“เข้าใจแล้ว...”

นักสืบหลินที่ใช้ชีวิตมาหลายสิบปี ซึ่งไม่เคยเชื่อเรื่องผีสาง กลับต้องเผชิญกับความจริงที่ทำลายสามัญสำนึกของเขาจนพังยับเยิน

หลังจากปิดไลฟ์ นักสืบหลินก็ได้รับข้อความจากเฉินหยูในแอป WeChat

เขารีบเพิ่มเพื่อน และหลังจากโอนเงินค่ายาแล้ว ก็ส่งที่อยู่ปัจจุบันของตัวเองไปให้

จากนั้นจุดบุหรี่ขึ้นมาสูบเพื่อทบทวนเรื่องราวทั้งหมดอีกครั้ง

ก๊าซพิษที่เฉินหยูพูดถึง หรือมันคือ "พลังลบ" หรือ "พลังวิญญาณ" ที่มักถูกกล่าวถึงในหนังสยองขวัญกันแน่?

"ไว้เจอกันใหม่"

หลังจากนักสืบหลินปิดไลฟ์ไปไม่นาน เฉินหยูก็โบกมือลาผู้ชมในสตรีมของเขา

แม้บรรดาผู้ชมจะขอร้องให้เขาอยู่ต่อ แต่เฉินหยูก็ปิดไลฟ์ในวันนั้นอย่างเรียบง่าย

ยืดหลังแก้เมื่อยเล็กน้อย เฉินหยูพึมพำกับตัวเอง:

"หวังว่าหลังจากเรื่องนี้ นายจะเรียนรู้บทเรียนซะที อย่าไปทำอะไรเสี่ยงๆ อย่างเต้นดิสโก้บนหลุมศพอีก"

นักสืบหลินนั้นเกิดในครอบครัวนักศิลปะการต่อสู้ ตั้งแต่เด็กก็ฝึกฝนจนร่างกายมีพลังเลือดลมที่แข็งแกร่งกว่าคนทั่วไป

พอเข้ากรมทหาร เขายังต้องผ่านการฝึกที่เข้มงวดกว่าเดิม ทำให้พลังชีวิตของเขาเต็มเปี่ยมและมีพลังหยางที่แกร่งกล้า

นี่เป็นเหตุผลว่าทำไม แม้เขาจะเป็นนักสตรีมเมอร์สายล่าผีที่เข้าไปในสถานที่หลอนๆ มามากมาย เขาก็ไม่เคยเจอผีสักครั้ง

แต่เรื่องทุกอย่างย่อมมีสองด้าน

แม้ว่าพลังหยางของเขาจะแกร่งกล้า แต่เขาก็ไม่อาจทนต่อการไปในสถานที่ที่เต็มไปด้วยพลังลบและความหนาวเย็นซ้ำๆ ได้

เมื่อเวลาผ่านไป พลังหยางในตัวเขาก็ลดลงอย่างมาก

พอถูกศพพ่นพลังลบเข้าใส่ มันก็ดับพลังชีวิตในตัวเขาไปบางส่วน

ทำให้เขาเกิด "ตาที่เห็นวิญญาณ"

เริ่มมองเห็นสิ่งลี้ลับที่คนทั่วไปมองไม่เห็น และยังฝันร้ายทุกคืน

"ก๊อกๆๆ..."

ไม่นาน เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น

เฉินหยูคิดว่าพนักงานส่งของมาถึงแล้ว เขาหยิบหมากฝรั่งจากชั้นวางออกมาโดยไม่คิดอะไร

"ทำไมถึงเป็นคุณล่ะ?"

เมื่อเห็นคนที่ยืนอยู่หน้าประตู เฉินหยูถึงกับชะงัก

คนที่ยืนอยู่ไม่ใช่พนักงานส่งของ แต่เป็นโจวเข่อซิน

"คุณหมอเฉิน ฉันมาหาคุณแบบนี้ไม่รบกวนใช่ไหมคะ?"

"ก็ไม่ได้รบกวนอะไร..."

เฉินหยูมองใบหน้าของโจวเข่อซินอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเข้าใจในทันที

"ขอบคุณที่ให้เกียรติ แต่ผมไม่รับลูกศิษย์"

ทันทีที่ได้ยิน โจวเข่อซินถึงกับชะงัก รอยยิ้มบนใบหน้าของเธอกลายเป็นแข็งทื่อ

เฉินหยูทั้งในโลกจริงและในโลกออนไลน์เหมือนกันไม่มีผิด

เพียงแค่สบตาแป๊บเดียว เขาก็รู้ถึงจุดประสงค์ที่เธอมาหา

ที่จริงโจวเข่อซินไม่ได้วางแผนมาล่วงหน้า แต่คิดกะทันหันว่าจะมาขอเป็นศิษย์ของเฉินหยู

เธออยากเรียนวิชาเพื่อใช้แยกแยะคนดีคนเลวในอนาคต

หลังจากที่เกือบโดน "อันอัน" เพื่อนที่เธอคิดว่าเป็นพี่สาวคนสนิท ทำให้เธอเกือบกลายเป็นโรคจิต

ไม่นานนัก เธอยังโดน "อาเหว่ย" ที่เธอไว้ใจ หลอกให้ซื้อองุ่นที่มีสารเคมีตกค้างเกินมาตรฐานถึงสามลัง

เกือบเอาชีวิตตัวเองไปทิ้งเพราะความไม่ระวังนั้น...

“คุณหมอเฉิน ถ้าฉันให้ค่าเล่าเรียนล่ะคะ จะได้ไหม?”

“ไม่เกี่ยวกับเงินหรอก”

เฉินหยูเชิญโจวเข่อซินเข้ามานั่งในห้อง ก่อนพูดด้วยน้ำเสียงเรียบๆ ว่า

“ความสามารถของผม คุณไม่มีทางเรียนได้ และถึงอยากเรียนก็เรียนไม่ได้”

“คุณควรตัดใจจากความคิดนี้ไปเถอะ หากคุณเจอปัญหาในอนาคต สามารถมาหาผมได้ตลอด ไม่จำเป็นต้องเรียนสิ่งเหล่านี้หรอก”

“แต่ฉันไม่ได้—”

“ผมเข้าใจ”

เฉินหยูพูดขัดขึ้น พร้อมเสริมว่า

“ผมรู้ว่าคุณไม่ได้มาเพื่อเกาะกระแสผม คุณอยากเรียนอะไรสักอย่างจริงๆ”

“เพื่อใช้แยกแยะคนดีคนร้าย ไม่ให้ถูกหลอกอีกใช่ไหม?”

“ใช่เลยๆ! ฉันคิดแบบนั้นจริงๆ”

เมื่อเฉินหยูพูดออกมาตรงกับความคิดในใจของเธอ โจวเข่อซินยิ่งมีความตั้งใจจะขอเป็นศิษย์

ในหัวเธอนึกถึงเรื่องเล่าประวัติศาสตร์มากมาย เช่น เยือนกระท่อมของขงเบ้งสามครั้ง หรือ คุกเข่าท่ามกลางหิมะเพื่อกราบขอเป็นศิษย์

หรือไม่ก็สุภาษิตว่า พยายามให้มากพอ เข็มเหล็กก็สามารถกลายเป็นเข็มเย็บผ้าได้

“คุณหมอเฉิน งั้นฉันสมัครเป็นลูกมือได้ไหมคะ?”

“ลูกมือ?”

เฉินหยูค่อนข้างแปลกใจที่เธอแสดงท่าทีมุ่งมั่นถึงขนาดนี้

“ฉันทำได้ทุกอย่างเลยค่ะ ฉันช่วยต้อนรับลูกค้าได้ เวลาที่ไม่มีคนก็ช่วยทำความสะอาดได้”

“ทำอาหารก็ได้ ใช่! ฉันทำอาหารได้ด้วย!”

โจวเข่อซินพยายามนึกถึงทุกอย่างที่ตัวเองทำได้

“ขอแค่อยู่ที่นี่ได้ แม้จะไม่ได้เงินเดือนก็ไม่เป็นไร!”

“คุณอยากอยู่ที่นี่จริงๆ เหรอ?”

เฉินหยูหัวเราะอย่างปลงๆ

โจวเข่อซินพยักหน้าหงึกๆ

“ในเมื่อคุณอยากอยู่ งั้นก็อยู่เถอะ”

“ไม่ต้องพูดถึงเรื่องศิษย์หรืออะไรทั้งนั้น เอาเป็นว่าคุณมาทำงานเป็นผู้ช่วยต้อนรับแทน”

“ส่วนเรื่องเงินเดือน...”

เฉินหยูคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนตอบ

“ช่วงทดลองงานสามเดือน เงินเดือนห้าพันหยวน พอผ่านช่วงทดลองงานแล้ว เงินเดือนแปดพันหยวน”

“มีประกันสังคมครบทุกอย่าง วันหยุดเทศกาลมีของขวัญให้ วันตรุษจีนก็มีโบนัส”

คลินิกจิตวิทยาของเฉินหยูมีสองชั้น

เฉพาะแค่ทำความสะอาดก็ใช้เวลามากกว่าชั่วโมงต่อวันแล้ว

ยิ่งเธอบอกว่าทำอาหารได้ เฉินหยูที่ช่วงนี้กินแต่อาหารเดลิเวอรีก็เริ่มอยากเปลี่ยนรสชาติบ้าง

จ้างคนเดียว แต่ได้งานสามอย่าง คุ้มเกินคุ้ม!

“งานของคุณแบ่งออกเป็นสามส่วนหลักๆ: ตอนเช้ามาทำความสะอาด ทำอาหารมื้อเที่ยงและมื้อเย็น”

“เวลามีลูกค้า คุณต้องช่วยต้อนรับ และช่วยดูแลลูกค้า มีปัญหาอะไรไหม?”

เฉินหยูอธิบายหน้าที่ทั้งหมด พร้อมย้ำว่าหน้าที่ต้อนรับถือเป็นหน้าตาของคลินิก

ถ้ารับปากแล้ว ต้องทำอย่างจริงจัง

“ไม่มีปัญหาค่ะ!”

โจวเข่อซินตอบอย่างมั่นใจ

“งั้นฉันเริ่มทำงานวันนี้ได้เลยไหมคะ?”

“พรุ่งนี้เถอะ วันนี้ไม่มีอะไรมาก พรุ่งนี้เช้าเก้าโมงคุณมารายงานตัว”

“แล้วเจอกันพรุ่งนี้ค่ะ!”

โจวเข่อซินที่มาด้วยความดีใจ กลับออกไปพร้อมรอยยิ้มที่เปี่ยมสุข

หารู้ไม่...

ชีวิตของเธอหลังจากนี้กำลังจะเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่

เช้าวันรุ่งขึ้น ท้องฟ้าแจ่มใส

โจวเข่อซินที่ตั้งใจใส่ชุดเดรสตัวใหม่ เดินออกจากโรงแรม

เธอโบกรถแท็กซี่มุ่งหน้ามายังคลินิกจิตวิทยา

ขณะที่เธอกำลังจะเปิดประตูเข้าไป เสียงของชายคนหนึ่งก็ดังขึ้นจากด้านหลัง

“คุณผู้หญิงครับ ขอถามหน่อย คุณทำงานที่นี่ใช่ไหม?”

โจวเข่อซินหันกลับไปมอง เห็นชายคนหนึ่งในชุดสูทสีดำยืนอยู่ไม่ไกล

ด้านหลังเขามีรถยนต์หรูจอดอยู่

เธอตอบด้วยน้ำเสียงสุภาพว่า

“ค่ะ ฉันเป็นผู้ช่วยต้อนรับที่นี่ มีอะไรให้ช่วยไหมคะ?”

ชายคนนั้นพูดด้วยท่าทีลำบากใจ

“คุณช่วยบอกคุณหมอเฉินให้หน่อยได้ไหมครับ ว่าผมอยากเข้าไปพบเขา”

โจวเข่อซินงุนงงถามกลับ

“แล้วทำไมคุณไม่เข้าไปหาเขาเองล่ะคะ?”

ชายวัยกลางคนมีสีหน้าแปลกๆ แล้วพูดว่า

“ไม่รู้ว่าเพราะอะไร แต่พอผมเดินมาถึงหน้าประตู ผมก็ไม่สามารถก้าวไปข้างหน้าได้อีกเลย”

“เหมือนกับว่ามีกำแพงล่องหนอยู่ตรงหน้าที่ขวางผมไว้”

“ยังมีเรื่องแบบนี้อีกเหรอ?”

โจวเข่อซินตกใจเล็กน้อย เธอลองเดินไปข้างหน้าเองหนึ่งก้าว

ทุกอย่างยังปกติดี

เธอลองดึงประตูดู ประตูก็เปิดออกได้ตามปกติ

“คุณผู้หญิงครับ รบกวนคุณเข้าไปบอกคุณหมอเฉินให้หน่อยนะครับ ผมมีเรื่องสำคัญมากที่ต้องคุยกับเขา”

“ได้ค่ะ เดี๋ยวฉันจะเข้าไปถามให้”

แม้จะรู้สึกว่าอีกฝ่ายน่าจะมีอาการป่วยทางจิต โจวเข่อซินก็เดินเข้าไปในคลินิก

ในตอนนั้น เฉินหยูกำลังนั่งอยู่ที่โต๊ะทำงานชั้นหนึ่ง พิมพ์อะไรบางอย่างในคอมพิวเตอร์

“คุณหมอเฉิน ข้างนอกมีผู้ชายคนหนึ่งบอกว่าเขาเดินเข้าใกล้ประตูไม่ได้ เขาเป็นอะไรรึเปล่าคะ? หรือเขาไม่สบาย?”

เฉินหยูยิ้มพลางพูด

“คุณเหมาะกับงานที่นี่จริงๆ นะ”

“วันแรกก็วิเคราะห์ได้แล้วว่าคนอื่นอาจมีปัญหาทางจิต”

“อ้าว! เขาเป็นโรคจริงเหรอคะ?”

โจวเข่อซินแค่พูดลอยๆ ไม่คิดว่าจะเดาถูก

“เขาเป็นโรคอะไรคะ?”

เฉินหยูตอบด้วยน้ำเสียงมีนัย

“โรควิตกกังวล”

“ถ้าเขาไม่เข้ามา โรคอาจจะยังไม่แสดงอาการ”

“แต่ถ้าเข้ามาเมื่อไหร่ อาการอาจจะหนักขึ้นทันที”