ฉู่ฉือ และ ปู๋เย่โหว ได้เข้าสู่นักร้องระดับห้าแล้ว ส่วน ไป๋ตี้ ซึ่งเดิมทีอยู่ในระดับห้า ก็ควรพุ่งเป้าไปยังระดับที่สี่ ดังนั้นเดือนหน้า หลินจือไป๋ จะต้องออกเพลงใหม่อย่างแน่นอน และเป้าหมายก็คือการครองอันดับหนึ่งในชาร์ตเพลงฤดูกาล แต่คำถามคือควรเลือกใครมาร่วมงานดี?

หลินโส่วจัว?

จางซีหยาง?

ซุนกู่?

หลินจือไป๋ตัดสินใจปรึกษาหลินซี พี่สาวของเขาเพื่อขอคำแนะนำ โชคดีที่วันนี้ไม่มีเรียน เขาจึงแวะมาที่บริษัท และถือโอกาสไปเยี่ยมพี่ชายหลินเซิ่งเทียน ด้วย

ช่วงบ่ายของวันเดียวกัน

ที่ตึก เฉินฮวาเอนเตอร์เทนเมนต์

หลังการปรับโครงสร้างแผนกดนตรีของบริษัท หลินซีได้เลื่อนตำแหน่งเป็นหัวหน้าทีมที่สิบ เมื่อหลินจือไป๋มาถึงบริษัท เขาเดินตรงไปยังห้องทำงานของพี่สาว และบอกเธอเกี่ยวกับแผนที่จะออกเพลงใหม่ในเดือนหน้า

“มีเพลงใหม่แล้วเหรอ?”

หลินซีตื่นเต้นทันที

“มีสะสมไว้หลายเพลงแล้ว แต่ยังไม่ได้ตัดสินใจว่าจะปล่อยเพลงไหน และกำลังคิดอยู่ว่าจะร่วมงานกับหลินโส่วจัว จางซีหยาง หรือซุนกู่ ถ้าตัดสินใจเลือกคนที่จะร่วมงานด้วยได้ ก็คงเลือกเพลงได้ง่ายขึ้น”

เพลงใหม่ไม่ใช่แค่เพลงเดียว!?

หลินซีจับคำสำคัญได้ทันที ดวงตาเป็นประกาย

“ถ้ามีเพลงที่เหมาะกับจางซีหยาง ต้องให้ความสำคัญกับเขาก่อนเลย!”

“ทำไมล่ะ?” หลินจือไป๋ถาม

หลินซีตอบว่า “นายควรรู้ว่า ตั้งแต่รายการ ‘ฉันคือนักร้อง’ ออกอากาศมา มันเพิ่มความนิยมและกระแสร้อนแรงให้กับจางซีหยางมากแค่ไหน ตอนนี้เขากลับมาอยู่ในจุดสูงสุดของอาชีพอีกครั้ง เป้าหมายของฉันคือการทำให้จางซีหยางเป็นราชาเพลงคนที่สามของบริษัทให้ได้ภายในปีนี้!”

พุ่งชนตำแหน่งราชาเพลง?

หลินจือไป๋ประหลาดใจ

จางซีหยางมาถึงจุดนี้แล้วหรือ?

คิดอีกทีก็ไม่น่าแปลกใจ เพราะจางซีหยางเดิมทีก็เป็นนักร้องระดับแนวหน้าอยู่แล้ว เขามีคุณสมบัติที่พร้อมจะพุ่งชนตำแหน่งราชาเพลง เพียงแต่ช่วงหลายปีที่ผ่านมาหลังการหย่าร้าง ทำให้เขาเงียบหายไปจากวงการบันเทิง แต่พื้นฐานฝีมือของเขายังคงแข็งแกร่ง ไม่อย่างนั้นคงไม่สามารถกลับมาสร้างกระแสได้รวดเร็วขนาดนี้

“เรื่องนี้ต้องให้เครดิตนาย”

หลินซียิ้ม “ถ้าไม่ใช่เพราะนายชวนจางซีหยางเข้าร่วมรายการ ‘ฉันคือนักร้อง’ การกลับมาสู่จุดสูงสุดของเขาคงไม่เร็วขนาดนี้ แน่นอนว่ามันก็เป็นเพราะการแสดงในรายการของเขามันระเบิดมาก ตอนนี้รายการเดินทางมาถึงตอนที่แปดแล้ว และเขาคว้าอันดับหนึ่งไปสี่ครั้ง และอันดับสองอีกสี่ครั้ง นายรู้ใช่ไหมว่าสถิติแบบนี้ในรายการมันเวอร์ขนาดไหน?”

“อืม”

หลินจือไป๋พยักหน้า

การแข่งขันเพิ่งผ่านไปแค่แปดตอน และจางซีหยางไม่เคยตกอันดับสองเลย ในความทรงจำของหลินจือไป๋เกี่ยวกับรายการนี้จากโลกก่อน เขาไม่เคยเห็นนักร้องคนไหนที่มีอิทธิพลต่อเวทีขนาดนี้

“ฉันเข้าใจแล้ว”

หลินจือไป๋พยักหน้า “ถ้าอย่างนั้นเพลงใหม่เดือนหน้า ก็จะร่วมงานกับจางซีหยางก่อน”

“ดีมาก” หลินซียิ้ม “ตอนนี้ทุกทรัพยากรในทีมของฉันก็ทุ่มไปให้เขา เขาเป็นเสาหลักของทีมที่สิบแล้ว ไม่ใช่แค่ฉันที่มองแบบนี้ แต่รวมถึงบริษัทก็มีความหวังสูงกับเขา”

เธอหยุดเล็กน้อยก่อนจะพูดต่อ

“ต้นเดือนหน้าเป็นรอบชิงชนะเลิศของ ‘ฉันคือนักร้อง’ โอกาสที่จางซีหยางจะคว้าแชมป์มีสูงมาก ถ้าเขาได้แชมป์ โอกาสที่จะได้เป็นราชาเพลงก็ยิ่งเพิ่มขึ้นอีก”

“รอบชิงเหรอ…”

หลินจือไป๋ครุ่นคิด “ถ้าเขาร้องเพลงใหม่ของฉันบนเวทีรอบชิง ชาร์ตเพลงฤดูกาลคงไม่มีอะไรต้องกังวลแล้วใช่ไหม?”

“ใช่”

หลินซีตอบ “แต่เรื่องนี้ขึ้นอยู่กับจางซีหยาง ถ้าเขาไม่อยากร้องเพลงใหม่ของนายในรอบชิง เราก็บังคับไม่ได้”

“ฉันเข้าใจ”

เพราะความสำคัญของการแข่งขันย่อมมาก่อน ถ้าเพลงของหลินจือไป๋ไม่เหมาะกับการแข่ง แล้วจางซีหยางพลาดแชมป์ขึ้นมาจะทำอย่างไร? ดังนั้น หลินจือไป๋ต้องแต่งเพลงที่เหมาะกับเวที ‘ฉันคือนักร้อง’ เพื่อเป็นหลักประกันสำหรับแชมป์ของเขา

หลังจากคุยกับพี่สาวเสร็จ หลินจือไป๋ไปยังแผนกของพี่ชาย หลินเซิ่งเทียนกำลังจัดเตรียมการถ่ายทำตอนที่เก้าของรายการในคืนนี้ พอเห็นน้องชายมาเยี่ยม เขาก็อารมณ์ดีทันที

“มาดื่มชากัน”

พูดจบ หลินเซิ่งเทียนก็รินชาให้หลินจือไป๋

หลินจือไป๋ถามว่า “รอบชิงชนะเลิศของ ‘ฉันคือนักร้อง’ จัดวันที่เท่าไหร่ในเดือนหน้า?”

หลินเซิ่งเทียนตอบว่า “ฉันวางไว้วันที่ 1 เดือนหน้า รอบชิงจะถ่ายทอดสดด้วยนะ ทางบริษัทให้ความสำคัญกับผลลัพธ์ของรอบชิงมาก นายถามทำไม อยากได้บัตรเข้าชมสดหรือเปล่า?”

“ก็ส่วนหนึ่ง”

หลินจือไป๋เล่าถึงแผนของตัวเอง

หลินเซิ่งเทียนครุ่นคิดก่อนพูดว่า “การเลือกเพลงสำหรับรอบชิงของจางซีหยางสำคัญมาก ถ้านายอยากให้เขาร้องเพลงใหม่ของนาย ก็ต้องดูความเห็นของเขาเอง”

“โอเค”

ทั้งพี่ชายและพี่สาวต่างให้คำแนะนำว่าหลินจือไป๋ควรเคารพความเห็นของจางซีหยาง เขาจึงพูดว่า “พี่ช่วยเก็บบัตรเข้าชมรอบสดให้ผมใบหนึ่งก็พอ”

หลังจากนั้น

หลินจือไป๋เดินทางไปที่ห้องซ้อมและได้พบกับจางซีหยาง

จางซีหยางกำลังพักดื่มน้ำ เมื่อเห็นหลินจือไป๋ เขายิ้มและเปิดขวดน้ำส่งให้พร้อมพูดว่า “มาเยี่ยมชมเหรอ?”

“ใช่”

หลินจือไป๋ยิ้มตอบ “คิดได้หรือยังว่ารอบชิงจะร้องเพลงอะไร?”

จางซีหยางส่ายหัว “ยังคิดอยู่ มีคนเสนอความเห็นมาเยอะไปหมด ทั้งเพื่อน ทั้งผู้จัดการของฉัน แถมบริษัทเองก็อยากช่วยเลือกเพลง ทุกคนต่างก็หวังดี อยากให้ฉันคว้าแชมป์ได้อย่างมั่นใจ”

“บังเอิญเลย”

หลินจือไป๋พูด “ฉันเองก็อยากช่วยเลือก”

จางซีหยางหัวเราะ “งั้นฉันฟังนาย”

หลินจือไป๋อดหัวเราะไม่ได้ เขาได้แต่คิดว่า จางซีหยางนี่น่าคบจริงๆ พอมีเรื่องก็ไม่ลังเลจะให้ความร่วมมือ เขามองจางซีหยางอย่างจริงจังและถามว่า “รอบชิงร้องเพลงใหม่ของฉันดีไหม?”

“ได้เลย”

“นายไม่คิดหน่อยเหรอ?”

คำตอบที่ตรงไปตรงมาของจางซีหยางทำให้หลินจือไป๋เกือบเขิน เพราะอีกฝ่ายตอบรับทันทีโดยไม่ถามรายละเอียดเกี่ยวกับเพลงใหม่เลยด้วยซ้ำ

“ฉันเชื่อนาย”

จางซีหยางพูดอย่างเป็นธรรมชาติ

หลินจือไป๋ยิ้มพลางพูด “ไม่กลัวฉันทำให้พลาดเหรอ?”

จางซีหยางตอบอย่างสบายๆ “ฉันกลับมาดังได้เพราะเพลงที่นายเขียน ฉันเข้าร่วม ‘ฉันคือนักร้อง’ ก็เพราะคำแนะนำของนาย และพิสูจน์แล้วว่าตัดสินใจถูกต้อง ถ้ารอบชิงฟังนายอีกครั้งจะเป็นอะไรไปล่ะ? อีกอย่าง ถึงฉันจะไม่ได้แชมป์ ก็ไม่มีใครปฏิเสธความสำเร็จที่ผ่านมาของฉันได้”

หลินจือไป๋เตือนว่า “การไม่กังวลมากเกินไปก็ดี แต่ตอนนี้นายกำลังอยู่ในช่วงสำคัญที่จะผลักดันตัวเองเป็นราชาเพลง ถ้านายคว้าแชมป์ได้ มันจะเป็นก้าวสำคัญ แต่ถ้าไม่ได้ โอกาสเป็นราชาเพลงในระยะสั้นอาจหลุดลอยไป”

จางซีหยางมองไปไกลและพูดด้วยความมั่นใจ “ตำแหน่งราชาเพลง ฉันต้องได้มันในสักวันอยู่แล้ว”

หลินจือไป๋พยักหน้า “งั้นพรุ่งนี้ฉันจะส่งเพลงใหม่ไปให้ นายตัดสินใจเองว่าชอบหรือไม่ ถ้าไม่ชอบก็ไม่ต้องฝืน”

“ไม่ต้องกดดัน”

จางซีหยางพูดปลอบใจ “สุดท้ายแล้วมันก็แค่การแข่งขัน”

หลินจือไป๋อดขำไม่ได้ “นี่เราสลับกันหรือเปล่า นายเป็นคนแข่งไม่ใช่ฉัน คนที่ควรกดดันก็คือนายสิ”

“ฉันไม่กดดัน”

ความมั่นใจของจางซีหยางทำให้หลินจือไป๋ยิ้ม เขารู้ว่าจางซีหยางเชื่อใจเขามาก จึงไม่มีทางทำให้ผิดหวัง

คืนนั้น หลินจือไป๋กลับไปที่บ้านและเรียกระบบออกมาเพื่อสร้างเพลงใหม่ให้จางซีหยาง

เสียงระบบดังขึ้น “ติ๊ง! ขอแสดงความยินดีแก่ผู้ใช้งาน ได้รับเพลง ‘ดอกไม้ไฟ’”

หลินจือไป๋เลิกคิ้ว “‘ดอกไม้ไฟ’ ของวังเฟิง?”

เพลงนี้เหมาะกับการแข่งขันและตรงกับสไตล์ของจางซีหยางมาก เนื้อร้องและทำนองไม่มีที่ติ เพราะเป็นหนึ่งในผลงานที่โดดเด่นของวังเฟิง

หลินจือไป๋ทำเดโมของเพลงจนเสร็จตอนตีสอง และเช้าวันถัดมาเขาส่งเพลงให้จางซีหยาง

หลังผ่านไป 20 นาที จางซีหยางตอบกลับพร้อมข้อความที่เต็มไปด้วยความมั่นใจ: “อยากรู้จริงๆ ว่าถ้วยแชมป์ ‘ฉันคือนักร้อง’ จะทำจากทองหรือเปล่า”

หลินจือไป๋ยิ้มออกมา และข้อความต่อมาก็ทำให้เขายิ่งรู้สึกดีใจ: “ขอบคุณนะ”

หลินจือไป๋ตอบกลับไป “สู้ๆ นะ ราชาเพลงจาง”

จางซีหยางตอบกลับทันที “ตกลงตามนี้”

หลินจือไป๋ไม่ตอบกลับอีก เพราะเขาเชื่อว่าจางซีหยางมีคุณสมบัติของราชาเพลง และเขาก็ยินดีช่วยผลักดันทุกวิถีทาง ไม่เพียงเพื่อพี่สาวที่ต้องการสร้างเสาหลักให้กับแผนก แต่เพื่อความเชื่อมั่นและมิตรภาพระหว่างพวกเขาด้วย