พวกเขาพากันออกไปข้างนอก นั่งล้อมรอบโต๊ะยาว

ลวี่หมิงเห็นเจิ้งเจี่ยที่เหม่อลอยอยู่ ก็ร้องฮือฮา “คาดไม่ถึงจริงๆ…”

“คาดไม่ถึงอะไร?” เจิ้งเจี่ยมองลวี่หมิงที่ทำหน้าทะเล้น แล้วเผลอตอบกลับไปตามสัญชาตญาณ

“คาดไม่ถึงจริงๆ ว่าคุณจะช่วยผมกำจัดเชียนเป่า…” ลวี่หมิงทำหน้าซาบซึ้ง “ผมนึกว่าเราสองคนไม่มีเยื่อใยต่อกัน ผมเองก็ไม่มีน้ำหนักอะไรในใจคุณ แต่ผมไม่คิดเลยว่าคุณจะยอมไปเป็นสายกฎหมายเพื่อผม ขอบคุณนะโว้ย!”

ส… สายกฎหมาย?!

ทุกคนได้ยินคำแปลกหูนี้ก็กลั้นหัวเราะกันหน้าสั่น

เจิ้งเจี่ย: “…”

หน้าเธอขึ้นสีแดงวาบทันที!

แดงจัด!

“งาช้างไม่งอกจากปากสุนัข ถ้าไม่ใช่เพราะแก เรื่องพวกนั้นจะเกิดขึ้นได้ยังไง ตัวต้นเหตุคือแกต่างหาก ถ้าอู๋เชียนเป็นอะไรขึ้นมา ไอ้สารเลวนี่ต้องรับผิดชอบเป็นคนแรก!” เจิ้งเจี่ยถลึงตางาม ใบหน้าเต็มไปด้วยท่าทีชอบธรรมมั่นคง แววตาเต็มไปด้วยโทสะ

“ฟังที่เธอพูดสิ ฉันไปบังคับให้พวกเธอแสดงรึไง? หรือเอามีดจ่อคอขู่ว่าถ้าไม่แสดงทุบหินบนอกจะจับพวกเธอสับเป็นไส้ถั่วแดง?”

ลวี่หมิงไม่ยอมติดกับ พูดเชิงแดกดันว่า

“ตามตรรกะเธอ ฉันเห็นมหาเศรษฐีอันดับหนึ่งเริ่มธุรกิจแล้วสำเร็จ ฉันเลยตามไปเริ่มบ้าง ถ้าธุรกิจฉันเจ๊ง มหาเศรษฐีก็ต้องรับผิดชอบเต็มๆ ใช่ไหม? ถ้าไม่ใช่เพราะเขารวยมาก ฉันก็คงไม่เริ่มธุรกิจ ถ้าฉันไม่เริ่มก็ไม่ขาดทุน เพราะฉะนั้นมหาเศรษฐีต้องชดใช้ฉัน งี้ดิ?”

เจิ้งเจี่ยพูดไม่ออกไปชั่วขณะ ใบหน้ากลั้นจนแดงก่ำ

“ฉันเถียงแกไม่ชนะ แต่ช่วยหุบปากเถอะ!”

“ทราบแล้ว สายกฎหมาย!”

“ไอ้เวร!” เจิ้งเจี่ยเสียงเย็นกริบ แววตาเต็มไปด้วยโทสะ ตบโต๊ะผึงลุกพรวด “เชื่อมั้ย แม่จะฟาดค้อนเดียวนอนดิ้น!”

“เชื่อสิ ราชินีค้อนทุบอันดับหนึ่งแห่งวงการบันเทิงจีน ผลงานตรวจสอบได้!” ลวี่หมิงทำหน้าอ้อนแอ้น “ขอร้องล่ะ อย่าฆ่าผมเลย ผมไม่กล้าแล้ว!”

เจิ้งเจี่ย: “…”

ถ้าไม่ติดว่ากำลังอัดรายการอยู่ เธอคงพุ่งไปกัดเนื้อไอ้ดาราตกกระแสให้ขาดออกมาชิ้นหนึ่งระบายแค้นไปแล้ว

ตอนนั้นเอง ลวี่หมิงเห็นสายตาทุกคนไม่ว่าจะโดยตั้งใจหรือไม่ก็ตาม ล้วนจ้องไปที่โหยวฮั่น เขาเลยหันตามไปดู ถึงได้พบว่า คนที่ก่อนหน้านี้หาโอกาสกระทบกระแทกเขาทุกครั้งอย่างโหยวฮั่น กลับนั่งเหม่ออยู่กับที่ แม้สบตาเข้ามายังไร้ปฏิกิริยา ใบหน้าชืดชาเหมือนเพิ่งโดนซัดมาหนัก

“คุณประธานจอมเผด็จการก็โดนใครซ้อมมาด้วยเหรอ?” ลวี่หมิงสงสัย

เมิ่งจื่ออี้ประหลาดใจ “พี่รู้ได้ไง?!”

“เอ้า จริงดิ?” คราวนี้ลวี่หมิงถึงกับตะลึง ไม่อยากเชื่อ “ต่างบ้านต่างเมืองยังมีคนออกโรงเพื่อความยุติธรรมด้วยเหรอ? เล่าให้ฟังหน่อย เร็ว!”

เมิ่งจื่ออี้กำลังจะอ้าปาก ก็เห็นโหยวฮั่นที่เมื่อครู่ยังชืดชาเงยหน้ามามองเธออย่างดุร้าย ส่งสายตาเตือนทันที อาจารย์เสี่ยวเมิ่งเลยรีบรู้กาลเทศะหุบปากลง

“อะไรล่ะ ข้างนอกทำตัวหงอ พอกลับบ้านชกหนัก ใส่กันเองนี่กำลังฮิตเหรอ?” ลวี่หมิงฮึ “เสี่ยวเมิ่งไม่ต้องกลัว พี่หมิงคุ้มกันอยู่ เขาไม่กล้าทำอะไรเธอหรอก เธอบอกมาเลยว่ารายละเอียดเป็นไง!”

เมิ่งจื่ออี้ส่ายหัวดิ๊กๆ เหมือนกระดิ่งลม “พี่ ฉันไม่รู้อะไรเลย…”

“ช่างเป็นการกระทำที่ขี้ขลาด! ถ้าเธอมีความกล้าครึ่งหนึ่งเหมือนราชินีค้อนทุบแห่งวงการบันเทิงจีน ก็คงไม่จ๋อยขนาดนี้”

เจิ้งเจี่ยกัดฟัน “ไม่แขวะฉันสักคำจะตายหรือไง?!”

เมิ่งจื่ออี้ย่นคออย่างหวาดๆ ได้แต่คิดในใจว่า ศึกเทพชนเทพแบบนี้ เธอไม่มีวันฝึกได้จริงๆ

“ว่าตามตรงนะ ไอ้ยอดนักรบนั่นก็เถอะ ไหนๆ ก็ออกโรงเพื่อความยุติธรรมแล้ว ทำไมไม่จัดการกำจัดภัยให้ชาวบ้านเสียเลยล่ะ?”

โหยวฮั่นกำหมัดแน่น ข้อนิ้วดังกรอบแกรบ

“ไอ้ดาราตกกระแส อย่างฉันตอนนี้หัวร้อนมาก แกอย่ามายั่วฉันจะดีกว่า!”

ลวี่หมิงก็อยากรู้อยู่จริงๆ ว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่ ถึงได้บีบให้ท่านซีอีโอจอมเผด็จการผู้ชอบทำเสียงโทนกระซิบอวดเก่ง กลายเป็นสภาพนี้ เขาจึงกระพริบตาใส่เมิ่งจื่ออี้ “ตอนเย็นเธอแอบเล่าให้พี่ฟังนะ!”

เมิ่งจื่ออี้: “…”

โหยวฮั่น: “…”

ผู้ช่วยผู้กำกับเห็นว่าไอ้ดาราตกกระแสพอเจอหน้าคนอื่นก็ยกระดับความแรงขึ้นทันที เขาเองยังอกสั่นขวัญแขวน รู้ดีว่าโหยวฮั่นที่ถูกหยามศักดิ์ศรีสภาพจิตใจไม่ปกติ เดี๋ยวโดนยั่วอีกหน่อยอาจลงมือตบกันกลางรายการได้ เขาเลยรีบตัดบท คว้าโทรโข่งประกาศว่า:

“ภารกิจรอบนี้ผู้ชนะอันดับหนึ่งคือทีมส้ม โดยรายได้สุดท้ายคือ 17,000 เหรียญ!”

“ขอเชิญทีมส้มมาเลือกของรางวัลรอบนี้!”

ได้ยินว่าพวกเธอได้ที่หนึ่ง นาจาตาเป็นประกายสวยงามเต็มไปด้วยความตื่นเต้น แม้พอย้อนคิดแล้วจะใจหวิวๆ อยู่บ้าง แต่สุดท้ายตัวเองก็ไม่เป็นอะไรนี่นา?

เธอส่ายเอวเย้ายวนกระดี๊กระด๊าเข้าไปเลือกจากการ์ดความสามารถสามใบในมือผู้ช่วยผู้กำกับ ส่วนลวี่หมิงไม่ค่อยมีอารมณ์นัก หันไปส่งสายตาหวานหยดกับเร่อปาตรงโต๊ะอาหารแทน

ฉันนี่แหละตัวเทพฉีกป้ายชื่อ!

มีหรือไม่มีการ์ดความสามารถก็ไม่กระทบผลท้ายสุดอยู่ดี ห้าตอนก่อนคนที่ชนะก็ทีมเขาทั้งนั้น ของรางวัลจากทีมงานรับจนมืออ่อนแล้ว

พอนาจาเห็นเอฟเฟกต์ของการ์ดความสามารถ ก็เหมือนเจอสมบัติลับ ท่ามกลางสายตาสงสัยของทุกคน เธอรีบพุ่งมาหาลวี่หมิงอย่างตื่นเต้น “รวยเละ เรารวยเละ!!”

“อะไรนะ?”

นาจาโน้มไปกระซิบข้างหู เป่าลมหายใจอุ่นๆ ใส่เขา “การ์ดคืนชีพ เราสามารถระบุให้สมาชิกคนหนึ่งคืนชีพได้ ถ้าฉันเผลอโดนฉีก เธอช่วยฉันออกมาได้!”

เพราะตื่นเต้นเกินไป เธอเผลอไปแตะที่ติ่งหูลวี่หมิง ทิ้งคราบลิปสติกไว้จางๆ

ลวี่หมิงทำทีเฉยๆ แต่พอเหลือบตาก็เห็นสายตาเร่อปาดูแปลกไป พอสบตากัน เธอก็ฮึเบาๆ ชี้หูของเขา แล้วหันหน้าหนีด้วยท่าทีหึงหวง

ลวี่หมิง: “…”

เมื่อกี้เหมือนจะออกอาการหวานเกินไปหน่อย

ตอนนี้ใกล้เวลานิวยอร์กบ่ายสองแล้ว มื้อก่อนหน้าของทุกคนยังเป็นอาหารบนเครื่อง ตั้งแต่มาถึงก็ถ่ายทำรายการต่อแบบไร้รอยต่อ ระหว่างนั้นไม่ได้กินอะไรเลย ตอนนี้แต่ละคนหิวจนท้องร้อง ร้องยิกๆ ขอให้รีบเริ่มกิน

ผู้ช่วยผู้กำกับยิ้มลับๆ “ทีมรายการเตรียมมื้อเที่ยงสุดหรูไว้ให้เรียบร้อยแล้ว แต่การกินมื้อนี้จะใช้ระบบประมูล ใครให้ราคาสูงสุดได้ไป!”

“ต่อไปนี้ ขอเชิญพบกับเมนูแรกของเรา!”

“ปูคิงแครปผัดกระเทียม!”

“เจ้าปูคิงแครปตัวนี้หนักถึง 7 จิน ราคาเริ่มต้น 200 เหรียญ!”

ทันทีที่พนักงานต้อนรับยกถาดมาวางตรงหน้าลวี่หมิง แล้วเปิดฝาออก ปูคิงแครปเนื้อแน่นหอมฉุยพร้อมควันฉุย ก็ทำเอาตาทุกคู่เบิกโพลง!

คนเราตอนท้องว่าง ความอยากอาหารจะพุ่งสูงสุด กลิ่นหอมที่ฟุ้งอยู่ในอากาศยิ่งปลุกท้องให้ร้องครวญครางระงม

แม้แต่นาจายังกลืนน้ำลายเอื๊อกๆ ใบหน้าฉายแววโหยหา

หอม!

หอมเกินไป!!

แต่พอหายตื่นเต้น ทุกคนก็พากันกระอักกระอ่วนใจเล็กน้อย

ก่อนหน้านี้ทีมรายการบอกว่าค่าที่พักและค่าอาหารของพวกเขาแพง ทุกคนก็พอทำใจไว้บ้างแล้ว แต่พอได้ยินว่าแค่หนึ่งจานราคาเปิดประมูลก็พุ่งถึง 200 ดอลลาร์ ทุกคนยังอดสะดุ้งไม่ได้

ปูคิงแครปหนักเจ็ดจินแน่นอนว่าไม่ถูก แต่จะขาย 1,400 หยวนจีนก็ดูจะเกินไปหน่อย และนี่แค่ราคาเริ่มต้นด้วย

“ร้านนี้มันโก่งราคาชัดๆ!”

“ทั้งเช้าเราหาเงินได้เท่าไหร่เอง ปูหนึ่งตัวขาย 200 ดอลลาร์ นี่มันปล้นกันชัดๆ !”

ทุกคนประท้วงกันระนาว

ทว่าผู้ช่วยผู้กำกับทำหูทวนลม ทำตามหน้าที่ว่า “เอาล่ะ เริ่มเคาะราคากันได้เลย แต่ละครั้งบิดขึ้นไม่น้อยกว่า 50 เหรียญ!”

นาจาโห่ฮิ้วอย่างตื่นเต้น “200!”

เงินก้อนนี้เธอเสี่ยงชีวิตหาได้ วันนี้ยังไงๆ ก็ต้องเลี้ยงตัวเองให้อิ่มหมีพีมันสักมื้อ!

ตอนนี้ดวงตาคู่สวยของเธอไม่เคยละไปจากปูคิงแครปเลย ราวกับแม้แต่พนักงานต้อนรับก็เดาได้ว่าจานนี้จะตกอยู่ที่ใคร จึงเอามาวางไว้ตรงหน้าลวี่หมิงกับนาจาล่วงหน้าแล้ว

“250!” คนที่ยกมือบิดราคาคือเฉาเกอ

เฉินชือชือมองเติ้งเฉาด้วยสายตาพิกล ก่อนจะหันไปมองแขกรับเชิญหญิงของตัวเองอย่างใจกว้าง “อี้ซิน อยู่กับชือเกอทั้งที พี่จะต้องให้เธอกินของดีๆ สิ 300!”

ถังอี้ซิน: “???”

ไม่ใช่นะพี่ เรามีทรัพย์สินพอขนาดนั้นเหรอ?

ไม่ได้ยินผู้กำกับบอกเหรอ? ค่ากินอยู่คือค่ากินอยู่ ตอนกลางคืนเข้าพักในห้องก็ต้องจ่ายตังค์นะ!

“350!” เฉาเกอยกเพิ่มอีกครั้ง

ถังอี้ซินค่อยๆ โล่งอก แต่หลี่ซินเบิกตาโต กลัวจนสะดุ้ง

เธอไม่อยากนอนสนามหญ้าตอนกลางคืนหรอกนะ!

เร่อปาทำตาหวานน่าสงสารใส่หวังเป่าเฉียง อ้อน “พี่ชาย หนูอยากกินปู!”

“ลวี่หมิงนี่มันเลวจริง เขาไม่ซื้อให้พี่ชายเธอคนนี้จะซื้อให้เอง 500!” หวังเป่าเฉียงถูกหลานสาวตัวน้อยเรียกพี่ชายทีเดียวถึงกับหัวหมุน รีบโวยวายควักทรัพย์สินทั้งหมดออกมา

ลวี่หมิง: “…”

ทำไมมันดูเหมือนตัวเองไปนอกใจใครมาเลยเนี่ย

นาจามองขอความช่วยเหลือไปที่ลวี่หมิง เห็นเขาไม่ตอบสนอง ก็เริ่มบิดขึ้นทีละ 200 ท้ายที่สุดปูคิงแครปหนึ่งตัวถูกเธอตะโกนไล่ไปถึง 1000 ดอลลาร์

เติ้งเฉาตื่นเต้น “2000!”

นาจา: “???”

“เดี๋ยวนะ ฉันขอรายงาน เกมนี้ให้ตะโกนราคาเล่นมั่วๆ ได้ด้วยเหรอ? พวกเขายังมียอดคงเหลือไม่ถึงเลย นี่มันตั้งใจปั่นราคา!” ลวี่หมิงเห็นว่านาจากำลังถูกของอร่อยครอบงำ รีบกดท่อนแขนเธอที่กำลังจะบิดเพิ่มอีกครั้ง แล้วชี้ไปที่ผู้ช่วยผู้กำกับซักถาม

ผู้กำกับอธิบาย “ถ้าคนที่ชนะประมูลสุดท้ายมียอดคงเหลือไม่พอ จะเลื่อนไปให้ผู้ที่บิดราคาก่อนหน้าได้ไป”

“งั้นเขาก็ยอดคงเหลือไม่พอแล้ว ปูตัวนี้เป็นของพวกเรา”

“ใครบอกเรายอดคงเหลือไม่พอ ดูถูกกันเหรอ?” เติ้งเฉาพูดเหมือนเรื่องปกติ “เรากู้ได้!”

ลวี่หมิง: “…”

“ยอมใจเลย งั้นเราไม่เอาแล้ว คุณไปกู้มาเถอะ!”

นาจามองลวี่หมิงตาปริบๆ “แต่ฉันอยากกินปูคิงแครปมากๆ เลย…”

“อดทน!”

“ค่ะ……”

เติ้งเฉาก็ติดสตั๊นไปไวๆ เพราะจริงๆ เขาไม่ได้ตั้งใจจะซื้อปูคิงแครป ตะโกนไล่ราคาก็แค่เพื่อกระตุ้นให้คนใช้เงินเท่านั้น

ท้ายที่สุด เพราะทีมสีแดงไม่มีเงินจ่าย ปูคิงแครปจึงตกเป็นของพวกเขาที่ราคา 1000 ดอลลาร์ ลวี่หมิงกับนาจามียอดคงเหลือ 16000 ดอลลาร์ ยังรวยสุดในกลุ่ม

นาจาหยิบมีดส้อมด้วยความตื่นเต้น ตัดขาปูออก แล้วสวมถุงมือแงะกระดอง แซะเนื้อปูเนียนนุ่มออกมายื่นจ่อปากลวี่หมิง “คำแรกให้เธอกิน”

ลวี่หมิงเผลอกัดไปคำหนึ่ง เงยหน้าขึ้นมาก็เห็นแขกรับเชิญหญิงหลายคนตาเป็นประกายค้าง

ทุกคนต่างก็กลืนน้ำลายโดยไม่รู้ตัว

ลวี่หมิงสวมโหมดสายแสดงทันที ทำหน้าเอร็ดอร่อย “เนียนนุ่มละมุน กลิ่นหอมฟุ้งไปทั้งปาก อร่อยเกินไปแล้ว เอาอีกคำ!”

ทุกคน: “???”

นี่ถึงขั้นบรรยายรสชาติเลยเรอะ?

ทุกคนบ่นพึมพำอยู่ในใจ แต่น้ำลายกลับไหลไม่หยุด จ้องเนื้อปูนุ่มๆ ชิ้นนั้นแบบแทบละสายตาไม่ได้

ยั่วใคร!

นี่พวกเธอกำลังยั่วใครกันอยู่!!

“ไป แกะขาปูอีกข้างให้เร่อปาด้วย แล้วบอกว่า ขอบคุณพี่สาว!”

นาจายิ้มอารมณ์ดี ทำตามคำสั่ง แกะขาปูอีกข้างแล้วยื่นให้เร่อปา “ขอบคุณพี่สาวที่ยกดาราตกกระแสดีๆ แบบนี้ให้หนูนะ หนูดีใจมากเลย!”

เร่อปา: “…”

ทำไมจู่ๆ ก็ไม่ค่อยอยากกินแล้วล่ะ?

เร่อปาถลึงตาใส่ลวี่หมิงอย่างเข่นเขี้ยว ก่อนจะกัดกระดองปูอย่างออกอารมณ์ แต่พอกินคำแรก เนื้อปูเข้าปากปุ๊บ เธอก็หรี่ตาอย่างเป็นสุข สีหน้าบ่งบอกถึงความเคลิบเคลิ้มเต็มที่

ทุกคนดูแล้วน้ำลายสอ แต่ไหนๆ ก็ไม่ได้กินอยู่ดี เลยได้แต่เร่งให้ทีมผู้กำกับรีบยกเมนูต่อไปมา

พนักงานต้อนรับยกถาดขึ้นมาอีกครั้ง

“เมนูที่สอง กุ้งล็อบสเตอร์ออสเตรเลียหกตัว ราคาเริ่มต้น 200 ดอลลาร์!”

“อันนี้ก็ของโปรดฉันเหมือนกัน!” ดวงตารูปดอกท้ออันสวยงามของนาจาเต็มไปด้วยความตื่นเต้น พูดงึมงำในปาก “500!”

ทุกคน: “……”

คู่นี้ใช้เงินแบบไม่ยั้งจริงๆ นะ

เห็นบรรยากาศเงียบกะทันหัน นาจากลืนของอร่อยในปากลงไป มองลวี่หมิงอย่างอ่อนหวาน “ไม่มีปัญหา…ใช่ไหม?”

“ไม่มีปัญหาหรอก เงินหาได้มาก็ต้องเอามาใช้ ไม่ใช้แล้วเราจะหาไว้ทำไม?” ลวี่หมิงแบมือ “เรียกต่อเลย!”

“เดี๋ยว แบบนี้มันเล่นกันได้ที่ไหนกันล่ะ?”

“มีเงินแล้วเก่งนักหรือไง!”

ทุกคนประท้วงกันระนาว

“ขอโทษนะ มีเงินก็คือเก่งจริงๆ นั่นแหละ!” ลวี่หมิงฮึเบาๆ

ทุกคน: “……”

“มีตังค์นิดหน่อยแล้วทำเป็นอวด ฉันใส่สองพัน ซื้อ!” เจิ้งเจี่ยที่นั่งเดี่ยวๆ อยู่ปรายหางตาเย้ยหยัน “ทำอย่างกับว่าคนอื่นไม่มีเงินงั้นแหละ!”

“ใช่สิ ถ้าเชียนเป่ารู้ว่าเธอเอาเงินต่อชีวิตเขามาฟุ่มเฟือยแบบนี้ คงช็อกตายคาเตียงผ่าตัดไปแล้ว!” ลวี่หมิงกวาดตามองรอบวง “มีใครมีเบอร์เชียนเป่าบ้าง โทรไปบอกเขาหน่อยว่าเจิ้งเจี่ยจะควัก 2000 เหรียญกินกุ้งล็อบสเตอร์ออสเตรเลีย!”

เจิ้งเจี่ย: “…”

CNM ปากดาราตกกระแสคนนี้มันจะแซะอะไรได้ขนาดนั้นวะ!!

“ฮะๆๆๆๆ!”

ทุกคนกลั้นไม่อยู่ หัวเราะพรืดออกมา

ลวี่หมิงห้ามนาจาไม่ให้เรียกราคาเพิ่มต่อ ถึงจะมีเงินก็ใช่ว่าจะเผาเล่นได้ขนาดนั้น สองพันเหรียญ คิดเป็นหนึ่งหมื่นสี่หยวนจีนเพื่อกุ้งหกตัว คนโง่เท่านั้นแหละจะทำ

เจิ้งเจี่ยกัดฟันยื่นเงิน พอแงะกระดองกุ้งได้ตัวหนึ่ง ยังไม่ทันกิน ก็ได้ยินลวี่หมิงข้างๆ พูดเสียงประชดประชันว่า

“ไม่รู้ตอนนี้เชียนเป่าเป็นยังไงบ้าง เป่าผู้น่าสงสารของฉันเอ๊ย ชีวิตกุ้งยังมีค่ากว่าชีวิตนายอีก ชีวิตนายนี่ช่างราคาถูกจริงๆ วุ่นวายอยู่พักใหญ่ ทั้งอาเจียนเป็นเลือด ทั้งกระดูกแตกร้าว หวิดตายเข้าไปอยู่แล้ว สุดท้ายแลกมาได้ก็แค่กุ้งไม่กี่ตัว…”

“เจิ้งเจี่ย อย่ามองฉันเลย รีบกินเถอะ เชียนเป่าไม่เป็นไรหรอก ฉันเดาว่าตอนนี้ก็น่าจะพ้นขีดอันตรายแล้ว ถ้าเผลอตายคาเตียงขึ้นมา ก็สมควรแก่เขาเองแหละ เสียแต่ว่าเธอคงต้องหลั่งน้ำตาหลังลูกกรง ตอนนั้นข้างในไม่มีลอบสเตอร์ให้กินนะ เธอรีบฉวยเวลาที่ตอนนี้ยังเสพสุขได้ กินความงามของโลกมนุษย์ตุนไว้เยอะๆ เถอะ!”

เจิ้งเจี่ย: “……”

เธอคว้ากุ้งขึ้นมาตัวหนึ่ง บิดหัว “กร๊อบ” เดียวหลุด

“แกลองมากวนประสาทฉันอีกที เดี๋ยวได้จบเหมือนกุ้งนี่แหละ!”

[ปุฮะๆๆๆ!]

[ขำจะตายเพราะดาราตกกระแสละ!]

[ปากเขานี่ไร้เทียมทานจริงๆ!]

[เมื่อก่อนฉันไม่เชื่อว่าคนจะหัวเสียจนตายได้ ตอนนี้เชื่อแล้ว!]

[ก็ดีที่เชียนเป่าไม่ได้ยินดาราตกกระแสพูดงุบงิบลับหลัง ไม่งั้นคงโมโหตายคาที่แล้ว!]

[ดาราตกกระแสนี่แหละคือคำตอบสุดท้าย ทั้งวงการบันเทิงจีนไม่มีใครลงโทษเขาได้แล้วจริงๆ!]

[เจิ้งเจี่ยยังกินลงอีกเหรอ?]

ชาวเน็ตเห็นเจิ้งเจี่ยแปรความโกรธเปลี่ยนเป็นความอยากอาหาร ก้มหน้ากัดกุ้งล็อบสเตอร์ออสเตรเลียไม่ยั้ง ต่างก็ทึ่งในความใจแข็งของเธอ ลองถามใจตัวเอง ถ้าตกอยู่ในสภาพเดียวกัน คงมีแต่ตัวสั่นไม่กล้าหายใจ

“เมนูที่สาม หม้อไหตี่เหลา ‘เจินเซียงกัว’ จัดชุด 2 เนื้อ 4 ผัก ราคาเริ่มต้น 100 ดอลลาร์!”

ทุกคนตื่นเต้นขึ้นมาทันที

พวกปูพวกกุ้งแม้จะอร่อยแค่ไหน แต่ใครจะอดทนไม่อยากซดหม้อไฟหอมฉุยหลังจากหิวมาทั้งวันล่ะ?

ทุกคนพากันตะโกนบิดราคาอย่างคึกคัก

แต่สุดท้ายความอร่อยมื้อนี้ก็ตกเป็นของนาจา ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา นาจาก็ประกาศว่าตัวเองพอใจแล้ว กินไปยิ้มไป ไม่ได้สนใจจะบิดราคาต่อ ทว่าลวี่หมิงกลับคึกคักกับเมนูที่เหลือ ไล่ซื้อเหมาหมดทุกรายการ ต่อให้บางจานไม่ได้อยู่ในมือเขา ก็จะโดนเจิ้งเจี่ยที่เหมือนโดนผีสิงคว้าไปอยู่ดี

คนอื่นๆ หิวจนตาแดง…

พวกเขาไม่มีช่องให้แทรกเลย ได้แต่แค้นใจที่ตัวเองไม่มีเงิน!

“พี่ชาย เด็กจะเป็นลมแล้ว ขอเมตตาแบ่งให้หนูกินคำหนึ่งเถอะนะ!” เมิ่งจื่ออี้ทำหน้าเอ็นดูอ้อนลวี่หมิง เม้มปากทำแก้มป่องนิดๆ

ลวี่หมิงยิ้มขำ “ในวงการบันเทิงจีน เธอชอบศิลปินชายคนไหนที่สุด?”

“รักแค่ลวี่หมิงคนเดียว ฉันคือแฟนคลับหมายเลขหนึ่งของท็อปสตาร์ที่ดังที่สุดในประวัติศาสตร์วงการบันเทิงจีน!” เมิ่งจื่ออี้ปรับเสียงหวานออดอ้อน พูดอย่างอ่อนโยนว่า “พี่ท็อปสตาร์ คุณคงไม่ปล่อยให้ฉันท้องหิวหรอกใช่ไหม?”

“อยากกินอะไรก็กินเลย เต็มที่” ลวี่หมิงหัวเราะเบาๆ

สาวๆ คนอื่นเห็นท่าทางแบบนี้ ดวงตาก็พลันเป็นประกาย

หลี่ซิน: “หนุ่มในฝัน ฉันเป็นแฟนคลับนายนะ!”

ถังอี้ซิน: “ไอดอล วอลเปเปอร์มือถือฉันก็เป็นนายนะ ไม่เชื่อดูนี่!” เธอตื่นเต้นโชว์หน้าจอล็อกมือถือ ปรากฏว่าเป็นภาพลวี่หมิงตอนร่วมรายการวาไรตี้เพลงที่ยืนใต้สปอตไลต์ ฉายออร่าขรึมเท่สุดๆ จริงๆ

เบบี้: “พี่ชาย คุณคือไอดอลที่มีความสามารถที่สุดที่ฉันเคยเจอ!”

“พวกเธอนี่ ทำไมชอบพูดความจริงกันนักล่ะ เอ้า กินเลย กินให้เต็มที่!” ลวี่หมิงยิ้มกว้างจนหุบไม่ลง เชิญชวนว่า “ทุกคนลงมือเลยนะ วันนี้ทั้งงานคุณชายลวี่เลี้ยงเอง!”

พอเฉาเกอกับพวกเห็นดังนั้น ก็จัดทันทีแบบไม่ต้องเกรงใจ

“ราชาสวรรค์หมิง!”

“ไม่น่าแปลกใจที่สาวๆ จะชอบนายนัก หล่อก็หล่อ ใจก็กว้าง ขนาดนี้ไม่ทำให้สาวน้อยนับหมื่นหลงได้ยังไง!”

“ไม่งั้นจะบอกไงว่านายต้องได้เป็นราชานักร้องของวงการเพลงจีนในไม่ช้า!”

“ซีรีส์เรื่อง ‘นักพรตไร้ใจ’ ของนาย อีกไม่กี่เดือนก็ออนใช่ไหม? ฉันว่านายมีลุ้นรางวัลอินทรีทอง!”

“รางวัลแมกโนเลีย ฉันโหวตให้นายหนึ่งเสียง!”

“……”

ทุกคนพากันสรรเสริญแข่งกันพูด เอาใจเสียจนแทบจะยกยอให้ลวี่หมิงขึ้นสวรรค์อยู่แล้ว