ผ่านไปแล้วสองสัปดาห์นับตั้งแต่ได้ทำงานร่วมกับทีมผู้สร้างภาพยนตร์ปราสาทปริศนา

จากการทำงานวาดภาพคอนเซ็ปต์ เราได้ศึกษาละเอียดถึงว่า ผู้คนในเรื่องนี้อาศัยอยู่ในบ้านแบบไหน กินอะไรกันบ้าง

จริงๆ แล้วมันก็เหมือนกับการรำลึกถึงความทรงจำ ผมจึงคิดว่าน่าจะง่าย

แต่กลายเป็นว่ามันไม่ง่ายอย่างที่คิด

ปราสาทปริศนา ดำเนินเรื่องในช่วงเวลาหลังจากที่ผมเสียชีวิตไปแล้ว 10 ปี ถึงแม้เรื่องที่อยู่อาศัยหรือวัฒนธรรมการกินจะยังคล้ายเดิม แต่สไตล์การแต่งกายกลับเปลี่ยนไปมากจริงๆ

แค่ต้องกำหนดชุดของตัวละครหลักก็ลำบากมากแล้ว หากต้องดูแลเสื้อผ้าของตัวละครทุกตัวล่ะก็ คงแทบจะไม่เหลือผมสักเส้นแน่ๆ

‘คงถึงเวลาต้องเริ่มแสดงให้คนอื่นเห็นแล้วสิ’

อย่างไรก็ดี ตอนนี้ก็ได้กำหนดคาแรกเตอร์และชุดของตัวละครคร่าวๆ แล้ว ขั้นตอนต่อไปคือลงมือวาดภาพคาแรกเตอร์

แต่ก็ยังลังเลอยู่มาก

เพราะภาพวาดเพียงภาพเดียวต้องสามารถเล่าเรื่องราวได้ จึงยิ่งรู้สึกกดดันเมื่อต้องเผชิญหน้ากับผืนผ้าใบ

แม้มันจะว่างเปล่าและดูเหมือนจะเปิดโอกาสให้วาดอะไรก็ได้ แต่มันก็ทำให้รู้สึกว่างเปล่าและไร้ทิศทางไปพร้อมกัน

ไม่รู้เวลาผ่านไปเท่าไหร่

นอกหน้าต่างเริ่มมืดลงแล้ว

ผมเปิดทีวีเพื่อผ่อนคลายสมอง และรายการ "พูดคุยกันเถอะ" กำลังออกอากาศพอดี

วันนี้แขกรับเชิญคือ อ็องรี มาร์โซ

“หลายคนก็ยังสงสัยถึงความสัมพันธ์ของคุณกับนักเขียนโกฮุน ล่าสุดคุณทั้งคู่ก็ทำแฟนเซอร์วิสน่ารักๆ ด้วยกันอีกใช่ไหมครับ?”

“ฮึ”

“แฟนๆ ตอบรับกันอย่างร้อนแรงเลยนะครับ ทั้งอิจฉา ทั้งดีใจ… มีแฟนคนหนึ่งถึงกับทำหน้ากากที่คุณวาดเอง แล้วโพสต์ในโซเชียลมีเดียด้วยครับ”

“ก็ใช้มันต่อไปซะ”

“ลองมาดูคอมเมนต์อื่นกันครับ บางคนก็เปรียบเทียบกับใบหน้าตัวเอง บางคนบอกว่าจะเก็บไว้เป็นสมบัติเลยทีเดียว”

อ็องรี มาร์โซในทีวีพยักหน้าด้วยท่าทางพอใจ

“มีคอมเมนต์อีกอันนึงครับ นี่น่าจะมาจากแฟนของโกฮุน นักทำงานประจำที่บอสตัน เขาว่า ‘รู้งี้ก็ขอให้วาดลงเสื้อบ้างดีกว่า’ บางคนถึงกับอยากซื้อเสื้อตัวนั้นเลยนะครับ เกิดอะไรขึ้นเหรอครับ?”

“ก็ไอ้เด็กบ้าเอาน้ำมันพาสเทลมาถูเสื้อฉันไง”

“ฮะๆ แฟนๆ ของโกฮุนดูจะอิจฉากันใหญ่นะครับ คิดจะเอาเสื้อตัวนั้นไปประมูลไหมครับ?”

“ฉันจะขายมันทำไม?”

“ก็นะ เพราะโกฮุนลงสีทับลงไป คนถึงอยากได้ไงครับ แถมคุณก็เป็นคนที่สะสมงานของเขามากที่สุดด้วย”

“มันก็แค่เสื้อตัวโปรดของฉัน! ไม่ใช่เพราะมีสีของหมอนั่น! หมอนั่นนั่นแหละที่ทำเสื้อของฉันเลอะ!”

“แฟนคนอื่นๆ อาจจะเสียดาย แต่สำหรับคุณอังรี ซึ่งก็เป็นแฟนของโกฮุนเหมือนกัน นี่คือสมบัติล้ำค่าเลยนะครับ หวังว่าทุกคนจะเข้าใจนะครับ”

“เฮ้ย! บ้าไปแล้วเหรอ? ฟังฉันพูดอยู่ไหม?”

เปิดทีวีหวังจะเปลี่ยนบรรยากาศแท้ๆ ดันเจอแต่เสียงวุ่นวาย

ผมเลยปิดมันลง

ตอบกลับรูปต้นไม้สีฟ้าที่ชาชีฮยอนส่งมาให้ แล้วกลับไปนั่งหน้าผ้าใบอีกครั้ง

ค่อยๆ เริ่มใหม่อีกครั้ง

เรียบเรียงความรู้ที่สั่งสมมาตลอดสองสัปดาห์ในหัว

อีซิดอร์ โบเรต์

ในภาพยนตร์ปราสาทปริศนา เขาคือหนึ่งในตัวละครหลักที่ปรากฏตัวร่วมกับอาเซน ลูแปง

อีซิดอร์ โบเรต์ เด็กหนุ่มผู้กล้าหาญที่ตั้งเป้าจะจับตัวโจรระดับตำนานอย่างลูแปงให้ได้

ด้วยความสามารถด้านการวิเคราะห์และไหวพริบอันน่าทึ่ง เขาสร้างแรงกดดันให้ลูแปงอย่างไม่น่าเชื่อ

ความเฉียบคม และทัศนคติไม่ยอมแพ้ของเขาคือแรงผลักดันสำคัญของเรื่องราว

ในขณะเดียวกัน เขายังเป็นเด็กหนุ่มที่ไม่สามารถรับมือกับผู้หญิงได้เลย ทำให้เห็นมุมที่น่ารักน่าเอ็นดูเช่นกัน

เขาดูเป็นตัวละครที่สมบูรณ์แบบด้วยสมองอันเป็นเลิศ แต่เมื่อเรื่องราวดำเนินไป เราจะได้เห็นพัฒนาการที่ทำให้เรารู้สึกอยากเอาใจช่วยเขามากขึ้นเรื่อยๆ

“……”

แม้ว่าจะพยายามวาดสเก็ตช์ไปหลายแบบ แต่ก็ยังไม่พอใจ

เป็นแค่การลองขยับมือเฉยๆ เพราะไม่สามารถรอให้ไอเดียดีๆ ผุดขึ้นมาได้เฉยๆ

มันยังไม่ใช่ภาพที่เหมาะสมที่สุดที่จะเล่าเรื่องราวของอีซิดอร์ โบเรต์

แล้วก็เหมือนเคย คุณปู่เดินเข้ามาในห้อง

“กลับมาแล้วเหรอครับ”

ท่านมองดูผ้าใบและสเก็ตช์กระจัดกระจายรอบๆ ก่อนจะปลดกระดุมเสื้อ

“สู้กันอย่างเอาเป็นเอาตายเลยนี่”

“ครับ ไม่คิดเลยว่าการใส่เรื่องราวลงไปในงานศิลปะจะเป็นเรื่องยากขนาดนี้”

จริงๆ แล้ว การถ่ายทอดความตั้งใจบริสุทธิ์ของเด็กหนุ่มผู้มุ่งมั่นจะจับโจรในตำนานไม่ใช่เรื่องยาก

แต่การสื่อถึงด้านอ่อนไหวในแบบเด็กๆ ควบคู่กันนี่สิ ที่ยากเย็น

“หืม”

คุณปู่เดินเข้าห้องน้ำไป

ผมนั่งหน้าผ้าใบต่อ พยายามคิดต่อไปเกี่ยวกับอีซิดอร์ โบเรต์

แล้วคุณปู่ก็เดินกลับมาใกล้ๆ

ปกติคุณปู่ไม่ค่อยมาชวนทำอะไรเวลาผมกำลังทำงาน ดังนั้นการที่คุณปู่เอ่ยชวนดูภาพด้วยกัน ถือว่าแปลกมาก

ผมก็เลยพยักหน้า เพราะตอนนี้ยังไม่มีอะไรคืบหน้ามากนัก

คุณปู่เปิดทีวีจอยักษ์

แม้มันจะมีข้อจำกัดอยู่บ้าง แต่สามารถปรับความยาวแนวตั้งแนวนอนได้ ทำให้ดูตื่นตาตื่นใจทุกครั้ง

คุณปู่เข้าเว็บของพิพิธภัณฑ์ศิลปะแห่งชาติโบราณของอิตาลี แล้วค่อยๆ พิมพ์คำว่าภาพเหมือนของเบียทริซ เซนซี

“อ๋อ...”

ผมเผลอออกเสียงโดยไม่รู้ตัว

ความเศร้าที่ไม่สามารถอธิบายได้ถาโถมเข้ามา

หยดน้ำตาเพียงหนึ่งหยด

ใบหน้าอ่อนเยาว์ไร้ริ้วรอยที่เต็มไปด้วยความเวทนา

ในดวงตาของหญิงสาวไม่มีทั้งความสุข ไม่มีทั้งความเศร้า ไม่มีทั้งความหวังหรือความสิ้นหวัง

มีเพียงความยอมจำนน

ผ่านท่วงท่าเบี่ยงตัว เสื้อขาว และดวงตาที่ว่างเปล่า เหมือนกำลังกล่าวคำอำลาครั้งสุดท้าย

เธอเป็นใครกันแน่

หญิงสาวผู้แสนเศร้าราวกับกำลังกล่าวคำลาครั้งสุดท้ายก่อนจะจมหายไปในความมืดนี้ เธอคือใครกัน?

แรงบางอย่างที่ไม่สามารถอธิบายได้ดึงดูดผมให้เดินไปที่หน้าทีวี

ผมรู้จักสีหน้านั้นดี

มันคือใบหน้าที่มีไว้เพื่อผู้ที่ยังคงอยู่

รอยยิ้มที่เกิดจากการละทิ้งตัวเองเพื่อไม่ให้คนที่ต้องอยู่ข้างหลังต้องเศร้า เมื่อต้องออกเดินทางไกล รอยยิ้มที่แม้จะหลอกตัวเองก็ยังคงยิ้มให้ได้

เด็กสาวที่ยอมรับความตาย แต่กลับรักผู้คนที่ยังอยู่มากเกินไปจนต้องเก็บซ่อนความรู้สึกเอาไว้

แต่ก็ไม่สามารถยิ้มออกมาได้อย่างแท้จริง

เด็กสาวที่ยังไร้เดียงสาขนาดนี้ ผิดอะไรนักหนาถึงต้องตาย?

“เบียทริซ เซนซี วาดโดยเอลิซาเบ็ตตา ซิรานี่”

จากชื่อเอลิซาเบ็ตตา คงจะเป็นผู้หญิง วาดเมื่อปี 1662 ตามที่ระบุไว้ใต้ภาพ

รู้สึกคุ้นชื่ออยู่บ้าง แต่ก็จำไม่ได้แน่ชัด

อย่างไรก็ตาม การมีจิตรกรหญิงแบบนี้ในศตวรรษที่ 17 ถือว่าน่าทึ่ง

“……ผู้หญิงคนนี้ทำผิดอะไรหรือเปล่าครับ?”

ผมถามคุณปู่เกี่ยวกับเบียทริซ เซนซี

“ผิดงั้นเหรอ ปู่อยากฟังก่อนว่าหลานมองว่าอย่างไร”

ผมคิดแล้วจึงเริ่มพูดออกมา

“เธอกำลังจากลา ดูเหมือนว่าเธอรู้ตัวว่าจะต้องตาย เธอกำลังจะไปในที่ที่ไม่มีวันได้กลับมา”

คุณปู่พยักหน้าเบา ๆ รับฟัง

“เธอไม่ร้องไห้ ไม่โกรธ แต่กลับหันมามอง นั่นแสดงว่าเธอรักคนที่ต้องอยู่ข้างหลังมากจริง ๆ เธอคงพยายามสุดกำลังที่จะไม่ให้พวกเขาเศร้าใจ”

ก็เหมือนกับผมในตอนนั้น ที่ไม่สามารถตะโกนออกไปได้ว่าอยากมีชีวิตอยู่

“ผ้าคลุมศีรษะและเสื้อผ้าที่สวมใส่ถูกวาดออกมาอย่างยอดเยี่ยม การแสดงแสงและเงาแตกต่างกันอย่างสมบูรณ์ เหมือนกับฉากหลังมืด ๆ กับผิวขาวของเธอเลยครับ”

มีประเด็นให้พูดถึงอีกมากมาย

“ท่าทางก็สำคัญ จากองศาของไหล่ เธอกำลังหันกลับมา แต่มันก็ไม่ใช่ว่าจะกลับมาเต็มที่ ท่วงท่าแค่นี้ก็สามารถบอกได้ว่าเธอกำลังจะจากลา”

คุณปู่ที่ฟังอยู่ลุกจากโซฟา เดินเข้ามาหาและวางมือบนบ่าผม ก่อนจะเริ่มเล่าเรื่องเกี่ยวกับภาพเหมือนของเบียทริซ เซนซี

“เด็กคนนี้ถูกพ่อแท้ ๆ ทำเรื่องชั่วร้ายกับเธอ”

คุณปู่ดูเหมือนจะเล่าอย่างหลีกเลี่ยงรายละเอียดเพราะนึกถึงอายุของผม

ใต้ภาพมีข้อความเป็นภาษาอังกฤษระบุว่าเธอถูกพ่อแท้ ๆ ข่มขืน

“เธอพยายามต่อต้านแล้ว แต่พ่อขังเธอไว้ในปราสาทห่างไกลที่ไม่มีใครไปถึง แล้วก็ทำร้ายเธอ ตอนนั้นเบียทริซ เซนซีมีอายุแค่ 15 ปีเท่านั้น”

สัตว์เดรัจฉานยังดีซะกว่า

มนุษย์คนหนึ่งจะทำเรื่องที่เลวทรามขนาดนี้กับลูกสาวแท้ ๆ ของตัวเองได้อย่างไร?

“แต่โชคดีที่แม่เลี้ยงกับพี่ชายแท้ ๆ ยังอยู่ข้างเธอ”

หากแม้แต่แม่เลี้ยงยังสงสาร ก็คงไม่ต้องเล่ารายละเอียดก็รู้ได้เลยว่ามันรุนแรงขนาดไหน

“แม่เลี้ยงกับพี่ชายออกมาร้องเรียนพฤติกรรมของพ่อเธอ แต่พ่อของเบียทริซมีทั้งเงินและอำนาจมากมาย”

แสดงว่าเป็นผู้มีอิทธิพล

คำอธิบายใต้ภาพยังบอกว่าพวกเขาร้องเรียนไปยังวาติกัน แต่ก็ไม่มีการลงโทษใด ๆ

อ่านต่อก็พบว่าแม่เลี้ยง พี่ชาย และน้องชายต่างพ่อก็ถูกทำร้ายอย่างหนักเช่นกัน

“พวกเขาอยากมีชีวิตต่อ แต่ทางเดียวที่มีให้เลือกก็คือ…”

คุณปู่เลี่ยงคำพูดตรง ๆ ตลอด

“ไม่เป็นไรครับ”

“อะไรล่ะ?”

“ผมอ่านข้อความใต้ภาพหมดแล้วครับ เขียนไว้ว่าพวกเขาฆ่าพ่อ”

“………”

“ถ้าเป็นผม ผมก็อาจทำเหมือนกันก็ได้ ผมรู้ว่าการฆ่าคนมันผิด ไม่ต้องห่วงหรอกครับ”

“อืมม…”

คุณปู่กระแอมเล็กน้อยก่อนจะเล่าต่อ

“พวกเขาให้ยาพิษกับพ่อ แต่ไม่ตาย สุดท้ายครอบครัวก็ลงมือฆ่าเขาเอง แล้วจัดฉากว่าเป็นอุบัติเหตุ”

ผมก็บอกกับคุณปู่แล้ว ว่าไม่ว่าด้วยเหตุผลใด การฆ่าคนก็ไม่สามารถถูกทำให้ชอบธรรมได้

แต่ว่าผมเข้าใจหัวใจของเบียทริซ เซนซีและครอบครัวของเธออย่างถ่องแท้

ถูกทารุณกรรมทั้งร่างกายและจิตใจมาตั้งแต่เด็ก ๆ พอรวบรวมความกล้าแจ้งความ ก็ไม่มีใครยื่นมือช่วย

อาจจะโดนทำร้ายหนักขึ้นหลังจากแจ้งความก็ได้

แถมคน ๆ นั้นยังทรงอิทธิพลถึงขั้นที่แม้แต่วาติกันยังขยาด การหลบหนีจึงเป็นไปไม่ได้เลย

พวกเขาไม่มีทางเลือก

‘งั้นภาพนี้…’

นึกว่าจบแล้ว แต่คุณปู่ก็เล่าต่ออีก

“ถ้าทุกอย่างจบแค่นั้น อย่างน้อยเด็กสาวคนนี้กับครอบครัวก็คงได้ใช้ชีวิตอย่างสงบสุข แต่มันไม่จบง่ายแบบนั้น”

“ทำไมเหรอครับ?”

“วาติกันเข้ามาสอบสวน พวกเขาทรมานชายคนรักของเบียทริซ เซนซีจนตาย”

ทรมานจนตาย หมายความว่าเขาไม่ยอมเปิดเผยความจริง

“แล้วพวกเขารู้ได้ยังไงเหรอครับ?”

“ไม่แน่ใจ บางบันทึกบอกว่าคนรับใช้เป็นคนบอก แต่ก็ไม่มีข้อมูลที่แน่ชัด ปู่ก็ไม่แน่ใจเหมือนกัน สิ่งที่รู้แน่ ๆ คือผู้ที่ฆ่าพ่อของเบียทริซ เซนซีถูกตัดสินให้ประหารชีวิตทั้งหมด”

“ใจร้ายมากเลยนะครับ”

“ใช่ ใจร้ายจริง ๆ แม้แต่ประชาชนในโรมยังออกมาเรียกร้องว่าการกระทำของพวกเธอคือการป้องกันตัว”

“ถ้างั้น…”

คุณปู่ก็ส่ายหน้าช้า ๆ

“แต่พระสันตะปาปาไม่เปลี่ยนคำตัดสิน พี่ชายถูกประหารก่อน ตามด้วยแม่เลี้ยง”

แม้เวลาจะล่วงเลยมากว่าหนึ่งศตวรรษ หลายอย่างดูเหมือนจะเปลี่ยนไปแล้ว แต่บางอย่างก็ยังไม่เปลี่ยนเลย

ในขณะที่บางคนรู้สึกเจ็บปวดจากเรื่องราวอันน่าเศร้าเหล่านี้และเรียกร้องความยุติธรรม

ก็ยังมีคนที่เลวทรามปะปนอยู่เสมอ

“และก่อนจะถูกประหาร เด็กสาวในภาพนี้ได้หันกลับไปมองน้องชายต่างแม่คนเล็ก ซึ่งเป็นคนเดียวที่ได้รับการยกเว้นโทษ”

ผมพูดไม่ออกเลย

เธอไม่ได้ต้องการอะไรมากมาย

แค่ต้องการหลุดพ้นจากบาดแผลในใจที่สั่งสมมาตลอดชีวิต หากไม่ทำอะไรเลย คงรู้สึกเหมือนจะตายอยู่ทุกเมื่อ

แต่นั่นกลับทำให้เธอต้องโทษประหาร

มันไม่ยุติธรรมเลยจริง ๆ

เมื่อผมมองภาพเหมือนของเบียทริซ เซนซี โดยเอลิซาเบ็ตตา ซิรานี่อีกครั้ง ความเศร้าในสายตาของเธอก็ยิ่งชัดเจนและเจ็บปวดขึ้นกว่าเดิม