ผีชราตนหนึ่งพูดด้วยน้ำเสียงเว้าวอนว่า "ไว้ชีวิตด้วยเถิดท่านอาจารย์ พวกเราไม่ได้ตั้งใจจะต่อต้านท่าน"

"พวกเราล้วนเป็นคนยากจน ขอแค่หลังตายได้ไปเกิดใหม่ในนรก"

"พวกพ่อค้าใจโฉดทำให้พวกเราไร้ซึ่งร่างกาย กลายเป็นวิญญาณเร่ร่อนที่ต้องทนลมทนแดดทุกวันในโลกนี้"

"พวกเราไม่เคยทำร้ายใคร ขอท่านอาจารย์โปรดพิจารณา อย่าได้ทำลายพวกเราให้สิ้นสูญเลย"

เหล่าวิญญาณพากันเล่าถึงความทุกข์ยากของตน

พวกมันเคยแต่ทำให้คนกลัว แต่ไม่เคยทำร้ายถึงชีวิต

การที่ต้องอยู่ที่นี่ ก็เพราะไม่มีทางเลือกอื่น

“เมื่อก่อนตอนที่ตำรวจเข้ามาตรวจสอบ พวกเจ้าก็ทำตัวเรียบร้อยดีอยู่หรอก”

“แต่พอมีคนธรรมดาย้ายเข้ามาอยู่ ก็รีบหาวิธีทำให้พวกเขากลัว”

“รังแกแต่คนอ่อนแอ พวกเจ้าก็ไม่ต่างจากคนพวกนั้นเลย”

เฉินหยูแอบเหลือบมองพวกมันด้วยความดูถูก

คนและผีมีความคิดที่เหมือนกันในเรื่องของการรังแกคนที่อ่อนแอกว่า

ตอนที่ตำรวจเข้ามาตรวจสอบ วิญญาณพวกนี้ก็ทำตัวเรียบร้อยเหมือนนักเรียนดีเด่น

“ความทุกข์ของพวกเจ้า ข้าจะช่วยแก้ไขให้”

“ตอนนี้พวกเจ้าควรไปยังที่ที่สมควรไปได้แล้ว”

เมื่อเห็นแสงสีทองสว่างจ้าจากตัวของเฉินหยู วิญญาณทั้งหมดไม่กล้าฝืนคำสั่ง

พวกมันพากันขอบคุณเฉินหยูด้วยความจริงใจ

สาบานว่าถ้ามีชาติหน้า จะตอบแทนบุญคุณด้วยการทำงานหนักหรือเป็นสัตว์พาหนะก็ยอม

ยี่สิบนาทีต่อมา เฉินหยูเดินออกจากบ้านพร้อมมือที่สอดอยู่ในกระเป๋า

หลี่ชางจวินที่กำลังสูบบุหรี่อยู่ข้างนอกรีบโยนก้นบุหรี่ทิ้งและเดินเข้ามาหา

“คุณหมอเฉิน เจออะไรในนั้นบ้างไหม?”

“ที่นี่กลับสู่สภาพปกติแล้ว”

“กลับสู่สภาพปกติแล้ว!”

หลี่ชางจวินมองเข้าไปในบ้าน

ตอนที่เขาเข้าไปก่อนหน้านี้ รู้สึกไม่สบายตัวเหมือนถูกจ้องมองด้วยตานับไม่ถ้วน

แต่เฉินหยูกลับทำให้บ้านกลับสู่สภาพปกติได้ในเวลาแค่นิดเดียว?

ด้วยความสงสัย หลี่ชางจวินจึงกล้าลองเข้าไปในบ้านอีกครั้ง

“อืม! ความรู้สึกแปลกๆ นั้นหายไปแล้ว”

เขายืนอยู่ในห้องนั่งเล่นสักพัก ก็รู้สึกว่าทุกอย่างปกติดี

จากนั้นเขาก็วิ่งขึ้นไปบนชั้นสอง แต่ก็ไม่มีความรู้สึกแปลกๆ อีก

“คุณหมอเฉิน คุณทำยังไงเหรอ?”

หลี่ชางจวินถามด้วยความตื่นเต้น

“ใช้ทฤษฎีทางวิทยาศาสตร์ ปรับสนามแม่เหล็กที่นี่น่ะ”

เฉินหยูมองไปทางบ้านอีกหลังหนึ่งที่อยู่ไกลออกไปด้วยสายตาเป็นประกาย

หลี่ชางจวินมองตามสายตาของเฉินหยู

“คุณหมอเฉิน หรือว่าบ้านหลังนั้นก็มีปัญหา?”

เฉินหยูแสยะยิ้ม

บ้านน่ะไม่มีปัญหาอะไร แต่คนที่อยู่ในบ้านนั้นสิที่น่าสนใจ

“หัวหน้าหลี่ คุณกลับไปรายงานกับผู้บังคับบัญชา บอกว่าที่นี่ทุกอย่างกลับมาเป็นปกติแล้ว สามารถให้คนย้ายกลับเข้ามาได้”

“ส่วนเรื่องจะจัดการกับข่าวลือในหมู่ชาวบ้านและความเชื่อท้องถิ่นของหางเฉิงอย่างไร นั่นก็เป็นเรื่องของพวกคุณแล้ว”

พูดจบ เฉินหยูก็เริ่มก้าวเดินไปข้างหน้า

เมื่อเห็นเฉินหยูเดินไปคนเดียว หลี่ชางจวินจึงรีบถามว่า “คุณหมอเฉิน คุณไม่กลับไปพร้อมกับผมเหรอ?”

“ผมต้องไปเจอเพื่อน คุณไปก่อนเถอะ”

หลังจากส่งหลี่ชางจวินไปแล้ว เฉินหยูก็เดินต่อไปโดยไม่หยุด

เฉินหยูเดินไปตามทางหินที่เต็มไปด้วยตะไคร่น้ำจนมาถึงบ้านอีกหลัง

ในหมู่บ้าน มีเพียงบ้านหลังนี้ที่ดูเหมือนจะมีคนอาศัยอยู่

ในลานมีราวตากผ้า

มีเสื้อผ้าสองสามชิ้นที่เพิ่งซักเมื่อเช้าแขวนอยู่

หลังราวตากผ้าเป็นแปลงผัก

ด้านซ้ายของลานวางเครื่องมือช่างไม้ไว้หลายชิ้น

“ติ๊งต่อง”

เฉินหยูกดกริ่ง

ไม่นานนัก ประตูบ้านก็เปิดออก

ชายวัยห้าสิบกว่าปีคนหนึ่งเดินออกมา

เขาแต่งตัวเรียบง่าย มือของเขามีรอยด้านเยอะมาก

“คุณมาหาใคร?”

เฉินหยูยังคงยิ้มและตอบว่า “แน่นอนว่ามาหาคุณน่ะสิ”

“ผมรู้จักคุณหรือ?”

ชายคนนั้นถามด้วยความลังเล

“คุณไม่รู้จักผมหรอก แต่ผมเคยเจอเครื่องรางของคุณมาแล้วสองครั้ง”

เฉินหยูมองไปรอบๆ ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยว่า “ที่นี่แม้จะไม่มีพลังงานดี แต่กลับมีพลังงานลบมากพอสมควร”

“เหมาะมากสำหรับการทำเครื่องรางพลังชั่วร้าย”

“คนอื่นเขาหนีไปให้ไกล คุณกลับยึดที่นี่เป็นของตัวเอง แถมยังรู้จักใช้วัสดุจากที่นี่อีก”

เมื่อได้ยินคำพูดนี้ ชายคนนั้นก็รู้สึกตกใจเหมือนเผชิญหน้ากับศัตรู

กำปั้นของเขากำแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว

เฉินหยูพูดด้วยความสนใจว่า “ก่อนที่ผมจะตอบคำถามคุณ คุณช่วยตอบคำถามผมก่อนจะได้ไหม?”

“คุณซึ่งเป็นทายาทศาสตร์หลู่ปัน ทำไมถึงกลายเป็นแบบนี้?”

“ถ้าการกระทำของคุณถูกบรรพบุรุษหลู่ปันรู้เข้า คุณไม่กลัวหรือว่าเขาจะมาหาคุณกลางดึก?”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น ชายคนนั้นกลับผ่อนคลายลงเล็กน้อย

แล้วเขาก็เปิดประตูออกกว้าง

“ที่แท้คุณก็เป็นคนในสายวิชาด้วยกัน”

เฉินหยูเริ่มพูดถึงเครื่องรางพลังชั่วร้าย

จากนั้นก็เปิดเผยตัวตนของชายคนนั้น

ทำให้ชายคนนั้นเข้าใจได้ในทันที

หนุ่มคนนี้คงเป็นคนในสายวิชาเหมือนกัน

ไม่เช่นนั้นก็คงไม่รู้เรื่องพวกนี้มากขนาดนี้

“เรื่องที่บรรพบุรุษจะมาหาผมในฝันผมไม่รู้หรอก แต่ที่รู้แน่ๆ คือถ้าผมไม่ทำแบบนี้ พ่อแม่ผมก็จะไม่มีเงินรักษาตัว”

“ลูกชายคนโตของผมไม่มีเงินซื้อบ้าน ก็แต่งงานไม่ได้”

“ส่วนลูกชายคนกลางกับคนเล็กก็ไม่มีเงินเรียนต่อ”

“ในยุคนี้ ทายาทศาสตร์หลู่ปันไม่ค่อยมีค่าอะไรแล้ว”

ชายวัยกลางคนพูดอย่างขมขื่นพลางนั่งลงที่ธรณีประตู

“คุณก็เป็นคนในสายวิชา คงรู้ดีว่าพวกเราสมัยนี้ลำบากแค่ไหน”

“ปรมาจารย์หลู่ปันในสมัยก่อน ถือว่าเป็นบุคคลสำคัญ”

“แต่พอมาในยุคนี้ ผมไม่มีค่าอะไรเลย”

ชายวัยกลางคนระบายความอัดอั้นตันใจ

ในหมู่คนในสายวิชาเดียวกัน บางคนยังสามารถใช้ความรู้ในการขับไล่วิญญาณร้าย ทำนายดวงชะตา

ค้นหาฮวงจุ้ยที่ดี ดูแลเรื่องลางดีลางร้าย ยังสามารถทำมาหากินได้พอสมควร

แต่สถานการณ์ของทายาทหลู่ปันกลับสามารถบรรยายได้ด้วยคำเดียว

“แย่”

ศาสตร์หลู่ปันนั้นสืบทอดมาจากหลู่ปันซึ่งเป็นปรมาจารย์

ตำราหลู่ปันมีทั้งหมดสามเล่ม

เล่มแรกสอนวิธีสร้างบ้านเรือน

เล่มกลางสอนวิธีทำเครื่องราง

เล่มสุดท้ายเป็นคำสาปและคาถา

วิชาปลุกเสกของศัตรูซึ่งเป็นที่รู้จักในหมู่คนทั่วไปก็มาจากศาสตร์หลู่ปัน

“เมื่อก่อน เรามีงานทำตลอดเวลา มีเงินใช้ไม่ขาดมือ”

“แต่ปัจจุบันนี้ อาคารบ้านเรือนกลายเป็นคอนกรีตเสริมเหล็กไปหมดแล้ว”

ชายคนนี้เรียนวิชานี้มาเกือบครึ่งชีวิต

แต่หลังจากที่ได้ออกมาเป็นช่าง ก็พบว่าในโลกนี้ไม่มีงานให้เขาทำเลย

เพื่อเลี้ยงครอบครัว เขาจึงต้องใช้ศาสตร์หลู่ปันทำเครื่องรางขาย

เนื่องจากพลังงานดีมีน้อย จึงต้องหันไปทำเครื่องรางที่มีพลังชั่วร้ายแทน

“ดูจากการแต่งตัวคุณ คงเป็นศิษย์ของสำนักเต๋า เรียนวิชาแพทย์ ดวงชะตา ฮวงจุ้ย การทำนายใช่ไหม?”

ชายคนนั้นพูดพลางมองเฉินหยูด้วยความอิจฉา

“พวกคุณช่างโชคดี ในยุคนี้มีเศรษฐีไม่น้อยที่เชื่อในเรื่องดวงและฮวงจุ้ย”

“ทำนายดวงให้เขาทีหนึ่ง ก็ได้ค่าตอบแทนเป็นหมื่นๆ”

“ไม่เหมือนพวกเราที่อยู่นอกสำนักเต๋า ต้องไปขอทานกันแล้ว”

ชายคนนั้นดูเหมือนจะบ่นไม่จบ

พูดถึงความลำบากของตัวเองก็ยังไม่พอ ยังพูดถึงพวกที่ไม่ใช่สำนักเต๋าอีก

ทายาทศาสตร์หลู่ปัน คนไล่ผีในเซียงซี แม่หมอทางใต้ และผู้ช่วยจากทางเหนือ

พวกนี้แทบจะอยู่ไม่ได้แล้ว

ตอนที่เขาเพิ่งมาถึงหางโจวได้ไม่กี่วัน

ก็เห็นทายาทสายศาสตร์อีกคนหนึ่งขอพลังจากวิญญาณที่แข็งแกร่งเพื่อยกของในไซต์ก่อสร้าง

“หยุด หยุด หยุด”

เฉินหยูต้องรีบขัดจังหวะชายคนนั้น

ถ้าปล่อยให้เขาพูดต่อไป คงไม่มีทางหยุดในอีกหนึ่งชั่วโมงแน่

“ว่าแต่ คุณมาที่นี่จะซื้อเครื่องรางอะไร?”

ชายคนนั้นถาม

“ผมไม่ได้มาซื้อเครื่องราง แต่จะมาซื้อคุณต่างหาก”

เฉินหยูพูดพลางยิ้ม