ในสัญญาในส่วน "ค่าตอบแทนแรงงานและการแบ่งปันผลกำไรของบริษัท" มีการกำหนดข้อจำกัดไว้อย่างชัดเจน

“เงินเดือนพื้นฐานของพนักงาน นี่เทียนถัง จะอยู่ที่ 80% ของเงินเดือนพื้นฐานสูงสุดที่พนักงานคนอื่นๆ ในบริษัทอื่นๆ จะได้รับ”

ทำไมลิลิธถึงต้องตั้งข้อจำกัดนี้?

ชัดเจนว่านี่คือหลุมพรางที่เธอตั้งใจขุดไว้เอง

ในมุมมองของลิลิธ บริษัท นี่เทียนถัง มีคุณค่าเพียงอย่างเดียว นั่นคือการสร้างเกมเพื่อเก็บเกี่ยวอารมณ์ด้านลบ เพราะฉะนั้นบริษัทนี้ไม่จำเป็นต้องทำกำไรเลยแม้แต่น้อย

ส่วน "เมื่อ นี่เทียนถัง กลายเป็นบริษัทเกมที่มีมูลค่าสูงสุดในโลก สัญญานี้จะถูกยกเลิกโดยอัตโนมัติ" ก็เป็นอีกหนึ่งเช็คเปล่าที่ลิลิธมอบให้กู้ฝาน ซึ่งแทบจะเป็นไปไม่ได้ที่จะทำสำเร็จ

ดังนั้น ลิลิธจึงจงใจจำกัดเงินเดือนพื้นฐาน เพื่อให้กู้ฝานหาพนักงานที่มีความสามารถเข้ามาทำงานได้ยากที่สุด

ยิ่งพนักงานไม่มีความสามารถมากเท่าไร เกมก็ยิ่งแย่ และบริษัทก็จะสามารถเก็บเกี่ยวอารมณ์ด้านลบจากผู้เล่นได้มากขึ้นเท่านั้น

แต่ในตอนนี้ กู้ฝานสามารถพลิกข้อจำกัดนี้กลับมาใช้ในการเลี่ยงจ้างพนักงานที่เขาไม่ต้องการได้

แม้ลิลิธจะถามเขาในภายหลัง เขาก็ยังสามารถโต้เถียงกลับได้อย่างมั่นใจ

...

เวลา 15:00 น.

ในช่วงเวลานี้ กู้ฝานได้สัมภาษณ์ผู้สมัครงานอีกสองคน ซึ่งก็ล้มเหลวไม่ต่างกัน

และในครั้งนี้ ผู้สมัครที่มาคือหญิงสาวคนหนึ่ง เมื่อเห็นเรซูเม่ของเธอ กู้ฝานก็ถึงกับเหงื่อตก

ซูถง อายุ 22 ปี จบการศึกษาจากคณะวรรณกรรม มหาวิทยาลัยปักกิ่ง (มหาวิทยาลัยอันดับหนึ่งของจีน)

เธอไม่มีประสบการณ์ทำงานระหว่างเรียน ไม่มีประสบการณ์ฝึกงาน แต่กลับได้รับทุนการศึกษาระดับชาติ 4 ปีติดต่อกัน

นี่มันสุดยอดเด็กหัวกะทิชัดๆ!

กู้ฝานกระแอมสองครั้งก่อนถามด้วยความตั้งใจว่า “ด้วยเกรดของคุณ คุณควรจะได้รับสิทธิ์เข้าศึกษาต่อระดับปริญญาโทโดยอัตโนมัติแล้วใช่ไหม?”

ซูถงพยักหน้า เสียงเธอสดใสและน่าฟัง “ค่ะ แต่ฉันตัดสินใจสละสิทธิ์ไปแล้ว”

เธอแทบไม่ได้แต่งหน้าเลย เสื้อผ้าก็ดูเรียบง่าย แต่ด้วยดวงตาที่สดใสและรอยยิ้มที่ประดับอยู่บนใบหน้า ทำให้เธอดูมีพลังเต็มเปี่ยม

สิ่งนี้ทำให้กู้ฝานอดคิดถึงตัวละครเอกในซีรีส์เช้าของญี่ปุ่นไม่ได้ พวกเด็กสาวที่สดใสและมองโลกในแง่ดีเสมอ

“ทำไมล่ะ?” กู้ฝานสงสัย

ซูถงตอบอย่างจริงจัง “เพราะจู่ๆ ฉันก็รู้สึกสนใจอุตสาหกรรมเกมขึ้นมา อยากจะเข้ามาเป็นนักออกแบบเกมที่ยอดเยี่ยม และสร้างเกมสนุกๆ ให้ผู้เล่นทั่วโลก!”

แค่เหตุผลนี้ ถึงกับสละสิทธิ์เรียนต่อ?

โอเค โลกของเด็กหัวกะทิ ฉันไม่เข้าใจจริงๆ

กู้ฝานครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนถามว่า “คุณเคยเล่นเกมมากี่เกมแล้ว?”

ซูถงตอบด้วยเสียงเบาลง “ไม่...ไม่กี่เกม...ประมาณสี่ถึงห้าเกมค่ะ...”

กู้ฝานถามต่อ “แล้วพรสวรรค์ในการเล่นเกมของคุณล่ะ? เคยเล่นเกม ROV ไหม? คุณอยู่ระดับไหน?”

เสียงของซูถงยิ่งเบาลงอีก “ระ...ระดับโกลด์ 4...”

เมื่อเห็นสีหน้าตกตะลึงของกู้ฝาน เธอรีบเสริมว่า “ส่วนใหญ่เป็นเพราะฉันเล่นไม่บ่อยค่ะ! ถ้าได้เล่นมากกว่านี้ ฉันคิดว่าน่าจะขึ้นถึงระดับแพลตตินัม...ไม่สิ ระดับไดมอนด์เลยค่ะ!”

เห็นได้ชัดว่าเธอต้องต่อสู้กับความคิดตัวเองอยู่พักใหญ่ กว่าจะพูดคำว่า “ระดับไดมอนด์” ออกมาได้

ในความคิดของเธอ นั่นคงเป็นระดับที่สูงมากจนแทบจะเป็นไปไม่ได้ และเธอก็รู้สึกเหมือนตัวเองกำลังคุยโวอยู่เล็กน้อย

กู้ฝานเงียบไปครู่หนึ่งก่อนถามว่า “ถ้าผมเดาไม่ผิด นี่คงไม่ใช่ครั้งแรกที่คุณสัมภาษณ์งานกับบริษัทเกมใช่ไหม?”

“ก่อนหน้านี้คุณน่าจะสัมภาษณ์ตำแหน่งนักวางแผนเกมมาแล้ว แต่ไม่ผ่าน?”

“หลังจากนั้นคุณคงลองสมัครตำแหน่งนักทดสอบเกม แต่ก็ไม่สำเร็จเหมือนกัน?”

“คุณรู้ได้ยังไงคะ?!” ซูถงตกใจเล็กน้อย ก่อนจะทำหน้าจ๋อยลงอย่างเห็นได้ชัด “ฉันแย่ขนาดนั้นเลยเหรอ...”

กู้ฝานได้แต่นิ่งอึ้งไปชั่วขณะ

เรื่องแบบนี้ไม่ใช่เรื่องยากที่จะเดาเลย

ในช่วงเวลานี้ มันผ่านพ้นช่วงเวลาที่ดีที่สุดของการจ้างงานสำหรับนักศึกษาจบใหม่ไปแล้ว และการที่ซูถงตัดสินใจ “สละสิทธิ์เรียนต่อ” ต้องเกิดขึ้นตั้งแต่ก่อนหน้านั้น

ในช่วงเวลานั้น เธอต้องเคยส่งเรซูเม่ไปยังบริษัทต่างๆ มาบ้างแล้ว

แต่ทำไมถึงไม่มีบริษัทไหนรับเธอเลย?

นี่คือปริศนาที่ซูถงเองก็ไม่เข้าใจเช่นกัน

ตามหลักการแล้ว แค่คำว่า "มหาวิทยาลัยปักกิ่ง" เพียงแปดพยางค์ก็ถือเป็นใบเบิกทางที่ทรงพลังมากพอที่จะเปิดประตูสู่บริษัทส่วนใหญ่ในประเทศได้แล้ว

แต่ในกรณีของ ซูถง ดูเหมือนจะมีความพิเศษอยู่สักเล็กน้อย

ประสบการณ์เล่นเกมของเธอน้อยเกินไป ความสามารถในการเล่นเกมก็แย่เหลือเกิน จนไม่ผ่านเกณฑ์พื้นฐานที่บริษัทเกมมักใช้ในการรับสมัครพนักงานเลย

กู้ฝาน ไม่เคยคิดเลยว่า ในเกมมือถือยอดนิยมอย่าง ROV ซึ่งคนทั่วไปต่างก็เป็นระดับ "Conqueror" กันแทบทุกคน จะยังมีคนที่ติดอยู่ในแรงค์ "โกลด์ 4" ได้! นี่มันทำได้ยังไงกัน? เป็นปริศนาโลกแตกที่ไม่อาจหาคำตอบได้

ต้องเข้าใจก่อนว่า แม้เกมนี้จะมีแรงค์ระดับ "บรอนซ์" และ "ซิลเวอร์" แต่สองแรงค์นี้ถึงจะแพ้บ่อยแค่ไหนก็ไม่ตกแรงค์อยู่ดี ซึ่งหมายความว่า แค่เล่นไปเรื่อย ๆ ก็สามารถขึ้นมาถึงแรงค์โกลด์ได้อยู่แล้ว

และโกลด์ 4 ก็เป็นแรงค์ที่ต่ำที่สุดของระดับโกลด์

ช่างน่าสงสารเพื่อนร่วมทีมในเกมที่ต้องเจอกับเธอจริง ๆ

นี่อาจจะเป็นสิ่งที่น่ากลัวกว่า "เด็กประถม" ในตำนานถึงหมื่นเท่า และอาจจะเรียกได้ว่าเป็น "นักศึกษามหาวิทยาลัยหญิง" ที่น่าหวาดกลัวที่สุด!

น่าขนลุกจริง ๆ!

สำหรับบริษัทเกม การรับสมัครนักศึกษาจบใหม่อาจไม่มีมาตรฐานที่ตายตัว เพราะในประเทศนี้ยังไม่มีหลักสูตรเฉพาะทางด้านการออกแบบเกมโดยตรง แต่ก็มีเงื่อนไขข้อหนึ่งที่สำคัญคือ: ต้องมีประสบการณ์เล่นเกมพอสมควร และความสามารถทางเกมเป็นคะแนนพิเศษ

เพราะประสบการณ์เล่นเกมสะท้อนถึงความสนใจในวงการนี้ และความสามารถทางเกมก็สะท้อนถึงศักยภาพในการเข้าใจกลไกของเกม

ซูถง เห็นได้ชัดว่าไม่ผ่านเกณฑ์ทั้งสองข้อ

แต่ในเมื่อเธอเป็นถึงนักศึกษาหัวกะทิของมหาวิทยาลัยปักกิ่ง นี่ไม่ใช่ข้อดีหรือ?

คำตอบคือ... ไม่ใช่

แค่ดูจากวุฒิการศึกษา แน่นอนว่าแสดงให้เห็นว่าเธอมีไอคิวสูง และสาขาวิชาที่เรียนก็ค่อนข้างเหมาะกับตำแหน่งนักวางแผนเนื้อเรื่อง

แต่ปัญหาคือ นักศึกษาหัวกะทิจากมหาวิทยาลัยดังเช่นเธอมักมีตัวเลือกอาชีพอื่น ๆ มากมาย ซึ่งให้ค่าตอบแทนดีกว่ามาก

โดยทั่วไป บริษัทเกมจะเสนอเงินเดือนเริ่มต้นให้ตำแหน่งนักวางแผนมือใหม่เพียง 3,000–4,000 หยวน และตำแหน่งผู้ทดสอบเกมจะได้รับน้อยกว่านี้อีก

ในขณะที่เธอสามารถไปสมัครงานในบริษัทใหญ่ ๆ ตำแหน่งเสมียน ซึ่งให้เงินเดือนเริ่มต้นไม่ต่ำกว่า 10,000 หยวน

บริษัทเกมส่วนใหญ่จึงเข้าใจดีว่า ซูถงไม่ได้เหมาะกับวงการนี้ และแม้จะรับเธอเข้ามา ก็มีโอกาสสูงที่เธอจะลาออกเมื่อเจอโอกาสที่ดีกว่า จึงเลือกที่จะปฏิเสธเธอไป

แน่นอนว่า หากซูถงยืนยันที่จะสมัครต่อไปเรื่อย ๆ อาจมีบริษัทที่ยอมรับเธอเข้ามาเพราะคำว่า "มหาวิทยาลัยปักกิ่ง" แต่จนถึงตอนนี้ โชคของเธอยังไม่ค่อยดีนัก

เมื่อบรรยากาศเริ่มตึงเครียด ซูถงรีบพูดขึ้นว่า

"แม้ว่าที่ผ่านมาฉันจะไม่ค่อยมีความรู้เกี่ยวกับวงการเกมมากนัก แต่ฉันมีความตั้งใจที่จะยืนหยัดในวงการนี้ และมั่นใจว่าจะพัฒนาตัวเองให้เก่งขึ้นเรื่อย ๆ! ขอแค่คุณให้โอกาสฉัน แม้จะเริ่มจากตำแหน่งผู้ทดสอบเกมก็ไม่เป็นปัญหาเลยค่ะ!"

กู้ฝานครุ่นคิดก่อนถามขึ้นว่า

"ข้อเสนอเงินเดือนสูงสุดที่คุณเคยได้รับมาเท่าไหร่?"

ใบหน้าของซูถงแดงขึ้นเล็กน้อย "ไม่...ไม่มีค่ะ"

กู้ฝานถึงกับนิ่งไปชั่วขณะ "ไม่จำกัดแค่บริษัทเกม บริษัทอื่น ๆ ก็ได้"

ซูถงคิดสักพักก่อนตอบ "บริษัทอื่นก็ได้เหรอคะ? เคยมีบริษัทอินเทอร์เน็ตแห่งหนึ่งเสนอให้ 8,000 ค่ะ แต่เพื่อนร่วมห้องบอกว่าต่ำเกินไป เลยไม่ได้ไป"

"หลังจากนั้นฉันก็สมัครแค่บริษัทเกม เลยไม่ได้ข้อเสนออื่นอีกเลยค่ะ"

"คุณไม่ต้องห่วงนะคะ เรื่องเงินเดือนฉันไม่ได้เรียกร้องอะไร 3,000 ก็พอแล้ว..."

กู้ฝานหยิบเครื่องคิดเลขข้างตัวขึ้นมาอีกครั้ง

"8,000 คูณด้วย 0.8 เท่ากับ 6,400"

เขามองไปที่ซูถงแล้วพูดว่า

"งั้นผมจะให้เงินเดือนพื้นฐานคุณ 6,400 หยวน หลังเกมทำกำไรได้ อาจมีโบนัสหรือสวัสดิการเพิ่มเติม ตำแหน่งเป็นหัวหน้าทีมทดสอบ ตกลงไหม?"

"แม้คุณจะยังไม่สามารถมีส่วนร่วมในงานออกแบบได้ตอนนี้ แต่คุณจะได้เข้าร่วมทุกกระบวนการพัฒนาเกม ซึ่งจะได้เรียนรู้ไปในตัวว่าจะเก็บเกี่ยวความรู้ได้มากแค่ไหน ก็ขึ้นอยู่กับตัวคุณเอง"

"ถ้าไม่มีปัญหา เรามาเซ็นสัญญากัน"

ซูถงยิ้มกว้างด้วยความยินดี "จริงเหรอคะ! ขอบคุณมากค่ะ! ฉันจะพยายามอย่างเต็มที่แน่นอน!"

กู้ฝานยิ้มเล็กน้อย "ไม่ต้องพยายามเกินตัว แค่ทำงานให้เสร็จตามหน้าที่ปกติก็พอ"

ซูถงรู้สึกแปลกใจเล็กน้อยกับคำพูดนี้ แต่เธอก็ไม่ได้ใส่ใจมาก คิดว่าคงเป็นการให้กำลังใจอย่างหนึ่ง

"งั้นพรุ่งนี้ เราจะเริ่มพัฒนาโปรเจ็กต์ใหม่ของเราแล้ว"

"ขอให้เราร่วมงานกันอย่างราบรื่น!"

กู้ฝานรู้สึกพอใจอย่างยิ่ง วันนี้การสัมภาษณ์ผ่านไปได้ด้วยดี

เวลา 5 โมงเย็น

เหรินหยู กำลังเล่นเกมอยู่ที่บ้านของตัวเอง แต่จู่ ๆ ก็รู้สึกเหมือนลืมอะไรบางอย่าง

"ลืมอะไรไปหรือเปล่านะ?"

แล้วเขาก็นึกขึ้นได้ว่า วันนี้ควรเป็นเวลาที่บริษัทนั้นโทรมาแจ้งผล

เหรินหยูถึงกับเตรียมคำพูดปฏิเสธไว้เรียบร้อย แต่รอจนใกล้ 6 โมงเย็น โทรศัพท์ก็ยังไม่ดัง

"โทรศัพท์ก็ไม่ได้ตัดสายเพราะเงินหมดนี่?"

เขารู้สึกงุนงง เพราะทุกอย่างชี้ไปที่ข้อสรุปเดียวกัน: "บริษัทเกมนี้ดูเหมือน...ไม่ได้จะรับเราเข้าไปทำงาน!"

"น่าหงุดหงิดจริง ๆ! แบบนี้มันอะไรกัน!"

เหรินหยูบ่นพลางขยี้หัวด้วยความหงุดหงิด ก่อนจะเริ่มเกมใหม่อีกครั้ง