สถานที่ที่บังแทโฮแนะนำคือหมู่บ้านเงียบสงบชื่อว่าโจอันมย็อน เมืองนัมยังจู จังหวัดคย็องกี ซึ่งใช้เวลาประมาณ 1 ชั่วโมงจากบ้าน

ต้นไม้ขึ้นหนาแน่น มีไร่นา และมีแม่น้ำบุกฮันคังไหลผ่านใกล้ ๆ ทำให้รู้สึกชอบใจ

ยังรู้สึกสนุกกับการได้เจอแมลงที่หาดูได้ยากในเขตเมืองอยู่บ่อยครั้ง

ที่เกาหลีมีแมลงหลายชนิดที่ต่างจากพวกที่อาศัยอยู่ในเนเธอร์แลนด์หรือฝรั่งเศส จึงไม่รู้ชื่อที่แน่นอน

“คุณปู่ครับ”

“หืม?”

“น่าจะเป็นด้วงนะครับ สวยใช่ไหมครับ?”

ผมแสดงแมลงชนิดหนึ่งที่ดูเหมือนจะอยู่ในกลุ่มด้วงซึ่งเพิ่งจับได้ให้คุณปู่ดู ขณะที่ท่านกำลังเดินดูบริเวณที่ดินกับบังแทโฮและคุยเรื่องนั้นเรื่องนี้กันอยู่ แล้วท่านก็สะดุ้งตกใจ

คิดว่าคุณปู่น่าจะไม่ชอบแมลง เลยยื่นให้บังแทโฮดูแทน เขาก็ชะงักไป

“ฮุนอา รีบทิ้งเจ้านั่นเลย”

“พูดแรงไปนะครับ แมลงน่ารักขนาดนี้จะให้ทิ้งได้ยังไงกันครับ”

“มันสกปรกนะ โดนกัดแล้วเจ็บด้วยรู้ไหม?”

“มันเดินตุปัดตุเป๋น่ารักจะตายไปไม่ใช่เหรอครับ?”

แม้จะวางไว้บนฝ่ามือให้ดูใกล้ ๆ ก็ยังตกใจกลัว

“โอ้ย รีบปล่อยแล้วไปล้างมือซะ”

คุณปู่ถึงกับหยิบทิชชู่เปียกออกมาให้ ก็ไม่เหลือทางเลือก

แมลงที่มีประกายเงาสีเขียวสวยแบบนี้หายากแท้ ๆ เสียดายแต่ก็ต้องปล่อยไป ระหว่างรับทิชชู่เปียกจากคุณปู่มาเช็ดมือ บังแทโฮก็เริ่มแนะนำที่ดิน

“ดูเหมาะจะใช้เป็นบ้านพักตากอากาศครับ อยู่ไม่ไกลจากบ้านท่านอธิการบดีด้วย เงียบสงบดีครับ”

“ดูแล้วก็เป็นแบบนั้นจริง ๆ ที่ดินตรงนี้กี่พย็องนะ?”

“620 ตารางเมตรครับ ถ้าสนใจแค่พื้นที่ใช้สอยของอาคาร ก็จะไม่ถูกจัดเป็นบ้านหรูครับ”

“เรื่องเสียภาษีมากไม่ใช่เรื่องสำคัญหรอก อยู่สบายเป็นเรื่องที่สำคัญกว่า”

“ผมอยากปลูกทานตะวันครับ”

“ทานตะวัน?”

แม้จะได้มอบให้คุณปู่เป็นของขวัญแล้ว แต่แปลงทานตะวันนั้นผมยอมแพ้ไม่ได้

“ครับ ปีนี้คงจะสายเกินไปแล้วก็เถอะครับ”

“รีบหน่อยก็ยังไม่น่าจะสายขนาดนั้นนะ?”

ในอินเทอร์เน็ตบอกว่าทานตะวันควรหว่านเมล็ดช่วงเดือนพฤษภาคมถึงจะเติบโตดี แต่นี่ก็กลางเดือนมิถุนายนแล้ว

แม้จะไม่ใช่ผู้เชี่ยวชาญ แต่ผมรู้ว่าพืชถ้าพลาดช่วงเวลาที่เหมาะสมแล้วจะปลูกยาก

“ในอินเทอร์เน็ตเขาว่าต้องหว่านเดือนพฤษภานะครับ”

“นั่นมันข้อมูลเก่าน่ะ เดี๋ยวนี้อากาศร้อนมาก ถ้าเธอปลูกภายในเดือนนี้ก็น่าจะยังทันอยู่”

ผมจ้องหน้าบังแทโฮ

“ทำไมคุณรู้ดีขนาดนี้ล่ะครับ?”

“อยู่กับคนที่เขียนอะไรต่อมิอะไรก็เลยซึมซับความรู้ทั่วไปมาเยอะน่ะสิ”

“คนที่เขียนอะไรต่อมิอะไร?”

“ภรรยาผมเขียนนิยายน่ะ”

“จริงเหรอครับ?”

พอพูดถึงคำว่านักเขียนนิยาย ก็จะนึกถึงคนเก่งมาก ๆ

ออนอเร่ เดอ บัลซัค, กุสตาฟว์ โฟลแบร์, เอมีล โซลา, กี เดอ โมปัสซองต์, ชาร์ลส์ ดิคเกนส์ ผมอ่านงานของนักเขียนที่มีชื่อเสียงในฝรั่งเศสสมัยนั้นมาหมดแล้ว

พอรู้ว่าภรรยาของบังแทโฮเป็นนักเขียนนิยาย ก็อยากอ่านดูว่าผลงานเธอเป็นแบบไหน

“เธอเขียนหนังสืออะไรเหรอครับ? ผมอยากอ่านจัง”

“อืม แต่ดูเหมือนจะยังเร็วไปสำหรับเธอนะ”

บังแทโฮพูดเหมือนผมยังเป็นเด็ก ซึ่งเป็นครั้งแรกเลย

แม้ผมยังไม่คุ้นเคยกับยุคสมัยนี้ แต่ก็ไม่ได้โง่ขนาดที่เข้าใจงานวรรณกรรมไม่ได้

อีกอย่าง การทำความเข้าใจยุคสมัยผ่านวรรณกรรม ศิลปะ และดนตรีนั้นไม่มีอะไรดีไปกว่านี้แล้ว

ผมรู้สึกฮึดขึ้นมา

“ผมจะเปิดพจนานุกรมไปด้วยตอนอ่านก็ได้ครับ”

“ไม่ใช่แบบนั้นหรอก จะอธิบายยังไงดีนะ ใช่แล้ว เป็นเรื่องเกี่ยวกับความรักน่ะ ออกจะซับซ้อนนิดนึง”

จะได้เข้าใจว่าในยุคนี้ผู้คนสื่อสารความรู้สึกกันอย่างไร และความขัดแย้งระหว่างคนสองคนเกิดจากอะไรบ้าง

“แล้วมันเป็นปัญหาอะไรล่ะครับ?”

ได้ยินว่ามีระบบเรตติ้งสำหรับภาพยนตร์ ซึ่งใช้แบ่งประเภทความรุนแรงหรือเนื้อหาเกี่ยวกับเพศเพื่อปกป้องสุขภาพจิตของเด็ก ๆ

แต่เรื่องรัก ๆ ใคร่ ๆ จะเอาเหตุผลว่าเด็กเกินไปมาเป็นข้ออ้างห้ามอ่านไม่ได้

ก็เป็นเรื่องสำคัญที่มนุษย์ต้องไตร่ตรองอยู่ตลอดไป ตราบใดที่ยังดำรงอยู่ไม่ใช่หรือ

“ที่นี่ราคาต่อตารางพย็องเท่าไหร่นะ?”

ผมกำลังจะถามย้ำอีกครั้ง แต่คุณปู่เปลี่ยนหัวข้อเสียก่อน

“35,000 วอนครับ”

“อืม ดูเหมาะสมดี ฉันก็อยากดูที่ตรงภูเขาด้วยเหมือนกัน ไหนฮุนบอกว่าอยากปลูกทานตะวันนี่นา”

“เดี๋ยวเจ้าหน้าที่อสังหาริมทรัพย์ก็มาถึงแล้ว ลองถามดูนะครับ”

ผมหยิบสมาร์ตโฟนออกมา

ตอนตั้งบริษัทนิติบุคคลชื่อซันฟลาวเวอร์ ภรรยาของบังแทโฮก็เป็นหนึ่งในผู้ถือหุ้น เลยยังจำชื่อได้

น่าจะชื่ออีฮันนา พอลองค้นดูก็ขึ้นว่าเป็นนักเขียนนิยายจริง ๆ

ผลงานเด่นคือเรื่อง <ตราประทับเลือด>

จากชื่อเรื่องยังนึกภาพไม่ออก เลยเข้าไปดูในหน้าคำอธิบายผลงาน

บอกว่าเป็นเรื่องเกี่ยวกับคุณชายจากบ้านร่ำรวยที่ตกหลุมรักเมียน้อยของคุณปู่

แม่ของพระเอกโดนคุณปู่ทารุณอย่างหนักจนป่วยตาย ส่วนผู้หญิงที่เคยเป็นคนรักของแม่ก็เข้าไปใกล้คุณปู่เพื่อแก้แค้น

“……?”

“นี่มันหมายความว่ายังไงนะ”

เคยเจอเรื่องที่ไม่เข้าใจเพราะไม่รู้ความหมายของคำก็มี

แต่ไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อน

“ฮุนอา”

“ครับ”

คุณปู่เรียก หลังจากทานข้าวเย็นเสร็จแล้วค่อยอ่านต่อดีกว่า

“คิดว่าจะปลูกทานตะวันได้เหรอ? มันไม่ใช่เรื่องง่ายนะ”

“ตั้งแต่แรกก็ทำได้ดีคงไม่ได้หรอกครับ แต่ผมอยากลองดู”

“งั้นลองปลูกแค่เล็ก ๆ ที่แปลงดูก่อนก็แล้วกัน ถ้าทำใหญ่ตั้งแต่แรกจะลำบาก”

“ครับ”

“อ่า เหมือนเจ้าหน้าที่จะมาถึงแล้วล่ะ”

นายหน้าที่ดินมาถึง

ขณะที่คุณปู่กับบังแทโฮคุยเรื่องนั้นเรื่องนี้กัน ผมก็อดไม่ได้ที่จะสนใจนิยายเรื่อง <ตราประทับเลือด> เลยนั่งอ่านบนก้อนหินแบน ๆ

...

วันต่อมา

พระอาทิตย์ขึ้นแล้ว ผมออกไปข้างนอก กลิ่นไข่ดาวจากในบ้านหอมโชย

“สวัสดีตอนเช้าครับ”

“ตื่นแล้วเหรอ?”

คุณปู่หันกลับมาพร้อมกับตกใจ

“อีกแล้วเหรอ ไม่ได้นอนอีกแล้วใช่ไหม? ก็บอกให้เตรียมสอบแค่พอประมาณก็พอ”

“ผมอ่านนิยายครับ”

“นิยาย? นิยายเรื่องไหน?”

“ชื่อว่าตราประทับเลือดครับ เป็นเรื่องที่คุณน้าภรรยาของอาแทโฮเขียนไว้ครับ”

คุณปู่หัวเราะแห้ง ๆ

“สนุกขนาดนั้นเลยเหรอ? เนื้อหาเกี่ยวกับอะไรล่ะ?”

ไม่รู้จะอธิบายยังไงดี

“อธิบายไปคุณปู่ก็คงไม่เข้าใจหรอกครับ”

“นั่นหมายความว่ายังไง?”

“มันซับซ้อนมากครับ พระเอกอยู่กับคุณปู่ครับ ไม่มีพ่อแม่”

“อืม”

“แต่ดูเหมือนคุณปู่จะทำร้ายคุณแม่หนักมากเลยครับ พอคุณแม่ล้มป่วยก็ตายไป แล้วพระเอกเลยต้องไปอยู่ห่างจากคุณปู่ครับ”

“เขาคงโกรธแค้นสินะ”

“ครับ พอใช้ชีวิตไปแบบนั้น จู่ ๆ คุณปู่ก็ป่วย เขาเลยกลับมา แต่มีผู้หญิงอยู่ข้างกายคุณปู่ครับ”

“หือ?”

“เป็นคนรักของคุณปู่ครับ เพราะอายุห่างกันถึง 40 ปี พระเอกเลยสงสัยว่าผู้หญิงคนนั้นต้องหวังสมบัติคุณปู่แน่ ๆ”

คุณปู่ที่กำลังทอดไข่ดาวอยู่หันหลังกลับมา หน้าผากขมวดแน่น

“ตอนแรกเขาสงสัยไปอย่างนั้น แต่พอได้รู้จักผู้หญิงคนนั้น พระเอกกลับหลงรักเธอซะเอง ทั้งที่เธออายุมากกว่าเขาตั้ง 17 ปีนะครับ”

“เดี๋ยวสิ นี่มันเรื่องที่เธอควรอ่านจริงเหรอ?”

“สนุกมากเลยครับ”

ผมยักไหล่

คุณปู่เหมือนจะพูดอะไรสักอย่าง แต่หม้อเดือดจนล้นออกมาเสียก่อน ท่านเลยต้องหันไปดู

“แต่พอรู้ความจริง ที่แท้ผู้หญิงคนนั้นเคยเป็นคนรักของคุณแม่ก่อนที่จะแต่งงานครับ คุณแม่เลยต้องปิดบังเรื่องรักเพศเดียวกัน พอแต่งงานปลอม ๆ แล้วก็โดนคุณปู่ทำร้ายจนตาย เธอเลยเข้าหาคุณปู่เพื่อจะแก้แค้นครับ”

“นี่เธอไปอ่านอะไรมาเนี่ย หืม?”

คุณปู่ปิดเตาแก๊สแล้วตักซุป ผมเดินเข้าไป พอคุณปู่ยื่นช้อนให้ผมก็ถือไปวางที่ที่นั่งของเราแล้วพูดว่า

“แต่สุดท้ายผู้หญิงคนนั้นกับพระเอกก็รักกันจริง ๆ นะครับ น่าสนใจใช่ไหมล่ะครับ?”

“ไม่ ๆ มันไม่สมเหตุสมผล พระเอกก็เป็นลูกของคนรักเก่าเธอไม่ใช่เหรอ”

“นั่นแหละครับ ตอนแรกเธอเห็นหน้าเขาแล้วนึกถึงคนรักเก่าก็เลยปฏิบัติดีด้วย แต่สุดท้ายเธอก็เผลอรักเขาเข้าไปจริง ๆ การพรรณนาความขัดแย้งมันสุดยอดมากเลยครับ”

“ถึงจะยังไงก็เถอะ แต่นั่นมันเรื่องใหญ่นะ เรื่องใหญ่เลย”

“ใช่ครับ ทั้งคู่ไม่ปกติหรอกครับ แต่ตอนที่ทั้งสองคนยืนยันความรู้สึกต่อกันแล้วโผกอดกันนั่นแหละ กลับโดนคุณปู่จับได้ครับ”

“……แล้วไงต่อ?”

“พระเอกก็ระบายความแค้นในอดีตใส่คุณปู่หมดเลย แล้วผู้หญิงคนนั้นก็ประณามคุณปู่ แต่แล้วก็มีเรื่องที่ไม่คาดคิดเกิดขึ้น คือคุณปู่กับแม่จริง ๆ แล้วเคยรักกันครับ ที่ทำตัวโหดร้ายก็เพราะต้องการปิดบังความรักนั้นจากสามีและคนรอบข้างเลยต้องแสดงละครออกมาแบบนั้นครับ”

“หืม?”

“ก็ผมอยากรู้ว่าคนพวกนั้นจะทำตัวยังไงต่อไป แล้วเรื่องราวจะดำเนินไปแบบไหน เลยหยุดอ่านไม่ได้เลยครับ”

คุณปู่กระพริบตาปริบ ๆ

ที่ท่านเป็นแบบนั้นก็ไม่แปลก เพราะแม้แต่ผมเองก็เอาแต่ด่าตัวละครที่เหมือนจะบ้าบอ และโกรธกับการกระทำที่เข้าใจไม่ได้ของพวกเขา

ทั้งที่เป็นแบบนั้น แต่ผมก็ยังอ่านต่อไป เพราะหลงใหลในการพรรณนาสภาพจิตใจที่ละเอียดอ่อนจนทำให้รู้สึกว่า "อาจจะคิดแบบนั้นก็ได้นะ" ขึ้นมา

แค่พูดออกไปเฉย ๆ คงไม่สามารถเข้าใจแก่นแท้ของ ตราประทับเลือด ได้

“ฮุนอา เอามือถือมาหน่อย”

“คุณปู่จะอ่านดูเหรอครับ?”

ผมยื่นโทรศัพท์ให้คุณปู่ ท่านกดนู่นกดนี่อยู่พักหนึ่ง แต่สุดท้ายก็ไม่ได้เปิดอ่านนิยาย แล้วคืนโทรศัพท์ให้ผม

“ดูนี่สิ ตรงนี้เขียนไว้ว่าจำกัดอายุ 15 ปีใช่ไหมล่ะ?”

“……ครับ”

“ฮุนอาอายุเท่าไหร่?”

“……11 ขวบครับ”

“งั้นดูได้ไหม? ไม่ได้ใช่ไหม”

“……ไม่ได้ครับ”

เมื่อกี้ยังสงสัยอยู่เลยว่าคุณปู่จะทำอะไร

แต่ตอนนี้ บัญชีของคุณปู่ที่เคยเก็บไว้ให้ผมใช้จ่ายได้อย่างอิสระ กับวิธีจ่ายเงินที่บันทึกไว้ก็ถูกลบไปหมดแล้ว

แม้แต่เว็บฟลิกซ์, นิวทูป, JH Cinema ก็ถูกล็อกเอาต์หมด

ทั้งที่ผมเพิ่งจะเริ่มสนุกกับการดูหนังและซีรีส์ พอได้สติกลับมาก็อ่านนิยายเป็นเรื่องแรกและรู้สึกสนุกแท้ ๆ แต่มันช่างโหดร้ายเหลือเกิน

“ยังมีอีกหลายอย่างที่ผมอยากดูอยู่เลย”

“ถ้าอยากดูอะไรต่อไปก็ต้องขออนุญาตคุณปู่ก่อนนะ”

ดูเหมือนคุณปู่จะซีเรียสตามที่หมอบอกว่า ไม่ควรให้ผมรับสิ่งกระตุ้นที่ไม่จำเป็น

“เนื้อหาน่ะอาจจะรุนแรง แต่ถ้ามองการบรรยายแล้วก็ไม่ได้ถึงขนาดนั้นหรอกครับ ผมเองก็รู้นะว่าตัวละครพวกนั้นแปลก ๆ”

“ไม่ได้”

“ถ้าอยากเป็นศิลปิน ก็ต้องสัมผัสกับเรื่องราวหลากหลายไม่ใช่เหรอครับ?”

คุณปู่ส่ายหน้า

ดูท่าท่านจะไม่ยอมอนุญาตก่อนที่ผมจะอายุ 15 จริง ๆ

ใครกันที่เป็นคนกำหนดอายุเหมาะสมพวกนี้?

ก็ไม่ได้มีใครฆ่าใคร หรือมีฉากโป๊สักหน่อย กฎนี่มันเข้มงวดเกินไปไหมเนี่ย

...

ขณะที่มิเชล พลาตินีกำลังเตรียมตัวกลับบ้าน ก็เห็นพนักงานออกมาจากสำนักงานของอ็องรี มาร์โซ

ปกติอ็องรีแทบไม่เคยเรียกพนักงานเข้าไปเลย แต่วันนี้กลับมีคนเข้าออกบ่อยผิดปกติ

“มีเรื่องอะไรเหรอ?”

“มีงานเข้าเล่มน่ะครับ”

“เข้าเล่ม?”

“ดูเหมือนเขาจะวางแผนไอเดียธุรกิจใหม่อยู่ครับ วันนี้มีตัวอย่างสมุดระบายสีออกมาเลยเอาไปให้ดูน่ะครับ สวยดีนะครับ”

มิเชลที่ไม่เคยได้ยินอะไรจากอ็องรีมาก่อนก็เอียงคอสงสัย

‘จะมีอะไรอีกล่ะคราวนี้?’

ถามตรง ๆ ไปเลยก็ได้

“ขอบใจมากนะ ดึกแล้ว รีบกลับบ้านเถอะ”

เธอบอกพนักงานให้กลับบ้าน แล้วจึงไปหาอ็องรี มาร์โซ

อ็องรีกำลังพิจารณาตัวอย่างสมุดสเก็ตช์อยู่ สีหน้าเคร่งเครียด

เขาไม่ได้จริงจังนอกเหนือจากงานศิลปะมานานแล้ว มิเชลจึงเบิกตากว้าง

“อะไรเนี่ย?”

“……”

“ทำอะไรไม่บอกฉันสักคำ?”

“อะไรล่ะ?”

“นี่ไง”

มิเชลพยักหน้าไปที่ตัวอย่างสมุดระบายสี ที่เป็นภาพวาดเส้นของภาพเหมือนตนเองของอ็องรี มาร์โซ

“ทำแบบนี้ไม่ได้นะ เดี๋ยวนี้เขาไม่เข้าเล่มกันแล้ว แต่จะใช้แบบแยกเป็นแผ่น ๆ มัดรวมขายกันมากกว่า”

“เหรอ?”

อ็องรีมาร์โซขมวดคิ้ว ขณะมองตัวอย่างเข้าเล่มแบบเย็บด้วยด้ายกับแบบเย็บด้วยลวดที่ใช้เข้าเล่มแบบปกแข็ง

“ต้นทุนการผลิตก็จะสูงขึ้น ซึ่งมีผลทั้งกับกำไรและยอดขายด้วย แล้วอีกอย่าง ถ้าเป็นสมุดระบายสีที่ใช้ภาพเหมือนตัวเอง คนทั่วไปก็คงไม่ได้ซื้อไปทำเล่นขำ ๆ หรอกนะ เพราะงั้นให้แบบแผ่นแยกจะเก็บง่ายกว่า ถ้าจะทำให้เป็นสินค้า ต้องกำหนดกลุ่มเป้าหมายให้ชัด”

“เป็นของขวัญให้โกฮุน”

มิเชลกระพริบตาเมื่อได้ยินคำพูดของอ็องรี

“หา?”

“โกฮุนไง ของขวัญวันเกิด”

“……ไม่ใช่ว่าทำเพื่อขายเหรอ?”

“ตามที่เธอว่าแหละ การรวมเล่มเป็นหนังสือมันไม่เวิร์ก แยกเป็นแผ่นส่งให้ดีกว่า เธอนี่ฉลาดจริง ๆ”

ที่เมื่อกี้ดูจริงจัง ก็เพราะเรื่องแบบนี้เอง

มิเชลถอนหายใจเบา ๆ แล้วส่ายหัว