(อ่านฟรีจนจบ) บ้าไปแล้ว! นายมันไม่ใช่จิตแพทย์เลยสักนิด! · khram
ตอนที่ 105
บทที่ 105 สถานการณ์อันน่าเศร้าของคนในสายวิชา
“คุณหมายความว่ายังไง มีปัญหาหรือไง!”
ชีวิตฉันมันก็ลำบากพอแล้ว ยังจะมาเล่นตลกกับฉันอีก
“ฉันมีปัญหาหรือไม่ ก็ไม่ต้องให้คุณมาสนใจหรอก”
“แต่ที่แน่ๆ คุณมีปัญหาความจนที่ร้ายแรง”
เฉินหยูพูดด้วยรอยยิ้มไม่ลดละ “ที่ฉันมาหาคุณวันนี้ ก็เพราะฉันเห็นความสามารถของคุณ”
“สนใจมาทำงานกับฉันไหม ฉันจะจ่ายเงินเดือนให้”
“คุณจะจ้างฉัน?”
ชายคนนั้นเพิ่งจะเข้าใจว่าที่เฉินหยูพูดว่าจะซื้อเขาหมายถึงอะไร
เฉินหยูยิ้มบางๆ แล้วพูดว่า “คุณไม่ใช่คนเลว เพียงแต่ใช้วิธีการที่ไม่บริสุทธิ์นักเพื่อหาเงิน”
“ถึงขนาดขุดศพคนอื่นมาทำเครื่องราง คุณไม่กลัวโดนฟ้าผ่าหรอกหรือ?”
“ฮึ!”
ชายคนนั้นพ่นลมหายใจด้วยความหงุดหงิด “ฉันมีครอบครัวหลายคนที่ต้องหาเลี้ยง”
“คนเป็นยังเอาตัวแทบไม่รอด จะให้ฉันไปกลัวฟ้าผ่าได้ยังไง”
“ถ้าฟ้ามีผ่าจริงๆ คนที่สมควรโดนมากที่สุดคือพวกพ่อค้าที่ใจดำพวกนั้น”
“โดยเฉพาะเจ้าของบริษัทพัฒนาอสังหาริมทรัพย์ที่นี่”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น เฉินหยูก็ได้แต่ยิ้มเจื่อนๆ
คนในสายวิชานี้ไม่ค่อยกลัวฟ้าผ่ากันนัก
แต่พี่คนนี้นับว่าเป็นตัวประหลาดที่ไม่น้อยเลยทีเดียว
คำพูดที่ว่า "เงินหนึ่งอัฐสร้างความลำบากให้วีรบุรุษ" เป็นความจริงอย่างยิ่ง
แต่สิ่งที่เขาพูดก็ถูกต้องอยู่
เจ้าของหมู่บ้านนี้สมควรจะโดนฟ้าผ่าจริงๆ
ที่ดินบริเวณนี้เป็นแหล่งที่หายากมากที่มีพลังงานลบจำนวนมากสะสมอยู่
มันสามารถเปลี่ยนศพที่ถูกฝังให้กลายเป็นซอมบี้ตามที่ชาวบ้านเชื่อกัน
นอกจากนี้ วิญญาณของศพเหล่านี้ยังถูกกักขังเอาไว้ด้วย
เว้นแต่ว่ามีใครบางคนมาทำลายโครงสร้างของที่ดินนี้
ไม่เช่นนั้น วิญญาณเหล่านี้จะไม่มีวันได้เกิดใหม่
“คุณรู้เรื่องที่นี่ค่อนข้างดีเลยนะ”
เฉินหยูกล่าวพร้อมรอยยิ้ม “สะดวกบอกข้อมูลเพิ่มเติมไหม?”
“ฉันก็อยู่ที่นี่มากว่าปีหนึ่งแล้ว เจอพวกโชคร้ายมามากเหมือนกัน”
“ฉันทำงานมาหลายปี เจอเจ้านายเลวๆ มานับไม่ถ้วน”
“แต่มีเจ้านี่แหละที่เลวที่สุด”
“ก่อนเริ่มงาน ก็ดันไม่หาหมอดูฮวงจุ้ยมาก่อนก็แล้วไปเถอะ”
“แต่พอขุดเจอศพ กลับกลัวว่าจะรายงานแล้วจะทำให้งานล่าช้า เลยโยนกระดูกที่ขุดเจอไปในฐานราก แล้วเทปูนปิดตายไปเลย ทำให้วิญญาณเหล่านี้ไม่มีโอกาสได้เกิดใหม่”
“พวกวิญญาณเร่ร่อนที่ตายมากว่าร้อยปีเหล่านี้ ถือว่าโชคร้ายสุดๆ แล้ว”
เขาในฐานะคนในสายวิชา แม้จะไม่ถนัดจับผีขับไล่วิญญาณ แต่ก็ยังสามารถสื่อสารกับวิญญาณได้
และรู้วิธีหลีกเลี่ยงไม่ให้วิญญาณมารบกวนได้บ้าง
พื้นที่นี้เคยเป็นสุสานหมู่มาก่อน ใต้ดินฝังศพของผู้ตายจำนวนมาก
ตามกาลเวลา ที่นี่ก็กลายเป็นพื้นที่ราบ
เมื่อเริ่มงานก่อสร้าง เครื่องขุดและเครื่องตอกเสาต้นก็เริ่มทำงาน
โดยไม่ตั้งใจ ทำให้โครงสร้างของที่ดินที่มีพลังงานลบสะสมอยู่ถูกทำลายไป
พวกวิญญาณยังไม่ทันได้ดีใจ
เจ้าของบริษัทก่อสร้างที่ใจดำกลับโยนกระดูกของพวกมันทั้งหมดลงไปในฐานรากแล้วเทปูนปิดทับ
การกระทำนี้ทำให้พวกมันกลายเป็นวิญญาณที่ตายอย่างผิดธรรมชาติ
วิญญาณที่ตายผิดธรรมชาติไม่สามารถเกิดใหม่ได้ จึงต้องล่องลอยไปในโลกนี้เรื่อยๆ
ชายคนนั้นเหลือบมองเฉินหยูแวบหนึ่ง
“คุณบอกว่าจะจ้างฉัน ไม่ได้ล้อเล่นใช่ไหม?”
เฉินหยูไม่พูดพร่ำให้เสียเวลา ตอบตรงๆ เลยว่า “เดือนละสองหมื่น ปลายปีมีโบนัสประจำปีให้”
“สวัสดิการประกันสังคมจะทำให้ในนามของคลินิกจิตเวชของฉัน วันหยุดตามเทศกาลจ่ายสามเท่า แถมยังมีของขวัญอีก”
เมื่อเห็นว่าเฉินหยูเอาจริง ชายคนนั้นก็ครุ่นคิดเล็กน้อย
“ไม่ไหวหรอก”
เมื่อได้ยินชายคนนั้นปฏิเสธ เฉินหยูก็อดแหย่ไม่ได้ “อะไรนะ กลัวฉันจะหลอกหรือไง?”
“คุณเป็นคนในสายวิชา ฉันก็เหมือนกัน ถ้าสู้กันจริงๆ ใครแพ้ชนะยังไม่แน่เลยนะ”
ชายคนนั้นพูดด้วยความโอ้อวด
“ฉันเรียนศาสตร์หลู่ปันมาทั้งหมด จัดว่าฉันเป็นหนึ่งในผู้เชี่ยวชาญของศาสตร์หลู่ปัน”
“ถ้าเทียบอายุ ฉันเป็นอาของคุณได้เลยนะ”
“ถ้าเทียบฝีมือทำเครื่องรางแล้วละก็ ไม่กล้าพูดว่าอันดับไหนของประเทศ แต่ในระดับจังหวัด ฉันติดสามอันดับแรกแน่นอน”
“ถ้าจะจ้างฉัน คุณต้องเพิ่มเงิน”
เมื่อพูดถึงคำว่าเพิ่มเงิน ชายคนนั้นหน้าตายังคงไม่เปลี่ยน
“จะเพิ่มเท่าไหร่?”
เฉินหยูถึงกับพูดไม่ออก
พูดตั้งยืดยาวที่แท้ก็เพื่อจะต่อรองราคานี่เอง
เป็นตัวประหลาดอย่างแท้จริง
แต่ถ้าไม่เป็นตัวประหลาด ก็ไม่กล้ามาอาศัยในบ้านของคนอื่น
ใช้กระดูกที่มีพลังงานลบทำเครื่องราง
แถมยังปลูกแปลงผักไว้ในลานอีก
กระดูกที่มีพลังงานลบสะสมอยู่ในที่นี้แตกต่างจากกระดูกทั่วไป
มันเต็มไปด้วยพลังงานลบมากมาย
เป็นวัสดุที่เหมาะสมที่สุดในการทำเครื่องรางที่มีพลังชั่วร้าย
ไม่นานมานี้
สร้อยข้อมือกระดูกที่โจวเหมิงเหมิงซึ่งคุยกับเฉินหยูใช้ ก็ทำจากกระดูกแบบนี้
และฝีมือของคนคนนี้
กระจกปีศาจที่ใช้ขังพลังมนุษย์ในกระจกของเจ้าตาวิเศษที่ถูกเฉินหยูกำราบก็เป็นผลงานของชายคนนี้เช่นกัน
“คุณอยากได้เท่าไหร่?”
เฉินหยูถาม
“อย่างน้อยต้องเพิ่มเป็นสองเท่า”
ชายคนนั้นยืดอกตอบอย่างมั่นใจ
ทำเหมือนว่าเขามีค่าควรกับราคานั้น
“ฮ่าฮ่าฮ่า”
เฉินหยูได้แต่หัวเราะพลางส่ายหัว
“เอ่อ...เพิ่มอีกหมื่นได้ไหม?”
ชายคนนั้นยากจนจนกลัวว่า
คำขอที่ดูเหมือนจะเอาเปรียบมากเกินไปจะทำให้เฉินหยูหนีหายไป
จึงลดราคาให้เล็กน้อย
“ไม่ต้องเพิ่มแล้ว สี่หมื่นก็สี่หมื่น”
ชายคนนี้แม้จะยังไม่ก้าวข้ามผ่านขั้นตอนแรกของการฝึกพลัง แต่ฝีมือในการทำเครื่องรางนั้นจัดว่าไม่เลว
ไม่เพียงแค่ช่วยทำเครื่องรางให้เฉินหยูได้เท่านั้น
ยังเป็นคนคอยทำธุระต่างๆ ได้อีกด้วย ทั้งดีและไม่ดี
และที่สำคัญ คนคนนี้ไม่ได้เป็นคนเลวร้ายอะไร
การใช้เงินซื้อเขาให้ทำดี ก็ถือเป็นบุญกุศลอย่างหนึ่ง
ถ้าให้เขาทำเครื่องรางพลังชั่วร้ายต่อไป
วันหนึ่งต้องโดนกรรมสนองแน่นอน
“ฮ่าฮ่าฮ่า ในที่สุดก็ไม่ต้องใช้ชีวิตลำบากอีกแล้ว”
ชายคนนั้นดีใจจนลืมตัว
เฉินหยูพูดด้วยน้ำเสียงครึ่งจริงครึ่งเล่น “คุณไม่คิดจะถามฉันเหรอว่าจะจ้างคุณให้ไปทำอะไร?”
“ยังไงก็ไม่ใช่เรื่องไม่ดีแน่ๆ”
ชายคนนั้นพูดด้วยความมั่นใจ
“โอ้”
เฉินหยูพูดด้วยความสนใจ “คุณแน่ใจขนาดนั้นได้ยังไง?”
“นักพรตศาสตร์หลู่ปันสามารถเบิกเนตรที่เห็นสิ่งเหนือธรรมชาติได้เหมือนกัน เรามองเห็นทั้งผีมนุษย์ ปีศาจ และพลังดีพลังชั่ว”
ชายคนนั้นชี้ไปที่ตาของตัวเอง
“ตั้งแต่คุณมาถึง ฉันก็เบิกเนตรแล้ว”
“ร่างกายคุณถึงแม้จะไม่มีพลังงานดีอยู่ แต่ก็ไม่มีพลังงานชั่วเหมือนกัน”
“แสดงว่าคุณไม่เคยทำสิ่งชั่วร้ายอะไร”
เฉินหยูยิ้มเล็กน้อย
“ฟังนะ ตั้งแต่วันนี้คุณเริ่มงาน ไม่มีช่วงทดลองงาน ทำงานได้เลย”
“วิญญาณที่มารวมกันอยู่ที่นี่ฉันได้ส่งไปเกิดหมดแล้ว ที่นี่จะกลับมามีคนอยู่ในไม่ช้า คุณอยู่ที่นี่ต่อไปไม่ได้แล้ว”
“เดี๋ยวไปกับฉันที่ร้าน แล้วฉันจะเช่าบ้านใกล้ๆ ให้คุณอยู่”
“งานของคุณมีอยู่สามอย่าง หนึ่งคือทำเครื่องรางให้ฉัน โดยที่ฉันจะจัดหาวัสดุให้”
“สอง เวลาที่ฉันต้องการ คุณจะต้องเป็นคนออกไปหาข่าวแทนฉัน”
“สาม...”
เมื่อพูดถึงตรงนี้ เฉินหยูก็เริ่มถามชื่อของชายคนนั้น
และถามด้วยว่าเขาปกติแล้วขายเครื่องรางยังไง
“ฉันชื่อเมิ่งต้าไห่ เรียกฉันว่าเฒ่าเมิ่งก็ได้”
เมิ่งต้าไห่ตอบ “ส่วนใหญ่ลูกค้าจะพาลูกค้าใหม่มาเอง”
“ถ้าหลังจากนี้ยังมีใครมาสั่งเครื่องรางพลังชั่วร้าย คุณต้องรีบแจ้งฉันทันที”
“อืม!”
เมิ่งต้าไห่ถามอย่างตกใจ “คุณให้ฉันเป็นสายให้หรือ?”
