โกฮุนคุยกับผู้ชมอีกครั้งหนึ่งจนได้ข้อสรุป และจัดทำโปสเตอร์กับถ้อยคำประกาศเสร็จเรียบร้อย

นาฬิกาชี้ไปเก้าโมงแล้ว

“ห๊าว—”

เพราะติดนิสัยเข้านอนเร็วตลอด 9 สัปดาห์ที่พักอยู่ที่คฤหาสน์อ็องรี มาร์โซ พอถึงสามทุ่มความง่วงก็ถาโถมเข้ามาทันที

โกฮุนกระพริบตาปื๊บปั๊บ หลับๆ ลืมๆ พลางเช็กหน้าต่างแชต

└ง่วงเหรอ 555 น่ารักจัง

└รีบไปนอนเถอะ

└อยากกินข้าวหน้าหมูผัดเผ็ดจัง

“ครับ ผมควรไปนอนแล้ว แต่ทุกคนเข้านอนตอนไหนกันแน่เนี่ย? วันนี้ไม่ต้องไปโรงเรียนเหรอ? หรือที่ทำงานล่ะ”

โกฮุนเปิดคอมพิวเตอร์ดูเวลาปัจจุบันของโซล

ตีห้า

ที่ไลฟ์มาสองสามชั่วโมง แปลว่าเขาดูกันมาตั้งแต่ตีสาม

└ไม่ควรถามเค้าแบบนั้นนะ

└ขอโทษนะคะแม่ ㅠㅠ

└ว่างงานเลยไม่เป็นไร

└แต่ทำงานจากบ้านไม่ลำบากเหรอ?

└ทำงานกลางคืนจ้า

ระหว่างเลื่อนอ่านแชต โกฮุนก็ก้มศีรษะให้

“ขอบคุณเสมอนะครับ ขอบคุณที่เข้ามาดูไลฟ์ แล้วก็ช่วยเรื่องหาคนทำงานด้วยครับ”

ข้อความที่ถามว่าทำที่บ้านจะไม่ลำบากเหรอสะดุดตาเขา

“เพราะการหาเช่าสตูดิโอแยกมันเป็นภาระ ผมก็เลยซื้อบ้านหลังใหญ่ไว้เลย เดี๋ยวคนเพิ่มขึ้นทีหลังค่อยว่ากัน แต่สองสามคน น่าจะโอเคครับ”

ผู้ชมพากันแปลกใจ

ต่อให้ราคาที่ดินในปารีสสูงแค่ไหน ก็คงไม่ใช่เรื่องลำบากสำหรับโกฮุน

แค่ทุ่งข้าวสาลีเยือกแข็งก็ปาไปตัวเลขมหาศาล แล้วยังรวมราคางานที่อ็องรี มาร์โซซื้อไว้ เช่น ภาพชุดทานตะวันอีกหลายชิ้น รวมแล้วเฉียดสองหมื่นล้านวอน

ถึงผู้ชมจะไม่รู้ว่าโกฮุนจ่ายค่าคอมมิชชั่นกับภาษีเท่าไร แต่ก็รับรู้กันว่าเขาเป็นเศรษฐีคนหนึ่ง

ยังไม่นับปู่โกซูยอลที่ไม่ต้องพูดถึงเลย ไหนจะทรัพย์สินที่ได้รับจากบิดามารดาอีก ผู้ชมจึงงงกับคำพูดของโกฮุน

“อ้อ บ้านคุณปู่เป็นคนซื้อให้ครับ ถ้าจะหาเช่าสตูดิโอก็หาได้อยู่ แต่ว่าผมอยากสร้างแกลเลอรี เลยเก็บเงินอยู่ ตอนนี้ฝากเงินไว้กับคนที่มาร์โซแนะนำให้ ลงทุนหุ้นกับพันธบัตรด้วย”

└กะจะสร้างใหญ่ขนาดไหนกันแน่?

└จริงๆ ค่าก่อสร้างไม่เยอะหรอก ส่วนใหญ่หนักที่ค่าที่ดิน

└โกฮุนอายุ 12: ผมกำลังเก็บเงินสร้างแกลเลอรีที่ปารีสครับ

└กูตอนอายุ 12 ทำอะไรอยู่วะ…….

“ผมอยากสร้างประมาณแกลเลอรีมาร์โซเลยครับ ตอนนี้ราคาประเมินที่ดินอยู่ที่ตารางเมตรละ 150,000 ยูโร ราคาซื้อตามจริงยิ่งแพงกว่านั้นอีก พอถามมาร์โซแล้ว ค่าก่อสร้างก็แรงเหมือนกัน เลยต้องเก็บเงินครับ”

└ถ้าคิดตามราคาประเมิน ที่ดินตกตารางวาละ 495,000 ยูโร?? งั้นราคาจริงก็ตกตารางวาละสักพันล้านวอนได้มั้ง??

└บ้าไปแล้วนะ

└ตารางวาละพันล้านวอน 55555555555

└มิน่าล่ะถึงซื้อไม่ไหว

“ครับ เพราะงั้นตอนนี้ยังไม่มีเงินขนาดนั้น ห๊าว ผมไปนอนก่อนนะครับ ไว้เจอกันสัปดาห์หน้า”

โกฮุนโบกมือให้แล้วปิดไลฟ์

[ปราสาทปริศนา ผู้ชมทะลุ 10 ล้าน! ทำสถิติสูงสุดอันดับ 4 ตลอดกาล]

[ปราสาทปริศนา ฮิตถล่มทลายในโรงภาพยนตร์ เสียงเฮลั่นวงการ]

[สปอยเลอร์ระบาด: หลังฉายรอบสื่อ ปราสาทปริศนาถูกปล่อยเถื่อน เวิลด์ดีไซน์เตรียมดำเนินคดี]

[เหล่าดาวเด่นทั่วโลกแห่โชว์บัตร ปราสาทปริศนา]

ภาพยนตร์ปราสาทปริศนาของผู้กำกับ คริสติน นอร์แมน ประกาศศักดาความแรงตั้งแต่วันฉายรอบปฐมทัศน์

จำนวนผู้เข้าใช้งานมากจนเซิร์ฟเวอร์ของโรงภาพยนตร์หลักในหลายประเทศสั่นคลอน และตัวเลขรายได้ที่ประกาศหลังผ่านสัปดาห์เปิดตัวก็ยืนยันความสำเร็จนั้น

ปราสาทปริศนา ทำรายได้เปิดตัว 177 ล้านดอลลาร์ ขึ้นอันดับ 1 บ็อกซ์ออฟฟิศสหรัฐฯ และกวาดรายได้ทั่วโลก 485 ล้านดอลลาร์ภายในสัปดาห์แรกที่ฉาย

สตูดิโอเวิลด์ดีไซน์และสำนักคริสติน นอร์แมน เดินหน้าการตลาดเชิงรุกอย่างกับรอจังหวะนี้มา

นักแสดงนำตระเวนไปหลายประเทศเพื่อร่วมงานรอบพิเศษและกิจกรรมพบปะแฟนๆ

พร้อมทั้งออกสินค้าที่เกี่ยวกับ อาร์แซง ลูแปง เพื่อให้แฟนๆ สนุกกับ ปราสาทปริศนา และอาร์แซง ลูแปง ได้ลึกและหลากหลายยิ่งขึ้น

ภาพคอนเซ็ปต์อาร์ตที่โกฮุนทำในฐานะผู้จัดการคอนเซ็ปต์อาร์ต ก็กลายเป็นหนึ่งในแหล่งรายได้หลัก

อาร์ตบุ๊กของ ปราสาทปริศนา ขายหมดเกลี้ยงทุกร้านทั่วโลกภายในวันเดียว ต้องสั่งพิมพ์เพิ่มซ้ำแล้วซ้ำเล่า

นิทรรศการต้นฉบับวันแรกก็ทำสถิติผู้เข้าชม 10,000 คน

โกฮุนที่ได้รับเชิญไปร่วมนิทรรศการคอนเซ็ปต์อาร์ต ปราสาทปริศนา ที่ลอสแอนเจลิส กระพริบตาปริบๆ ด้วยความตกใจ

“อา”

“หืม?”

“ผมว่าน่าจะทำไม่ได้ครับ”

โกฮุนมองสลับระหว่างสีที่เตรียมมา กับแถวยาวเหยียดที่ไม่เห็นปลาย

เขาตั้งใจจะวาดดอกทานตะวันให้ทุกคนที่มาร่วมงาน เหมือนตอนงานวิตนีย์ เบียนนาเล แต่ถ้าทำแบบนั้น คงจะตกอยู่ในสภาพเดียวกับอ็องรี มาร์โซในตอนนั้น

“ฮะๆ แค่เขียนชื่อก็พอ แบบที่เราฝากลายเซ็นไว้บนภาพน่ะ ไม่ต้องเป็นทานตะวันก็มีความสุขกันแล้ว”

โกฮุนลังเลกับคำพูดของบังแทโฮ

จะให้เขียนแค่ชื่อให้กับคนที่อุตส่าห์บินมาจากทั่วสหรัฐอเมริกา รู้สึกเกรงใจไม่น้อย

“สรุปว่าปังขนาดไหนกันครับ?”

“โคตรจะมหาศาล จริงๆ นะ”

บังแทโฮเน้นน้ำเสียง

“วันนี้เช็กแล้ว ใกล้ๆ แปดร้อยล้านดอลลาร์แล้วล่ะ”

“แปดร้อยล้านดอลลาร์เหรอครับ?”

โกฮุนอ้าปากค้าง

“ถึงไม่น่าจะหยุดแค่นี้ แต่ต่อให้คิดเฉพาะตอนนี้ก็น่าเหลือเชื่อแล้ว ต้นทุนสร้าง 200 ล้านดอลลาร์ ค่าการตลาด 80 ล้านดอลลาร์ ก็จะมีกำไร 520 ล้านดอลลาร์ ซึ่งปกติแล้วโรงหนังจะเอาไปครึ่งหนึ่งนะ”

โกฮุนพยักหน้า

“ครึ่งที่เหลือ ก็คือ 260 ล้านดอลลาร์จะแบ่งกันระหว่างบริษัทจัดจำหน่าย นักลงทุน กับบริษัทผู้ผลิต แล้วในจีนจะมีที่เรียกว่า ‘วอนซอน’ ซึ่งเป็นเหมือนสหภาพโรงภาพยนตร์เอาไปนิดหน่อยด้วย”

บังแทโฮอธิบายสัดส่วนการแบ่งรายได้ภาพยนตร์อย่างละเอียด แต่เพราะเป็นแนวคิดที่ไม่คุ้นชิน โกฮุนจึงตามไม่ค่อยทัน

“แล้วผมล่ะครับ?”

“สัดส่วนรันนิ่งการันตีของนายคือ 0.5% นะ อ้อ คิดหลังหักส่วนของโรงหนังกับค่าธรรมเนียมวอนซอนแล้ว เดี๋ยวแป๊บหนึ่ง”

บังแทโฮหยิบสมาร์ตโฟนออกมาคำนวณ

“ได้ราวๆ 630,000 ดอลลาร์นะ”

โกฮุนซึ่งแอบหวังว่าอาจหาเงินพอจะสร้างแกลเลอรีที่ปารีสได้ รู้สึกผิดหวังเล็กน้อย

แม้จะเป็นเงินก้อนใหญ่ แต่หนทางยังอีกไกล

“แล้วจากยอดขายอาร์ตบุ๊ก เราตกลงกันไว้ว่านายได้ 12% เท่าที่รู้ตอนนี้ขายไปแล้ว 310,000 เล่มนะ”

“ครับ?”

โกฮุนตกใจ

ถึงแม้โกฮุนกับทีมคอนเซปต์อาร์ตจะอัดภาพต้นฉบับลงไปแน่นๆ กว่า 300 หน้า แต่เพราะวางขายในราคาสูงถึง 65,000 วอนต่อเล่ม เขาเลยไม่ได้คาดหวังมากนัก

ที่แท้เขาไม่รู้เลยว่าคนที่ตกหลุมเสน่ห์ของอาร์แซง ลูแปง อยากรู้จักโลกของ ปราสาทปริศนา ให้ลึกขึ้นอีกสักนิดมากแค่ไหน

“คร่าวๆ ก็ทำเงินได้สัก 2.4 พันล้านวอนนะ”

“…….”

“หนังยังไปได้สวย แบบนี้คงไม่หยุดอยู่แค่นี้หรอก แถมต้นฉบับก็เป็นของนาย ทีหลังจะเอาไปประมูลก็ได้ หรือปล่อยเช่าเหมือนหน้ากากก็ได้”

อย่างที่บังแทโฮว่าไว้ ตอนนี้กำลังจะเข้าสัปดาห์ที่ 3 แล้ว ปราสาทปริศนา ก็ยังคงไต่ขึ้นอย่างต่อเนื่อง

จะทำรายได้รวมได้อีกเท่าไร ไม่มีใครคาดเดาได้

“น่าทึ่งดีไหมล่ะ?”

บังแทโฮยิ้ม

“ครับ”

โกฮุนเหมือนได้พบเส้นทาง

เป้าหมายที่จะสร้างแกลเลอรีส่วนตัวในใจกลางปารีสนั้น ช่างเลือนรางเป็นธรรมดา

ถ้ายังขายงานแบบที่ผ่านมา อีกไม่นานก็คงหาเงินได้พอ แต่เขาเริ่มตั้งคำถามกับตลาดประมูลที่ร้อนแรงเกินไปแล้ว

ปู่โกซูยอลกับบังแทโฮพยายามปลอบว่าการเก็งกำไรกับการฟอกเงินไม่ได้เป็นเรื่องปกติทั่วไป ทว่าโกฮุนอยากเข้าไปใกล้ชิดผู้คนให้มากกว่านั้น

แทนที่จะขายงานชิ้นเดียวในราคาหลายร้อยล้าน หลายพันล้านวอน เขาอยากจัดนิทรรศการเพื่อสื่อสารกับคนให้มากขึ้น

แต่เขาก็คิดว่าแบบนั้นคงยากที่จะทำเงินก้อนใหญ่

ที่เขาทุ่มทำสื่อส่วนบุคคล เข้าร่วมภาพยนตร์ สารคดี ฯลฯ ก็เพื่อจะไม่ต้องพึ่งพาตลาดประมูลที่มีแต่คนกระเป๋าหนัก และยังสร้างรายได้ได้เอง

“คุณศิลปินโกฮุน เชิญเข้าประจำที่ได้เลยครับ”

พนักงานเดินเข้ามาแจ้งเวลาเริ่มงานแจกลายเซ็น

โกฮุนที่จมอยู่กับความคิดยิ้มกว้างขึ้นมา

“ผมไปก่อนนะครับ”

“สู้ๆ!”

* * *

ให้ลายเซ็นอยู่ตั้งสองชั่วโมง เลยค่อนข้างเหนื่อย

คราวนี้ไม่ได้ฝืนเหมือนครั้งก่อน มือเลยไม่เจ็บ แต่เพราะวาดทานตะวันให้ไม่ได้ เลยพยายามคุยกับแต่ละคนให้นานขึ้นอีกนิด ก็เลยหมดแรง

กลับถึงโรงแรมก็ทิ้งตัวลงนอนบนเตียงลืมแม้แต่จะอาบน้ำ

แปลกดี ทั้งที่ร่างกายเหนื่อยขนาดนี้ ใจกลับเต็มไปด้วยความหวัง

หัวใจเต้นแรงกับความอิ่มเอมที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน

คนที่เคยมางานแจกลายเซ็นที่วิตนีย์ เบียนนาเล ก็ยังอุตส่าห์มาหาอีกครั้งในวันนี้

แอนโธนี ไวต์, โจชัว มิลเลอร์

ไม่มีวันลืมได้เลย แค่ผมจำชื่อพวกเขาได้ พวกเขาก็ดีใจจนแทบจะกระโดด

“ฮุน ไปอาบน้ำแล้วค่อยนอนสิ”

พอปู่เข้าห้องมา ผมก็เด้งลุกขึ้นทันที

“คุณปู่ครับ”

“หืม?”

“คนที่เคยมาหาผมที่นิวยอร์ก วันนี้ก็มาหาอีกครับ”

ปู่ยิ้มบางๆ

“นั่นช่างน่าขอบคุณจริงๆ นะ”

“ครับ แล้วผมก็ได้ยินจากอาแทโฮว่าปราสาทปริศนาทำเงินได้ประมาณเท่าไหร่”

“คงไม่น้อยล่ะ ว่าเท่าไหร่หรือ?”

“จนถึงตอนนี้ราวๆ สามพันล้านถึงสามพันหนึ่งร้อยล้านวอนครับ”

“มากขนาดนั้นเชียว?”

ปู่ก็ตกใจเหมือนกัน

พอมาคิดๆ ดู ที่พ่อกับแม่รวมทรัพย์สินมหาศาลได้ตั้งแต่อายุยังน้อย ก็คงเป็นด้วยวิธีแบบนี้แหละมั้ง

“แค่ขายภาพให้แพงอย่างเดียวไม่ใช่คำตอบครับ”

ปู่มองผมนิ่งๆ แล้วก็ยีผมเบาๆ

“พูดคล้ายพ่อเลยนะ”

“พ่อก็พูดแบบนี้เหรอครับ?”

ปู่พยักหน้า

“คงงั้น แค่รูปภาพอย่างเดียวคงไม่พอ ต้องมีเรื่องราวพ่วงเข้ามา มีตัวละครเคลื่อนไหว คนก็เลยรักมากขึ้น แล้วอยากรู้มากขึ้นใช่ไหมล่ะ?”

“ใช่ครับ พลังของเรื่องเล่านี่แหละ ผมเองก็ชอบนิยายกับซีรีส์นี่นา”

“ใช่แล้ว ไม่ว่าภาพวาดหรือดนตรี หรือจะเป็นศิลปะสหสาขาอย่างภาพยนตร์ก็ตาม สิ่งที่ทำให้คนรักมันได้ ต้องมีเรื่องเล่าอยู่เบื้องหลัง งานที่มี ‘ที่มา’ ถึงได้ถูกรักก็เพราะอย่างนั้น”

ผมพยักหน้า

ตอนใช้ชีวิตในนามวินเซนต์ ผมช็อกมากที่ผลงานที่เคยวาดถูกขายไปในราคาหลายหมื่นล้านวอน

กาลเวลาผ่านไป ถึงได้เข้าใจว่าชีวิตของวินเซนต์ แวนโก๊ะส่งผลต่อราคาของงานอย่างไร

เรื่องราวที่สอดแทรกอยู่ในภาพหนึ่งผืน

มันอาจเป็นชีวประวัติทั้งชีวิตของศิลปิน หรือเป็นกระบวนการกำเนิดของภาพก็ได้

หลังจากเสร็จสมบูรณ์แล้วใครได้ครอบครอง และเป็นที่รู้จักได้อย่างไร ก็ล้วนเป็นเรื่องเล่าได้เหมือนกัน

ผู้คนคลั่งไคล้สิ่งนั้น

“เราไม่จำเป็นต้องหวังให้คนรวยมาซื้อแพงๆ ก็ได้ ต่อให้ไม่ทำแบบนั้น ผมก็มีวิธีทำให้ฝันเป็นจริงอยู่แล้ว”

ปู่ถอนหายใจยาวแล้วแย้มยิ้มกว้าง

“บางทีเส้นทางนั้นอาจยากกว่านั้นมากก็ได้นะ ต้องเล่าเรื่องของตัวเอง แต่เล่าให้สนุกจับใจคนฟังให้ได้ด้วย”

ปู่พูดถูก

ถ้าวาดภาพที่คนทั่วไปอยากเห็น ก็ไม่ต่างจากสมัยก่อนที่วาดภาพตามใจขุนนางเลย

ต้องรักษาตัวตนของผมไว้ พร้อมทำให้คนอยากฟังเรื่องของผม

มันไม่ใช่เรื่องง่ายแน่

“ไม่เป็นไรครับ”

ถึงอย่างนั้น ถ้ามันคือเส้นทางไปสู่ความฝันของผม ผมก็ยินดีจะเดินต่อไป