การแข่งขันจบลงแล้ว

ฤดูกาลแรกของ “ฉันคือนักร้อง” ปิดฉากลงอย่างสมบูรณ์

แต่แรงกระเพื่อมที่เกิดจากรอบชิงชนะเลิศ เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น

คืนนั้นเอง

ข่าวสารพุ่งว่อนทั่วทุกแพลตฟอร์ม!

“เพลงใหม่ของไป๋ตี้เป็นเพลงร็อก!?”

“รอบชิงชนะเลิศสุดเดือด! จางซีหยางคว้าแชมป์อย่างแข็งแกร่ง!”

“ไป๋ตี้แต่งเพลงใหม่ช่วยจางซีหยางคว้าแชมป์ ค่ำคืนนี้คือค่ำคืนแห่งร็อกแอนด์โรล!”

“จางซีหยาง + ไป๋ตี้ = ไร้เทียมทาน?”

“ไป๋ตี้เปลี่ยนแนวเพลง ทำลายข้อครหาของเหล่า ‘ผู้เชี่ยวชาญ’!”

“ไป๋ตี้พิสูจน์ตัวเอง: เขาไม่เคยจำกัดตัวเองอยู่แค่แนวเพลงใดแนวหนึ่ง!”

“จากเสียงกระซิบแผ่วเบา สู่เสียงคำรามอันดังกระหึ่ม!”

แต่ท่ามกลางความวุ่นวายของโลกออนไลน์ ไป๋ตี้และจางซีหยางกลับมานั่งทานอาหารในร้านอาหารส่วนตัวเล็กๆ แห่งหนึ่ง พร้อมกับ หลินโส่วจัว และ ซุนกู่

เวลานั้นเป็นเวลาตีหนึ่งแล้ว

จางซีหยางเป็นคนเลี้ยงอาหารและสั่งไวน์มาดื่มกันเล็กน้อย

โดยปกติแล้ว นักร้องจะหลีกเลี่ยงแอลกอฮอล์เพื่อรักษาคุณภาพเสียง แต่ในโอกาสพิเศษแบบนี้ การดื่มสักนิดก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร

“พี่จาง ดื่มน้อยหน่อยนะครับ”

หลินโส่วจัวเตือน: “พรุ่งนี้ตารางงานพี่ต้องแน่นเอี๊ยดแน่ๆ”

ซุนกู่หัวเราะ: “ไม่ต้องรอถึงพรุ่งนี้หรอกครับ ผมว่าแค่คืนนี้ก็มีเอเจนซี่กับแบรนด์ต่างๆทักมารัวๆแล้วล่ะ แชมป์ครั้งนี้ทรงพลังมากจริงๆ แต่ใครจะไปคิดว่าเพลงใหม่ของอาจารย์ไป๋ตี้จะเป็นเพลงร็อกแบบนี้!”

“ฉันเองก็ไม่คิดเหมือนกัน”

จางซีหยางพูดด้วยความรู้สึกตื้นตัน: “ตอนที่ได้รับเพลงนี้มา ฉันก็ประหลาดใจเหมือนกับพวกนาย เพลงร็อกคุณภาพสูงแบบนี้ มันหายไปจากวงการเพลงฉินโจวมานานมากแล้ว”

พวกเขายกแก้วชนกันอย่างมีความสุข

หลินจือไป๋ก็จิบไวน์เบาๆ เช่นกัน

หลังจากทานอาหารเสร็จ พวกเขาเดินออกจากร้านและเตรียมแยกย้ายกันกลับบ้าน แต่ซุนกู่กลับหยุดกึกและมองไปทางซ้ายอย่างระมัดระวัง

“เกิดอะไรขึ้น?” หลินโส่วจัวถาม

ซุนกู่ขมวดคิ้ว: “มีคนแอบถ่ายรูปเราอยู่”

จางซีหยางหันไปมองหลินจือไป๋ทันที

สำหรับพวกเขาสามคน การถูกแอบถ่ายเป็นเรื่องธรรมดามากจนชินชาแล้ว แต่สำหรับไป๋ตี้ มันอาจจะไม่ใช่เรื่องที่เขาต้องการเจอ

หลินจือไป๋ดูไม่ใส่ใจนัก เขายกมือโบกเบาๆ: “ไม่เป็นไรหรอก”

คืนนี้ทุกสายตาจับจ้องไปที่แชมป์อย่างจางซีหยาง นักข่าวน่าจะสนใจเขามากกว่า ส่วนไป๋ตี้… คนภายนอกยังไม่รู้จักใบหน้าของเขาเสียด้วยซ้ำ

แต่หลินจือไป๋ไม่รู้เลยว่า นักข่าวคนนั้นได้โพสต์ภาพที่ถ่ายได้ลงบนอินเทอร์เน็ต พร้อมกับพาดหัวข่าวว่า:

“จางซีหยางฉลองแชมป์กับเพื่อนนักร้องในยามดึก!”

เนื้อข่าวกล่าวถึงการรวมตัวกันของจางซีหยาง หลินโส่วจัว และซุนกู่ แต่สิ่งที่ทำให้ชาวเน็ตให้ความสนใจมากที่สุดกลับเป็น “ชายหนุ่มปริศนาที่ร่วมโต๊ะอาหารด้วย”

ไม่นานนัก คอมเมนต์ก็ระเบิดขึ้น:

“ว้าว หนุ่มหล่อคนนี้คือใคร!?”

“เป็นศิลปินในวงการไหม?”

“ถึงภาพจะเบลอ แต่เห็นได้เลยว่าเป็นคนหนุ่มหล่อมาก!”

“เขาดูเหมือนจะยืนตรงกลางด้วยนะ!”

“ในหมู่คนดังสามคนนี้ การยืนตรงกลางแบบนี้ แปลว่าเขาต้องพิเศษมากๆ แน่”

“หรือว่า…เขาจะเป็นไป๋ตี้!?”

“เดี๋ยวนะ! คิดไปคิดมา มันมีความเป็นไปได้สูงเลยนะ!”

“ไป๋ตี้!? เขาดูหนุ่มขนาดนี้เลยเหรอ!?”

“แถมยังหล่ออีกต่างหาก!”

ถึงแม้ภาพจะไม่ชัดและดูเหมือนแอบถ่ายจากที่ไกลๆ แต่ชาวเน็ตก็พยายามขยายภาพและวิเคราะห์กันอย่างเอาเป็นเอาตาย

ไม่นานนัก สื่ออื่นๆ และอินฟลูเอนเซอร์ต่างก็ร่วมด้วยช่วยกันแชร์ข่าวนี้:

“โฉมหน้าที่แท้จริงของไป๋ตี้ถูกเปิดเผยแล้วหรือ!?”

“ไป๋ตี้อายุยังน้อยขนาดนี้เลยเหรอ?”

“ไป๋ตี้หล่อขนาดนี้เลยเหรอ!?”

“ชาวเน็ตฟันธง: ชายหนุ่มคนนี้น่าจะเป็นไป๋ตี้!”

ในเวลาอันสั้น ชายหนุ่มปริศนาในภาพก็กลายเป็นประเด็นร้อนแรงที่สุดบนโลกออนไลน์…

“ชายหนุ่มคนนี้คือไป๋ตี้ จริงหรือไม่?”

คำถามนี้กลายเป็นปริศนาที่ทุกคนกำลังรอคำตอบอย่างใจจดใจจ่อ!

...

วันถัดมา

หลินจือไป๋ตื่นขึ้นมาพร้อมกับอาการปวดหัวเล็กน้อย เขาใช้เวลาสามวินาทีทบทวนตัวเองในใจ ต่อไปนี้ห้ามดื่มเยอะอีกแล้ว!

เมื่อหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดดู

โอ้โห!

เขาถูกชาวเน็ตจับได้แล้วเหรอ?

หลินจือไป๋ยกมือขึ้นลูบหน้าผากเบาๆ พร้อมกับยิ้มอย่างจนใจ เมื่อคืนออกมาจากร้านอาหาร น่าจะใส่หน้ากากปิดหน้าสักหน่อย

แต่จะว่าไปแล้ว จะถูกจับได้หรือไม่นั้นก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร

ตัวตนของ ไป๋ตี้ เป็นเรื่องที่ทุกคนต้องรู้สักวันอยู่แล้ว

เหตุผลที่หลินจือไป๋ไม่เคยเปิดเผยตัวตนในฐานะ ไป๋ตี้ ก็เพราะเขาไม่อยากให้ชีวิตเรียบง่ายในฐานะนักศึกษาถูกรบกวนมากเกินไป ในมหาวิทยาลัยยังมีเพื่อนมากมายที่เขาสนิทสนมด้วย

"แต่ก็คงยังไม่ถูกเปิดเผยเต็มที่หรอก"

หลินจือไป๋ดูภาพข่าวอีกครั้ง ภาพถูกถ่ายในเวลากลางคืน ไฟสลัว และระยะห่างก็ไกล ใบหน้าของเขาจึงดูเบลอไปหมด

เขาเปิดแอปเฟ่ยซิน

จางซีหยางและคนอื่นๆ ต่างส่งข้อความมาถามไถ่เกี่ยวกับข่าวนี้

พี่สาวของเขา หลินซี ก็เห็นข่าวแล้ว เธอส่งข้อความมาหยอกล้อว่า: “นายขึ้นกล้องเหมือนกันนี่นา” จากนั้นก็ไม่ได้พูดอะไรเพิ่มเติม เพราะเธอรู้ดีว่าเรื่องการเปิดเผยตัวตนเป็นเพียงเรื่องของเวลาเท่านั้น

จากนั้น…

เจียงเฉิง โทรมาหาเขา: “นายโอเคไหมกับเรื่องที่โดนแอบถ่าย?”

คนที่คุ้นเคยกับหลินจือไป๋ ต่างดูออกว่าใบหน้าที่อยู่ในภาพคือเขา

“ไม่เป็นไรครับ”

หลินจือไป๋ยิ้ม: “ตราบใดที่ตัวตนของฉู่ฉือกับปู๋เย่โหวไม่ถูกเปิดเผย ตัวตนของไป๋ตี้จะถูกเปิดเผยเมื่อไหร่ก็ได้”

“งั้นก็ดีแล้วล่ะ”

เจียงเฉิงถอนหายใจอย่างโล่งอก ก่อนจะหัวเราะ: “เพราะข่าวนี้ยอดผู้ติดตามบัญชีไป๋ตี้เพิ่มขึ้นเยอะเลยนะ”

“จริงเหรอ?”

หลินจือไป๋เปิดบัญชีจี๋กวงของไป๋ตี้ขึ้นมาดู

โอ้โห!

ยอดผู้ติดตามทะลุห้าแสนคนแล้ว! และแซงหน้าบัญชีปู๋เย่โหวกับฉู่ฉือไปแล้ว!

ในช่องคอมเมนต์เต็มไปด้วยข้อความจากแฟนๆ:

“เมื่อคืนหนุ่มลึกลับคนนั้นคือไป๋ตี้จริงๆ เหรอ!?”

“หล่อขนาดนี้ ฉันยอมเป็นแฟนคลับเลย!”

“ตอบพวกเราหน่อยเถอะค่ะ คุณคือไป๋ตี้ใช่ไหม!?”

“ฉันนึกว่าไป๋ตี้ต้องเป็นนักแต่งเพลงวัยกลางคนซะอีก ไม่คิดเลยว่าจะหนุ่มและหล่อขนาดนี้!”

“โอ้โห นี่มันชัดเจนแล้วล่ะ เขาต้องเป็นไป๋ตี้แน่ๆ!”

“หล่อก็ส่วนหล่อ แต่เพลง ‘ดอกไม้ไฟ’ นี่มันสุดยอดมากจริงๆ!”

หลินจือไป๋นึกขำ — ยอดผู้ติดตามเพิ่มขึ้นเพราะหน้าตาของฉันงั้นเหรอ? แต่ไม่เป็นไร แฟนคลับเพิ่มขึ้นก็ถือเป็นเรื่องดี

ถึงแม้จะชอบความเรียบง่าย แต่การมีชื่อเสียงก็มีข้อดีในตัวเองเช่นกัน

ในขณะที่เขาอ่านคอมเมนต์ไปเรื่อยๆ เขาก็สังเกตเห็นว่ามีคนมาแสดงความยินดีที่เพลง ‘ดอกไม้ไฟ’ ติดอันดับหนึ่งในชาร์ตประจำฤดูกาล

เขาเปิดดูชาร์ตทันที — ‘ดอกไม้ไฟ’ ขึ้นสู่อันดับหนึ่งเรียบร้อยแล้ว

มันก็ไม่แปลกหรอก นี่คือเพลงรอบชิงชนะเลิศของ จางซีหยาง แชมป์คนแรกจากรายการ “ฉันคือนักร้อง” จะไม่ติดอันดับหนึ่งได้อย่างไร?

ในตอนนั้นเอง

เจียงเฉิง เอ่ยถึงเรื่องงาน: “ฉันยื่นข้อเสนอให้รายการ ‘ฉันคือนักร้อง’ ซีซันสองเป็นที่เรียบร้อยแล้ว”

“โอเค”

หลินจือไป๋ตอบรับอย่างไม่ใส่ใจ พร้อมเสริมว่า: “หนังสือเล่มใหม่ของฉันก็เขียนเสร็จแล้ว นายให้น่าเซินเตรียมตีพิมพ์ได้เลย”

หนังสือเล่มนี้ก็คือ “ปาฏิหาริย์ร้านชำของคุณนามิยะ” ซึ่งเขาเขียนเสร็จเป็นจำนวนกว่า 200,000 คำ

“รับทราบ!”

เจียงเฉิงรับคำสั่งทันที

หลังจากที่ส่งต้นฉบับไปแล้ว เจียงเฉิงก็หัวเราะ: “ตอนนี้ชื่อของ ปู๋เย่โหว ก็โด่งดังมากขึ้นแล้ว น่าเซินบุ๊คส์ จะทำการโปรโมตอย่างเต็มที่ และเราจะใช้บัญชีของ คุนเผิงอินเวสเมนต์ ช่วยโปรโมตด้วย”

“ได้เลย”

สองตัวตน ฉู่ฉือและปู๋เย่โหวเชื่อมโยงกับคุนเผิงอินเวสเมนต์โดยตรง ซึ่งสามารถเปิดเผยได้อย่างเป็นทางการ

หลังจากวางสายไป หลินจือไป๋คิดว่าวันนี้คงไม่มีเรื่องอะไรแล้ว

แต่ใครจะรู้…

คืนนั้นเอง เจียงเฉิงก็โทรกลับมาอีกครั้ง!

“เจ้านายๆๆ!”

“มีอะไรอีกล่ะ?”

“หนังสือเล่มนี้… นี่มัน… คือ…”

“เป็นการเปลี่ยนแนว”

หลินจือไป๋ตอบอย่างสงบ เขารู้ว่าเจียงเฉิงต้องตกตะลึงแน่ เพราะ “ปาฏิหาริย์ร้านชำของคุณนามิยะ” มีโทนที่แตกต่างจากผลงานก่อนหน้านี้ของเขาอย่างสิ้นเชิง

“นี่มันไม่ใช่แค่เปลี่ยนแนวธรรมดาแล้วครับ!”

เจียงเฉิงพูดด้วยน้ำเสียงเหลือเชื่อ: “นี่มันเหมือนสร้างโลกใหม่ขึ้นมาเลยต่างหาก!”

ในที่สุด…

เจียงเฉิงก็เข้าใจแล้วว่าทำไมทุกคนถึงตกตะลึงกับเพลง ‘ดอกไม้ไฟ’ ของไป๋ตี้

เพราะไม่ว่าจะเป็นไป๋ตี้ในฐานะนักแต่งเพลงหรือปู๋เย่โหวในฐานะนักเขียน ทั้งสองชื่อมักสร้างความประหลาดใจที่ยิ่งใหญ่เสมอ!

“นี่มัน… เหมือนกับการพลิกฟ้าคว่ำแผ่นดินเลยจริงๆ…”