“เฮ้อ…”

เย็นวันนั้น หลังจากที่อ็องรี มาร์โซเตือนเขากับโกฮุนอย่างจงใจ

บังแทโฮก็ถอนหายใจยาวเมื่อกลับถึงบ้านหลังเลิกงาน

เขาตัดสินใจทำตามเสียงของหัวใจ เสนอตัวเป็นผู้จัดการให้โกฮุนเอง แต่เพื่อทำแบบนั้น เขาจำเป็นต้องสละตำแหน่งภัณฑารักษ์อาวุโสของพิพิธภัณฑ์ศิลปะ WH แพอุม ซึ่งเป็นงานที่มั่นคง

อายุ 41 ปีแล้ว

มันไม่ง่ายเลยที่จะเริ่มต้นสิ่งใหม่ เพราะเขาสั่งสมประสบการณ์ในที่ทำงานมามาก อีกทั้งยังมีลูกที่ต้องรับผิดชอบ

ขณะเขานั่งจิบเหล้าเงียบๆ พลางครุ่นคิดเรื่องนี้ ภรรยาก็เข้ามานั่งข้างๆ

“ทำไมมานั่งเศร้าอยู่คนเดียวล่ะ”

อีฮันนาหยิบแก้วมาแล้วนั่งตรงข้าม

สามีไม่พูดอะไร ค่อยๆ รินเหล้าให้เธอ

ขณะมองเขาที่ดูสับสน อีฮันนาก็จิบเหล้า แล้วถามขึ้น

“อยากได้เพลย์บ็อกซ์เหรอ? ได้ข่าวว่ารุ่นใหม่จะออกแล้วนี่”

“ฮึ”

บังแทโฮหัวเราะเบาๆ กับคำถามของเธอ

เขานึกถึงฤดูหนาวปี 2020 ตอนที่เพิ่งแต่งงานใหม่ๆ เขาเคยโดนจับได้ว่าแอบเล็งเพลย์บ็อกซ์ 5 อยู่

ตอนนั้นภรรยาไม่ได้ว่าอะไรเลย กลับจ่ายเงินซื้อเครื่องเกมให้อย่างง่ายดาย แล้วบอกว่าต่อไปนี้ให้พูดทุกเรื่องกับเธออย่างตรงไปตรงมา

“...พอดีมีสิ่งที่อยากทำ ก็เลยลังเลว่าแบบนี้มันจะดีมั้ย”

อีฮันนากอดเข่าแล้วตั้งใจฟังสามีพูด

“เรื่องของฮุนน่ะ เขาเก่งจริงๆ ไม่ใช่แค่มีพรสวรรค์นะ แต่เขารักการวาดรูปมากๆ ด้วย”

อีฮันนารินเหล้าให้ตัวเองอีกแก้ว

“แค่ช่วงเตรียมนิทรรศการ เขาก็วาดรูปไปสี่สิบภาพแล้ว ถึงจะไม่ได้เอามาโชว์ทั้งหมด แต่งานขนาดนี้ผู้ใหญ่หลายคนยังทำไม่ได้ ต่อให้ถูกบังคับก็ยากนะ เขาทำด้วยใจจริงๆ”

“นั่นสิ”

“ถ้ามีคนคอยช่วยดีๆ เขาน่าจะกลายเป็นจิตรกรที่เจ๋งมากเลย”

บังแทโฮกลืนน้ำลายอย่างลังเล แล้วค่อยๆ เปิดเผยความในใจ

“ฉันอยากเป็นคนนั้นน่ะสิ คนที่ช่วยเขา”

“งั้นก็ทำเลยสิ”

สามีหันไปมองภรรยาอย่างแปลกใจ แล้วหัวเราะเจื่อนๆ

“แต่งานแบบนั้นเสี่ยงมาก แล้วฉันก็ไม่แน่ใจด้วยว่าจะรองรับฮุนได้ดีพอมั้ย”

“ฮืม”

อีฮันนาดื่มเหล้าอึกใหญ่ แล้ววางแก้วลง

“แต่ที่ฉันดูๆ ฮุนก็น่าจะไปได้ไกลโดยไม่ต้องพึ่งคุณนะ?”

“...ก็คงใช่ คงเป็นแบบนั้นแหละ”

“ถ้างั้นก็ไม่เห็นต้องช่วยอะไรเลยนี่นา”

บังแทโฮหลับตาลง

เธอพูดถูก

โกฮุนเป็นเด็กที่ไม่ว่าจะไปอยู่ที่ไหนก็เปล่งประกายได้

เขาเริ่มต้นแตกต่างจากคนอื่นมาตั้งแต่แรก

แค่การเดินทางไปยุโรปสองเดือน ก็ทำให้เขาเริ่มเป็นที่รู้จักในระดับโลกแล้ว

ถึงจะใช้เวลา แต่พลังของศิลปะเขาจะนำพาให้เขาไปได้ไกลแน่นอน

โดยที่ไม่ต้องมีใครช่วย

“นั่นสิ”

บังแทโฮยกแก้วขึ้น กลืนความเสียดายลงคอ

“งั้นสรุปว่ายังไง?”

อีฮันนาถาม

“อะไร?”

“คุณบอกว่าอยากช่วยเขานี่ แต่ถ้าไม่มีเหตุผลให้ต้องช่วย ทำไมถึงยังอยากช่วยล่ะ?”

คำถามของภรรยาทำให้เขาเข้าใจอย่างชัดเจนว่า ตนต้องการอะไรจริงๆ

ทั้งที่คิดว่าพูดตรงไปตรงมาแล้ว แต่จริงๆ เขายังไม่ซื่อตรงกับใจตัวเองเลย

เขาโทษตัวเอง และขอบคุณภรรยาที่ช่วยให้เขาตาสว่างอีกครั้ง

“ก็แค่อยากเก็บไว้คนเดียวน่ะสิ”

เขาอยากเป็นคนจัดการโลกที่โกฮุนรังสรรค์ขึ้นมา

อยากเอาภาพวาดที่เต็มไปด้วยแรงปรารถนาและความรู้สึกออกมาอวดให้ผู้คนทั้งโลกเห็น

ด้วยประสบการณ์และความรู้ที่สั่งสมมา เขาเชื่อว่าตัวเองสามารถสร้างสภาพแวดล้อมที่ดีที่สุดให้โกฮุนได้

มันคือความทะเยอทะยานของภัณฑารักษ์ที่อยากดูแลผลงานของสุดยอดศิลปิน

“ถ้างั้น ก่อนจะพลาดไป ก็ควรลองดูสักครั้งไม่ใช่เหรอ?”

“จริงด้วยสิ”

บังแทโฮรินเหล้าให้ตัวเองและภรรยา

“ขอบคุณนะ”

“ไม่เป็นไรหรอก ถึงสุดท้ายจะโดนเด็กคนนั้นเตะโด่งออกมา ฉันก็จะไม่ปล่อยให้คุณอดตายหรอกน่า สู้ๆ ล่ะ”

สามียิ้มออกกับคำปลอบใจที่แสนมั่นใจ

เสียงแก้วกระทบกันดังกังวานใสในค่ำคืนนั้น

...

ตั้งแต่เช้าตรู่ ก็มีคนกดกริ่งหน้าบ้าน

“ฮื่อออ~”

เสียงดังจนไม่อาจนอนต่อได้

คุณปู่ใช้ไม้กอล์ฟกดอินเตอร์คอมดู ปรากฏว่าบังแทโฮยืนโผล่หน้าอยู่

“ใครน่ะ”

คุณปู่ที่เหมือนเพิ่งตื่นก็เดินออกมาที่ห้องนั่งเล่นพร้อมยืดเส้นยืดสาย

“อาจารย์บังแทโฮครับ”

“มาทำอะไรแต่เช้าแบบนี้?”

เราสองคนหันไปมองนาฬิกาผนังพร้อมกัน

เพิ่งหกโมงเช้าเอง

สงสัยจะมีเรื่องด่วน พอเปิดประตูให้ เขาก็เคาะประตูหน้าบ้านทันที

“มีธุระอะไรหรือครับ?”

“อ้าว ยังนอนอยู่เหรอ ขอโทษทีนะ”

บังแทโฮเห็นคุณปู่ก็รีบโค้งศีรษะให้

“ขอโทษที่มารบกวนแต่เช้าครับ ผมมีเรื่องอยากขอร้องคุณปู่กับฮุน”

“เรื่องขอร้อง?”

ดูจากสีหน้าแล้วก็น่าจะเป็นเรื่องสำคัญจริงๆ

คุณปู่ก็มองหน้าเขานิ่งๆ ก่อนจะเชิญเข้าบ้าน

พอทุกคนนั่งลงเรียบร้อย ก็มีชาอุ่นๆ กับนมมาเสิร์ฟ

ดื่มนมอุ่นๆ เข้าไปแล้ว รู้สึกง่วงขึ้นมาอีกครั้ง

“ว่ามาเถอะ มีเรื่องอะไรหรือ”

บังแทโฮถอนหายใจลึก ก่อนสบตาผมกับคุณปู่อย่างมั่นคงโดยไม่ลังเล

“ผมอยากเป็นผู้จัดการให้ฮุนครับ”

เรื่องที่พูดเมื่อวานนั่นเอง

เขาคงตัดสินใจเรียบร้อยแล้ว และมาขออนุญาตคุณปู่อย่างเป็นทางการ

คุณปู่ก็วางถ้วยชาลงอย่างสงบ

“ไม่ใช่ว่าจะชวนมาเป็นศิลปินประจำที่พิพิธภัณฑ์แพอุมใช่ไหมล่ะ?”

“ใช่ครับ ผมเคยคิดถึงทางเลือกนั้นเหมือนกัน แต่ผมว่าฮุนไม่ควรถูกจำกัดอยู่แค่ในประเทศครับ”

“น่าเสียดายงั้นสิ?”

บังแทโฮพยักหน้าอย่างหนักแน่น

“อย่างที่คุณปู่ก็ทราบดี ฮุนเป็นศิลปินที่มีชื่อเสียงอยู่แล้ว และในอนาคตก็จะสร้างสรรค์ผลงานที่น่าทึ่งออกมาอีกมากแน่นอนครับ”

“ฮุนของเราก็เก่งอยู่หรอก”

คุณปู่ยกถ้วยชาขึ้นดื่มพร้อมพยักหน้าอย่างภาคภูมิใจ

ดูท่าทางจะชอบโม้เรื่องหลานตัวเองซะขนาดนี้ ไม่แปลกใจเลยที่มิโรจะชอบแซะว่าเป็นคนเห่อหลาน

“ผมอยากอยู่เคียงข้างเขาครับ อยากจัดนิทรรศการที่สะเทือนใจผู้ชมร่วมกับศิลปินที่เก่งที่สุดในชีวิตผม อยากเป็นคนดูแลผลงานของเขา”

แค่คิดว่าภัณฑารักษ์ระดับบังแทโฮอยากดูแลงานของผม ใจก็เต้นแรงแล้ว

อยากจะรีบต้อนรับเขาด้วยอ้อมแขน แต่คุณปู่กลับดื่มชาเงียบๆ อย่างสงบ

พอพูดครบหมดแล้ว บังแทโฮก็เงียบรอฟังคำตอบของคุณปู่

เวลาผ่านไปหลายนาที

คุณปู่ค่อยๆ วางถ้วยชาแล้วพูดขึ้น

“พูดตรงๆ แบบนี้ ฟังแล้วเข้าใจง่ายดีนะ”

“ครับ?”

“จริงๆ มีคนเสนอมาเยอะแล้ว ว่าอยากช่วยดูแลเรื่องอนาคตของฮุน”

บังแทโฮกระพริบตาปริบๆ

“บอกว่าจะปั้นให้ฮุนเป็นศิลปินระดับโลกมั่งล่ะ หรือโอ้อวดว่าตัวเองเก่งยังไงมั่งล่ะ ฟังแล้วไว้ใจไม่ลงเลย”

“อ๋อ…”

“แต่คำพูดของคุณมันตรงไปตรงมา เข้าใจง่ายกว่าพวกนั้นเยอะ”

คุณปู่ยิ้มอย่างอบอุ่น

“ภัณฑารักษ์ระดับประเทศถึงกับอยากแย่งตัวเลยสินะ ฮะฮะฮะ”

บังแทโฮยิ้มกว้างขึ้น

“ใช่ครับ ผมอยากสร้างสถานที่ที่เหมาะกับงานของฮุนให้ได้จริงๆ”

“ฮ่าๆ ดี งั้นก็กินข้าวเช้าไปคุยไปดีกว่า ตอนนี้ยังเริ่มอะไรไม่ได้หรอก แต่ถ้ามีแผนแล้วก็เล่าสิ ว่าคิดยังไง”

ทันทีที่ผมลุกขึ้นด้วยความตื่นเต้น กริ่งหน้าบ้านก็ดังขึ้นอีกครั้ง

วันนี้มีแขกตอนเช้าเยอะจริง

คุณปู่คว้าไม้กอล์ฟที่ใช้กดอินเตอร์คอมเป็นประจำ แต่ครั้งนี้ท่านเดินไปเอง

“ใครครับ?”

– ส่งของครับ

“ของเหรอ? ไม่เห็นสั่งอะไรไว้เลยนี่นา”

คุณปู่มักได้รับของขวัญจากคนรู้จักมากกว่าของที่ท่านสั่งเอง

แทบทุกสองสามวันจะมีของส่งมาถึงบ้าน

– ขอโทษนะครับ พอดีต้องเอารถเข้ามาส่งของน่ะครับ รบกวนเปิดประตูให้หน่อยครับ

คุณปู่ขมวดคิ้วพลางเอียงคออย่างสงสัย

ของอะไรหนักขนาดต้องเอารถเข้ามาถึงในบ้าน?

“ของอะไรล่ะเนี่ย?”

ผมเลยใส่รองเท้าเดินตามคุณปู่ออกไปที่สวน

ไม่ใช่แค่รถบรรทุกขนาดใหญ่ ยังมาพร้อมรถโฟล์คลิฟต์อีกคัน

ผมกับบังแทโฮมองตาค้างด้วยความตกใจ ขณะที่พนักงานทยอยลงจากรถ

ไม่ใช่แค่หนึ่งหรือสองคน

เดินกันลงมาทั้งกลุ่ม แล้วเริ่มขนของกันอย่างขะมักเขม้น

“นี่มันอะไรกัน ใครส่งมาน่ะ?”

“เอ่อ… คนที่ชื่อเฮนรี มาร์โซครับ เห็นว่าอยู่ต่างประเทศ”

พนักงานส่งของยื่นใบส่งของให้คุณปู่

ชื่อ "เฮนรี มาร์โซ" นั่น ผมไม่เคยได้ยินมาก่อนเลย คงเป็นคนรู้จักของคุณปู่กระมัง

“ฮุน ดูนั่นสิ”

บังแทโฮเรียกผม ผมจึงเงยหน้าขึ้นมองตามเสียง

เมื่อหันไปตามที่เขาชี้ สิ่งที่ปรากฏในสายตาคือประติมากรรมขนาดมหึมา

อ็องรี มาร์โซเปล่งประกายเป็นสีทองอร่าม

“ไอ้บ้าเอ๊ย ส่งอะไรแบบนี้มาทำไมเนี่ย?!”

คำพูดของคุณปู่สะท้อนใจผมเป๊ะเลย

“เดี๋ยวๆๆ อย่าเพิ่งลงจากรถ! อย่าเอาลงมานะ บอกว่าอย่าเอาลงมา!”

“รับของไปก่อนครับคุณลุง อยากส่งคืนก็ค่อยว่ากันทีหลัง เอ้า ระวังหน่อยนั่นของแพงนะ!”

ผมไม่เคยคิดเลยว่าเขาจะส่งรูปปั้นที่ผมปฏิเสธไป เพราะมันขนย้ายลำบาก มาให้ถึงหน้าบ้านแบบนี้

“……?”

พอพวกเขาวางผลงานชิ้นที่ว่าลงกับพื้นเรียบร้อย กลับเดินไปหยิบอะไรอีกอย่างลงมาอีก

“นั่นอะไรอีกล่ะ?!”

“เขาส่งมาพร้อมกันครับ ดูเหมือนจะเป็นรูปปั้นอีกชิ้นหนึ่ง”

“เดี๋ยวสิ! บอกว่าอย่าลงมาไง!”

“คุณลุงครับ พวกเราก็ทำงานกินเงินนะครับ ยังไงก็ต้องลงให้เสร็จ รับไว้ก่อนแล้วค่อยคืนทีหลังเถอะครับ”

“หัวหน้าครับ! สามชิ้นวางเรียบร้อยแล้ว!”

“โอเค! คุณลุงครับ เชิญเซ็นชื่อรับของตรงนี้หน่อยครับ~”

ขณะที่คุณปู่กำลังโวยวายใส่พนักงานส่งของด้วยความไม่พอใจ ผมก็อดไม่ได้ที่จะอยากรู้ว่ามันคืออะไรอีก

ผมเลยค่อยๆ เปิดผ้าคลุมชิ้นที่สองออก

“……”

เป็นสีเงิน

คำพูดของอ็องรี มาร์โซแว่วขึ้นมาในหัวอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย

‘งานแต่ละชิ้นล้วนมีที่ที่มันเหมาะจะอยู่’

‘ถ้ามีที่ที่นายอยากแขวนผลงานของตัวเองไว้ละก็ ต่อให้ต้องใช้วิธีไหนก็ต้องคว้ามันมาให้ได้’

ไม่นะ…

ผมภาวนาในใจไม่ให้มันเป็นอย่างที่คิด

แต่พอเปิดผ้าคลุมชิ้นที่สามออก สิ่งที่เผยออกมากลับเปล่งประกายเจิดจ้าไปทั่วร่าง งานประติมากรรมที่ลงสีเต็มตัว…