เงียบงัน เงียบสนิท อึดอัดจนหายใจไม่ออก

ในลานจอดรถใต้ดินที่อบอ้าวเหม็นอับแห่งนี้ ตั้งแต่สร้างมาแทบไม่เคยแน่นขนัดขนาดนี้มาก่อน ความกระอักกระอ่วนที่แทบจะจับต้องได้อัดแน่นทับซ้อน กลายเป็นภูเขาลูกใหญ่ ขวางกั้นอยู่ระหว่างคนสองคน

เหมือนเพิ่งนั่งประจำที่บนเครื่องบินไฟลต์ยาวสิบแปดชั่วโมง แล้วถึงได้พบว่า เบาะซ้ายคือแฟนเก่าที่เพิ่งตีกันยับตอนเลิกกัน เบาะขวาคือแฟนใหม่ของเธอ

อึดอัดจนดิ้นไม่หลุด

จี้เจวี๋ยฝืนรักษารอยยิ้ม มองใบหน้าที่กำลังสมานตัวอย่างรวดเร็วของเธอ สายตาก็เผลอเหลือบไปดูลู่เฟิงที่ใกล้จะหมดลมหายใจทุกที

สีหน้ากระตุกเป็นระยะ

“เป็นนาย? ฮะ ช่างบังเอิญ จริงๆ ด้วย อย่างนี้นี่เอง”

สีหน้าของจู้หงค่อยๆ เปลี่ยนจากความแข็งทื่อ ระหว่างใบหน้าที่ฉีกแยกนั้น ลิ้นยาวตะลอนราวกับงูเลื้อย “ฉันก็ว่าอยู่ กลิ่นคุ้นๆ แบบนี้มันจะมาจากไหน ที่แท้ก็เป็นนาย…”

ใช่ กูเอง!

จี้เจวี๋ยอยากจะเชิดหน้าอกผายแนะนำตัวแบบนั้นใจจะขาด แต่ติดตรงที่คอของเฟิงเกอยังถูกไอ้ตัวประหลาดนี่บีบคาอยู่ เขากระตุกนิ้วมือลงนิดหนึ่ง ทำสัญญาณบางอย่าง ลู่เฟิงที่กำลังดิ้นอยู่กลางอากาศชะงักไปชั่วครู่ ไม่ได้ชักอาวุธจากซองปืนด้านหลังออกมา

“ช่างเป็นเรื่องน่าเซอร์ไพรส์จริงๆ”

จู้หงหัวเราะคิกคัก อวัยวะที่คมกริบของเธอดึงกล้องมองกลางคืนและหน้ากากของลู่เฟิงออก เล็บแหลมคมบนมือขวาค่อยๆ จิกฝังลงไปที่ลำคอของเขา เลือดค่อยๆ ซึมออกมา แต่ถูกลิ้นยาวเลียจนหายไป

แล้วบนใบหน้าซีดขาวนั่น กลับมีสีระเรื่อที่ชวนหลงใหลปรากฏขึ้น แววตาพริ้มแพรว “น่าเสียดายจังเลยนะ อาจารย์จี้คนน้อง เดิมทีฉันอยากชวนเธอมาด้วยกัน…ว่าแต่ กลิ่นของเธอยิ่งหอมขึ้นทุกทีนะ ไม่คิดจะมาทำเรื่องสนุกๆ กับพี่สาวหน่อยเหรอ?

ไม่แน่ เธออาจจะไปได้ไกลกว่าพี่สาวก็ได้”

เธอเพ่งพินิจใบหน้าหนุ่มน้อย ชื่นชมความตระหนกหวั่นไหวในนัยน์ตาที่พยายามปกปิดความกลัวไว้ โดยไม่รีบร้อน ราวกับสัตว์ป่าที่จ้องเหยื่อใกล้ตายในกับดัก เล่นสนุกได้เต็มที่

“เรื่องสนุกอะไร ถึงได้รีบชวนกันนักล่ะ?”

จี้เจวี๋ยฝืนยิ้ม เอ่ยพล่อยๆ “ปาร์ตี้ไต่แรงค์ด้วยกันไหมล่ะ? เอาสิๆ ฉันเล่นป่าลื่นไหลสุดๆ!”

แต่สายตากลับห้ามไม่ให้กวาดลงต่ำ…ผ่านกรวยสีขาวสามอันที่สั่นไหวตามเสียงหัวเราะคิกคักโดยไม่ไยดี แล้วเลยไปข้างหน้า ตกลงที่มือขวาของเธอที่บิดจนลำกล้องปืนแหลก

ข้อมือของเธอ

เผลอเหม่อไปชั่วขณะ

ในแสงไฟกะพริบ นาฬิกาข้อมือประดับเพชรเม็ดเล็กแวววาวสะท้อนแสงระยิบระยับ งดงามประณีตและทรงศักดิ์

โลโก้ของผู้นำทาง ซีรีส์มงกุฎ ปีกแดง

บรรดาคนที่เชื่อว่าของหรูมีมูลค่าต่างพูดกันว่า ได้ใส่นาฬิกาเรือนนี้ก็เหมือนสวมมงกุฎจริงๆ ทำให้เครื่องประดับของคุณนายและคุณหญิงคนอื่นๆ รัศมีดับลงถนัดตา

ในฐานะแบรนด์ไฮเอนด์สุดจากจักรวรรดิแดนใต้ รุ่นปีกแดงที่เป็นรุ่นรำลึกแบบนี้ ราคาหน้าร้านก็ปาเข้าไปสามล้านสองแสนสี่แสนหยวนจนคนตาค้าง แต่เอาเข้าจริง ราคาที่ปิดดีลกันในตลาดมือสองไม่มีต่ำกว่าห้าล้าน

อยากจะได้หยิบจับขึ้นมาดูจากมือตู้แสดงของร้าน ก็ต้องมีเงื่อนไขก่อน คือเป็นสมาชิกวีไอพีระดับสูงที่มียอดซื้อสะสมรุ่นพื้นฐานไม่ต่ำกว่าสิบเรือน

แค่สวมอยู่บนข้อมือ ก็ทำให้คนจนๆ อย่างจี้เจวี๋ยรู้สึกได้ถึงกลิ่นหอมของเงินทอง

สูงส่งเกินเอื้อม

ไม่ใช่สิ่งที่มนุษย์ตัวจ้อยผู้คลานกระเสือกกระสนอยู่ในปลักโคลนอย่างเขาจะไขว่คว้าได้

“จริงๆ แล้วเธอไม่เข้าใจเหรอจ๊ะ น้องชาย”

จู้หงเลียปลายนิ้ว รอยยิ้มยิ่งเจิดจ้า “แรกๆ อาจไม่คุ้น แต่พอหลังจากนั้น เธอก็จะรู้เองว่า ความสุขที่แท้จริงคืออะไร”

ลิ้นยาวเลียชะโลมเลือดที่หยดลงบนใบหน้า งามยั่วเย้า ราวกับดอกไม้ที่ผลิบานกลางสายเลือด

“ช่างดีจริงๆ”

จี้เจวี๋ยพึมพำเบาๆ ออกมาโดยไม่รู้ตัว

“หืม?” จู้หงชะงักเล็กน้อย มองท่าทางเหม่อลอยของเขากะทันหัน ไม่เข้าใจว่าเขาคิดจะเล่นลูกไม้แบบไหน

"ผมหมายถึง ความรู้สึกที่มีเงิน มันต้องดีมากเลยใช่ไหม?"

จี้เจวี๋ยถอนหายใจเบาๆ เงยหน้าขึ้นมองใบหน้าของเธอ เอาจริงเอาจังจดจ่อ “คุณต้องรวยมาก รวยสุดๆ รวยยิ่งกว่าที่ผมคิดไว้เสียอีก ใช่ไหมล่ะ”

ก็เพราะอย่างนั้นแหละ ถึงไม่เข้าใจ ถึงสับสน ถึงได้…

โคตรไม่เข้าใจแม่งเอ๊ย!

ทั้งที่สามารถเอาของที่คนธรรมดาทั้งชีวิตก็เอื้อมไม่ถึง มาสวมไว้บนข้อมือแบบไม่ใส่ใจ เปลี่ยนทรัพย์สินที่จี้เจวี๋ยเฝ้าใฝ่ฝัน ให้กลายเป็นตัวเลขลอยๆ ไม่กี่หลัก…

แค่นั้นยังไม่พออีกเหรอ?

แล้วมันเพื่ออะไร?

หรือว่าคุณยังมีอุดมคติยิ่งใหญ่และความปรารถนายิ่งใหญ่ ที่จำเป็นต้องเคี้ยวกระดูกซากศพของพวกเดียวกันเพื่อให้สมหวัง?

ยอมสร้างนรกขึ้นมา ยอมเปลี่ยนตัวเองให้กลายเป็นสภาพชวนสยองแบบนี้?

โคตรไม่เข้าใจจริงๆ

และเขาก็ไม่คิดจะเข้าใจด้วย

จี้เจวี๋ยถอนหายใจ “ช่างมันเถอะ”

“…เมื่อกี้ว่าไงนะ?” จู้หงงุนงง

“ฉันบอกว่า ฝันไปเถอะโว้ย!”

จี้เจวี๋ยยกเสียงสูงขึ้น คุมโทสะไม่ไหวอีกต่อไป “ทั้งชีวิตฉันกัดฟันแย่งชิงกับคนอื่น แข่งกับคนอื่น เทียบกับคนอื่น มันไม่ใช่เพื่อจะได้กลายเป็นไอ้ปีศาจอย่างแก!”

“ตายก็ไม่เอา!”

ในความเงียบงันที่ถาโถมเข้ามากะทันหัน จี้เจวี๋ยสะบัดมือขึ้น เล็งไปยังใบหน้าของเธอ

เลิกเสแสร้งยื้อเวลา

ไม่ลังเลอีกต่อไป ลั่นไก!

เสียงตอบรับ มีเพียงเสียงเย้ยหยันอย่างไม่แยแส

ช้า

ช้าเกินไป!

คนที่พอเอาชีวิตรอดจากการรัดของอสรพิษยักษ์ได้อย่างเขา ก็แทบจะหมดลมหายใจแล้ว ก่อนถูกงูหลามรัด ตามด้วยแรงกระแทกจากไฟฟ้าแรงสูง ยังสูบใช้สสารวิญญาณปนเปื้อนไปแทบหมดสิ้น จนตอนนี้แม้แต่จะยืนยังแทบไม่มีแรง

ยังไม่ต้องพูดถึงว่า แขนที่กำลังสั่นกระตุกจะเล็งได้ไหม

แม้ปลายกระบอกจะเล็งไปที่ตัวเธอเอง จู้หงก็ยังไม่ใส่ใจสักนิด กลับยกแขนขึ้นอย่างเย้ยหยัน เอาตัวลู่เฟิงมาบังหน้ากระบอกปืนไว้

เธอเฝ้ารอจะชื่นชมสีหน้าของลู่เฟิง ตอนถูกเพื่อนรักฆ่าโดยมือของตัวเอง

เหม่อลอย ตกตะลึง มึนงง

เว้นก็แต่ ความสิ้นหวัง!

ตรงกันข้าม ในชั่วพริบตาแห่งความกระจ่าง ใบหน้าที่เปื้อนเลือดนั้นกลับยิ้มออกมา

เพราะว่าไม่มีเสียงปืนดังขึ้นเลย

มีเพียงเสียงแกร๊กใสของเข็มแทงชนวนกระทบอากาศ ปืนพกนักล่าบรรจุกระสุนได้แค่สิบสองนัด ตั้งแต่ตอนที่จี้เจวี๋ยช่วยยิงคุ้มกันแล้วถูกงูหลามรัด ก็ลั่นจนหมดแม็กไปตั้งนานแล้ว!

เอ็งมันแน่จริงๆ ว่ะ เสี่ยวจี้!

ในเสี้ยววินาทีชี้เป็นชี้ตาย แขนที่อ่อนแรงห้อยตกของลู่เฟิง พลันมีประกายเหล็กหล่นไหลจากปลายแขนเสื้อ เข้าสู่อุ้งมือที่กำกำแน่น โดยไม่ลังเล มีดสั้นพุ่งแทงใส่จู้หง!

“อยากตาย!!!” จู้หงคำราม กำมือที่บีบลำคอลู่เฟิงแน่นขึ้นฉับพลัน

ทว่าก่อนจะถึงจังหวะนั้น สิ่งที่ดังขึ้นก่อน คือเสียงบึ้มสนั่นหู!

แถมใกล้ในระยะประชิด!

เป็นปืนลูกซองที่ลู่เฟิงกำเอาไว้แน่นอีกข้าง แม้ลำกล้องจะถูกบิดจนคดงอและบี้แหลก แต่กระสุนในรังเพลิงก็ยังคำรามพุ่งออกมา พร้อมกับ…ระเบิดลำกล้อง!

โลหิตสาดกระเซ็น มือที่ลู่เฟิงกำปืนไว้กระดูกขาวโผล่พ้นเนื้อ ส่วนรังเพลิงที่ระเบิดและเศษกระสุน ก็ราวกับพายุฝนกระหน่ำครอบคลุมคนทั้งสอง

ในที่สุดเสียงกรีดร้องก็ดังลั่น

จากจู้หง

ลู่เฟิงร่วงฮวบสู่พื้น ที่ลำคอยังติดอยู่ด้วยมือน่าสะพรึงของร่างกลายพันธุ์ แต่ฝ่ามือนั้นขาดสะบั้นถึงข้อมือ! ส่วนจู้หงในจุดเดิม ครึ่งตัวโชกเลือด โหยหวนคำรามด้วยความเจ็บปวดที่บุกจู่โจมกะทันหัน

ยังมีเสียงครวญครางเหมือนใกล้สิ้นใจดังขึ้นพร้อมกัน

จากฝั่งของจี้เจวี๋ย มือซ้ายที่สวมนาฬิกากดแนบลงบนซากงู

[ตรวจพบสสารวิญญาณปนเปื้อนภายนอกที่ยังเคลื่อนไหว ต้องการดูดซึมหรือไม่?]

เอา! เอา! โว้ย เอา!

แม่งเอ๊ย เอาให้หมด!!!

จากแสงพุ่งพล่านของเมทริกซ์ ภายในซากเลือดเนื้อที่ไหม้เกรียวราวถ่าน กำซาบสีแดงฉานพวยพุ่งออกมา กรีดร้องเหมือนฝูงหนอน ร่วงสู่มือของจี้เจวี๋ย ถูกนาฬิกาดูดกลืนจนเกลี้ยงในพริบตา

ตัวเลขที่เดิมตกฮวบลงไปถึง 0 เริ่มพุ่งทะยานอย่างรวดเร็ว ไต่ขึ้นอีกครั้ง ไม่รู้ว่าดื่มเลือดคนไปเท่าไร กลืนชีวิตไปกี่ชีวิต แค่ส่วนเสี้ยว ก็ทำให้ตัวเลขไต่ถึงขีดสูงสุดที่ 99 แล้ว

“มีแค่เธอคนเดียวรึไงที่แปลงร่างได้?!”

จี้เจวี๋ยคำรามลั่น ชูข้อมือที่สวมนาฬิกาขึ้น “ฉันก็ทำได้เว้ย!!!”

แล้วด้วยเรี่ยวแรงเฮือกสุดท้าย เขาพุ่งพรวดออกไป คว้าเอาเหล็กแหลมสี่เหลี่ยมในกระเป๋า แทงใส่เป้าหมายที่อยู่ใกล้แค่มือเอื้อม…ปลั๊กไฟ!

เกือบจะเหมือนฆ่าตัวตาย!

ไม่สิ นี่มันฆ่าตัวตายชัดๆ

เมื่อกระแสไฟไหลทะลักออกมาโดยไร้สิ่งกีดขวางอีกครั้ง พุ่งเข้าใส่ร่างของจี้เจวี๋ย ช่องแจ้งข้อผิดพลาดนับไม่ถ้วนก็ผุดพรึบขึ้นต่อหน้าต่อตา

[ผิดพลาด][ผิดพลาด][ผิดพลาด][ผิดพลาด]

[ตรวจพบว่าพนักงานชั่วคราวกำลังเผชิญอันตรายถึงชีวิต… เรียกสถานีในระยะรอบข้าง ไม่มีสัญญาณตอบรับ เรียกศูนย์สนับสนุนกองบัญชาการใหญ่ ไม่มีสัญญาณตอบรับ…]

ท้ายที่สุด เชือกฟางเส้นสุดท้ายก็ปรากฏ

[ระเบียบการเอาชีวิตรอดฉุกเฉินสำหรับพนักงานชั่วคราว เริ่มทำงาน]

แกร๊ก!

ตัวเลขบนหน้าปัดนาฬิกาหมุนถอยหลังอย่างฉับพลัน

คราวนี้ จี้เจวี๋ยได้สัมผัสเสียทีว่า ตอนที่ระเบียบเริ่มทำงานมันเป็นอย่างไร เมทริกซ์ที่ก่อนหน้านี้ทรงพลังพอจะดูดกลืนวิญญาณอสูรได้ ถูกพ่นพลุ่งออกมาจากนาฬิกา ไหลไปตามร่างของจี้เจวี๋ย ปกคลุมทุกสรรพสิ่ง ไหลลึกเข้าไปภายใน โอบคลุมถึงวิญญาณ ทะลุผ่าน ฝังตัว ผสานเป็นหนึ่งเดียวกับเขา!

ราวกับว่า เดิมทีก็เกิดมาเป็นเช่นนี้…

และภายใต้การโอบคลุมของเมทริกซ์ พลังที่เลื่อนลอยและแสนไกลเดิมทีของจี้เจวี๋ย กลับพุ่งทะยานอย่างรวดเร็ว ปรากฏชัด กลายเป็นรูปธรรม ประหนึ่งดวงดาวที่ถูกจุดขึ้นในก้นบึ้งวิญญาณ เปล่งประกายเจิดจ้า

โลกเหมือนหยุดชะงัก ทุกสิ่งตกสู่ความเงียบงัน

ในความเย็นเยียบที่ถูกแช่แข็ง จิตสำนึกของจี้เจวี๋ยเหมือนหลุดพ้นจากกาลเวลา เหนือขึ้นไปมองดูทุกสิ่ง เลือดที่กระเซ็น ลู่เฟิงที่กำลังร่วงตก จู้หงที่เดือดดาล กระทั่ง มากกว่านั้น

มากกว่านั้น สิ่งที่อยู่ตรงนี้อยู่แล้ว แต่ถูกทุกคนมองข้ามไปโดยสิ้นเชิง!

ท่อไฟ หัวปลั๊ก สายเคเบิล พัดลมดูดอากาศ โทรศัพท์มือถือ และยิ่งไปกว่านั้น ผู้ยิ่งใหญ่มหึมาของแท้

รถบรรทุกคันใหญ่ที่บรรทุกอุปกรณ์จนล้นกระบะอยู่คันนั้น!

จี้เจวี๋ยมองไปที่รถบรรทุก

ไฟหน้ารถสว่างพร่าง พ่นประกายออกมา ราวกับก็กำลังจ้องเขาอยู่เช่นกัน เพ่งมองอย่างนอบน้อม เฝ้ารออย่างเคารพ ภาวนาเงียบๆ คอยอยู่ เรียกร้อง วอนขอ ศรัทธา

คำนับอย่างไร้คำพูด

จี้เจวี๋ยออกคำสั่ง: [ฆ่าเธอ]

แล้วรถบรรทุกก็ปรีดิ์เปรมเป็นบ้าเป็นหลัง

เครื่องยนต์คำราม ท่อส่งน้ำมันสั่นสะเทือน เพลากลางกรีดร้อง แผงระบายความร้อนร้องเพลงยินดี ล้อรถขับขานสรรเสริญ โครงตัวถังสั่นระริกจนบรรเลงบทสวด ฮึกเหิม โห่ร้อง พิเรนทร์ปลาบปลื้ม

ประหนึ่งวิญญาณที่เงียบงันได้ล่วงรู้หน้าที่สำคัญที่สุดในชีวิต ความหมายอันยิ่งใหญ่ที่สุด ความจริงอันไม่อาจถูกโค่นล้ม และความยุติธรรมอันนิรันดร์

มันกล่าวว่า: [รับคำสั่ง]

ชั่วพริบตานั้น เสียงหวีดคำรามบ้าคลั่งก็ปะทุขึ้นจากแรงสั่นสะเทือนของเครื่องจักรมากมาย

จากความจริงและคำสั่งเพียงหนึ่งเดียวของโลกนี้ ประกายไฟกระเด็น ลูกสูบทำงาน เครื่องยนต์ระเบิดกำลังเต็มที่ แม้จะยอมพังตัวเอง เพลาขับกระเด็นประกายพราว แตรรถดังสนั่นจากระยะประชิด ทว่ากลับกลบเสียงหวีดครวญที่ยางรถปะทะพื้นไม่มิด

ไฟหน้าสว่างจ้าอาบย้อมสีเลือดบนใบหน้าของจู้หง

ทำให้ดวงตาแดงฉานคู่นั้นถูกแสงแผดเผาเข้าเต็มๆ

ถัดมา ออกตัวจากความเร็วศูนย์ เร่งในระยะเพียงสองเมตรจนแตะสองร้อยสิบกิโลเมตรต่อชั่วโมง รถบรรทุกหนานเฟิงที่บรรทุกเต็มคันหนักยี่สิบหกตัน ก็กางปีกที่มองไม่เห็นออก อ้อมแขนที่ไร้รูปเปิดกว้าง

โผเข้ากอดจู้หง ไว้แนบอก!

โครมมมมมม!!!!