"สุดยอดมาก!"

"ไอเดียนี้มันเจ๋งจริง!"

"เขียนออกมาต้องดังแน่!"

"แต่เราสามร้อยคนจะเขียนไอเดียเดียวกันหมดเลยเหรอ?"

พูดตามตรง ไม่ใช่ว่าทุกคนในกลุ่มจะมีความรู้เรื่องประวัติศาสตร์แบบ "เหล่าหลาง" แม้ว่าไอเดียจะน่าสนใจ แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าทุกคนจะเขียนได้

หลินจือไป๋ยิ้มเบา ๆ

นี่แค่เริ่มต้นเท่านั้น

เขาพิมพ์ข้อความในกลุ่มต่อ:

"ลองคิดให้ยืดหยุ่นกว่านี้หน่อย ถ้าคนยุคปัจจุบันสามารถย้อนเวลาไปยุคโบราณได้ แล้วทำไมคนยุคโบราณจะข้ามเวลามายุคปัจจุบันไม่ได้ล่ะ? ลองนึกถึงนิยายกำลังภายในสิ ถ้าวีรบุรุษจากยุคโบราณที่มีฝีมือสุดยอดทะลุมิติกลับมายุคปัจจุบันล่ะ จะเกิดอะไรขึ้น?"

"โห! ไอเดียใหม่!"

ทุกคนในกลุ่มตาเป็นประกาย!

ปู๋เย่โหวเปิดโอกาสให้ทุกคนได้ใช้ไอเดียสุดยอดแบบนี้

เขาไม่ได้เก็บไว้เขียนเอง กลับเลือกที่จะแบ่งปันให้ทุกคนได้มีโอกาสลองเขียนแทน

ในจังหวะนี้

ความรู้สึกของนักเขียนทุกคนในกลุ่มปั่นป่วนไปหมด

หลินจือไป๋ไม่ได้หยุดแค่นั้น เขายังคงพิมพ์ต่อ:

"ไอเดียเรื่อง 'ย้อนเวลา' ยังสามารถแตกแขนงออกไปได้อีกหลายแบบ เช่น ถ้าคนสามารถย้อนกลับไปในอดีตเพื่อแก้ไขบางสิ่งล่ะ? ทำไมเราถึงไม่เขียน 'แนวเกิดใหม่' ล่ะ?"

"ย้อนกลับไปในอดีตเหรอ?"

บางคนยังไม่เข้าใจ

แต่คนที่ไวกว่าเริ่มรู้แล้วว่าปู๋เย่โหวกำลังพูดถึงอะไร

ปู๋เย่โหวเผยไอเดียต่อ:

"ใช่แล้ว 'เกิดใหม่' ทุกคนคงเคยจินตนาการใช่ไหมว่า ถ้าเราสามารถกลับไปแก้ไขช่วงวัยเด็กของตัวเองได้ มันจะดีแค่ไหน? ความเสียใจหลาย ๆ อย่างสามารถแก้ไขได้ ความผิดพลาดที่เคยเกิดขึ้นจะไม่เกิดซ้ำ แล้วทำไมเราไม่เอาความคิดนี้มาเขียนเป็นนิยายล่ะ? จะกลับไปสร้างธุรกิจใหม่ หรือไล่ตามคนที่เราเคยคิดว่าเกินเอื้อม หรือแม้กระทั่งแก้ไขความเสียใจที่เกิดขึ้นกับครอบครัวและเพื่อน ๆ ก็ยังได้..."

ที่จริงแล้ว แนวคิดนี้เคยถูกสอดแทรกใน 《ปาฎิหารย์ร้านชำของคุณนามิยะ》 ของเขา แต่การเล่าเรื่องในนั้นมาในรูปแบบของการเขียนจดหมายข้ามเวลาเพื่อแนะนำการลงทุนและเปลี่ยนชีวิต อย่างไรก็ตาม แนวคิดแบบ "เกิดใหม่" ที่เป็นหัวข้อหลักนั้นยังไม่เคยปรากฏบนโลกนี้มาก่อน

นี่คือยุคบุกเบิกของนิยายออนไลน์

เพียงแค่หลินจือไป๋โยนไอเดียง่าย ๆ ออกไป นักเขียนกลุ่มนี้ก็รู้สึกเหมือนได้เปิดประตูสู่โลกใหม่

ใครจะไม่อยากเกิดใหม่?

ใครไม่มีความเสียใจในชีวิต?

แค่ได้ยินหัวข้อ "เกิดใหม่" หลายคนก็เกิดแรงบันดาลใจอยากเขียนเรื่องราวขึ้นมาทันที

ในความเป็นจริง โลกนี้ไม่ได้ขาดแนวคิดบางอย่าง เช่น "การข้ามเวลา" ที่เคยปรากฏในนิยาย 《ปาฎิหารย์ร้านชำของคุณนามิยะ》 ของเขา แต่มันไม่เคยถูกสรุปและแยกแยะออกมาอย่างเป็นระบบเหมือนที่ปู๋เย่โหวกำลังทำ

หลินจือไป๋ยังมีแนวคิดอีกมากมาย

นี่คือเหตุผลที่เขาจัดตั้ง "ชั้นเรียนวรรณกรรมออนไลน์เฉินฮวา" ขึ้นมา เพราะมีนิยายคลาสสิกมากมายในโลกก่อนหน้าของเขา ซึ่งเขาไม่สามารถเขียนมันทั้งหมดได้ด้วยตัวเอง

ดังนั้น เขาจึงเลือกที่จะถ่ายทอดให้คนรุ่นใหม่

คนในกลุ่มนี้ล้วนถูกคัดเลือกมาเป็นพิเศษ มีทักษะพื้นฐานที่ดีและพร้อมรับการพัฒนา

ผ่านไปหลายชั่วโมง

หลินจือไป๋ถ่ายทอดความรู้และเทคนิคต่าง ๆ จากนิยายออนไลน์ยุคแรกเริ่มให้กลุ่มนักเขียนฟัง

หลังจากนั้น

ความคิดที่ว่า "นักเขียนชอบดูถูกกันเอง" ได้ถูกลบล้างไป

กลุ่มนักเขียน 300 คนนี้ มองปู๋เย่โหวเหมือนเทพเจ้าและอาจารย์ผู้ชี้นำ ทั้งในแง่ของอาชีพและชีวิต

"อาจารย์!"

ทุกคนเรียกปู๋เย่โหวด้วยความเคารพ และในอีกหลายปีข้างหน้าพวกเขาก็ยังคงเรียกเขาแบบนั้น

ตกเย็น

ปู๋เย่โหวพิมพ์ข้อความในกลุ่ม:

"นิยายแนวแฟนตาซีในเว็บไซต์เรา จริง ๆ แล้วก็เหมือนนิยายผจญภัยในโลกต่างมิติ ทุกคนคงไม่แปลกใจ แต่แนวเทพเซียน อาจจะยังเข้าใจยาก ผมจะเขียนนิยายแนวนี้ขึ้นมาหนึ่งเรื่องในเว็บไซต์ ทุกคนสามารถศึกษาหรือเลียนแบบได้..."

โลกนี้มีนิยายแฟนตาซีอยู่แล้ว เพียงแต่คำว่า "แฟนตาซี" ยังไม่ได้รับการสรุปเป็นคำจำกัดความชัดเจน ส่วนใหญ่คนจะเรียกมันว่า "นิยายจินตนาการ"

แต่สำหรับแนวเทพเซียนนั้น

มันยังไม่เคยมีมาก่อน

หลินจือไป๋ตั้งใจใช้ชื่อปู๋เย่โหว เปิดตัวนิยายแนวนี้ในเว็บไซต์ เพื่อดึงดูดผู้อ่าน เพราะนักเขียนในกลุ่มยังใหม่ และไม่ได้เป็นที่รู้จักในวงกว้าง จึงจำเป็นต้องมี "เสาหลัก" ที่สามารถเป็นตัวชูโรงได้

ปู๋เย่โหวคือตัวเลือกที่เหมาะสมที่สุด

เหมือนกับที่หลินจือไป๋ให้ “ฉู่ฉือ” ไปเปิดไลฟ์สดบนแพลตฟอร์มหลี่อวี๋ พร้อมทั้งปรับลดท่าทีให้ดูเข้าถึงได้ง่ายขึ้น เพื่อดึงดูดผู้ชมและสร้างกระแสให้แพลตฟอร์มของตัวเอง เพราะนี่คืองานธุรกิจของเขาเอง ไม่ใช่เรื่องเสียเกียรติอะไร

ยิ่งเหล่าสตรีมเมอร์ประสบความสำเร็จมากเท่าไหร่

กระเป๋าสตางค์ของหลินจือไป๋ก็ยิ่งหนามากขึ้นเท่านั้น

เว็บนิยายบลูสตาร์ก็เช่นเดียวกัน

ผลงานของกลุ่มนักเขียนยิ่งได้รับความนิยมมากเท่าไหร่ รายได้ของหลินจือไป๋ก็ยิ่งเพิ่มขึ้น

หากเขาหวงแหนไอเดียนิยายจนไม่แบ่งปันให้คนอื่น เว็บนี้จะโตได้อย่างไร?

เขาไม่มีทางทำคนเดียวไหว

มันเหนื่อยเกินไป

และเกินกำลังไปมาก

หลินจือไป๋มีวิสัยทัศน์ที่กว้างไกลกว่า

เป้าหมายที่แท้จริงของเขาคือการครอบครอง “สำนักพิมพ์เฉินฮวา” อย่างสมบูรณ์ หากแผนนี้สำเร็จ เว็บนิยายบลูสตาร์และโปรเจกต์อื่น ๆ ก็จะกลายเป็นรากฐานของอาณาจักรธุรกิจในอนาคตของเขา

แทนที่จะเป็นเพียงนักเขียนนิยายออนไลน์

เขาต้องการให้ชื่อปู๋เย่โหวกลายเป็น บิดาแห่งนิยายออนไลน์

และการสอนในวันนี้ก็คือการถ่ายทอดวิชาของบิดาแห่งวงการนี้นั่นเอง

เวลา 20.00 น.

หลินจือไป๋สิ้นสุดการสอนในที่สุด

“ทุกอย่างที่ควรพูด ผมพูดไปหมดแล้ว”

ทั้งหัวข้อ ไอเดีย รวมถึง “สูตรสำเร็จ” ต่าง ๆ เช่น “ระบบ” หรือ “อาจารย์เฒ่าที่ติดตามตัว”

“แต่จะเข้าใจได้มากน้อยแค่ไหน ก็ขึ้นอยู่กับพวกคุณแล้ว”

“ลองหาแนวที่ตัวเองถนัดและลงมือเขียนอย่างเต็มที่”

ขาดอะไรบางอย่างไปหรือเปล่า?

หลินจือไป๋พิมพ์ข้อความสุดท้าย:

“เลิกเรียน!”

กลุ่มแชตกลับมาคึกคักอีกครั้ง

นี่ไม่ใช่แค่เรื่อง “ได้รับผลประโยชน์” แต่เป็นการเปิดโลกทัศน์ใหม่อย่างแท้จริง

ทุกคนรู้สึกเหมือนได้รับการชี้นำเข้าสู่โลกใหม่ที่ปู๋เย่โหวได้เปิดประตูไว้

“ขอบคุณอาจารย์ที่เหนื่อยยาก!”

“อาจารย์ ผมรักคุณ!”

“ผมจะเป็นลูกศิษย์ของคุณตลอดไป! อาจารย์ชี้ทางแล้ว ต่อไปขึ้นอยู่กับผมเอง ผมจะไม่ทำให้คำสอนของอาจารย์สูญเปล่า!”

“รออ่านผลงานเล่มใหม่ของอาจารย์นะครับ!”

“พี่น้องทุกคน! ต่อไปนี้ห้ามทำให้อาจารย์เสียชื่อเด็ดขาด!”

“โชคดีเหลือเกินที่ได้เป็นลูกศิษย์ของปู๋เย่โหว!”

“ตั้งแต่นี้ไป อาจารย์คือเทพของผม!”

“ผมจะเรียนรู้จากอาจารย์ไปตลอดชีวิต!”

“อาจารย์คือบิดาแห่งนิยายออนไลน์!”

“อาจารย์จงเจริญหมื่นปี!”

คนพวกนี้ช่าง “ยกยอ” เก่งจริง ๆ

ถ้าหากหัวหน้าทีมโปรเจกต์เว็บนิยายบลูสตาร์อย่างหนิงเหมิง ได้เห็นข้อความเหล่านี้โดยไม่ได้ฟังเนื้อหาที่ปู๋เย่โหวสอน เขาคงรู้สึกทั้งอายแทนและอยากมุดแผ่นดินหนี คิดว่าคนพวกนี้แค่พยายามประจบปู๋เย่โหว

แต่…

หนิงเหมิงได้ดูการสอนทั้งหมดแล้ว

เขามั่นใจว่า

ความศรัทธาและความเคารพของเหล่านักเขียนที่มีต่อปู๋เย่โหวนั้น มาจากใจจริง

แม้ว่าจะพูดเกินจริงเพราะอารมณ์พลุ่งพล่าน แต่สิ่งที่ปู๋เย่โหวสอนนั้นล้ำค่าจริง ๆ

มันเกินจริงไหม?

ย้อนนึกถึงทุกสิ่งที่ปู๋เย่โหวแชร์ในวันนี้

หนิงเหมิงมั่นใจว่าไม่มีนักเขียนคนไหนในโลกที่จะยอมแบ่งปันไอเดียสุดล้ำค่าแบบนี้ให้กับคนอื่น

เพราะไอเดียเหล่านี้ล้วนเป็นไอเดีย “คลาสสิก”

ใครในวงการนิยายจะไม่รู้ถึงคุณค่าของมัน?

ปู๋เย่โหวไม่รู้เหรอ?

เป็นไปไม่ได้!

ในฐานะนักเขียนชื่อดังระดับนี้ จะไม่รู้ถึงความล้ำค่าของไอเดียเหล่านี้ได้อย่างไร

แต่เขากลับเลือกที่จะแชร์อย่างใจกว้าง

นี่แสดงถึงความยิ่งใหญ่และความมั่นใจของเขา

เขาไม่กลัวเลยว่าลูกศิษย์จะเก่งจนแซงหน้าอาจารย์

“เว็บนี้อาจจะประสบความสำเร็จก็ได้!”

ตั้งแต่เริ่มต้น ทั้งวงการ รวมถึงภายในสำนักพิมพ์เฉินฮวาเอง ต่างไม่เชื่อในโปรเจกต์เว็บนิยายบลูสตาร์

หนิงเหมิงเองก็เคยสงสัยในความเป็นไปได้ของโปรเจกต์นี้

แต่หลังจากได้ดูการสอนของปู๋เย่โหวในวันนี้

เขาเริ่มมั่นใจว่า โปรเจกต์นี้มีโอกาสสำเร็จสูงมาก

เพราะปู๋เย่โหวในฐานะหัวหน้าบรรณาธิการนั้น น่าเกรงขามเกินไป

แค่ไอเดียที่เขาแบ่งปันออกไป สามารถช่วยให้เว็บไซต์นี้มีชีวิตอยู่ได้อย่างแน่นอน

หรือว่า…

ปู๋เย่โหวยอมแชร์ทุกอย่างนี้ ก็เพราะเห็นแก่หน้า “ท่านประธาน” กันนะ?

เขาไม่รู้ว่าประธานของสำนักพิมพ์ทำอย่างไรถึงทำให้ปู๋เย่โหวยอมช่วยถึงขนาดนี้

แต่สิ่งหนึ่งที่แน่ชัดคือ

ประธานคนนี้มีอิทธิพลมหาศาล

หรือว่าประธานจะมองเห็นความสำเร็จของโปรเจกต์นี้มาตั้งแต่ต้น?

จึงยอมวางเดิมพันไว้ที่ปู๋เย่โหวตั้งแต่แรก?

...

หลังจากสอนเสร็จ

หลินจือไป๋วางโทรศัพท์ลง

สำหรับความเคารพศรัทธาของนักเขียนในกลุ่ม เขาไม่ได้ตอบกลับอะไรเพิ่มเติม เพราะวันนี้ต้องพิมพ์ข้อความทั้งวันจนข้อมือเริ่มล้า แต่หลินจือไป๋มั่นใจว่า ด้วยบทเรียนในวันนี้ นักเขียนเหล่านี้จะสามารถเขียนนิยายออนไลน์ที่ยอดเยี่ยมออกมาได้อย่างรวดเร็ว

ไม่เหมือนกับโลกก่อน

ในยุคเริ่มต้นของนิยายออนไลน์

ทุกคนต้อง "ลองผิดลองถูก" ไปตามทางของตัวเอง

“ต่อไป สิ่งที่ฉันต้องทำก็คือ”

“เขียนนิยายแนวบำเพ็ญเซียนสักเล่ม เพื่อเผยแพร่ลงเว็บนิยายบลูสตาร์ ตอนเปิดตัว”

นี่จะเป็นนิยายออนไลน์เพียงเรื่องเดียวที่ปู๋เย่โหว เขียนด้วยตัวเอง

เป้าหมายไม่ใช่การทำเงิน แต่เพื่อสร้างต้นแบบให้กับผู้อ่านในบลูสตาร์ และสร้างมาตรฐานให้กับนักเขียนนิยายออนไลน์จำนวนมาก

อีกทั้งยังเป็นการใช้ชื่อเสียงของเขาเพื่อช่วยเพิ่มกระแสความนิยมให้เว็บไซต์อีกด้วย

หลินจือไป๋คิดเช่นนั้น

ก่อนจะสอนในวันนี้ หลินจือไป๋ได้แลกเปลี่ยน "นิยายออนไลน์" จำนวนมากจากระบบ แต่เพราะไม่มีเวลาเขียนทั้งหมด เขาจึงตั้งใจเลือกนิยายเพียงเล่มเดียวที่เป็นแนวซิวเจินเซียนเสีย

“จูเซียน?”

“การผันแปรของดวงดาว?”

“ตำนานการเดินทางพิศวง?”

“คัมภีร์วิถีเซียน?”

ทั้งสี่เรื่องนี้คือผลงานที่หลินจือไป๋มองว่าเหมาะสมที่จะเป็นต้นแบบนิยายบำเพ็ญเซียนในโลกนี้ที่สุด

แต่เขายังคงลังเลว่าจะเลือกเรื่องไหนดี