เช้าวันรุ่งขึ้น

หลินจือไป๋ตื่นขึ้นมาทานอาหารเช้า

ฉู่ฉู่ทำอาหารเช้าได้คล่องขึ้นเรื่อย ๆ ไม่ว่าจะเป็นการทอดไข่ ต้มโจ๊ก หรือแม้แต่ต้มบะหมี่ เธอก็สามารถควบคุมไฟได้อย่างพอดีเป๊ะ

หลินจือไป๋ก็ยังคงเหมือนเดิม ทานอาหารเช้าของเธอครั้งหนึ่ง จ่ายให้เธอหนึ่งเหรียญดอกท้อ

หลังจากทานเสร็จ หลินจือไป๋เตรียมตัวไปยังศูนย์กิจกรรม เพราะผู้กำกับบอกให้ทุกคนไปถึงก่อนแปดโมงเช้าเพื่อรวมตัวเล่นเกม

"เธอไปก่อนเถอะ"

ฉู่ฉู่ไม่ได้มีท่าทีว่าจะไปพร้อมกับหลินจือไป๋ "ฉันรออิงอิงกับซวงซวงก่อน"

"พวกเธอสองคนทำอะไรอยู่?" หลินจือไป๋ถาม

"อาจจะเตรียมตัวสำหรับเกมวันนี้อยู่"

เกมนี้ต้องเตรียมตัวอะไรขนาดนั้น?

หลินจือไป๋ไม่ได้คิดมาก เดินทางไปยังศูนย์กิจกรรมทันที เมื่อไปถึงก็เห็นว่าพวกโจวหานจิ้นกับคนอื่น ๆ มาถึงแล้ว ยกเว้นสาว ๆ ที่ยังไม่โผล่มาสักคน

"ทำไมที่นี่มีแต่หนุ่มหล่ออะ?"

ฉีเทียนเหวินเกาหัวพลางพูดว่า "สาว ๆ หายไปไหนกันหมด?"

"ไม่รู้เหมือนกัน"

บรรดาชายหนุ่มต่างสงสัย

หลินจือไป๋ถึงกับสงสัยว่าทีมงานรายการกำลังเตรียมเซอร์ไพรส์อะไรอยู่ "เหล่าโจว ภรรยานายไปไหน?"

"เธอให้ฉันมาก่อน ฉันก็ไม่ได้ถามอะไร"

โจวหานจิ้นเกาหัวแบบเดียวกับฉีเทียนเหวิน แต่ทางฝั่งผู้ชมพวกเขารู้ว่าเกิดอะไรขึ้น เพราะเหล่าสาว ๆ กำลังแต่งหน้าอยู่!

การเข้าร่วมรายการนี้เพราะต้องเล่นเกมและทำงานบ้าน พวกเธอจึงแต่งตัวและแต่งหน้าแบบเรียบง่าย แต่วันนี้เป็น "เกมวัดใจ" ทุกคนจึงตัดสินใจแต่งตัวให้สวยที่สุด!

【เจียนเจียใส่ชุดนี้สวยมาก!】

【คนสวยใส่อะไรก็สวย!】

【อิงอิงแต่งหน้าจัดเต็มแล้ว น่ารักขึ้นไปอีก โดยเฉพาะริมฝีปากสีชมพูระเรื่อ รักเลย!】

【ที่แท้ซวงซวงก็สวยขนาดนี้เลยเหรอ?!】

【โอ้โห! ดูฉินเลี่ยนสิ วันนี้มาแนวเซ็กซี่!】

【หนิงหลิงให้ความรู้สึกเป็นสาวข้างบ้าน น่ารักสุด ๆ!】

【หลี่เซียวดูเท่มาก!】

【ดูเหมือนวันนี้หนุ่ม ๆ จะได้เห็นอะไรดี ๆ ซะแล้ว!】

【ฉันเป็นผู้หญิงยังทนไม่ไหวเลย สาว ๆ ในรายการนี้หน้าตาดีทุกคน โดยเฉพาะอิงอิงกับฉีเจียนเจีย นัมเบอร์วัน!】

ผู้ชมสามารถเห็นภาพตอนที่สาว ๆ แต่งหน้าอยู่

อีกด้านหนึ่ง

หนุ่ม ๆ รอกันเกินยี่สิบนาที เริ่มหงุดหงิดและเริ่มสอบถามทีมงานว่ากำลังเล่นอะไรอยู่หรือกำลังจะวางแผนกลั่นแกล้งพวกเขา แต่ความจริงคือ นี่เป็นของขวัญพิเศษสำหรับพวกเขาต่างหาก!

ผู้กำกับยิ้มก่อนจะพูดว่า "ขอเชิญเหล่าเทพธิดาของเราปรากฏตัว!"

ตึ๊งตึงตึง!

เสียงดนตรีดังขึ้นและในจังหวะนั้น สาว ๆ ก็เดินเข้ามาในศูนย์กิจกรรม

คนแรกที่เดินนำเข้ามาคือหลี่เซียว เธอสวมแจ็คเก็ตยีนส์ไล่สี อินเนอร์เป็นเสื้อครอปสีขาวแนบตัว ใส่แว่นกันแดดอันใหญ่ ทาปากสีแดงสด ดูทั้งเท่และสวยเฉียบ

ตามมาด้วยฉู่ฉู่

จากนั้นคือหนิงหลิง หนิงหลิงเป็นคนหน้าหวานอยู่แล้ว วันนี้เธอสวมชุดกระโปรงสีชมพูสุดน่ารัก ทำให้ดูเหมือนน้องสาวข้างบ้านที่ใครเห็นก็ต้องอยากเข้าใกล้

จากนั้นก็คือฉินเลี่ยน วันนี้เธอมาในลุคเซ็กซี่ สวมเสื้อเปิดไหล่ที่เผยให้เห็นผิวเนียนละเอียด ดูเย้ายวนแต่ไม่ฉูดฉาด มีเสน่ห์แต่ไม่ดูหยาบคาย ไหล่และกระดูกไหปลาร้าที่โผล่พอประมาณ ช่วยให้ใบหน้าดูเล็กและลำคอแลดูยาวขึ้น อีกทั้งยังทำให้รูปร่างโดยรวมดูเพรียวขึ้นอีกด้วย

ในทางกลับกัน หานเยว่ซวงแต่งตัวสบาย ๆ กว่ามาก เธอสวมเสื้อฮู้ด ใส่หมวก ดูเป็นสาวสายสปอร์ตที่เต็มไปด้วยพลัง แต่สไตล์นี้กลับทำให้เธอดูโดดเด่นเป็นพิเศษเมื่ออยู่ท่ามกลางเหล่าสาว ๆ ที่แต่งตัวหรูหรา

แต่คนที่ดึงดูดสายตามากที่สุดก็หนีไม่พ้นฉีเจียนเจียและเย่อิง

ฉีเจียนเจียยังคงมีกลิ่นอายของความสง่างามและเยือกเย็นเช่นเคย เรือนผมยาวที่ถูกย้อมเป็นสีไวน์แดงนั้นปล่อยสยายเป็นลอนเบา ๆ ดูมีเสน่ห์ชวนฝัน คิ้วยาวเรียวของเธอถูกแต่งแต้มด้วยสีม่วงเข้ม อายชาโดว์สีหม่น ๆ ยิ่งขับให้ดวงตาที่ซ่อนอยู่ภายใต้แพขนตายาวหนาดูมีเสน่ห์ลึกลับ จมูกโด่งคมรับกับใบหน้า เธอสวมชุดกระโปรงสั้นที่ประดับด้วยเพชรเม็ดเล็ก ๆ แวววาว ทับด้วยเสื้อคลุมตัวสั้นพอดีตัว จับคู่กับรองเท้าบูทยาวสีดำพับขอบเล็กน้อย ทำให้เรียวขาของเธอดูขาวเนียนยาวไม่มีที่ติ

แม้เธอจะดูเป็นคนเย็นชาและเข้าถึงยาก

แต่ที่จริงฉีเจียนเจียไม่ได้พยายามทำตัวเย็นชาหรือหยิ่งเลยแม้แต่น้อย เพราะเธอเติบโตมาอย่างโดดเด่นและได้รับการเลี้ยงดูแบบคุณหนูมาตลอด เธอจึงเป็นคนที่ภาคภูมิใจในตัวเองโดยธรรมชาติ และแม้บุคลิกภายนอกจะดูเหมือนคนเย็นชา แต่ที่จริงเธอแค่รักษาระยะห่างและมีมารยาทเท่านั้น

ด้วยรูปลักษณ์และบุคลิกแบบนี้ ทำให้หลายคนในฉีโจวเห็นเธอเป็นต้นแบบของตัวละครหญิงสุดเย็นชาจากอนิเมะหลายเรื่อง ซึ่งอาจเป็นหนึ่งในเหตุผลที่ทำให้เธอได้รับความนิยมมาก เพราะผู้คนมักกลัวผู้หญิงที่ดูสูงส่งเช่นนี้ แต่ขณะเดียวกันก็อดหลงใหลไม่ได้

ในขณะที่เย่อิงซึ่งมีพื้นเพมาจากครอบครัวระดับสูงเช่นกัน กลับไม่ได้ดูเย็นชาเลยแม้แต่น้อย เธอให้ความรู้สึกของหญิงสาวที่เต็มไปด้วยความสง่างามแต่ไม่ได้หยิ่งยโส มีความเป็นเจ้าหญิงแต่ไม่ใช่เจ้าหญิงที่เอาแต่ใจ เธอสวมเสื้อแขนกว้างสีดอกพุดตาน พร้อมกำไลข้อมือสีแดงที่พันรอบข้อมือซ้าย เสื้อผ้าชั้นนอกเป็นสีดำขลิบลายริ้วพู่ฟู่อ่อนพลิ้ว เผยให้เห็นกางเกงกระโปรงสีฟ้าเข้มที่รับกับรูปร่างของเธออย่างลงตัว ดวงตาของเธอมีสีอำพันจาง ๆ ซึ่งไม่ใช่เพราะใส่คอนแทคเลนส์ แต่เป็นสีที่เกิดขึ้นโดยธรรมชาติ

แต่สิ่งที่โดดเด่นที่สุดของเย่อิงคือ ริมฝีปากของเธอ

ริมฝีปากของเธอมีรูปทรงที่งดงามมาก ราวกับเป็นภาพถ่ายแฟชั่นที่ผ่านการรีทัชมาอย่างสมบูรณ์แบบ ริมฝีปากบนเผยให้เห็นมุมโค้งที่พุ่งขึ้นเล็กน้อย ส่วนตรงกลางริมฝีปากมีความอวบอิ่มเล็กน้อย ทำให้ดูนุ่มนวลและอ่อนหวานอย่างเหลือเชื่อ ยิ่งไปกว่านั้น เธอแทบไม่ต้องใช้ลิปสติกใด ๆ ก็ยังดูสดใสชุ่มชื้นราวกับลูกพีชที่เพิ่งถูกปอกเปลือก

สาว ๆ เหล่านี้ แต่ละคนก็มีเอกลักษณ์ที่แตกต่างกันไป

เหล่าชายหนุ่มถึงกับตาค้าง!

แม้แต่ในวงการบันเทิง พวกเธอก็ถือว่าเป็นระดับตัวท็อปของความสวย

โดยเฉพาะเย่อิงและฉีเจียนเจียที่ถูกขนานนามว่าเป็น “ราชินีแห่งวงการบันเทิงฉีโจว”

แม้แต่หลินจือไป๋ยังต้องยอมรับเลยว่าวันนี้ทั้งสองสาวดูโดดเด่นเป็นพิเศษจนเขาอดมองไม่ได้

ในใจเขาเผลอคิดขึ้นมาเบา ๆ ว่า

"ทำไมริมฝีปากของเย่อิงถึงได้ดูน่ารักขนาดนี้?"

"ทำไมฉีเจียนเจียถึงได้มีเสน่ห์แบบที่ทำให้คนอยากเอาชนะขนาดนี้?"

มนุษย์ล้วนมีความรักในความงาม

ถึงแม้หลินจือไป๋จะเป็นคนที่เก็บอารมณ์เก่ง แต่เขาก็ยังอดรู้สึกประทับใจไม่ได้

แต่สำหรับชายหนุ่มคนอื่น ๆ พวกเขาแสดงออกกันอย่างโจ่งแจ้งเลยทีเดียว!

【เทพธิดา!】

【สวยมาก!】

【งดงามเกินไปแล้ว!】

【สาวน้อยทั้งหกของฉัน!】

【ฉันยอมเป็นอัศวินของพวกเธอเลย!】

【งั้นฉันขอเป็นเจ้าชายขี่ม้าขาว!】

【วันนี้ต้องเล่นเกมวัดใจใช่ไหม】

【แบบนี้ไม่ได้นะ! สาว ๆ พวกนี้เล่นโกงกันชัด ๆ!】

【พวกเราผู้ชายยังไม่ได้แต่งตัวอะไรเลย หน้าตาดูโทรมสุด ๆ!】

ไม่เพียงแต่ผู้ชายที่ควบคุมตัวเองไม่อยู่ แม้แต่ผู้ชมก็อดไม่ได้ที่จะส่งข้อความชื่นชมไปทั่วหน้าจอ!

โดยเฉพาะแฟนคลับของเย่อิงและฉีเจียนเจียที่แทบจะคลั่งตายเพราะความสวยของพวกเธอ!

และในตอนนั้นเอง...

ผู้กำกับก็ประกาศกติกาของเกม 【เกมวัดใจ】 ในวันนี้!

"วันนี้ 【เกมวัดใจ】 จะไม่ใช่การแข่งขันแบบทีมแต่เป็นการแข่งขันแบบเดี่ยว ทุกคนสามารถท้าทายกันเองได้ กติกาไม่มีข้อจำกัด เช่น ถ้าฉันท้าแข่งกับฉีเทียนเหวินด้วยจำนวนสองเหรียญดอกท้อ ใครแพ้ก็ต้องให้เหรียญอีกฝ่าย แต่ถ้าฉีเทียนเหวินไม่อยากรับคำท้า เขาสามารถยอมแพ้ได้โดยการจ่ายหนึ่งเหรียญดอกท้อแทน แต่ห้ามท้าซ้ำกับคนเดิม!"

"เข้าใจแล้ว!"

ฉีเทียนเหวินหัวเราะ "งั้นฉันสามารถท้าผู้ชายก่อนใช่ไหม?"

"แน่นอน"

ผู้กำกับทำหน้าตาเหมือนบอกเป็นนัยว่า "ตามสบายเลย อยากก่อเรื่องแค่ไหนก็เชิญ"

"แต่อย่าลืม ห้ามใช้กำลัง! สามรอบแรกจะเป็นการถาม-ตอบ อีกฝ่ายต้องตอบให้ได้ หลังจากนั้นถึงจะสามารถเล่นเกมเล็ก ๆ ท้าทายกันได้"

"ตกลง!"

ฉีเทียนเหวินยิ้มกริ่ม "คนแรกที่ฉันจะท้าคือหลินจือไป๋!"

หลินจือไป๋ชะงักไปเล็กน้อย ขณะที่ทีมงานรายการก็เดินเข้ามาผูกเครื่องวัดอัตราการเต้นของหัวใจให้เขาแล้ว

"นายจะปฏิเสธไม่ได้หรอกนะ?"

ฉีเทียนเหวินพูดอย่างมีเลศนัย "ถ้าปฏิเสธ นายต้องให้ฉันหนึ่งเหรียญดอกท้อนะ"

"ฉันไม่ได้ปฏิเสธ"

หลินจือไป๋แม้จะไม่มั่นใจนักแต่ก็ตัดสินใจเล่นด้วย ยังไงซะ ต่อให้เสียเหรียญดอกท้อไปทั้งวัน เขาก็ยังเป็นเศรษฐีอันดับหนึ่งของลี่ซานอยู่ดี

"โอเค"

ฉีเทียนเหวินพยักหน้า ค่าหัวใจเริ่มต้นถูกวัดออกมา

ฉีเทียนเหวิน 66

หลินจือไป๋ 79

อัตราการเต้นของหัวใจของคนปกติจะอยู่ในช่วง 60-100

ผู้กำกับประกาศ "เริ่มจับเวลาหนึ่งนาที เกมวัดใจเริ่ม!"

ฉีเทียนเหวินจ้องไปที่หลินจือไป๋ "คำถามแรก วันนี้นายคิดว่าสาว ๆ คนไหนสวยที่สุด? ตอบได้แค่คนเดียว!"

เปิดมาก็ขุดหลุมเลยเหรอ!?

หลินจือไป๋ไม่สนใจเลยว่าบรรดาสาว ๆ กำลังจ้องมองเขาอยู่ เขาตอบทันทีแบบไม่ลังเลเลยว่า

"ฉีเจียนเจีย"

"โอ้โห!!"

บรรดาคนที่อยู่รอบ ๆ ร้องอุทานกันยกใหญ่

ฉีเจียนเจียเองก็ดูแปลกใจไปเล็กน้อย แต่เมื่อเห็นว่าอัตราการเต้นของหัวใจของหลินจือไป๋ ยังคงอยู่ที่ 79 ไม่เปลี่ยนแปลง เธอก็พยักหน้ายอมรับอย่างสง่างาม

กลับกันฉีเทียนเหวินกลับเป็นฝ่ายที่หัวใจเต้นแรงขึ้น!

หลังจากถามคำถามเสร็จ หัวใจของเขาเพิ่มเป็น 70

หลินจือไป๋หันไปถามกลับ "แล้วนายล่ะ?"

ฉีเทียนเหวินกัดฟันตอบ "แน่นอนว่าเป็นอิงอิง!"

ตึกตัก! ตึกตัก!

อัตราการเต้นของหัวใจของฉีเทียนเหวิน พุ่งขึ้นเป็น 80 แซงหน้าหลินจือไป๋ไปแล้ว!

【ฮ่า ๆ ๆ ๆ ๆ】

【ลุงฉีเล่นตัวเองซะแล้ว!】

【ทำไมตอนที่หลินจือไป๋บอกว่าฉีเจียนเจียสวยที่สุด หน้าไม่แดง หัวใจไม่เต้นแรงเลย!?】

【ดูเหมือนฉีเทียนเหวินจะชอบอิงอิงจริง ๆ นะ!】

【อันนี้ไม่ต้องเดาเลย เขาไม่เคยปิดบังอยู่แล้ว】

แต่ฉีเทียนเหวินยังไม่ยอมแพ้!

เขาถามต่อ "งั้นนายคิดว่าฉีเจียนเจียมีข้อดีตรงไหนที่สุด?"

หลินจือไป๋หันไปมองฉีเจียนเจีย

ฉีเจียนเจียยิ้มเล็กน้อยก่อนจะหมุนตัวโชว์ให้ดู

หลินจือไป๋ตอบเรียบ ๆ "เธอมีไอคิวและอีคิวสูงมาก จัดการความสัมพันธ์กับคนรอบข้างได้ดี มีสติปัญญาที่เหนือกว่าคนทั่วไป"

ขณะที่พูด อัตราการเต้นของหัวใจของเขายังคงไม่เปลี่ยนแปลง!

79 เหมือนเดิม...

หลินจือไป๋ยิ้ม "ตาฉันถามบ้าง นายมีเหรียญดอกท้อเหลือเท่าไหร่?"

"...???"

ฉีเทียนเหวินถึงกับอึ้ง เขาคิดว่าหลินจือไป๋จะถามเรื่องของอิงอิงแท้ ๆ ดันโดนยิงคำถามเรื่องเงินแทน!

"นี่นายต้องการขุดหลุมฝังฉันใช่ไหม!?"

ฉีเทียนเหวินกัดฟันตอบ "เหลืออีกแค่สามเหรียญ ก็จะล้มละลายแล้ว!"

ถึงแม้เขาจะโกรธที่โดนถามคำถามแบบนี้ แต่หัวใจของเขาก็ไม่ได้เต้นแรงจนเกินไป อยู่ที่ประมาณ 85

สุดท้ายฉีเทียนเหวินถามคำถามสุดท้าย "นายชอบอะไรในตัวฉีเจียนเจีย?"

หลินจือไป๋ "..."

ฉันไปพูดตอนไหนว่าฉันชอบเธอ??

แต่ในเมื่ออีกฝ่ายถามมาแบบนี้ เขาก็ตอบตรง ๆ "ฉันชอบเหรียญดอกท้อของฉีเจียนเจีย"

"ปุ๊ง!"

ทุกคนหัวเราะลั่นทันที

ฉีเจียนเจียเองก็อดขำไม่ได้

คำตอบของหลินจือไป๋นั้นเหมาะกับคาแรคเตอร์ของเขามาก!

แม้แต่ผู้ชมก็รู้สึกว่า "ไม่มีอะไรผิดปกติ"

【อันนี้ไม่นับว่าเป็นการเล่นแง่หรือเจ้าเล่ห์เลย!】

【เศรษฐีอันดับหนึ่งนี่รักเหรียญดอกท้อจริง ๆ!】

【ฮ่า ๆ ๆ ๆ ๆ!】

【แต่ไม่คิดเลยว่าในใจเขา ฉีเจียนเจียจะเป็นคนสวยที่สุด】

【ฉันนึกว่าจะเป็นอิงอิงซะอีก】

【หึ ฉีเจียนเจียก็สวยกว่าอิงอิงอยู่แล้ว!】

【พูดอะไรน่ะ! ฉีเจียนเจียดูเย็นชาเกินไป อิงอิงน่ารักกว่าเยอะ!】

ถึงตาของหลินจือไป๋ถามบ้าง

"นายเหลือแค่สามเหรียญดอกท้อ แสดงว่าวันนี้นายต้องหมดตัวแน่ ๆ เตรียมใจไปอยู่บ้านร้างที่ลมโกรกหรือยัง?"

ตึกตัก!

อัตราการเต้นของหัวใจของ ฉีเทียนเหวินพุ่งไปที่ 90!

หมดเวลา!

เพราะสองคนใช้เวลาถามตอบกันไปเยอะ เวลาก็หมดลงพอดี

"หลินจือไป๋ชนะ!"

เหรียญดอกท้อสองเหรียญถูกโอนเข้ากระเป๋าของหลินจือไป๋ เขารับไปด้วยรอยยิ้ม ในขณะที่ฉีเทียนเหวินหน้าตาบึ้งตึง สุดแสนเสียดาย

"ฉันมาเอง!"

เสียงหวานใสดังขึ้น เย่อิงก้าวออกมาพร้อมรอยยิ้ม

"ฉีเทียนเหวิน มาเล่นกับฉันสักรอบสิ!"

ฉีเทียนเหวินยิ้มแห้ง "เดี๋ยว ๆ ฉันเหลือแค่หนึ่งเหรียญดอกท้อเอง เล่นไม่ได้แล้ว!"

เย่อิงพูดอย่างใจดี "ไม่เป็นไร ๆ ถ้าแพ้ก็ค่อยติดหนี้ฉันไว้ก่อน แล้วมาใช้คืนทีหลัง!"

"เธอพูดซะเหมือนฉันจะแพ้แน่ ๆ เลยนะ!"

ฉีเทียนเหวินกัดฟันแต่ก็รับคำท้า

เกมเริ่มต้นขึ้น เย่อิงไม่พูดอะไร เธอแค่จ้องหน้าฉีเทียนเหวินเงียบ ๆ

ตึกตัก!

70!

80!

90!

100!

110!

จนกระทั่งแตะที่ 120 ในที่สุดหัวใจก็เริ่มทรงตัว

ทุกคนรอบข้างหัวเราะกันยกใหญ่ เย่จวินจีถึงกับเย้ยหยัน "ฉีเทียนเหวิน นายไหวไหมเนี่ย!"

"แพ้แล้ว ๆ!"

ฉีเทียนเหวินรู้สึกว่าหน้าตัวเองพังหมดแล้ว ทั้งโลกคงรู้หมดแล้วว่าเขาแอบชอบเย่อิง!

เขายอมแพ้และส่งเหรียญดอกท้อเหรียญสุดท้ายให้เธอ

"ที่เหลือ ขอค้างหนี้ไว้ก่อน!"

"ได้กำไรแล้ว!" เย่อิงยิ้มกว้างอย่างมีความสุข "เอาล่ะ ต่อไป… เย่เจิ้นมาสิ!"

"ฉันเหรอ?"

เย่เจิ้นชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะหัวเราะ "ก็ได้!"

แต่ต่างจากฉีเทียนเหวิน เย่เจิ้นชอบฉีเจียนเจีย ไม่ได้สนใจเย่อิงเป็นพิเศษ

เมื่อทั้งคู่สวมเครื่องวัดอัตราการเต้นของหัวใจ เย่อิงก็ใช้กลยุทธ์เดิมอีกครั้ง "การจ้องตา"

จ้อง~~~

เย่เจิ้นไม่สะทกสะท้าน

อย่างน้อย… ก็ในช่วงไม่กี่วินาทีแรก

แต่พอเวลาผ่านไป เขาเริ่มรู้สึกแปลก ๆ

อยู่ดี ๆ เย่เจิ้นก็พบว่าเย่อิงเองก็สวยมากเหมือนกัน แถมยังดูร่าเริงและมีชีวิตชีวามากกว่าฉีเจียนเจียเยอะ…

"ฉันกำลังคิดอะไรอยู่เนี่ย!?"

"ฉันเป็นทาสรักของฉีเจียนเจียนะ!"

เย่เจิ้นรู้สึกตัว รีบหลับตาปี๋ ไม่อยากมองเย่อิงอีก

แต่คนรอบข้างไม่ยอม!

"เฮ้ ๆ ๆ ห้ามหลับตา! หรือว่า…นายไม่กล้าสบตาเธอ?"

"ฉันไม่ได้เป็นแบบนั้นซะหน่อย!"

เย่เจิ้นฝืนลืมตา ปากแข็งพูดออกไปแบบนั้น แต่จังหวะหัวใจที่เต้นเร็วขึ้นเรื่อย ๆ กลับหักหลังเขาเอง

"นายไม่ใช่ว่าชอบฉีเจียนเจียเหรอ?"

กู้สิง นักแสดงที่เคยเป็นคู่แข่งชิงรางวัลนักแสดงนำชายกับเย่เจิ้น และเคยมีปัญหากันมาก่อน เห็นแบบนี้ก็อดไม่ได้ที่จะสุมไฟ

"ทำไมอยู่ต่อหน้าเย่อิงแล้วหัวใจเต้นแรงขึ้นมาล่ะ?"

"ฉันมันคนตื่นเต้นง่าย!" เย่เจิ้นยังคงปากแข็ง

แต่ในฐานะนักแสดงระดับแถวหน้าที่ต้องขึ้นเวทีงานใหญ่มาไม่รู้กี่ครั้ง ไม่มีใครเชื่อหรอกว่าเขาจะ "ตื่นเต้นง่าย" จริง ๆ

"ชนะแล้ว!"

เวลาหมดลงไปโดยที่เย่อิงยังไม่ต้องถามคำถามเลย เธอคว้าไปอีกสองเหรียญดอกท้อ แล้วหันไปขยิบตาให้ฉีเจียนเจีย "ขอโทษน้า~"

"งั้น…ฉีเทียนเหวิน มาแข่งกับฉัน!"

ฉีเจียนเจียเห็นเย่อิงกวาดเหรียญจากทาสรักของตัวเองไปแบบนี้ เธอจึงต้องเอาคืน

"หืม? ฉันตอนนี้หมดตัวแล้วนะ ฉันยากจนและจิตใจสงบมาก!"

ฉีเทียนเหวินแสร้งทำเป็นสงบเสงี่ยม แต่พอนั่งลงสบตากับฉีเจียนเจีย ยังไม่ถึงหนึ่งนาที อัตราการเต้นของหัวใจก็พุ่งทะลุ 100 ไปแล้ว

"ห่วยแตกจริง ๆ!"

แม้แต่ฉู่ฉู่ที่มองอยู่ยังอดไม่ได้ที่จะบ่นออกมา

"ขอยืมไว้ก่อน! ฉันล้มละลายแล้ว อย่าเพิ่งมาท้าฉันเลย วันนี้ฉันจะไม่ไหวแล้ว"

ฉีเทียนเหวินพูดอย่างหมดอาลัยตายอยาก

ฉีเจียนเจียเลิกคิ้วเหลือบมองเย่อิง สายตาของเธอเต็มไปด้วยความท้าทาย

เย่อิงเองก็ตอบสนองทันที ดวงตาฉายแววต่อสู้

"เย่จวินจี๋ มาสู้กัน!"

"มาเลย!"

เย่จวินจีมั่นใจในตัวเองมาก เพราะจิตใจเขาแข็งแกร่งและมั่นคง

แต่สุดท้าย… เขาก็แพ้

เพราะเย่อิงเชี่ยวชาญเกมแบบนี้มากจริง ๆ

"แข่งกับฉันด้วยไหม?"

ฉีเจียนเจียเอ่ยขึ้น ท้าทายเย่จวินจี๋ต่อ

แบบนี้เอง เกมวัดใจก็ดำเนินต่อไปเรื่อย ๆ

ถ้าฉีเจียนเจียชนะใคร เย่อิงก็ต้องไปเอาชนะคนนั้นให้ได้เหมือนกัน

ถ้าเย่อิงชนะใคร ฉีเจียนเจียก็ต้องเอาคืน

ทั้งสองคนเล่นเหมือนจะแข่งกันว่าใครมีเสน่ห์มากกว่ากัน

ถึงแม้ว่าหลายครั้งจะจบลงด้วยผลเสมอ แต่ก็มีบางครั้งที่พลาดท่าเช่น เจอจางซีหยาง

ไม่ว่าฉีเจียนเจียหรือเย่อิงก็ไม่สามารถทำให้เขาหัวใจเต้นแรงขึ้นได้เลย ถึงแม้ว่าทั้งคู่จะเป็นฝ่ายชนะก็เถอะ

เพราะจางซีหยางเริ่มต้นด้วยอัตราการเต้นของหัวใจที่สูงอยู่แล้ว 93

มันช่วยไม่ได้นี่นา

ใครใช้ให้ฉีเจียนเจียกับเย่อิงมีอัตราการเต้นของหัวใจเริ่มต้นต่ำเกินไปล่ะ?

หลังจากเล่นกันมาหลายรอบ อัตราการเต้นของหัวใจของทุกคนส่วนใหญ่อยู่ที่ช่วงหกสิบกว่า ๆ

พอถึงตอนนี้ เย่อิงก็ยิ้มออกมาแล้วเอ่ยขึ้น

"หลินจือไป๋ มาเล่นกันสักรอบไหม?"

หลินจือไป๋ที่กำลังนั่งดูละครเพลิน ๆ อยู่ สะดุดใจขึ้นมาทันทีที่เห็นแววตาท้าทายของเย่อิง

เขาเลิกคิ้วเล็กน้อย "ดูเหมือนเธอจะชนะไปไม่น้อยเลยนะ?"

"ไม่มากหรอก ก็แค่สิบเหรียญดอกท้อเอง!"

เย่อิงพูดเหมือนไม่ใช่เรื่องใหญ่ แต่ใบหน้าของเธอกลับเต็มไปด้วยความภาคภูมิใจสุด ๆ

"งั้นกล้าเล่นใหญ่ขึ้นหน่อยไหม?"

หลินจือไป๋เสนอขึ้นมาด้วยรอยยิ้ม "เรามาเดิมพันกันที่ห้าเหรียญดอกท้อเลยเป็นไง?"

"ห้ะ? นายแน่ใจเหรอ?"

เย่อิงยิ่งมั่นใจเข้าไปใหญ่ วันนี้เธอกวาดเรียบมาแล้วทุกคน หลินจือไป๋ก็ไม่น่าจะต่างกัน!

"แน่ใจสิ"

หลังจากแข่งกับฉีเทียนเหวินแล้ว หลินจือไป๋เริ่มมั่นใจว่าตัวเองมีจิตใจที่แข็งแกร่งกว่าที่คิด

"งั้นมาเลย!"

เย่อิงหยิบเหรียญดอกท้อห้าเหรียญออกมา หลินจือไป๋เองก็หยิบออกมาห้าเหรียญเช่นกัน

ทุกคนที่อยู่รอบ ๆ ก็มองมาด้วยความสนใจ เพราะตั้งแต่เริ่มเกมมา เย่อิงกับฉีเจียนเจียยังไม่เคยแพ้ใครเลย

หลินจือไป๋จะสามารถทนได้ถึงหนึ่งนาทีหรือไม่!?

ส่วนใหญ่แล้วทุกคนคิดว่าเป็นไปไม่ได้!

ถึงแม้ว่าหลินจือไป๋จะใจเย็นแต่ปัญหาคืออัตราการเต้นของหัวใจของเขาสูงถึง 80 กว่าอยู่แล้ว

ในขณะที่เย่อิงเริ่มต้นแค่ 60 กว่า เธอมีข้อได้เปรียบมหาศาล!

เว้นเสียแต่ว่า ถ้าหลินจือไป๋สามารถทำให้หัวใจของเย่อิงเต้นแรงกว่าเขาได้ล่ะก็

แต่ปัญหาคือตั้งแต่ต้นเกมมา ไม่มีใครทำให้เย่อิงหรือฉีเจียนเจียหัวใจเต้นแรงขึ้นได้เลย!

เธอทั้งคู่ "นิ่ง" ซะจนชวนให้หงุดหงิด!

"เริ่ม!"

ผู้กำกับประกาศเริ่มเกม

ทั้งสองคนก็นั่งลงบนเบาะนุ่ม ๆ เผชิญหน้ากัน

แต่ละฝ่ายดูสงบนิ่ง ไม่มีความรู้สึกประหม่าหรือเขินอายใด ๆ

"มองตาฉันสิ"

เย่อิงมองดูอัตราการเต้นของหัวใจของหลินจือไป๋ที่มั่นคงดี จากนั้นเธอจึงใช้ "กลยุทธ์จ้องตา" เข้าเล่นงานเขาทันที

เธอจ้องไปที่เขาด้วยดวงตาสีอำพันอันเป็นเอกลักษณ์ของเธอ

หลินจือไป๋ก็จ้องตอบกลับ แล้วพูดขึ้นมาอย่างสงสัย "ทำไมดวงตาของเธอเป็นสีอำพันล่ะ?"

"แม่ของฉันเป็นแบบนี้เหมือนกัน อาจจะเป็นการกลายพันธุ์มั้ง นายว่าสวยไหม?"

"สวย"

หลินจือไป๋ตอบอย่างจริงใจ แต่อัตราการเต้นของหัวใจของเขาก็ยังไม่เปลี่ยนแปลง!

เย่อิงเองก็ไม่เปลี่ยนแปลงเช่นกัน แต่ดูเหมือนเธอจะไม่ยอมชนะด้วยความได้เปรียบจากอัตราการเต้นของหัวใจที่ต่ำกว่า เธอจึงใช้กลยุทธ์ใหม่ "การสะบัดผม"

"การแข่งขันดุเดือดมาก!"

ฉู่ฉู่ที่ยืนดูอยู่ทำหน้าที่เป็นผู้บรรยายไปด้วย

"นี่เป็นครั้งแรกที่เย่อิงใช้กลยุทธ์สะบัดผม!"

"เป็นท่าที่สามารถดึงเสน่ห์ของผู้หญิงออกมาได้อย่างสมบูรณ์แบบ!"

"ฟู่!"

หลินจือไป๋เป่าลมออกจากปากเบา ๆ เพราะเส้นผมของเย่อิงที่สะบัดมาปะทะใบหน้าเขา มันจั๊กจี้มาก!

"ขอโทษทีนะ!"

เย่อิงหัวเราะขำ ๆ

ฉู่ฉู่รีบพูดขึ้นอย่างตื่นเต้น "เราจะเห็นได้ว่าอัตราการเต้นของหัวใจของหลินจือไป๋เพิ่มขึ้นไปถึง 90 แล้ว!"

"เขาหวั่นไหวแล้วหรือไม่!?"

"หวั่นไหวกับผีน่ะสิ!"

หลินจือไป๋รู้สึกอยากบ่นออกมา ที่หัวใจเขาเต้นแรงขึ้นไม่ใช่เพราะใจเต้น แต่เพราะเขา "ขาดอากาศหายใจ!"

แต่ไม่นานอัตราการเต้นของหัวใจของเขาก็กลับมาเป็นปกติ

เย่อิงขมวดคิ้วเล็กน้อย ไม่รู้ว่าเธอคิดอะไรอยู่ แต่จู่ ๆ เธอก็คลี่ยิ้มขึ้นมาจากนั้นก็ค่อย ๆ ขยับเข้าไปใกล้หลินจือไป๋ทีละนิด ๆ…

"ว้าว!"

ฉู่ฉู่ร้องออกมาเสียงดัง

"เย่อิงใช้ไม้ตายแล้ว! นี่เป็นระยะห่างที่โคตรจะคลุมเครือ! หลินจือไป๋จะต้านไหวไหม!?"

คำตอบคือ… ไหว

แม้ว่าเย่อิงจะอยู่ใกล้มาก ใบหน้าของเธอห่างจากเขาแค่ไม่กี่เซนติเมตร ถึงขั้นมองเห็นรูขุมขนของกันและกันได้เลย

แต่หลินจือไป๋ก็ยังนิ่ง

เย่อิงกระพริบตาหว่านเสน่ห์ แต่หลินจือไป๋กลับแกล้งทำเป็นโดนไฟฟ้าช็อต สะบัดมือไปมา ทำให้ทุกคนขำกันยกใหญ่ แต่หัวใจของเขาก็ยังคงเต้นอยู่ที่ 80 กว่า ไม่เปลี่ยนแปลงเลย!

"เสน่ห์ไม่ได้ผลซะแล้วนะ"

เสียงของฉีเจียนเจียดังขึ้นอย่างใจเย็น ขยับเข้าไปใกล้เย่อิงนิดหน่อย

เย่อิงเป็นคนที่แพ้ไม่ได้อยู่แล้ว!

พอเจอการยั่วยุแบบนี้ เธอก็กัดฟันแล้วก้าวข้ามเส้นไปอีกขั้นทันที เธอเอียงตัวเข้าไปใกล้หลินจือไป๋กระซิบเบา ๆ ที่ข้างหูเขา

"เกอเกอ~" (พี่ชาย~)

"อ๊ากกกกกก!!!"

เสียงโวยวายไม่ได้มาจากหลินจือไป๋ แต่มาจากเหล่าชายหนุ่มคนอื่นแทน!!

โดยเฉพาะฉีเทียนเหวินและกู้สิง หน้าแทบจะเขียวเป็นสีมะนาว!

"เย่อิงเข้าวงการมานานขนาดนี้ นี่เป็นครั้งแรกที่เธอใกล้ชิดกับผู้ชายขนาดนี้เลยนะ!!!"

"ถึงจะเป็นแค่เกมก็เถอะ แต่ทำไมมันต้องเป็นหลินจือไป๋วะ!?"

"ถ้าตอนนั้นฉันต้านสายตาของเย่อิงได้ ฉันจะได้เจอแบบนี้ไหม!?"

ยิ่งคิดพวกเขายิ่งเจ็บปวด พวกสาว ๆ เองก็กรี๊ดออกมาทันที!

"โมเอะน้อย~"

หลินจือไป๋กระตุกยิ้ม เขากระซิบตอบกลับข้างหูของเย่อิงพร้อมกับจงใจเป่าลมหายใจเบา ๆ ใส่ติ่งหูของเธอ

"เธอนี่เก่งเหมือนกันนะ~"

ฟึ่บ!

ใบหูของเย่อิงแดงเถือก!

ไม่เพียงแค่นั้น หัวใจของเธอเริ่มเต้นเร็วขึ้นเรื่อย ๆ!

66…

68…

71…

75…

"โอมายก๊อด!"

ฉู่ฉู่แทบจะกรี๊ดออกมา "เย่อิงหัวใจเต้นแรงขึ้นแล้ว! เหมือนเธอจะทำให้ตัวเองติดกับดักซะเอง!"

"ห๊ะ!?"

นี่ได้ผลจริงดิ!?

หลินจือไป๋พอจะเดาออกว่าเย่อิงน่าจะไม่เคยใกล้ชิดกับผู้ชายมาก่อนขนาดนี้ หรือบางทีเธออาจจะไม่รู้มาก่อนว่าใบหูเป็นจุดอ่อนของเธอ!?

"มันจั๊กจี้เกินไป!"

เย่อิงที่ตอนนี้หูแดงไปหมด สะดุ้งเหมือนโดนไฟฟ้าช็อต แล้วรีบถอยห่างจากหลินจือไป๋ทันที!

เธอแทบไม่กล้าสบตา ดวงตาหลบเล็กน้อย ใบหน้าแดงระเรื่อ

"อุ๊บ!"

หลินจือไป๋รู้สึกแปลก ๆ ขึ้นมา แล้วหัวใจของเขาเองก็ดันเริ่มเต้นแรงขึ้นเล็กน้อยเช่นกัน!

"โอ้โห!"

ฉู่ฉู่แทบจะเขย่าตัวคนข้าง ๆ "หัวใจของหลินจือไป๋ก็เต้นแรงขึ้นด้วย!"

"แบบนี้มันหวานเกินไปแล้วปะ!?"

และที่ทำให้หลินจือไป๋รู้สึกแปลกยิ่งขึ้นคือ ตอนนี้ริมฝีปากของเย่อิงที่เคยดู นุ่มนวล ชุ่มฉ่ำ สีชมพูอ่อนแบบลูกพีช กลับดูน่าดึงดูดมากกว่าปกติขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก

รสชาติจะเป็นยังไงนะ?

ลมหายใจชะงักไป

จู่ ๆ เย่อิงก็ยื่นนิ้วมือออกมา

หลินจือไป๋เข้าใจความหมายของเธอทันที เขาปรับจังหวะหายใจแล้วเอื้อมนิ้วออกไปแตะปลายนิ้วของเธอ

ปลายนิ้วของทั้งสองสัมผัสกันเบา ๆ

"ตึก… ตึก…"

หัวใจของทั้งคู่เต้นเร็วขึ้นพร้อมกัน

"อ๊ายยยยยยย!!"

ฉู่ฉู่แทบจะกลายร่างเป็นเมียร์แคท!

"โอ้มายก็อด! ทำไมทั้งสองคนถึงหัวใจเต้นเร็วขึ้นพร้อมกันแบบนี้!? นี่มันอะไร!?"

"เย่อิง"

สายตาของหลินจือไป๋เต็มไปด้วยความลึกซึ้ง

"นายพูดมาเลย"

เย่อิงเองก็สบตาเขา แววตาดูลึกลับราวกับต้องมนต์สะกด

จู่ ๆ หลินจือไป๋ก็พูดขึ้นมาเบา ๆ

"ดูเหมือนฉันจะ… ชอบเธอเข้าแล้ว…"

"ห๊ะ!?"

ทุกคนตกตะลึง!

หลินจือไป๋กำลังสารภาพรักกับเย่อิงกลางเกมเลยเหรอ!?

ตึก! ตึก! ตึก! ตึก!

ทันทีที่เธอได้ยินประโยคนี้ หัวใจของเย่อิงก็พุ่งจาก 90 เป็น 100… 110… จนถึง 120!

"เวลาใกล้จะหมดแล้ว…"

ไม่รู้ว่าใครเป็นคนพึมพำขึ้นมาเบา ๆ

หลินจือไป๋แทบกลั้นขำไม่อยู่แล้ว!

โอเค ไม่แกล้งละ!

เปิดไพ่เลยแล้วกัน!

ที่ผ่านมาทั้งหมด… เขาแค่แสดงละคร!

รวมไปถึงอัตราการเต้นของหัวใจที่เพิ่มขึ้น ก็เป็นเพราะเขาแกล้งกลั้นหายใจให้ตัวเองขาดออกซิเจนต่างหาก!

พอเวลาใกล้จะหมด ถึงแม้จะหลุดขำออกมาก็ไม่มีผลกับผลการแข่งขันอยู่ดี!

แต่เย่อิงสังเกตเห็นมุมปากของเขาที่เริ่มยกขึ้นแล้ว เธอรู้ทันทีว่า "มีอะไรแปลก ๆ แน่!" และเมื่อเธอเห็นรอยยิ้มของเขาที่ค่อย ๆ ขยายกว้างขึ้นเรื่อย ๆ

จู่ ๆ สมองของเธอก็ลั่นขึ้นมาเอง!

เธอไม่รู้ว่าทำไมถึงทำแบบนี้

แต่ในเสี้ยววินาทีนั้น เธอพุ่งเข้าไปในอ้อมกอดของเขา!

โอบรอบคอของเขาแน่น!

"เฮ้ย!!"

ใบหน้าของทั้งสองแนบกัน!

ร่างกายแนบชิดกัน!

เย่อิงซุกเข้าหา ถูไถ…

หลินจือไป๋ รอยยิ้มของเขาแข็งค้างไปแล้ว!

บรรดาแขกรับเชิญทั้งหมดอ้าปากค้าง!

นี่มันถ่ายออกอากาศได้จริงเหรอ!?

แค่เกมเดียวต้องทุ่มกันขนาดนี้เลย!?

แต่ยังไม่ทันที่ทุกคนจะตั้งสติได้

"ทุกคนดูเร็ว!!"

ฉู่ฉู่ตาโตแทบทะลักออกจากเบ้า!

"หัวใจของหลินจือไป๋ เต้นแรงขึ้นแล้ว! แรงขึ้นแล้วว!"

"หมดเวลา!"

เสียงของผู้กำกับดังขึ้นพอดี!

จอแสดงอัตราเต้นของหัวใจ:

เย่อิง 141

หลินจือไป๋ 140