ในยามเย็นท้องฟ้าแปรเปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน

อย่าเข้าใจผิด นี่ไม่ใช่การบรรยายฉาก

"ฮั่วเส้าหยุน (火烧云 แปลว่า ท้องฟ้าแดงฉาน)" เป็นชื่อบริษัท ชื่อเต็มคือ "ฮั่วเส้าหยุนมิวสิค" แต่ฮั่วเส้าหยุนไม่ได้ผลิตเพลงเอง พวกเขาเป็นเพียงผู้จัดเก็บเพลง กล่าวง่าย ๆ คือพวกเขาทำธุรกิจแพลตฟอร์มฟังเพลง

ในฉินโจวมีเครื่องเล่นเพลงมากมาย

และเครื่องเล่นเพลงฮั่วเส้าหยุนมีผู้ใช้อยู่ในสามอันดับแรก

อุตสาหกรรมใดที่สามารถติดสามอันดับแรกได้นับเป็นความสำเร็จอย่างมาก

เช่นสามยักษ์ใหญ่ในวงการบันเทิงฉินโจว:

เฉินฮวาเอนเตอร์เทนเมนต์

น่าเซินเอนเตอร์เทนเมนต์

เทียนกวงเอนเตอร์เทนเมนต์

มีคนพูดเล่นว่าถ้ารวมสามบริษัทนี้เข้าด้วยกันก็จะเป็นวงการบันเทิงฉินโจวทั้งหมด ซึ่งในบางแง่มุมก็เป็นความจริง

และฮั่วเส้าหยุนก็มีความร่วมมือกับสามยักษ์ใหญ่นี้

เมื่อสามยักษ์ใหญ่มีเพลงใหม่ที่จะปล่อย ฮั่วเส้าหยุนเป็นหนึ่งในแพลตฟอร์มที่พวกเขาเลือกใช้

ในวันนี้

ใกล้เวลาเลิกงาน

ในสำนักงานของฮั่วเส้าหยุน พนักงานกำลังคุยเล่นฆ่าเวลาเพื่อรอเวลาเลิกงาน นี่เป็นช่วงเวลาที่พวกเขามีความสุขที่สุดในแต่ละวัน

“เฮ้อ”

“ชาร์ตเพลงประจำฤดูกาลเดือนนี้ไม่มีอะไรให้ลุ้นแล้ว”

“อันดับหนึ่งเป็นของเทียนกวง ถูกล็อกไว้แน่นแล้ว เพลงที่ตามหลังมาก็มั่นคง แต่ยอดดาวน์โหลดของอันดับที่สิบกับสิบเอ็ดใกล้เคียงกันมาก สุดท้ายไม่รู้ว่าใครจะชนะ”

“อันดับสิบเอ็ดก็เป็นเพลงของน่าเซิน”

“ไม่รู้ว่าเฉินฮวาจะรักษาอันดับสิบไว้ได้ไหม”

“ต้องยอมรับว่าสามยักษ์ใหญ่ยังคงแข็งแกร่ง เดือนนี้พวกเขาครองสิบอันดับแรกของชาร์ตเพลงประจำฤดูกาล บริษัทบันเทิงอื่นๆ ก็ได้แต่เก็บเศษอาหาร”

“ช่วยไม่ได้”

“ในยุคที่นักแต่งเพลงครองโลก นักแต่งเพลงที่ดีที่สุดในวงการแทบจะถูกสามยักษ์ใหญ่ผูกขาด นี่คือการผูกขาดทรัพยากรบุคคล ดังนั้นวงการบันเทิงจึงพูดว่าบริษัททั้งสามนี้คือวงการบันเทิงฉินโจวทั้งหมด”

ในตอนนั้น

โทรศัพท์ในสำนักงานดังขึ้น

ผู้จัดการหลี่เจี้ยนจงรีบรับสาย เสียงคำสั่งดังขึ้นจากปลายสาย: “แผนกเพลงที่สิบสามของเฉินฮวามีเพลงใหม่ที่จะปล่อย ฉันส่งไฟล์เสียงไปที่อีเมลของคุณแล้ว ชื่อเพลงว่า 'ดับทุกข์' ต้องปล่อยออนไลน์ตอนสองทุ่มคืนนี้ ใช้บทความโฆษณาและโปสเตอร์ที่เฉินฮวาจัดเตรียมมา”

“รับทราบ!”

ผู้จัดการหลี่เจี้ยนจงวางสาย สีหน้าดูหม่นหมอง หันไปมองเพื่อนร่วมงานที่หน้าตาตึงเครียดแล้วถอนหายใจ:

“มีงานด่วน เฉินฮวาจะปล่อยเพลงใหม่”

เสียงโอดครวญของเหล่าพนักงานดังก้องในสำนักงานทันที

“ต้องทำงานล่วงเวลาอีกแล้ว!”

“ทำไมเฉินฮวาถึงปล่อยเพลงตอนนี้ นี่ก็ใกล้สิ้นเดือนแล้ว!”

“พูดอะไรน่ะ เพลงทุกเพลงไม่จำเป็นต้องไต่ชาร์ตเพลงประจำฤดูกาลสิบอันดับแรกหรอก น่าจะเป็นเพลงเดบิวต์ของนักร้องใหม่มากกว่า”

“ใช่แล้ว”

ผู้จัดการหลี่เจี้ยนจงดูข้อมูลเพลงแล้วพูด “เนื้อร้อง ทำนอง และเรียบเรียงเพลงล้วนแต่งโดยคนที่ชื่อไป๋ตี้ นักร้องชื่อหลินโส่วจัว ทั้งสองคนน่าจะเป็นมือใหม่”

“ไป๋ตี้?”

อาจเป็นเพราะชื่อฟังดูเท่ พนักงานข้างๆ จึงอดไม่ได้ที่จะมาดูข้อมูล แล้วก็หัวเราะ “ไป๋ตี้น่าจะเป็นชื่อในวงการ แต่ชื่อในวงการนี้โอหังจริงๆ กล้าใช้ชื่อนี้ ไม่กลัวกดดันตัวเองเหรอ!”

“ไป๋ตี้?”

“จักรพรรดิ?”

“แน่ใจนะว่าเป็นไป๋ตี้(จักรพรรดิตี้) ไม่ใช่ไป๋ตี้(น้องไป๋)?”

“ชื่อในวงการนี้ตั้งเหมือนกับเป็นนักแต่งเพลงชื่อดัง”

“ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า ชื่อนักร้องชื่อหลินโส่วจัว ทั้งคู่ช่างตลกดี ชื่อหนึ่งดูโอหังสุดขีด อีกชื่อดูถ่อมตัวสุดขีด”

“พอได้แล้ว!”

หลี่เจี้ยนจงที่อยู่ในวัยกลางคนไม่มีอารมณ์จะหัวเราะ รีบขัดจังหวะทุกคนอย่างไม่พอใจ

การทำงานล่วงเวลาเป็นสิ่งที่เขาเกลียดที่สุด ต้องกลับบ้านไปโดนเมียด่าอีก ทำงานแทบตายสุดท้ายก็ได้เงินนิดเดียว

“ฟังเพลงก่อน”

น้ำเสียงผู้จัดการฟังดูหงุดหงิดเล็กน้อย

ทุกคนเห็นผู้จัดการอารมณ์ไม่ดีก็ไม่กล้าหัวเราะต่อ

หลี่เจี้ยนจงแกะไฟล์เสียงออกมา แล้วเล่นผ่านลำโพงมอนิเตอร์

ก่อนที่เพลงจะออนไลน์ พนักงานฮั่วเส้าหยุนต้องฟังเพลงก่อนเสมอ เพื่อให้มั่นใจว่าไฟล์เสียงไม่มีปัญหา และประเมินคุณภาพเพลงเพื่อจัดลำดับการแนะนำ

ท่ามกลางความเงียบ

เสียงออร์แกนดังขึ้นในสำนักงาน

อินโทรเริ่มอย่างช้าๆ เงียบสงบ ความเศร้าแผ่กระจาย หลี่เจี้ยนจงรู้สึกหดหู่มากขึ้น อยากระบายแต่ไม่รู้จะระบายอย่างไร

เสียงกีตาร์ดังขึ้นตามมา

เสียงร้องทุ้มต่ำตามเสียงกีตาร์ ไม่ช้าไม่เร็ว เหมือนมีชายคนหนึ่งกำลังเล่าเรื่องเบาๆ

“เมื่อเธอเดินเข้ามาสู่สนามแสนสนุกนี้

สิ่งที่แบกมาด้วยคือทั้งหมดของความคิดความฝัน

แต่ละสีบนในหน้า แต่ละสีที่ประทินเข้าไป

ไม่มีใครจดจำได้ถึงลักษณะท่าทางของเธอ

สุราถูกเวียนดื่มหลายต่อหลายรอบ เธออยู่ตรงมุมหนึ่ง

ดึงดันที่จะร้องแต่เพลงเศร้า

ได้ยินเขาจมดิ่งอยู่ท่ามกลางความสรวลเสเฮฮา

เธอยกจอกสุราชูขึ้น และกล่าวกับตัวเอง...”

นี่คือเสียงที่ค่อนข้างพิเศษ ทุ้มต่ำ หนักแน่น แต่กลับอบอุ่นใจ ผสานกับทำนองเบาๆ ให้ความรู้สึกเหมือนถูกเยียวยา

โดยไม่รู้ตัว

สำนักงานก็เงียบลงยิ่งขึ้น

ในขณะนั้นดวงอาทิตย์ด้านนอกกำลังตกดิน เสียงร้องเบาๆ เหมือนสายน้ำไหลช้าๆ ที่ไหลเข้าสู่หัวใจของทุกคน

หลี่เจี้ยนจงรู้สึกเคลิบเคลิ้ม

เพลงนี้ไม่มีการเปลี่ยนแปลงมากมาย ไม่มีการแสดงความสามารถใดๆ เหมือนการเล่าเรื่องอย่างนุ่มนวล เหมือนพยายามปลอบโยนความรู้สึกบางอย่างของหลี่เจี้ยนจง

จากนั้น

ท่อนฮุคมาถึง

ไม่มีการเปลี่ยนแปลงที่รุนแรง ทำนองยังคงเรียบง่ายแต่ไม่เรียบง่าย หลี่เจี้ยนจงตั้งใจฟัง รู้สึกเหมือนความรู้สึกกำลังสั่นสะเทือนร่วมกับเสียงเพลง มันเป็นการกระทบจิตใจที่รุนแรงกว่าช่วงไคลแม็กซ์ของเพลงอื่นใด:

“จอกหนึ่งคารวะแสงอาทิตย์ยามเช้า จอกหนึ่งคารวะแสงจันทรา

ที่ปลุกเรียกให้ฉันตื่นมาพบสิ่งที่ใฝ่ฝัน ให้ความอบอุ่นกับชีวิตที่ยากลำบาก

ทำให้โบยบินต้านลมต่อไปได้ โดยไม่หันหลังกลับ

ไม่เกรงหยาดฝนพร่างพรมในหัวใจ ไม่กลัวน้ำค้างร่วงหล่นที่ปลายตา

จอกหนึ่งคารวะให้บ้านเกิด จอกหนึ่งคารวะให้หนทางไกล

ที่ถนอมรักษาความดีงามของฉัน ทำนุบำรุงให้ฉันเติบโต

ทำให้เส้นทางเหนือใต้ จากนี้ไม่ยืดยาวออกไป

จิตวิญญาณไม่ร้างไร้ที่พักพิงอีกแล้ว...”

เหล้าไม่เมาคนกลับเมา หลี่เจี้ยนจงไม่ได้กลิ่นเหล้าแต่กลับรู้สึกเหมือนเมาเล็กน้อย ความคิดของเขาสงบลง มองโลกด้วยตาที่เมาแต่ตื่น

เสียงหวีดหวิวดังขึ้น

ความไร้กังวลในวัยเด็ก

ความมั่นใจในวัยหนุ่มสาว

แต่ปัจจุบันกลับกลายเป็นผู้ใหญ่ที่ต้องรับผิดชอบและไม่สามารถทำตามใจได้ ความทรงจำที่เร่งรีบไม่อาจควบคุม

หากว่าเพลงหนึ่งเป็นหนึ่งโลก หลี่เจี้ยนจงก็เหมือนอยู่ในโลกนั้น

และคนที่จมอยู่ในนั้นไม่ใช่แค่หลี่เจี้ยนจงเท่านั้น เพลงนี้เป็นเพลงที่มีความรู้สึกร่วมสากลจากทำนองและเนื้อร้อง พนักงานในสำนักงานทุกคนดูเหมือนจะถูกกระตุ้นความทรงจำ ทุกคนแสดงความรู้สึกออกมาอย่างไม่รู้ตัว เหลือเพียงเสียงเพลงที่ไหลผ่านหัวใจ

“จอกหนึ่งคารวะวันพรุ่งนี้ จอกหนึ่งคารวะวันวาน

ที่ประคับประคองร่างกายของฉัน ปกป้องปีกของฉันเอาไว้

แม้ว่าจะไม่เคยเชื่อใน ชื่อเสียงเกียรติยศอันสูงส่ง

ความทุกข์ในชีวิตคนเราแสนสั้น จะยึดมั่นจดจำไปใย

จอกหนึ่งคารวะอิสระเสรี จอกหนึ่งคารวะความตาย

ที่ให้อภัยในความธรรมดาสามัญของฉัน ปัดเป่าความงมงาย

เอาละ เมื่อฟ้าสาง สุดท้ายต่างจากไปอย่างไม่ใส่ใจ

คนที่มีสติตื่นเต็มตาที่สุดนั่นแหละไร้สาระที่สุด...”

อดีตเหมือนม้าไว แต่มากครั้งที่ความรู้สึกเล็กๆ ในใจได้บอกกับตัวเอง

เมื่อเป็นผู้ใหญ่จะมีแต่ความจำเป็นที่ต้องทำ แต่เมื่อเป็นหนุ่มสาวก็ไม่เคยหลุดพ้น?

คนหนุ่มสาวที่ต่อสู้เพื่อชีวิต บางครั้งก็รู้สึกว่าตนเองไร้กำลัง พวกเขาเดินทางในเส้นทางที่ต้องผ่านในชีวิต รู้สึกถึงน้ำหนักที่เพิ่มขึ้นบนบ่าหลังเป็นผู้ใหญ่ จากการไม่ยอมรับความธรรมดามาจนยอมรับตัวเอง พบว่าความฝันไม่ใช่สิ่งที่พูดถึงแต่เป็นสิ่งที่เก็บในใจ พบว่าพวกเราเป็นเพียงคนธรรมดา แม้จะมีความเศร้าก็ยังคงจะยอมรับตัวเอง

เหล้าแปดจอกให้กับชีวิต

สุดท้ายเสียงเพลงสิ้นสุด เสียงกีตาร์และออร์แกนยังก้องอยู่ ไม่รู้ว่าเป็นการล้อเลียนตัวเองหรือการให้อภัยตัวเอง

“คนที่มีสติตื่นเต็มตาที่สุดนั่นแหละไร้สาระที่สุด”

สำนักงานเงียบอยู่นาน แทบไม่รู้ว่าการให้อภัยมากกว่าความไม่พอใจ แต่ในใจก็มีความอบอุ่นเหมือนแสงแดด

“หัวหน้า”

พนักงานข้างๆ หลี่เจี้ยนจงพูด “ยังมีประโยคหนึ่งที่นี่”

พนักงานคนอื่นๆ ที่ได้ยินต่างลุกขึ้นมาดูพร้อมกัน มีคนอ่านออกเสียงเบาๆ:

“ชักดาบออกมาตัดสายน้ำ สายน้ำกลับไหลแรงขึ้น”

“ยกจอกสุราขึ้นดื่มหวังดับทุกข์ ทุกข์กลับทับถมทวี...”

ในประโยคสุดท้ายยังมีลายเซ็นชื่อคนหนึ่ง ซึ่งก็คือ “ไป๋ตี้”

หลี่เจี้ยนจงมองกลับไปที่เนื้อเพลงแล้วนับอย่างจริงจัง เมื่อนับเสร็จเขาก็หัวเราะออกมา “ไป๋ตี้นี่ดีจริงๆ ทำให้ฉันดื่มเหล้าแปดจอกในเพลงเดียว สุดท้ายยังบอกว่าการดื่มเหล้าบรรเทาความโศกเศร้าไม่ได้ บรรยากาศมาถึงนี่แล้ว คืนนี้เราไปดื่มกันเถอะ”

“หัวหน้าจะไหวหรือ?”

ทุกคนต่างหยอกล้อ

หลี่เจี้ยนจงพูดอย่างกล้าหาญ “กลัวอะไร วันนี้ไม่เมาไม่กลับ!”

“เก่งจริง!”

“แต่เพลงนี้... ฟังแล้วรู้สึกเศร้าจริง... ฟังท่อนฮุคแล้วรู้สึกอ่อนไหว”

“ฉันรู้สึกว่าเป็นโทนอุ่นๆ”

“อบอุ่นมาก เหมือนถูกเยียวยา โดยเฉพาะท่อนหวีดหวิว”

“เพลงนี้เหมือนเหล้าที่ดูเหมือนจะไม่แรง แต่ยิ่งดื่มยิ่งเมา แต่ฉันก็รู้สึกว่าได้รับการเยียวยาและรักษา แม้จะเจ็บปวด แต่การฆ่าเชื้อด้วยแอลกอฮอล์ก็เจ็บสักพัก หลังจากนั้นจะรู้สึกดีขึ้น... เดี๋ยวก่อน ฉันพูดอะไรแปลกๆ ไหม?”

“ดูรอยล้อรถบนหน้าฉันสิ”

“รออะไรอยู่? ไปจัดการให้เพลงนี้ขึ้นหน้าแรกสิ!”

“อย่าเร่ง ฉันกำลังทำงานอยู่ ว่าแต่นายยังหัวเราะเยาะไป๋ตี้อยู่อีกหรือเปล่า ฉันไม่ได้บอกว่าเพลงนี้มีทำนองและเนื้อร้องที่ยอดเยี่ยมเท่าไร แต่สคริปต์โปรโมตก็ไม่ใช่คนธรรมดาที่คิดได้ คนเขายังมีทุนที่จะโอหังอยู่บ้าง”

“เฮ้อ”

“นายก็หัวเราะเยาะเขาด้วยไม่ใช่เหรอ?”

“ฉันแค่คิดว่าชื่อไป๋ตี้ดูยิ่งใหญ่เกินไป แต่เพลงนี้ยอดเยี่ยมจริงๆ มีความเป็นเลิศทั้งเนื้อร้องและทำนอง เกือบถึงขีดสุดของเพลงช้าโรแมนติก ไป ไปทำงานต่อ อย่าพูดเรื่องนี้อีก”

ฉินโจว

สองทุ่ม

เสียงนกไนติงเกลเริ่มร้อง

ฮั่วเส้าหยุนปล่อยเพลง “ดับทุกข์” ออนไลน์

พร้อมกันนี้ แพลตฟอร์มฟังเพลงหลายแห่งที่มีความร่วมมือกับเฉินฮวาก็ปล่อยเพลงพร้อมกัน

เมื่อโปรโมตเพลงจนขึ้นหน้าแรกของแพลตฟอร์ม ฮัวเส้าหยุนก็สามารถเลิกงานได้ ทุกคนต่างตะโกนว่าจะไปดื่ม ยังมีคนที่ฮัมเพลง "ดับทุกข์" เบาๆ

ก่อนจะปิดคอมพิวเตอร์

หลี่เจี้ยนจงหันกลับไปดูชาร์ตเพลงอีกครั้งด้วยความรู้สึกไม่แน่ใจและพูดด้วยน้ำเสียงแปลกๆ:

“เพลงนี้มีโอกาสพลิกล็อคหรือเปล่านะ?”

“หือ”

ทุกคนต่างตกใจ

แม้ว่าเพลงนี้จะทำให้พนักงานที่มีประสบการณ์ฟังแล้วเงียบลงและรู้สึกซึ้งใจ แต่สุดท้ายมันก็เป็นเพลงที่แต่งโดยนักแต่งเพลงใหม่ทั้งหมด และปล่อยในช่วงสิ้นเดือน น่าจะไม่ถึงกับ...

ใช่ไหม?