ข่าวชัยชนะถูกส่งมาถึงเมืองหลวงอย่างต่อเนื่อง เสียงตะโกนก้องของทหารม้าเร็วผ่านไปที่ใด ถนนสายยาวล้วนตกอยู่ในความเงียบสงัด
นับตั้งแต่เมื่อหลายเดือนก่อน ข่าวที่ว่ากองกำลังพันธมิตรสิบสามแคว้นดินแดนตะวันตกลอบโจมตีซีฉินจนทหารชั้นยอดของซีฉินสูญเสียไปกว่าครึ่งถูกส่งมา คำกล่าวที่ว่า "สถานการณ์ในดินแดนตะวันตกย่ำแย่" และ "ดินแดนตะวันตกเกิดความวุ่นวายครั้งใหญ่" ก็ดังกระฉ่อนไปทั่ว
อันที่จริงราษฎรต้าโจวต่างระแวดระวังและหวั่นเกรงต่อแคว้นต่างๆ ในดินแดนตะวันตกอย่างยิ่ง ไม่ว่าจะเป็นแคว้นแบบชนเผ่า แคว้นชนเผ่าเร่ร่อน หรือแคว้นที่มีสายเลือดเผ่าปีศาจ โดยพื้นฐานแล้วประชาชนทุกคนล้วนเป็นทหาร หากพูดถึงพลังรบย่อมไม่อาจนำต้าโจวที่เป็นอารยธรรมเกษตรกรรมไปเทียบเคียงได้ โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อหลายปีก่อนแคว้นต่างๆ ถูกบีบให้รวมตัวกัน หลังจากนั้นหากแคว้นหนึ่งมีภัย แคว้นอื่นๆ ในทุกทิศก็จะส่งกำลังมาช่วยเหลือจนกลายเป็นธรรมเนียมปฏิบัติ
แม้ว่าตระกูลเจียงจะปกครองดินแดนซีฉินมานานหลายร้อยปี มีแม่ทัพเลื่องชื่อผู้เปี่ยมพรสวรรค์ปรากฏตัวขึ้นไม่ขาดสาย อย่างเช่นเจียงเวินผู้เป็นดั่งมังกรในหมู่คนผู้นั้น ก็ยังต้องทุ่มเทแรงกายแรงใจอย่างหนักกว่าจะกวาดล้างได้เพียงสามแคว้น และยังต้องใช้เวลาอีกถึงสามปีเต็ม ผ่านการขับเคี่ยวจากทุกฝ่าย ใช้คุณธรรมความเมตตาถึงจะพอปลอบประโลมราษฎรที่เหลือรอดของทั้งสามแคว้นได้ ในท้ายที่สุดถึงเพิ่งจะขยายอาณาเขตได้นับพันลี้!
เมื่อไม่นานมานี้มีผู้ตรวจการราชสำนักวิเคราะห์ว่า หากราชสำนักส่งแม่ทัพบัณฑิตไป ใช้กองทัพที่มีคุณธรรมประกอบกับทูตที่เก่งกาจ ใช้แผนยุแยงและใช้ประโยชน์อย่างสมเหตุสมผล ก็อาจทำให้สิบสามแคว้นดินแดนตะวันตกยอมถอยทัพไปชั่วคราว รักษาสถานการณ์ในดินแดนซีฉินไว้ได้ แล้วค่อยวางแผนการขั้นต่อไปอย่างค่อยเป็นค่อยไป!
กระทั่งมีขุนนางใหญ่ในราชสำนักเสนอให้เชื่อมสัมพันธ์ด้วยการแต่งงาน ฝ่าบาทยังมีองค์หญิงน้อยที่เป็นพระขนิษฐาอีกหลายพระองค์ นอกจากนี้ก็แบ่งปันดินแดนรกร้างไร้ผู้คนให้ไปบ้าง เป็นต้น
ข้อเสนอเหล่านี้ ว่ากันตามตรงแล้ว แม้จะไม่ค่อยเหมาะสมและทำให้เสียเกียรติภูมิของชาติอยู่บ้าง ทว่าก็เป็นคำแนะนำที่มองการณ์ไกลเพื่อบ้านเมือง
แต่จะทำอย่างไรได้ ซีฉินคือซีฉินของตระกูลเจียง ขุนนางภายนอกไม่อาจสอดมือเข้าไปยุ่งเกี่ยวได้ ทำให้ผู้คนต่างถอนหายใจด้วยความเสียดาย
ทว่าตอนนี้เกิดอะไรขึ้น? จวิ้นอ๋องซีฉินรุ่นที่สองอย่างเจียงอวี้ชิงในวัยสิบเจ็ดปี เพิ่งรับตำแหน่งได้เพียงสี่เดือน ก็ใช้กองกำลังที่เหลือเพียงน้อยนิดเอาชนะกองทัพที่มีจำนวนมากกว่า กวาดล้างกองทัพนับล้านของสิบสามแคว้นดินแดนตะวันตกจนสิ้นซาก
ความรู้สึกนี้... ราวกับมีสายฟ้าฟาดลงมากลางพื้นดินราบเรียบ ทำให้ทุกคนที่ติดตามสถานการณ์ในดินแดนตะวันตกพากันหน้าถอดสี
เขาทำได้อย่างไร? เขาทำเรื่องแบบนี้ได้อย่างไรกัน?
นี่มันออกจะเหลือเชื่อเกินไปหน่อยแล้ว
...
ย่านชิงหลาน
เส้นทางที่ต้องเดินผ่านจากประตูทิศตะวันตกจูเชวี่ยในเมืองหลวงเพื่อไปยังกรมกลาโหม
ณ คฤหาสน์อันโอ่อ่าและสง่างามแห่งหนึ่ง ป้ายหน้าประตูสลักตัวอักษรห้าตัวว่า "จวนจวิ้นอ๋องหนานหลี" ราวกับถูกสลักด้วยขวานและสิ่ว ว่ากันว่าเป็นลายพระหัตถ์ของอดีตฮ่องเต้ จักรพรรดิเทียนโซ่ว
ช่างเป็นจวนของเชื้อพระวงศ์และขุนนางชั้นสูง เป็นตระกูลที่มั่งคั่งและมีหน้ามีตาอย่างแท้จริง
ขณะนี้ที่ลานเรือนด้านหน้า เกี้ยวขนาดเล็กที่ใช้คนหามสี่คนค่อยๆ วางลง สาวใช้หลายสิบคนจากแดนไกลต่างรีบเร่งเข้ามาต้อนรับ
ม่านเกี้ยวถูกเปิดออก สตรีผู้หนึ่งอายุราวสามสิบ รูปร่างอ้อนแอ้น ใบหน้างดงามเย้ายวนเดินออกมา ยังไม่ทันที่เหล่าคนรับใช้จะทำความเคารพ นางก็เอ่ยตำหนิด้วยน้ำเสียงร้ายกาจว่า "ไม่รู้จริงๆ ว่ายัยหนูเมี่ยวจิ่นไปหลงไอ้เด็กเหลือขอตระกูลเจียงนั่นตรงไหน ยอดอัจฉริยะแห่งหอเทียนจีอย่างเซียวมู่ แม้ข้าจะไม่เคยเห็นหน้า แต่ต้องเป็นคนหนุ่มที่ยอดเยี่ยมมากแน่ๆ นางกลับยังดึงดันไม่ยอมไปหอเทียนจีเสียที
แม้แต่ซื่อจื่อของอ๋องหนานหลิงอย่างจีฉุนเซี่ยว หรืออู๋อ๋องจีเพ่ยอวี้ก็ยังเป็นพระญาติของฝ่าบาท เป็นยอดคนแห่งราชวงศ์ เฮ้อ!"
ไม่รู้ว่าคำพูดเหล่านี้นางกำลังพึมพำกับตัวเองหรือบ่นให้คนรับใช้ฟัง แต่ก็ทำให้พวกคนรับใช้ตกใจจนหน้าซีดเผือด เงียบกริบราวกับจักจั่นในฤดูหนาว
กลับมีผู้ดูแลเฒ่าผู้มีฐานะค่อนข้างสูงคนหนึ่งเอ่ยด้วยใบหน้าอมทุกข์ว่า "ฮูหยินฮวา โปรดระวังคำพูดด้วยขอรับ!"
ฮูหยินท่านนี้มีนิสัยดุร้าย คราวก่อนเคยมีบทเรียนจากการถูกท่านอ๋องหย่าร้างไปครั้งหนึ่งแล้ว แต่ก็ยังไม่รู้จักจำ
"แต่ฮูหยินอย่างข้าจะพูด! ตระกูลเจียงตอนนี้เป็นยังไงบ้างล่ะ? ดินแดนตะวันตกถูกกองทัพนับล้านปิดล้อม ไอ้เด็กนั่นไม่ช้าก็เร็วต้องตายอยู่ที่ดินแดนตะวันตกนั่นแหละ ฮึ!"
ฮูหยินฮวาปัดผ้าเช็ดหน้า พลางโต้กลับอย่างเย็นชา ก่อนจะถามต่อว่า "ท่านอ๋องอยู่ที่..."
นางเดิมทีอยากจะถามว่าท่านอ๋องอยู่ที่ใด ทว่ายังพูดไม่ทันจบ ก็ถูกเสียงฝีเท้ามาอันเร่งรีบและเสียงตะโกนของทหารม้าเร็วจากนอกประตูดังขัดขึ้นเสียก่อน
"ซีฉินได้รับชัยชนะครั้งใหญ่! จวิ้นอ๋องซีฉินเจียงอวี้ชิงนำทหารเฒ่าแห่งซีฉิน กวาดล้างกองกำลังพันธมิตรนับล้านของสิบสามแคว้นดินแดนตะวันตกจนสิ้นซากที่เสี่ยวเฟยชวน!"
คนรับใช้ทั้งจวนต่างพากันเผยสีหน้าตื่นตระหนก
ร่างของฮูหยินฮวาชะงักงัน ผ้าเช็ดหน้าหล่นลงบนพื้น ใบหน้าซีดเผือด แววตาเผยให้เห็นความตื่นตระหนกอยู่สายหนึ่ง
นางเคยอาศัยอยู่ที่หนานหลีมานาน ได้เห็นสงครามของกองทัพนับแสนนับหลายแสนนายด้วยตาตนเอง นั่นมันโหดร้ายเพียงใดกัน? เลือดสีแดงฉาน คมดาบที่บิ่นงอ โครงกระดูกขาวโพลน และกองซากศพที่สูงราวกับภูเขาขนาดย่อม...
เรื่องพรรค์นี้ยกระดับไปถึงขั้นการเปลี่ยนแปลงของบ้านเมืองและสถานการณ์ในดินแดนตะวันตกอย่างแน่นอน
นางยังพอมีวิสัยทัศน์ในเรื่องนี้อยู่บ้าง
"กุบกับ กุบกับ..."
เสียงฝีเท้าลบเลือนห่างออกไปแล้ว
"ท่านอ๋อง!"
ฮูหยินฮวาก็พุ่งเข้าไปในเรือนชั้นในทันที ก้าวเท้าอย่างเร่งรีบเข้าไปยังเรือนรับรองอันสง่างามแห่งหนึ่ง "ท่านอ๋อง ไอ้เด็กนั่น..."
คำพูดพลันหยุดชะงัก เมื่อเห็นว่าภายในห้องมีคนนั่งอยู่สามคน ได้แก่ ซูอู๋จี้ผู้เปี่ยมไปด้วยความน่าเกรงขามและดุดัน กุนซือแห่งหนานหลีท่านเซียนเสินจี และองค์หญิงแห่งหนานหลีซูเมี่ยวจิ่น
ขอบเขตพลังพลิกแพลงดั่งสายน้ำ ซูเมี่ยวจิ่นที่พัฒนาขึ้นอย่างก้าวกระโดด ภายใต้ชุดสีขาวที่ขับเน้น ยิ่งทำให้ดูงดงามเหนือโลกหล้า เส้นผมสีดำขลับทั้งสามพันเส้นถูกเกล้าเป็นมวยพญางู ใบหน้างดงามหมดจด ทว่าในยามนี้มุมปากกลับยกขึ้นเล็กน้อย คล้ายกับกำลังกลั้นรอยยิ้มเอาไว้
กลับเป็นซูอู๋จี้และท่านเซียนเสินจีที่มีสีหน้าเคร่งขรึม คิ้วขมวดเข้าหากัน
ฮูหยินฮวาย่อกายทำความเคารพอย่างสำรวม ก่อนจะไปนั่งอยู่ด้านข้างอย่างว่าง่าย ไม่เหลือท่าทีดุร้ายอีกต่อไป
"ท่านเซียนมีคำแนะนำข้าหรือไม่?" ซูอู๋จี้ผู้จ้องมองใต้หล้า ปั่นหัวราชสำนัก กระทั่งยอมให้อ๋องหนานหลิงไปจัดระเบียบกองทัพหนานหลีโดยถือเป็นเรื่องเล็กน้อย พลันเอ่ยปากขึ้นด้วยน้ำเสียงที่แฝงไปด้วยความอึดอัดอันไร้ทางออก
ท่านเซียนเสินจีอายุราวเจ็ดสิบปี ท่าทางกระฉับกระเฉง แววตาล้ำลึก ยามนี้เขาลูบเคราพลางแย้มยิ้มบางๆ "เรื่องนี้สำหรับท่านอ๋องแล้ว ก็ใช่ว่าจะเป็นเรื่องร้ายเสมอไป ต่อจากนี้ราชสำนักจะต้องตื่นตัวอย่างเต็มที่เพื่อรับมือกับซีฉิน จนไม่มีเวลามามัวกังวลถึงหนานหลีแน่ขอรับ!"
ซูอู๋จี้ปรายตามองบุตรสาวที่เห็นได้ชัดว่านั่งตัวตรงอย่างสำรวมทว่ากลับมีสีหน้าแปลกประหลาดอยู่บ้าง ก่อนจะถอนหายใจเบาๆ "เด็กคนนี้ทำได้อย่างไรกัน?"
ท่านเซียนเสินจีเองก็ตอบได้ยากเช่นกัน เขาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง "บางทีอาจต้องรอรายงานลับอย่างละเอียดจากหน่วยองครักษ์อินทรีเทวะแห่งหนานหลีเสียก่อนขอรับ!"
ซูอู๋จี้ลุกขึ้นเดินไปที่ริมหน้าต่าง มองดูสระหยกปลูกหญ้าวิญญาณในลานเรือนเงียบๆ ผ่านไปเนิ่นนานถึงเอ่ยขึ้น "ถึงอย่างไรก็ประเมินเจียงอวี้ชิงต่ำไป! ผลงานการศึกในครั้งนี้ ตำแหน่งยอดแม่ทัพแห่งยุคคงหนีไม่พ้นเขาแล้ว หากพูดถึงเพียงแค่ในสนามรบ ยุคสมัยของเขาก็ได้มาถึงแล้ว!"
...
จวนตระกูลเจียง
ท่ามกลางหอตำหนักหยกทองคำนับร้อยแห่ง เรือนชมทัศน์ยังคงวุ่นวายเช่นเคย เพียงแต่ในความวุ่นวายนั้นกลับแฝงไปด้วยความรู้สึกท้อแท้อยู่บ้าง
เหล่าคนรับใช้ล้วนเดินไปมาอย่างเร่งรีบ สูญเสียความเย่อหยิ่งของบ่าวไพร่ตระกูลใหญ่ในอดีตไปจนสิ้น
ผู้ดูแลใหญ่หลียวิ้นพาคนรับใช้ยกน้ำแกงเม็ดบัวเดินเข้าไปในตำหนักหลักอย่างระมัดระวัง ก็เห็นว่าในตำหนักมีผู้ดูแลจากพื้นที่ต่างๆ กว่ายี่สิบคนนั่งขัดสมาธิอยู่ ทุกคนล้วนมีสีหน้าอมทุกข์
ตระกูลเจียงหลังจากถูกฝ่าบาท "ปั่นหัว" เมื่อหลายวันก่อน ก็อกสั่นขวัญแขวนไปพักใหญ่ บวกกับสถานการณ์สงครามในดินแดนตะวันตกที่ย่ำแย่ กองทัพซีฉินสามแสนนายที่ตระกูลเจียงพึ่งพาเป็นเสาหลักมีแนวโน้มว่าจะถูกกวาดล้างจนหมดสิ้น อันที่จริงแล้ว ตระกูลเจียงแม้จะยังไม่พินาศแต่ก็อ่อนแอลงอย่างไม่อาจหลีกเลี่ยง
ขุนนางในหัวเมืองที่อยู่ใต้สังกัดต่างก็ตีตัวออกห่าง คนรับใช้ของโรงรับจำนำ โรงเก็บเงิน เหลาอาหาร และร้านผ้าไหมขนาดใหญ่ต่างๆ ก็เริ่มมีความคิดแตกแยกไปต่างๆ นานา แม้แต่ระดับหัวหน้าผู้ดูแลที่หลบหนีภัยออกไปก็มีไม่ต่ำกว่าร้อยคนแล้ว
หากปล่อยไว้เช่นนี้ ความน่าเกรงขามของตระกูลเจียงจะสูญสิ้น ตระกูลใหญ่ที่มีอายุนับร้อยปีจะต้องค่อยๆ เสื่อมถอยลงอย่างไม่อาจหลีกเลี่ยง
สิ่งที่สำคัญยิ่งกว่าก็คือ หลานชายคนโตสายตรงของตระกูลเจียง ผู้เป็นผู้นำตระกูลและจวิ้นอ๋องซีฉิน ตลอดจนนายท่านสามเจียงหู่ที่ตกอยู่ในพื้นที่อันตราย ล้วนไม่รู้ความเป็นตาย
"องค์หญิง เสวยน้ำแกงเพคะ"
หลียวิ้นวางน้ำแกงเม็ดบัวลงบนโต๊ะหนังสืออย่างระมัดระวัง
ด้านหลังโต๊ะหนังสือที่เหล่าไท่จวินเคยนั่งขัดสมาธิจัดการงานบ้านในอดีต บัดนี้เปลี่ยนเป็นองค์หญิงใหญ่เซิงผิงแทนแล้ว ขณะนี้มือเรียวงามกำลังถือพู่กันตวัดเขียน ตัวอักษรขนาดเล็กนั้นงดงามพลิ้วไหว
นางสวมชุดผ้าไหมปักลายหงส์ เกล้ามวยผมหลิงอวิ๋นแบบสตรีที่แต่งงานแล้ว บนมวยผมประดับด้วยปิ่นทองระย้าและปิ่นปักผมลายหงส์ที่ส่องประกายเจิดจ้า ใบหน้างดงามหมดจดที่ดูสดใสอ่อนหวาน บวกกับทรวดทรงอรชร ราวกับเทพธิดาบนดิน เพียงแค่ปรายตามองโดยไม่ตั้งใจ ก็ทำให้ผู้คนรู้สึกไร้ค่าลงไปถึงสามส่วน
องค์หญิงผู้งดงามอันดับหนึ่งแห่งเมืองหลวง ไม่รู้ว่าเป็นนางฟ้าในความฝันของคุณชายหนุ่มที่กำลังหลงใหลในความรักมากเพียงใด
น่าเสียดายที่ท่านอ๋องกลับไม่ชายตามอง ทอดทิ้งราวกับรองเท้าขาดๆ ช่างน่าปวดใจนัก
หว่างคิ้วของนางแฝงความกลัดกลุ้มอยู่เล็กน้อย ริมฝีปากสีแดงสดเปิดออกเบาๆ "นำไปส่งให้เหล่าไท่จวินที่ตำหนักด้านในเถิด!"
"เจ้าค่ะ!"
หลียวิ้นมองไปที่ตำหนักด้านใน ใบหน้าก็ปรากฏรอยอมทุกข์ขึ้นสายหนึ่ง ช่วงนี้เหล่าไท่จวินทานอาหารเพียงวันละมื้อ ตั้งใจสวดมนต์ไหว้พระ อธิษฐานขอพรให้สงครามในดินแดนตะวันตก ร่างกายผ่ายผอมลงทุกวัน
เพิ่งจะยกน้ำแกงเม็ดบัวขึ้น ก็เห็นคุณชายรองเจียงอวี้กุยใบหน้าแดงปลั่ง แววตาเปล่งประกายราวกับหมาป่า เดินซวนเซพุ่งเข้ามา ยังไม่ทันเอ่ยคำก็หัวเราะออกมาก่อน แถมยังเป็นการแหงนหน้าหัวเราะลั่น "ฮ่าๆๆ! สะใจโว้ย!"
