาไว้

แต่บางครั้งก็มีหมายเลขที่ไม่มีข้อมูลตัวตนโผล่มา ซึ่งหมายเลขเหล่านี้เป็นหมายเลขที่ผู้จัดการใหญ่เจียงเฉิงเป็นคนให้มา โดยมีเพียงเจียงเฉิงเท่านั้นที่รู้ว่าเป็นใคร

ผู้กำกับที่อยู่ข้างๆ พูดขึ้นว่า

“ถ้าไม่มีชื่อบันทึกไว้ ก็ไม่ต้องติดต่อหรอก หมายเลขพวกนี้เจียงเฉิงดูแลเอง”

จินเสี่ยวเฟิงรู้สึกอยากรู้อยากเห็น

“ไม่รู้ว่าเป็นใครกันแน่ ถึงขนาดที่เจียงเฉิงต้องรับผิดชอบเอง หรือจะเป็นศิลปินระดับตำนาน?”

ผู้กำกับหัวเราะ

“เรื่องนี้อย่าลองสืบเลย เดี๋ยวพวกเขาก็ต้องขึ้นเวทีลองเสียงอยู่ดี”

จินเสี่ยวเฟิงพยักหน้า

อีกด้านหนึ่ง

หลินจือไป๋คิดอยู่นาน ก่อนจะตัดสินใจเลือกหน้ากากสีขาวเรียบง่ายมาใส่

“ก็ใช้หน้ากากสีขาวเรียบๆ แบบนี้แหละ ไปเข้าร่วมรายการ 《หน้ากากนักร้อง》 ดีกว่า”

เพราะชื่อจริงของเขาคือ "หลินจือไป๋"

ส่วนชื่อในวงการคือ "ไป๋ตี้" (แปลว่า ไป๋ตี้) ซึ่งทั้งหมดก็มีคำว่า "ไป๋" (ขาว) อยู่ในชื่อ

ถือเป็นความหมายที่เต็มเปี่ยม

ส่วนชื่อในรายการดีไหม?

หลินจือไป๋คิดแล้วตัดสินใจว่าใช้ชื่อ “ราชันย์ร้อยหน้า” ก็น่าจะเหมาะสมดี

ทำไมถึงเลือกชื่อนี้?

เพราะในชาติก่อนหลินจือไป๋ชื่นชอบ "โจวซิงฉือ" และเขามีหนังเรื่องหนึ่งชื่อ "ราชันย์ร้อยหน้า"

เพราะหลินจือไป๋มีพรสวรรค์ด้านการเปลี่ยนเสียง ทำให้เสียงของเขาสามารถเปลี่ยนได้หลากหลายรูปแบบ หากใช้เสียงเดิมเข้าร่วมก็จะถูกจับได้ง่าย และจะเสียความลึกลับไป

เพราะหลินจือไป๋มีหลายตัวตน (หรือที่เรียกว่าหลาย "มาร์จิน") ไม่ใช่ "ราชันย์ร้อยหน้า" แล้วจะเป็นอะไรล่ะ?

เมื่อ "หน้ากาก" หลุดในภายหลัง ผู้คนจะเข้าใจความหมายลึกซึ้งของชื่อ “ราชันย์ร้อยหน้า”

หลังจากวางแผนเสร็จ หลินจือไป๋จึงติดต่อไปหาเจียงเฉิง เพื่อให้เขาสั่งทำหน้ากากและชุด

เจียงเฉิง: “ราชันย์ร้อยหน้า? ฟังดูเหมือนเทพเจ้าจีนเลยนะ”

หลินจือไป๋: “จะให้เรียกว่าหยวนสื่อเทียนจุน แทนหรือไง?”

เจียงเฉิง: “หยวนสื่อเทียนจุนก็ไม่เลวนะ”

หลินจือไป๋: “……”

เจียงเฉิง: “ถ้าหน้ากากเป็นสีขาว แล้วชุดล่ะ?”

หลินจือไป๋: “เอาเรียบๆ ดูดีพอ ให้ดีไซเนอร์ช่วยคิด ส่วนสำคัญคือให้ปิดบังทุกส่วนของร่างกาย ไม่ให้เห็นลักษณะเด่นใดๆ”

เจียงเฉิง: “งั้นคุณคงใส่เอี๊ยมไม่ได้สินะ”

หลินจือไป๋: “เอี๊ยมอะไรของนาย?”

เจียงเฉิง: “เดี๋ยวนี้คนหนุ่มสาวนิยมใส่แบบนั้น”

หลังจากนั้นไม่กี่วัน

เจียงเฉิงจัดการส่งของมาให้

หลินจือไป๋ลองใส่หน้ากากและชุดในกระจก รู้สึกพอใจมาก

แม้แต่คนในครอบครัวเห็นเขาในลุคนี้ก็คงไม่มีทางเดาออกว่าเขาเป็นใคร

และพอดีกับที่ทางรายการต้องการให้ผู้เข้าแข่งขันมาลองเสียง หลินจือไป๋จึงสวมชุดนี้พร้อมหน้ากากสีขาว และขึ้นรถที่เจียงเฉิงจัดไว้ไปยังสถานีโทรทัศน์

ในช่วงบ่าย วันถ่ายทำรายการจะจัดขึ้นที่สถานีโทรทัศน์เทียนกวง

หลินจือไป๋มาถึงที่สถานี และคนที่มารับเขาคือจินเสี่ยวเฟิง

เมื่อจินเสี่ยวเฟิงเห็นหลินจือไป๋ ก็รู้ทันทีว่าเป็นคนที่เจียงแนะนำเข้ามา เขายิ้มและกล่าวว่า

“สวัสดีครับอาจารย์ เชิญไปพักดื่มชาที่หลังเวทีก่อนดีไหมครับ?”

“ได้”

จินเสี่ยวเฟิงมองหลินจือไป๋ด้วยความสงสัย

“อาจารย์เป็นใครกันครับ?”

“ราชันย์ร้อยหน้า”

“อ๋อ ผมหมายถึงตัวจริงของคุณครับ”

“เป็นความลับ”

หลินจือไป๋ไม่พูดอะไรเพิ่มเติม เพราะก่อนจะถอดหน้ากาก มีเพียงเจียงเฉิงเท่านั้นที่รู้ตัวตนของเขา

“ไม่เป็นไรครับ!”

จินเสี่ยวเฟิงยังไม่ยอมแพ้ เขายิ้มพร้อมพูดว่า

“ผมเป็นโปรดิวเซอร์ของรายการ 《หน้ากากนักร้อง》 ถ้าคุณบอกผม รับรองไม่มีปัญหาครับ!”

“เรื่องนี้ใช่สิ่งที่คุณควรถามหรือเปล่า?”

หลินจือไป๋กลอกตาในหน้ากาก ก่อนจะเกิดความคิดอยากแกล้ง เขาจึงเปลี่ยนเสียงเป็นเสียงของเจียงเฉิง

ด้วยความสามารถในการเปลี่ยนเสียงของเขา การเลียนแบบเสียงเจียงเฉิงนั้นง่ายดายเหมือนเป๊ะ!

จินเสี่ยวเฟิงชะงักไปทันทีเมื่อได้ยินเสียงนั้น ใบหน้าเต็มไปด้วยความตกตะลึง

“นี่มันเสียงของตัวแทนเจียง!?”

สำหรับสถานีโทรทัศน์คุนเผิง เจียงเฉิงถือเป็นหัวหน้าใหญ่ที่สุด

จินเสี่ยวเฟิงจึงตกใจจนพูดไม่ออก

“แต่ตัวแทนเจียงสูงแค่ 170 นี่นา แต่คนนี้ดูสูงตั้ง 180 กว่าๆ... หรือเขาใส่รองเท้าเสริมส้น?”

“ยืนงงอะไรอยู่?”

หลินจือไป๋หัวเราะในใจเมื่อเห็นท่าทางหวาดกลัวของจินเสี่ยวเฟิง เขาจึงแสร้งทำเสียงเย็นชาผ่านเสียงของเจียงเฉิง

“จะไม่พาไปหรือไง?”

“คุณ... เป็นเจียง...”

“แค่ก!”

“ผม... ผมเข้าใจแล้ว! ผม... จะพาคุณไปเดี๋ยวนี้ครับ!”

จินเสี่ยวเฟิงที่ฟังเสียงไอปลอมของหลินจือไป๋ ยิ่งเชื่อสนิทใจว่านี่คือเจียงเฉิง

ในใจเขาเต็มไปด้วยคำถาม

"นี่ตัวแทนเจียงจะเข้าร่วมรายการในชื่อ "ราชันย์ร้อยหน้า" เพื่อเดบิวต์เป็นนักร้องจริงๆ เหรอ!?"

แต่เขาก็ไม่กล้าถามตรงๆ กลัวว่าเจียงจะโกรธ เขาจึงนำทางหลินจือไป๋อย่างระมัดระวังจนถึงห้องพักหลังเวที...

ปิดประตู

จินเสี่ยวเฟิงหันหลังแล้ววิ่งออกไปทันที

ผู้กำกับที่กำลังสั่งงานจัดฉากอยู่ข้างเวที เห็นจินเสี่ยวเฟิงวิ่งพรวดพราดเข้ามา ก็ตกใจเล็กน้อยแล้วถามขึ้น

“เห็นผีหรือไง? ทำไมรีบวิ่งแบบนี้?”

“คุณเจียง!”

จินเสี่ยวเฟิงหอบหายใจ พูดไม่เป็นประโยค

“ผม... ผมเพิ่งเจอคุณเจียง เขาอยู่ใน...”

“ฉันทำไม?”

เสียงหนึ่งดังขึ้นข้างๆ

จินเสี่ยวเฟิงหันไปดู แล้วก็ต้องอึ้ง เพราะคนที่ยืนอยู่ตรงนั้นคือเจียงเฉิง ตัวเป็นๆ!

สมองของจินเสี่ยวเฟิงแทบลัดวงจร CPU เกือบไหม้ในเสี้ยววินาที

“คุณเจียง! คุณไม่ได้อยู่ในห้องพักเหรอครับ?”

“ห้องพักอะไร?”

เจียงเฉิงดูงุนงง แต่ยังถามด้วยความห่วงใย

“นายช่วงนี้พักผ่อนไม่พอรึเปล่า? อย่าทำงานหักโหมนักนะ ต้องพักผ่อนบ้าง”

จินเสี่ยวเฟิง: “……”

เขาเข้าใจชัดเจนแล้วว่าตัวเองโดน ราชันย์ร้อยหน้า หลอกเข้าให้!

แต่คนในห้องพักที่ปลอมเสียงเป็นเจียงเฉิงได้ขนาดนั้นคือใครกันแน่? ทำไมเสียงเหมือนกันจนแทบแยกไม่ออก?

“หรือว่าคุณเจียงมีน้องชาย?” จินเสี่ยวเฟิงลองถามอย่างระแวง เพราะแม้จะเป็นพี่น้องกัน เสียงก็คงไม่เหมือนกันถึงขนาดนี้

“ไม่มี”

เจียงเฉิงเริ่มรู้สึกแปลก

“นายทำตัวแปลกๆ นะ”

จินเสี่ยวเฟิงไม่กล้าพูดว่าโดนแกล้ง เพราะมันดูน่าอายเกินไป จึงได้แต่กลบเกลื่อน

“ผมแค่ถามเล่นๆ น่ะครับ...”

...

ในห้องพัก

หลินจือไป๋หัวเราะจนท้องแข็ง

ทันใดนั้นเอง มีเสียงเคาะประตูดังขึ้น

หลินจือไป๋กลั้นหัวเราะแล้วตอบไปว่า

“เข้ามา”

ปรากฏว่าเป็นพนักงานที่เอาชามาเสิร์ฟให้

หลินจือไป๋ที่ยังไม่เบื่อกับการแกล้ง คิดอะไรสนุกๆ ออกอีกครั้ง จากนั้นเขาก็เปลี่ยนเสียงเป็น เสียงของผู้กำกับรายการ

“การลองเสียงจะเริ่มเมื่อไหร่?”

พนักงานตกใจเล็กน้อย คิดว่าตัวเองฟังผิด

หลินจือไป๋ฉวยโอกาสตอนอีกฝ่ายกำลังงง ยกเสียงขึ้นนิดหน่อย พลางทำท่าเหมือนผู้กำกับจริงๆ

“ทุกแผนกเตรียมงานเสร็จหมดแล้วใช่ไหม?”

“อ๋า! คุณคือผู้กำกับ!?”

พนักงานรู้จักเสียงผู้กำกับดี เพราะทำงานด้วยกันมานาน เขาถึงกับหลุดปากถาม

“แต่... ทำไมคุณแต่งตัวแบบนี้?”

“ฉันไม่ใช่ผู้กำกับ”

“ครับๆ ผู้กำกับ! เราเตรียมพร้อมหมดแล้ว!”

พนักงานรีบพยักหน้า แต่ระหว่างพยักหน้าก็ยังเกาหัวงงๆ

“หรือว่าคุณกำกับอยากลองขึ้นเวทีดูเอง?”

พนักงานคิดไปเองว่าผู้กำกับอาจอยากสัมผัสประสบการณ์การลองเสียงของดาราบนเวที

“อืม ให้ทุกแผนกทำงานให้ไวหน่อย แล้วจัดการลองเสียงให้ฉัน”

หลินจือไป๋พูดเสียงจริงจัง เหมือนหัวหน้าตัวจริง แล้วนั่งลงอย่างสง่างาม ดื่มชาโดยใช้หลอดดูด

เนียนมั้ยล่ะ?

จะให้ถอดหน้ากากออกมาดื่มชาได้ยังไง!

พนักงานรีบพยักหน้าแล้วเดินออกไป แต่พอออกมาได้ไม่ไกล ก็ชนเข้ากับผู้กำกับตัวจริงที่กำลังยุ่งอยู่ตรงเวที

พนักงานถึงกับยืนอึ้ง งงจนพูดอะไรไม่ออก!

...

อาจเป็นเพราะสวมหน้ากากอยู่

เมื่อหลินจือไป๋กลายร่างเป็นราชันย์ร้อยหน้า เขาก็อดไม่ได้ที่จะปล่อยตัวตามสบาย

ไม่นานหลังจากนั้น

จินเสี่ยวเฟิงพาคนอีกคนหนึ่งเข้ามา

“เสี่ยวจิน...”

หลินจือไป๋เปลี่ยนเสียงเป็นของเจียงเฉิงอีกครั้ง

จินเสี่ยวเฟิงแทบจะร้องไห้

“อาจารย์ราชันย์ร้อยหน้า ได้โปรดเถอะ อย่าแกล้งผมอีกเลย! ผมเพิ่งเจอคุณเจียงตัวจริงอยู่ข้างนอกเมื่อกี้นี้เอง...”

หลินจือไป๋หลุดหัวเราะออกมา แต่พอเห็นอีกฝ่ายเริ่มหวาดระแวงก็เปลี่ยนเรื่องทันที

“คนนี้คือใครหรือ?”

หลินจือไป๋มองไปยังคนที่ยืนอยู่ข้างจินเสี่ยวเฟิง

คนๆ นั้นใส่ชุดคอสตูมกบ ดูเหมือนคนที่ควรจะไปแจกใบปลิวข้างถนนมากกว่าจะมาร่วมรายการ 《หน้ากากนักร้อง》

“ฉันชื่อเจ้าชายกบ แล้วนายล่ะ ราชันย์ร้อยหน้า?”

เสียงของเขาเป็นเสียงผู้ชาย แต่ฟังดูกดต่ำอย่างชัดเจน คล้ายไม่อยากให้คนอื่นจับได้ว่าเสียงจริงของตัวเองเป็นแบบไหน แต่ถึงอย่างนั้น หลินจือไป๋ก็รู้สึกคุ้นเคยกับเสียงนี้

“ใช่แล้ว ฉันคือราชันย์ร้อยหน้า”

หลินจือไป๋ที่อยู่ใต้หน้ากากจ้องมองไปยังเจ้าชายกบพร้อมหรี่ตาลงเล็กน้อย เขารู้จักคนๆ นี้หรือเปล่านะ?

“ทั้งสองท่านพูดคุยกันไปก่อนนะครับ ผมจะออกไปต้อนรับคนอื่นต่อ”

จินเสี่ยวเฟิงรีบกล่าวลาแล้วเดินออกไป ทิ้งความรู้สึกกระอักกระอ่วนไว้ เพราะยิ่งอยู่ใกล้ราชันย์ร้อยหน้า เขาก็ยิ่งรู้สึกแปลกๆ

บรรยากาศในห้องเริ่มอึดอัด

เจ้าชายกบเปิดบทสนทนา

“นายเป็นนักร้องมืออาชีพหรือเปล่า?”

หลินจือไป๋ตอบ

“ฉันเป็นนักศึกษา นายล่ะ?”

“ราชาเพลง” เจ้าชายกบตอบพร้อมรอยยิ้ม

หลินจือไป๋พยักหน้า

“ยินดีที่ได้รู้จัก นายอายุเท่าไหร่แล้ว?”

“สิบแปด นายล่ะ?”

“ฉันแก่กว่านายนิดหน่อย”

ทั้งคู่ต่างรู้สึกว่าอีกฝ่ายพูดจาเหลวไหล จึงไม่มีใครพูดอะไรต่อ

ผ่านไปสักพัก

จินเสี่ยวเฟิงกลับเข้ามาพร้อมพาคนอีกสองคนเข้ามาด้วย

คนหนึ่งแต่งตัวเป็นแมวเรียกตัวเองว่า “เมนคูน”

อีกคนหนึ่งแต่งตัวเหมือนดอกไม้ ใช้ชื่อว่า “ไนท์จัสมิน”

และสุดท้าย มีคนที่แต่งตัวเป็นหมีแพนด้าเรียกตัวเองว่า “แพนด้ายักษ์”

เมื่อมีคนเพิ่มขึ้น บรรยากาศในห้องก็เริ่มคึกคัก

โดยเฉพาะแพนด้ายักษ์ที่ดูมีนิสัยร่าเริง เขาพูดเสียงดังว่า

“พูดตรงๆ นะ ผมอยากแกะหน้ากากของพวกคุณดูมากเลยว่าเป็นใครกันแน่ แต่ทำแบบนั้นมันคงเสียมารยาท งั้นเอาแบบนี้ เรามาเล่นเกมกันดีกว่า ให้ทุกคนบอกข้อมูลเกี่ยวกับตัวเองออกมาสักอย่าง ผมเริ่มก่อน ผมเคยได้ที่หนึ่งของชาร์ตฤดูกาล”

“ฉันก็เคยได้” เมนคูนกล่าว

“ฉันก็เหมือนกัน” ไนท์จัสมินพูดเบาๆ

“ฉันก็ได้เหมือนกัน” เจ้าชายกบกล่าวเสริม

หลินจือไป๋: "..."

ทั้งสี่คนหันมามองหลินจือไป๋พร้อมกัน

หลินจือไป๋ที่เหมือนจะตื่นตัวจากจิตวิญญาณแห่งการแกล้งคน ตอบด้วยเสียงจริงจังว่า

“ฉันไม่เคยได้ที่หนึ่งของชาร์ตฤดูกาล”

“ปุ๊!”

เมนคูนหัวเราะออกมา เธอดูเหมือนจะจับพิรุธได้

“ฉันรู้แล้วว่านายคือใคร เลิกแกล้งได้แล้ว นายจะไม่เคยได้อันดับหนึ่งได้ยังไง? ที่หนึ่งคงได้จนเบื่อแล้วมั้ง!”

ไนท์จัสมินเองก็หัวเราะ

“เสียงนายเริ่มหลุดแล้วนะ ไม่มีเครื่องเปลี่ยนเสียงก็แบบนี้แหละ”

แพนด้ายักษ์ถึงกับลุกขึ้นยืนอย่างนับถือ

“ไม่อยากเชื่อเลยว่าคุณราชาเพลงโจว จะมาร่วมรายการนี้ด้วย!”

ใช่แล้ว

หลินจือไป๋แกล้งใช้เสียงของโจวหานจิ้น แต่ตั้งใจเลียนเสียงให้คล้ายเพียง 70% เพื่อไม่ให้เหมือนจนเกินไป

ดูเหมือนทั้งสามคนจะหลงกลไปเรียบร้อย

หลินจือไป๋รีบพูดว่า

“ฉันไม่ได้แซ่โจว”

คำพูดและน้ำเสียงที่ดูเหมือนปฏิเสธแบบไม่จริงจังของเขา ทำให้ทั้งสามคนคิดว่านี่เป็นการแสดงออกอย่างถ่อมตัว

ในขณะเดียวกัน เจ้าชายกบที่ยืนอยู่ข้างๆ กลับมองไปที่ราชันย์ร้อยหน้าด้วยความสับสน

เขาคือโจวหานจิ้นงั้นเหรอ?

แล้วฉันล่ะ? ฉันคือใครกันแน่!?