“คุณไม่เข้าใจสถานการณ์เลยแม้แต่น้อย!”

เชวาซง ซีมง พูดด้วยความโมโห

“คุณไม่รู้หรือไงว่ามันเข้าใจผิดได้ง่ายแค่ไหน อย่างน้อยก็ควรออกมาอธิบายอะไรบ้างสิ!”

ในฐานะคนที่รู้จักอ็องรี มาร์โซมานาน เขารู้ดีว่าอีกฝ่ายเป็นคนอบอุ่น

แต่เพราะความหยิ่งผยองนั่นเองที่ทำให้เขาถูกเข้าใจผิดอยู่บ่อยครั้ง และบางครั้งก็แสดงพฤติกรรมไม่เหมาะสม

ซึ่งนั่นอันตราย

ตอนนี้ผู้คนที่รู้จุดอ่อนของอ็องรี มาร์โซเริ่มใช้มันเป็นอาวุธในการขยายอิทธิพลของตน

จะอยู่เฉยไม่ได้อีกต่อไป

ในฐานะเพื่อน

ในฐานะคนที่รักศิลปะก็ยอมให้ฝรั่งเศสต้องสูญเสียจิตรกรผู้ยิ่งใหญ่ที่สุดหลังยุคแบร์นาร์ บัฟเฟต์ไปไม่ได้

“คนที่ไม่เข้าใจสถานการณ์น่ะคือคุณต่างหาก”

อ็องรี มาร์โซที่หลับตาระหว่างรับบริการโกนหน้ายังคงดูสงบนิ่ง

“ทำไมถึงไม่เข้าใจนะ”

แม้มีมีดโกนอยู่ใกล้ลำคอ เขาก็ยังไม่ตระหนักถึงความรุนแรงของสถานการณ์

เชวาซงหมดหนทางจึงเปลี่ยนมาพูดด้วยน้ำเสียงเว้าวอน

“รู้ไหมว่าทำไมหมอนั่นถึงทำแบบนั้น ก็เพราะกำลังโดนสอบสวน เขาเลยพยายามปั่นกระแสก่อนยังไงล่ะ มันจะมีผลต่อการตัดสินในศาล และถึงจะมีคำตัดสินที่ยุติธรรมออกมา ความเสียหายที่เกิดขึ้นก็ย้อนกลับไปแก้ไม่ได้แล้ว”

“ผมก็คิดเหมือนกันครับ”

อาร์แซงสนับสนุนคำพูดของเชวาซง

เฌโรม แคร์เบียล ผู้ที่เคยมีเรื่องบาดหมางกับอ็องรี มาร์โซ กำลังถูกสอบสวนในข้อหาทุจริตภายใน SNBA

แม้ความจริงจะปรากฏในที่สุด แต่อาจใช้เวลานาน

ก่อนหน้านั้น อ็องรี มาร์โซอาจถูกทำลายภาพลักษณ์จนยากจะฟื้น

และแม้ว่าในภายหลังข้อเท็จจริงจะเป็นที่รับรู้ ก็ใช่ว่าทุกคนที่ผิดหวังในตัวเขาจะเข้าใจและให้อภัย

แต่ถึงเชวาซงและอาร์แซงจะพยายามโน้มน้าวเท่าไร อ็องรี มาร์โซก็ยังไม่แสดงความสนใจต่อเฌโรมหรือพวกที่ถูกไล่ออกเลย

“การประเมินอ็องแตร์มิต็องถึงไหนแล้ว”

“ตอนนี้มันไม่ใช่เรื่องสำคัญ!”

อ็องรี มาร์โซขมวดคิ้ว

“มีอะไรสำคัญไปกว่านี้อีกเหรอ”

“……เฮ้อ การตรวจสอบทั้งหมดไม่ใช่เรื่องง่ายนะ ฉันบอกให้พวกเขาเสร็จภายในสัปดาห์หน้าแล้วล่ะ ไม่ต้องห่วง นายเองก็ช่วยดูแลตัวเองหน่อยเถอะ ขอร้องล่ะ”

เชวาซงเอ่ยด้วยความรู้สึกเหมือนเป็นครั้งสุดท้าย

อ็องรีที่โกนหนวดเสร็จแล้วก็ขยับตัวส่องกระจกดูหน้าตัวเอง

“คุณลุง”

เชวาซงที่ถอนหายใจและกำลังจะเดินกลับ ถูกอ็องรีเรียกไว้

เขาหันกลับมาพร้อมความหวังเล็ก ๆ

“จะเก็บขยะก็ต้องเปื้อนมืออยู่ดี”

“พูดอะไรของนายเนี่ย”

เชวาซงที่คิดอยู่สักพักจึงพูดอย่างหนักแน่น

“ถ้านายพูดถึงพวกนั้นล่ะก็ ฉันคิดต่างนะ จะบอกว่าเพราะเปื้อนมือเลยไม่ยอมทำความสะอาด มันฟังขึ้นที่ไหนกัน!”

เชวาซงโกรธจัดที่อ็องรีไม่เข้าใจความหวังดี

แต่อ็องรีกลับยิ้มเยาะ

“มันไม่ใช่เรื่องของฉัน”

“ไม่ใช่เรื่องของนาย แล้วมันเรื่องของใครล่ะ!”

เชวาซงกำลังเข้าใจผิดอย่างใหญ่หลวง

ราชาไม่จำเป็นต้องเคลื่อนไหวเอง

ราชาคือผู้ยิ่งใหญ่ที่ไม่อาจเทียบเคียงได้

สัตว์เลี้ยงที่จำเจ้าของตัวเองยังไม่ได้ จะเข้าใจเจตจำนงของราชาได้อย่างไร

เหมือนที่สอนสัตว์อย่างไรก็ไม่เข้าใจวรรณกรรม พวกนักเลงก็ไม่มีทางเข้าใจเจตนาสูงส่งของข้า

ไม่จำเป็นต้องไปสนทนากับสัตว์ที่พูดกันไม่รู้เรื่อง

ถ้าพวกมันพอจะมีปัญญา ก็แค่อยู่ในที่ของตัวเอง กินอาหารที่ให้ และทำหน้าที่ของตน

พวกที่เลือกจะเดินออกไปเอง ก็เป็นแค่เหยื่อของหมาป่าหิวโซเท่านั้น

หมูอ้วนที่ไม่มีกำแพงป้องกัน หากเจอฝูงหมาป่าจะเกิดอะไรขึ้น?

“ท่านครับ”

อาร์แซงกลับมาหลังจากไปส่งเชวาซง

“ผมเองก็รู้สึกว่าท่านกำลังมองเรื่องนี้เบาเกินไปครับ”

แม้แต่ขุนนางผู้ซื่อสัตย์คนนี้ก็เช่นกัน

“ถ้าเปิดเผยว่าเฌโรม แคร์เบียลกำลังถูกสอบสวน ก็น่าจะลดความรุนแรงลงได้บ้าง”

อาร์แซงพูดมีเหตุผล แค่โทรศัพท์หนึ่งสาย สื่อทุกเจ้าทั้ง Le Figaro, Le Monde, TF1, Canal+ ก็พร้อมจะสดุดีความตั้งใจอันสูงส่งของข้า

“อาร์แซง”

“ครับ”

“ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่ฉันกลายเป็นคนต้องไปขอร้องคนอื่น?”

ผู้ที่หวังจะถูกยกย่องไม่ใช่ราชาที่แท้จริง แต่เป็นแค่นักฝัน

ราชาคือผู้นำทาง

คือผู้ที่เดินไปข้างหน้าก่อนใคร

และประชาชนที่หลงใหลในตัวเขาจะเลือกติดตามและเคารพด้วยตัวเอง

นั่นแหละคือราชาที่แท้จริง

“แต่ว่า…”

“ถ้าฉันไม่ต่างจากพวกขยะนั่น ก็คงต้องทำแบบนั้นแหละ”

“……”

“พวกเขากำลังจับตามองอยู่”

ประชาชนกำลังเฝ้าดู

ว่าใครถูก ใครผิด พวกเขาจะตัดสินจากประสบการณ์และการเรียนรู้ของตัวเอง

การกระทำและเจตนาของข้าจะต้องถูกส่งต่อถึงหูและหัวใจของพวกเขาอย่างแน่นอน

เสียงเห่าหอนของสัตว์ไม่อาจหยุดยั้งมันได้

“จัดการอ็องแตร์มิต็องให้เรียบร้อยก็พอ”

อาร์แซงก้มหัว

ก่อนจะยืนขึ้นแล้วยื่นสมาร์ตโฟนให้

“เป็นคุณปิแอร์ มาร์โล โทรมาครับ”

ดูเหมือนว่างานที่เคยมอบหมายไว้เสร็จแล้ว

กำลังจะส่งผลงานเข้าประกวดอาร์นูโวพอดี

ถึงจะเป็นการเข้าร่วมแบบไม่เปิดเผยชื่อ ก็ยังต้องระวังไม่ให้เกิดเหตุไม่คาดฝัน

คนอย่างปิแอร์ มาร์โล ฉลาดพอจะไม่ให้ใครสงสัยว่าเป็นผลงานของข้า

ไว้วันนี้ค่อยสอบถามกำหนดการคร่าว ๆ ก็แล้วกัน

ข้ารับสาย

“เชิญพูดได้เลย”

– อย่าตกใจไปล่ะ

หมายความว่าอย่างไร?

– ไม่เคยมีผลงานไหนน่ารักเท่านี้มาก่อนเลย อยากให้คุณเห็นโดยเร็วที่สุด ว่างวันไหนบ้างครับ?

ดูเหมือนว่า <อ็องรี มาร์โซ 785> และ <อ็องรี มาร์โซ 787> จะเสร็จสมบูรณ์เรียบร้อยแล้ว

“อาร์แซง กำหนดการช่วงบ่ายล่ะ?”

“มีนัดพบกับชาร์ล มังแซ็ง และกลุ่มในงานสังสรรค์ จากนั้นท่านได้ตกลงไว้ว่าจะเข้าร่วมงานเลี้ยงการกุศลที่จัดโดย ส.ส. ฌ็อง บูโรครับ”

ยังมีเวลาว่างราวหนึ่งชั่วโมง

“งั้นไปตอนนี้เลย”

– คุณต้องชอบแน่ ๆ ครับ

อ็องรี มาร์โซส่งโทรศัพท์คืนให้อาร์แซง

“เตรียมตัวไว้ ฉันจะลงไปในสิบห้านาที”

“รับทราบครับ”

ระหว่างกำลังแต่งตัว จู่ ๆ ก็รู้สึกเวียนหัว

ตลอดหลายสัปดาห์ที่ผ่านมา เขาใช้ชีวิตอย่างไม่เป็นระเบียบเพราะหมกมุ่นอยู่กับการวาดผลงาน จึงไม่แปลกที่จะรู้สึกอ่อนแรง

งานเลี้ยงของ ส.ส. ฌ็อง บูโร มอบให้มิเชลไปแทนแล้วกัน วันนี้ควรได้นอนเร็ว

“อ็องรี”

เสียงของแม่นมดังขึ้น

พอหันกลับไป ก็เห็นเธอกำลังถือไม้ปัดฝุ่นในชุดผ้ากันเปื้อน เดินเข้ามา

“ฮุนนี่จะมาเยี่ยมน่ะ ได้ยินหรือยัง?”

“รู้ได้ไง?”

“เขาถามฉันโดยตรงเลยว่ามาเล่นได้ไหม”

“ที่ไหน? ที่นี่น่ะเหรอ?”

“ก็ใช่น่ะสิ เห็นว่าคงจะทำให้เธอดีใจเลยบอก ที่แท้เธอรู้อยู่แล้วนี่นา”

“บอกเขาไปว่าอย่ามา”

“ทำไมล่ะ?”

ฉันรู้จักไอ้เด็กบ้านั่นดี

มันไม่ได้อยากมาหาฉันหรอก มันแค่อยากมากินอาหารของแม่นมต่างหาก

“อย่าทำแบบนั้นเลย ต้องเป็นมิตรสิ ลูกไม่มีเพื่อนเลยไม่ใช่เหรอ? เด็กคนนี้กว่าจะสนิทกันได้ยากขนาดนั้น จะไล่เขาไปจริงเหรอ?”

“ฉันก็มีเพื่อนนะ!”

แม่นมขมวดคิ้ว ก่อนยักไหล่ถาม

“ใครล่ะ?”

“…ไม่เห็นต้องมี!”

“นั่นไงล่ะจ๊ะ ลูกเองก็รู้ว่าคนที่อยากเป็นเพื่อนกับลูกน่ะมีไม่มาก เพราะงั้นก็ใจดี ๆ กับเขาหน่อยเถอะ”

“ไม่ต้องยุ่ง! แล้วนี่แม่นมถือไม้ปัดฝุ่นมาทำไมอีกล่ะ? ฉันบอกแล้วใช่ไหมว่าอย่าทำความสะอาด!”

“ตายจริง… ก็ทุกคนทำงานกันหมด จะให้ฉันนั่งเฉย ๆ คนเดียวได้ยังไงล่ะ?”

“ไม่ต้องทำก็ได้!”

“พูดอะไรอย่างนั้น นี่ก็คืองานของฉัน เหมือนที่เธอวาดรูปยังไงล่ะ”

บ้าเอ๊ย…

ทั้งที่ปวดหลังขนาดนั้น ยังจะทำงานอีก

จะงานบ้านจิปาถะอะไรนั่น ให้คนอื่นทำก็ได้แท้ๆ แต่คนของตระกูลมาร์โซต้องถือไม้ปัดฝุ่นกับผ้าถูพื้นแบบนี้เหรอ น่าหงุดหงิดจริงๆ

“ต่อไปนี้ งานของแม่นมคือจิบชาแล้วก็เล่นโยคะ เข้าใจไหม?”

...

“รู้สึกยังไงครับ? น่ารักสุด ๆ เลยใช่ไหม?”

คำถามของปิแอร์ มาร์โล ทำให้อ็องรี มาร์โซถึงกับพูดไม่ออก

ตอนที่ฝากผลงาน <อ็องรี มาร์โซ 785> กับ <อ็องรี มาร์โซ 787> เขายังมอบภาพลายเซ็น “ทานตะวัน” ของโกฮุนที่มิเชลให้มาไปด้วย

แต่ไม่คิดเลยว่าปิแอร์จะใส่กรอบให้จริง ๆ

เขาทำออกมาอย่างประณีต ใช้ไม้ทาสีดำที่ดูสง่างามจนรู้สึกได้

“สีนี้ทำจากยางไม้ที่สกัดจากต้นรักครับ ทำให้ทานตะวันสีเหลืองของโกฮุนดูโดดเด่นขึ้นใช่ไหมล่ะครับ?”

อ็องรีที่ยืนอึ้งไปครู่หนึ่งส่ายหน้าเบา ๆ

“ผมบอกแล้วไม่ใช่เหรอว่าแค่ใส่พอประมาณก็พอ”

“ผลงานน่ารักขนาดนี้ จะเอาไปใส่กรอบสำเร็จรูปได้ยังไงล่ะครับ แถมดูเหมือนคุณจะชอบลายเซ็นของโกฮุนเป็นพิเศษ ผมเลยทำให้เป็นของขวัญจากผมเอง”

“……”

อ็องรี มาร์โซยื่นมือไปรับภาพทานตะวันของโกฮุนด้วยความรู้สึกสับสน

แน่นอนว่ากรอบที่ปิแอร์ มาร์โลทำเอง ทำให้สีเหลืองของทานตะวันดูสดใสยิ่งขึ้น

ขณะที่เขายังอึ้งอยู่ ปิแอร์ก็ยิ้มและหยิบ <785> กับ <787> ออกมาให้ดู

“ปีนี้มีงานดี ๆ เยอะมากเลยครับ ผมได้รับฝากกรอบผลงานของคุณโกฮุนกับคุณมาร์โซรวมกันก็สิบชิ้นเข้าไปแล้ว อ้อ แล้วคุณโกซูยอลก็บอกว่าจะฝาก ‘ความรัก 7’ กับผมใช่ไหมครับ?”

“ต้องทำให้หรูหรานะครับ”

อ็องรีเน้นเป็นพิเศษ

แม้จะไว้ใจฝีมือของปิแอร์ มาร์โลอยู่แล้วและไม่ค่อยสั่งอะไรเพิ่มเติม แต่งาน “ความรัก 7” ที่จะประดับอยู่หน้าอาคารใหม่ของพิพิธภัณฑ์มาร์โซ ต้องจัดเต็มกว่าผลงานไหน ๆ

ปิแอร์หัวเราะเบา ๆ

เขารู้ดีว่าอ็องรีคิดอะไรอยู่

“จะส่งผลงานมาเมื่อไหร่ครับ? สัปดาห์หน้าผมมีคิวกับคุณโกฮุนพอดี”

อ็องรีส่งสัญญาณให้อาร์แซงเป็นฝ่ายตอบ

“เราตกลงกันไว้หลังกลับจากลอนดอนครับ น่าจะช่วงกุมภาพันธ์ปีหน้าครับ”

ปิแอร์พยักหน้าแล้วจดชื่ออ็องรีและชื่อผลงานลงในตารางงาน

“ดูเหนื่อย ๆ นะครับ ช่วงนี้ยุ่งกับงานประกวดอาร์นูโวอยู่ใช่ไหม?”

อ็องรีรู้สึกตกใจอยู่ในใจ

แต่แล้วก็ตัดสินใจว่าปิแอร์ มาร์โลคงไม่ได้หมายถึงตัวเขา เพราะไม่รู้อยู่แล้วว่าเขาเข้าร่วมแบบไม่เปิดเผยชื่อ

“ไอเดียนั้นเจ๋งมากเลยครับ การตัดสินด้วยการโหวตล้วน ๆ นี่น่าสนใจจริง ๆ ได้ยินว่ามีคนสมัครตั้ง 1,700 คนใช่ไหม?”

แม้จำนวนนั้นอาจไม่ดูมากนัก แต่ผู้สมัครล้วนเป็นศิลปินชื่อดัง ซึ่งแสดงให้เห็นถึงความยิ่งใหญ่ของงานประกวดอาร์นูโว

“แค่เปิดเผยชื่อผลงานก็เป็นแนวคิดที่ยอดเยี่ยมแล้วครับ เป็นการตัดสินที่มองที่ผลงานไม่ใช่ชื่อเสียงของศิลปิน น่าจะช่วยเปิดโอกาสให้หลายคนได้อย่างยุติธรรม”

ปิแอร์พูดอย่างกระตือรือร้น

“แต่สุดท้ายคนก็อาจจะเดาได้อยู่ดีนะครับ โดยเฉพาะศิลปินที่มีเอกลักษณ์ชัดอย่างคุณมาร์โซ การพยายามหาว่าโกฮุนจะส่งภาพแบบไหนเข้าก็เป็นอีกความสนุกเหมือนกัน น่าเสียดายที่รู้ล่วงหน้าแบบนี้”

เขามองอ็องรีที่ยังคงนิ่งเงียบ

“คุณโอเคใช่ไหมครับ?”

“ไม่เป็นไรครับ”

“ปกติก็ไม่ค่อยพูดอยู่แล้ว แต่วันนี้ดูเงียบกว่าทุกที”

ปิแอร์ลูบหนวดพลางจ้องอ็องรีอย่างครุ่นคิด

ช่วงนี้ข่าวการขับสมาชิกออกจาก SNBA ดังพอสมควร เขาอดเป็นห่วงไม่ได้ว่าคงไม่สบายใจ

แต่แล้วก็คิดได้ว่า อ็องรีไม่ใช่คนที่ต้องให้ใครห่วง

เพราะมีทั้งพิพิธภัณฑ์มาร์โซ งานประกวดอาร์นูโว และ SNBA 2028 ให้จัดการ เขาคงยุ่งมาก

“วันนี้พักผ่อนให้เต็มที่นะครับ”

ปิแอร์ มาร์โลกล่าวด้วยความจริงใจ

ฤดูร้อนนี้—

ชายคนนี้เหนื่อยมากกับการล้างบางวงการศิลปะฝรั่งเศสที่เต็มไปด้วยการทุจริตและรับสินบน

เขาขอแสดงความรักและความเคารพแก่ฮีโร่แห่งวงการศิลปะฝรั่งเศส

“ผมขอเป็นกำลังใจให้นะครับ... เอโรอิกา (วีรบุรุษ)”