"งั้น... พี่ชายก็ต้องพิจารณาดูดีๆ นะคะ"
หลินนั่วกะพริบตาปริบๆ ขาดแค่บอกกู้สิงไปตรงๆ ว่า ฉันเสียงหวาน ตัวนุ่มนิ่ม จับกดง่ายนะคะ
"อืม"
กู้สิงพูดอย่างจนใจ "พูดมาตั้งนาน เธอควรจะลงไปได้แล้วมั้ง?"
หลินนั่วออดอ้อนเขา "ให้ฉันนั่งอีกหน่อยสิคะ เค้าเพิ่งวิ่งมาเหนื่อยๆ เอง"
กู้สิงมีสีหน้าพิลึก
หลินนั่วสังเกตเห็นสีหน้าพิลึกของกู้สิง จึงหัวเราะออกมาทันที "พี่ชาย มือถือของพี่เหมือนจะทิ่มฉันอยู่นะคะ"
มุมปากของกู้สิงกระตุก นั่นมันมือถือที่ไหนกันล่ะวะ!
ยัยเด็กนี่มานั่งบนตัวเขาด้วยท่าทางแบบนี้ ต่อให้เขาเป็นพระอิฐพระปูนกลับชาติมาเกิด ก็ยากที่จะไม่มีอารมณ์ตอบสนองไหมล่ะ
กู้สิงไม่คิดหรอกว่า หลินนั่วจะคิดว่านั่นเป็นมือถือจริงๆ
เธอตั้งใจชัดๆ!
กู้สิงเดาไม่ผิด หลินนั่วจงใจจริงๆ
ภายใต้แสงจันทร์ ใบหูของเธอแดงซ่านขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด
แม้จะตั้งใจหยอกเย้ากู้สิง แต่หลินนั่วก็เป็นผู้หญิง จะเป็นไปได้ยังไงที่ในใจจะไม่รู้สึกหวั่นไหวเลย
ทว่าหลินนั่วไม่ได้ขยับตัว
ทั้งที่ใบหูแดงเถือกราวกับมีเลือดหยด แต่ดวงตาคู่นั้นกลับเปล่งประกายเจิดจ้า ราวกับแสงจันทร์ที่ทอดเงาบนผิวน้ำสาบถูกขยี้จนแตกซ่านแล้วโปรยปรายเข้าไปในนั้น
"พี่ชาย"
น้ำเสียงของเธอเบาลงกะทันหัน ทว่าคำพูดที่เอ่ยออกมากลับตรงไปตรงมาอย่างเหลือเชื่อ "มือถือของพี่แข็งจังเลยค่ะ"
กู้สิง "……หุบปากเลย"
"ไม่เอาค่ะ"
หลินนั่วส่งเสียงฮึดฮัดในลำคอ นิ้วมือวางแหมะลงบนไหล่ของเขาตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ ปลายนิ้วลูบไล้คอเสื้อชุดกีฬาของเขาเบาๆ สะโพกก็ขยับถูไถไปมาเล็กน้อย
กู้สิงสูดหายใจเข้าลึก
สายลมที่พัดมาจากทะเลสาบอบอวลไปด้วยความเย็นเยียบ ทว่ากลับไม่อาจดับไฟในกายเขาที่ลุกโชนมาไม่รู้กี่วันแล้วได้เลย
ความปรารถนาที่ถูกกดทับมาหลายวันราวกับหาทางออกเจอ มันทะลวงผ่านปราการป้องกันทั้งหมดไปได้เพียงเพราะคำพูดไม่กี่คำของหลินนั่ว
ส่วนตัวการสำคัญยังคงนั่งอยู่บนตักเขา มองเขาด้วยสีหน้าไร้เดียงสา แถมยังทำท่าทีใส่ใจอย่างที่สุด
"พี่ชายจะไปดื่มโค้กเย็นๆ ที่บ้านฉันเพื่อลดอุณหภูมิหน่อยไหมคะ?"
"นั่วนั่ว" น้ำเสียงของกู้สิงทุ้มต่ำลง "เธอรู้ตัวไหมว่ากำลังทำอะไรอยู่?"
"รู้สิคะ"
หลินนั่วตอบอย่างจริงจัง "ฉันกำลังบีบให้พี่ชายมองเห็นการมีอยู่ของฉันไงคะ"
"เธอทำแบบนี้..."
"แบบนี้แล้วมันทำไมเหรอคะ?"
หลินนั่วพูดแทรก นิ้วมือเลื่อนจากคอเสื้อลงมาที่หน้าอกของเขา ฝ่ามือแนบสนิทกับจังหวะการเต้นของหัวใจเขา
"ตรงนี้ของพี่ชาย เต้นแรงจังเลยนะคะ แรงกว่าเมื่อกี้อีก"
กู้สิงคว้ามือเธอไว้
ฝ่ามือของเขาร้อนผ่าว
หลังมือของเธอเย็นเฉียบ
ความแตกต่างของอุณหภูมิทำให้ทั้งสองคนสั่นสะท้านเล็กน้อย
"หลินนั่ว"
นานๆ ทีกู้สิงจะเรียกชื่อเต็มของน้องสาว น้ำเสียงของเขาแฝงความจริงจังเช่นกัน "ถ้าเธอยังเป็นแบบนี้ต่อไป ฉันอาจจะควบคุมตัวเองไม่อยู่แล้วนะ"
หลินนั่วเงียบไปครู่หนึ่ง
แสงจันทร์สาดส่องลงบนใบหน้าเธอ อาบไล้ดวงตาที่เคยกระจ่างใสมาตลอดให้ดูราวกับถ้วยแก้วหลิวหลีที่บรรจุน้ำไว้เต็มเปี่ยม
"งั้น... พี่ชายก็ไม่ต้องควบคุมสิคะ"
หลินนั่วเอ่ยเช่นนั้น กระแทกใจกู้สิงจนเกิดระลอกคลื่นแผ่ขยายออกไปเป็นวงกว้างในอก
ลมหายใจของกู้สิงปั่นป่วนไปหมด มือที่จับข้อมือหลินนั่วและโอบเอวเธอไว้กระชับแน่นขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะคลายออก
ราวกับกำลังทำสงครามชักเย่อครั้งสุดท้ายกับสติสัมปชัญญะ
"พี่ชาย"
ริมฝีปากของหลินนั่วขยับอยู่แนบชิดติ่งหูของกู้สิง "หูของพี่ก็ร้อนมากเหมือนกันนะคะ"
สิ้นเสียง
หลินนั่วแนบแก้มเข้ากับใบหูของกู้สิง จากนั้นก็เอียงคออย่างเป็นธรรมชาติ แล้วงับเบาๆ อมมันไว้ในปาก
กู้สิงสะดุ้งเฮือกไปทั้งตัว
ติ่งหูถูกหลินนั่วอมไว้ในปาก ราวกับจะหลอมละลาย ความรู้สึกแบบนี้ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน
ไม่รู้ว่าใครเคยกล่าวประโยคนี้เอาไว้
หมดความอดทน
ก็ไม่ต้องทนอีกต่อไป
เดิมทีกู้สิงไม่อยากลงมือกับน้องสาว แต่ทนไม่ไหวที่หลินนั่วเอาแต่ลงมือกับเขาไม่หยุดนี่สิ!
ความพลุ่งพล่านรุนแรงเอ่อล้นขึ้นมาในใจ
กู้สิงหันหน้าไปเล็กน้อย ริมฝีปากก็ประทับจูบลงบนริมฝีปากของหลินนั่ว
หลินนั่วที่เป็นฝ่ายรุกมาตลอดทั้งคืน นึกไม่ถึงว่ากู้สิงจะเป็นฝ่ายตอบสนองกลับมาบ้าง ทันใดนั้นก็กลายเป็นจูบที่ดูดดื่มอย่างหาที่เปรียบไม่ได้
ก่อนหน้านี้ตอนที่หลินนั่วจูบกู้สิง เป็นเพียงการแตะริมฝีปากแผ่วเบาเหมือนแมลงปอแตะผิวน้ำ ลิ้มลองเพียงผิวเผินแล้วผละออก
ทว่าครั้งนี้ทั้งสองกลับจูบกันอย่างลึกซึ้งและลืมตัว ไม่ใช่การสัมผัสแผ่วเบาเหมือนเมื่อครู่อีกต่อไป
จูบนี้แฝงไปด้วยความน้อยใจและความคิดถึงตลอดห้าปีของหลินนั่ว รวมถึงความรู้สึกที่ไม่ได้เอื้อนเอ่ยออกมาในชาติก่อน
ตอนที่ริมฝีปากของเธอทาบทับลงมานั้นเย็นเฉียบ แต่ไม่นานก็ร้อนรุ่มขึ้นมา
กู้สิงยื่นมือไปรั้งท้ายทอยของหลินนั่วไว้ สอดสายนิ้วเข้าไปในกลุ่มผมของเธอ สัมผัสได้ถึงเส้นผมนุ่มสลวยและหนังศีรษะที่ร้อนผ่าวเล็กน้อยในฝ่ามือ เขาเอียงศีรษะเล็กน้อยเพื่อปรับองศา ให้ริมฝีปากของทั้งคู่แนบชิดกันยิ่งขึ้น
หลินนั่วส่งเสียง "อื้อ" เบาๆ
นิ้วมือของเธอกำคอเสื้อชุดกีฬาของเขาแน่น ข้อนิ้วซีดขาวเล็กน้อยเพราะออกแรง
ความแตกต่างระหว่างคนช่ำชองกับมือใหม่ปรากฏให้เห็นชัดเจนในตอนนี้
ริมฝีปากของหลินนั่วยังไม่ค่อยให้ความร่วมมือเท่าไรนัก แฝงไปด้วยความเงอะงะแบบคนไม่ประสีประสา ทว่ากลับมีความเด็ดเดี่ยวแบบไม่สนหน้าอินทร์หน้าพรหม เหมือนพร้อมจะมอบทุกสิ่งทุกอย่างของตัวเองให้อย่างบอกไม่ถูก
ส่วนกู้สิงคอยควบคุมจังหวะอย่างต่อเนื่อง สั่งสอนด้วยการกระทำ ชักนำให้หลินนั่วรู้ว่าต้องจูบอย่างไร
ผลปรากฏว่า จูบไปได้สองนาที หลินนั่วก็พัฒนาจากการหายใจไม่ทัน ไปจนถึงขั้นสามารถรุกกลับได้แล้ว
แต่ผู้เล่นหน้าใหม่ก็ยังอ่อนหัดอยู่นั่นแหละ
แม้จะจับเคล็ดลับและหลักการได้บ้างแล้ว แต่จูบไปจูบมา หลินนั่วก็ตัวอ่อนปวกเปียกไปหมดทั้งตัว
ดังนั้นกู้สิงจึงเริ่มเปลี่ยนที่จูบ
ริมฝีปากไล่ระดับจากริมฝีปากของเธอ ไปจนถึงโหนกแก้ม แล้วเลื่อนต่ำลงมา ประทับลงบนติ่งหูของเธอ
บริเวณที่เพิ่งถูกหลินนั่วอมไว้เมื่อครู่ ยังคงหลงเหลือสัมผัสร้อนผ่าว ตอนนี้เปลี่ยนเป็นเขาที่อมติ่งหูของเธอไว้บ้าง
เริ่มจากใช้ริมฝีปากเม้ม
ออกแรงเม้มเบาๆ หลินนั่วก็ตัวอ่อนระทวยลงอย่างสิ้นเชิง
นิ้วมือของเธอ เลื่อนจากคอเสื้อของกู้สิงไปที่หัวไหล่ เล็บจิกผ่านเนื้อผ้าเข้าไปในเนื้อของเขา ไม่เจ็บ แต่ให้ความรู้สึกซาบซ่านจนเหมือนล่องลอยอยู่ในอากาศ
ลมหายใจของเธอเปลี่ยนเป็นหอบถี่และตื้น เหมือนลูกกวางที่ตื่นตระหนก ทุกครั้งที่หอบหายใจจะเจือไปด้วยเสียงสั่นเครือแผ่วเบา
"พี่ชาย..."
เสียงหอบหายใจของหลินนั่ว ราวกับถูกเค้นออกมาจากส่วนลึกของลำคอ อ่อนหวานจนแทบจะหยดเป็นน้ำ
"พี่... พี่เลียนแบบฉัน..."
กู้สิงอมติ่งหูของเธอไว้ แล้วพูดอู้อี้ว่า "เมื่อกี้เธอเริ่มก่อนนี่"
หลินนั่วเผยอริมฝีปากจิ้มลิ้มเล็กน้อย ขยับไปมาอย่างไม่รู้ตัว
ริมฝีปากของกู้สิง เลื่อนจากติ่งหูของเธอไปยังใบหู ไล่ขึ้นไปตามแนวโค้งมน สุดท้ายก็ประทับลงบนผิวหนังส่วนที่ไวต่อความรู้สึกอย่างยิ่งบริเวณหลังหูของเธอ
ร่างกายของหลินนั่วสะท้านเฮือก ทั้งร่างเหมือนถูกสูบเรี่ยวแรงหยาดสุดท้ายออกไป ซบลงในอ้อมอกของเขาอย่างอ่อนปวกเปียก
"พี่..."
น้ำเสียงของหลินนั่วเจือเสียงสะอื้นเล็กน้อย แต่ไม่ใช่การร้องไห้เพราะความเสียใจ ทว่าเป็นความรู้สึกที่แม้แต่ตัวเธอเองก็อธิบายไม่ถูก ทั้งเสียวซ่าน ปั่นป่วน คันยุบยิบ และชาหนึบ
"ไปที่บ้านฉันเถอะ อย่าทำข้างนอกเลย..."
ภายใต้น้ำเสียงที่ทั้งหอบและเร่งเร้าของหลินนั่ว กู้สิงอดไม่ได้ที่จะหยุดชะงัก สมองกลับมาแจ่มใสในชั่วพริบตา
เขามองหลินนั่ว "ช่างมันเถอะ?"
หลินนั่วถลึงตาใส่กู้สิง "พี่อ่อยฉันจนแข็งแล้วคิดจะหนีเหรอ? พี่ชายบ้า!"
กู้สิง "……"
แข็งบ้าแข็งบออะไรของเธอ เป็นผู้หญิงแท้ๆ
ทว่าตอนนี้กู้สิงก็ตกอยู่ในสถานการณ์กลืนไม่เข้าคายไม่ออกเช่นกัน เขาถูกหลินนั่วลากไปยังวิลล่าของเธอที่อยู่ติดกับบ้านของเขาอย่างไม่รู้ตัว
