ยังไม่ทันแข่งขันอักษรเฉ่าซูด้วยซ้ำ แม้แต่คะแนนของอักษรข่ายซูก็ยังไม่ชัดเจน เหล่าปรมาจารย์อักษรพู่กันที่ร่วมแข่งขันคนอื่น ๆ ต่างก็ไม่อยากแข่งต่อแล้ว!

เพราะพวกเขาต่างรู้ดีว่า:

อักษรข่ายซูของหลินจือไป๋ ย่อมได้คะแนนเต็มแน่นอน!

หากไม่ได้คะแนนเต็ม ก็แสดงว่าคณะกรรมการมีอคติ!

อักษรข่ายซูของหลินจือไป๋นั้นยอดเยี่ยมจนคณะกรรมการไม่อาจให้คะแนนอย่างอื่นได้เลย!

และก็เป็นเช่นนั้นจริง ๆ

ต่อมา

เมื่อพิธีกรประกาศคะแนน กรรมการทุกคนต่างพร้อมใจกันให้คะแนนเต็ม!

ต้องรู้ไว้ว่าก่อนหน้านี้อักษรสิงซูของหลินจือไป๋ก็เคยได้คะแนนเต็มมาแล้วครั้งหนึ่ง แต่ก่อนหน้านี้ไม่มีใครคาดคิดว่า อักษรข่ายซูของเขาจะได้คะแนนเต็มอีกครั้ง!

ทว่ากลับไม่มีใครในงานตั้งข้อสงสัยเลย!

ศิลปะการเขียนของหลินจือไป๋ปรากฏบนจอใหญ่ โครงสร้างอักษรอันวิจิตรงดงาม ความลึกซึ้งในอารมณ์ ล้วนทำให้ทุกคนตกตะลึง!

ทุกคนมองอย่างตะลึงงัน

ราวกับดูเท่าไหร่ก็ไม่เคยพอ!

เพราะนี่คืออักษรข่ายซูแบบโอวหยางซวิ่น!

การที่เขียนอักษรข่ายซูอันดับหนึ่งของแผ่นดินออกมาได้นั้น เท่ากับหลินจือไป๋ได้ “เชิญเทพ” ลงมาได้สำเร็จ จึงเกิดผลงานศิลปะที่สั่นสะเทือนทุกแคว้นเช่นนี้!

“อักษรข่ายซูอันดับหนึ่งแห่งใต้หล้า!”

ริมฝีปากของจูเก๋อชิวเหลียงสั่นเบา ๆ

พิธีกรเห็นจูเก๋อชิวเหลียงขยับริมฝีปาก นึกว่าเขาจะพูดอะไร จึงรีบถาม:

“อาจารย์จูเก๋อชิวเหลียงพูดอะไรหรือครับ?”

จูเก๋อชิวเหลียงเงียบไป ปรมาจารย์อักษรพู่กันที่อยู่ข้าง ๆ จึงกล่าวแทน: “อาจารย์จูเก๋อชิวเหลียงพูดว่า นี่คืออักษรข่ายซูอันดับหนึ่งแห่งใต้หล้า”

อักษรข่ายซูอันดับหนึ่งแห่งใต้หล้า?

ชั่วขณะหนึ่งผู้คนไม่แน่ใจว่าจูเก๋อชิวเหลียงหมายถึงผลงานนี้ของหลินจือไป๋ หรือหมายถึงตัวเขาเอง

หรืออาจจะทั้งสองอย่างเลยก็เป็นได้

พิธีกรกล่าวด้วยความรู้สึก: “สิ่งนี้ทำให้ผมนึกถึง ‘หลานถิงซวี่’ ซึ่งได้รับการยกย่องว่าเป็นอักษรสิงซูอันดับหนึ่งแห่งใต้หล้า ใครจะคิดว่าวันนี้จะปรากฏผลงานอักษรข่ายซูอันดับหนึ่งแห่งใต้หล้าอีกชิ้นหนึ่ง และทั้งสองผลงานล้วนเป็นของอาจารย์หลินจือไป๋!”

……

ฉีโจว

ที่ริมหน้าต่างกระจกบานใหญ่แห่งหนึ่ง

“หลังการแข่งขันจบลง รีบติดต่อหูเหว่ยทันที”

“ผลงานอักษรข่ายซูชิ้นนี้ของหลินจือไป๋ รวมทั้งผลงานอักษรสิงซูก่อนหน้านี้ของเขาด้วย ฉันต้องการมัน!”

“ราคาให้หลินจือไป๋เป็นผู้ตั้งเอง!”

“แต่ผมได้ยินมาว่า ‘หลานถิงซวี่’ ของเขาขายไปหกร้อยล้าน...”

“หกร้อยล้านแล้วยังไง?”

“สองชิ้นนี้ก็คุ้มค่า!”

“ต่อให้ไม่ได้ทั้งหมด อย่างน้อยก็ต้องได้มาสักชิ้นหนึ่ง!”

……

ฉู่โจว

บริษัทแห่งหนึ่ง

“รีบโทรหาเสี่ยวหลินต้าจู๋เดี๋ยวนี้!”

“เขาไม่ได้อยากร่วมงานกับฉันมาตลอดเหรอ?”

“บอกเขาว่าถ้าซื้อผลงานอักษรพู่กันของหลินจือไป๋ได้ ฉันจะยอมร่วมงานกับเขา!”

“เงินฉันจ่ายเอง!”

“ผลงานของหลินจือไป๋ ราคาประมาณเท่าไหร่?”

“อันนี้พูดยาก ตอนนี้เขาขายไปแค่ ‘หลานถิงซวี่’ ชิ้นเดียว ราคาคือหกร้อยล้าน!”

“เตรียมห้าร้อยล้านไปเจรจา!”

……

จ้าวโจว

ที่สำนักงานแห่งหนึ่ง

“อักษรข่ายซูอันดับหนึ่งในใต้หล้า? มันจะเทียบได้กับอักษรสิงซูอันดับหนึ่งในใต้หล้าจริงเหรอ?”

“ต่อให้เทียบไม่ได้ทั้งหมด แต่ก็คู่ควรที่จะวางไว้ด้วยกันเพื่อเปรียบเทียบ!”

“เอาโทรศัพท์มาให้ฉัน”

“ฉันต้องโทรหาเพื่อนเก่าสักหน่อย”

“เพื่อนเก่าที่ท่านว่า หมายถึงใครครับ?”

“หึหึ ก็หลินเจามู่ไงล่ะ เขามีหลานชายที่ดีจริง ๆ”

“ไปหาเขาแล้วซื้อผลงานศิลปะของหลานชายสุดที่รักของเขา น่าจะเป็นทางลัดได้สินะ?”

……

จงโจว

มีคนกำลังโทรศัพท์

“สวัสดีครับคุณหลิน กว่าจะโทรหาคุณได้นี่ไม่ง่ายเลยนะครับ”

“อ้าว คุณจ้าวเหรอครับ? วันนี้คนโทรหาผมเยอะเกินไปแล้ว คุณคงไม่ได้มาขอซื้อผลงานศิลปะของหลานผมหรอกนะ? บอกไว้ก่อน เขาคือหลินจือไป๋ ผมคือหลินเจามู่ แม้ผมจะเป็นปู่ของเขา แต่ผลงานเขาจะขายให้ใครเขาตัดสินใจเองเสมอ”

“ถ้าคุณหลินพูดขึ้นมา เขาต้องฟังคุณแน่นอนครับ!”

“คุณจ้าวอาจไม่ทราบ ผลงานศิลปะของหลานคนนี้ แม้แต่ผมขอเองก็ยังไม่ได้มา”

“ไม่น่าใช่นะครับ”

“ยังไงท่านก็เป็นปู่ของอัจฉริยะท่านนี้ ถ้าท่านพูดคงไม่มีปัญหาแน่ ถ้าสำเร็จ บริษัทเฉินฮวาในสาขาจงโจว ผมจะช่วยดำเนินการเองครับ”

“ถ้าคุณพูดแบบนี้ ผมจะพยายาม”

……

ฉินโจว

หลินเจามู่วางสาย แล้วหันกลับไปดูการถ่ายทอดสดการแข่งขันอักษรพู่กันของช่องเทียนกวง

เมื่อกล้องจับภาพหลินจือไป๋

หลินเจามู่หัวเราะเสียงดัง: “ฮ่าๆๆๆๆๆ…”

เลขาจินก็หัวเราะตามไปด้วย ประธานไม่ได้หัวเราะอย่างมีความสุขแบบนี้มานานแล้ว

ตอนนั้นเอง โทรศัพท์ก็ดังขึ้นอีกครั้ง

เลขาจินดูหน้าจอแล้วกล่าว: “เป็นราชาเหล็กแห่งแคว้นเยี่ยน คุณสลาฟครับ”

หลินเจามู่โบกมือ: “ยังไม่ต้องรับ คนพวกนี้เอาแต่รบกวนฉันดูหลานแข่ง”

เลขาจินกระตุกมุมปากเล็กน้อย

ถ้าหลานท่านไม่แสดงฝีมือที่น่ากลัวขนาดนี้ในอักษรพู่กัน มหาเศรษฐีแต่ละแคว้นก็คงไม่ตามท่านที่เป็นปู่ของเขาขนาดนี้

แต่เขาก็รู้ดีว่า ประธานกำลังอารมณ์ดีมากจริง ๆ

เพราะหลานเยอะขนาดนี้ มีแต่หลินจือไป๋…

เขาคือหลานเพียงคนเดียวที่ทำให้หลินเจามู่ภูมิใจอย่างแท้จริง

...

ข้อความนี้คือการโน้มน้าวใจตัวเองสินะ?

อีกอย่าง พวกคนกลุ่มนั้น ก็ไม่ใช่ "แค่บางคน" ด้วย

เลขาจินดวงตาเป็นประกายแวบหนึ่ง แต่ไม่กล้าพูดออกมา เพราะเขารู้ดีว่าท่านผู้เฒ่าได้ตัดสินใจแล้วว่า อนาคตจะให้หลินจือไป๋รับช่วงต่อบริษัทเฉินฮวา

ซึ่งหมายความว่า:

ท่านผู้เฒ่าได้ยอมรับโดยปริยายแล้วว่า ในอนาคตหลินจือไป๋จะต้องทำให้ครอบครัวของบรรดาลุง ๆ ของเขายอมจ่ายราคา

สุดท้ายแล้ว ในใจของท่านผู้เฒ่านั้นชัดเจนราวกับกระจกเงาว่า บรรดาลูกหลานมีความขัดแย้งกันขนาดไหน แน่นอนว่าท่านอยากให้ทุกคนปรองดองกันดี

แม้ว่าจะเป็นแค่การเสแสร้งก็ตาม

ตราบใดที่ยังมีท่านผู้เฒ่าคอยคุมอยู่ คนพวกนี้ถึงจะแสร้ง ก็ต้องแสร้งทำเป็นพี่น้องรักใคร่กลมเกลียวกันไว้ให้ได้

แต่เมื่อหลินจือไป๋เริ่มผงาดขึ้น หลินเจามู่ก็ตระหนักชัดเจนว่า หากอยากให้หลานชายตัวน้อยคนนี้ของตนพอใจ ก็จำเป็นต้องให้บรรดาลุง ๆ ของเขายอมเสียสละในระดับหนึ่ง

นอกเสียจากว่าหลินเจามู่จะไม่ยอมให้หลินจือไป๋รับช่วงต่อเฉินฮวา!

แต่เป็นไปได้หรือ?

หลานชายที่ยอดเยี่ยมเช่นนี้!

คนอื่น ๆ ขอพรหลายชั่วอายุคนยังไม่ได้มา แต่ตัวเองกลับได้มา นี่คือโชคจากสวรรค์!

สำหรับหลินเจามู่แล้ว หากไม่เลือกหลินจือไป๋เป็นผู้สืบทอด ก็เท่ากับทรยศต่อบรรพบุรุษของตระกูลหลินที่คุ้มครองมาโดยตลอด!

ในเวลานี้

ถ้าหลินจือไป๋บอกว่า เขาต้องการขึ้นเป็นใหญ่

หลินเจามู่ก็ยินดีเป็นเหมือนไท่ซ่างหวงที่คอยบริหารอยู่เบื้องหลัง แล้วส่งเฉินฮวาให้หลานชายตัวน้อยคนนี้ทันที!

ส่วนลุง ๆ ของหลินจือไป๋จะมีจุดจบอย่างไรน่ะหรือ?

ในสังคมยุคใหม่ที่มีอารยธรรมและกฎหมายปกครอง หลินจือไป๋คงไม่ถึงกับฆ่าพวกเขาทิ้งอยู่แล้ว

ดังนั้นก็ไม่มีปัญหา!

เพราะยังไงหลินจือไป๋ก็ต้องนำพาเฉินฮวา ก้าวไปสู่ความรุ่งโรจน์ที่ไร้ขีดจำกัด!

บรรดาลุง ๆ ของเขา ไม่ควรจะมาเป็นอุปสรรคขวางทาง และหลินเจามู่เองก็จะไม่อนุญาตให้พวกเขามาขวางทาง!

……

ทางด้านหลินจือไป๋ซึ่งยังอยู่ในสถานที่แข่งขันวรรณศิลป์ฉีฉู่ แน่นอนว่าไม่รู้เลยว่า ตัวเองกลับมีอิทธิพลต่อเรื่องราวภายนอกมากมายขนาดนี้ เขาแค่คาดการณ์ไว้อยู่แล้วว่าอักษรข่ายซูจะได้คะแนนเต็ม ดังนั้นแม้แต่สีหน้าก็ไม่มีการเปลี่ยนแปลงอะไรมากมาย ในสายตาของผู้ชมยิ่งดูเหมือนมีลักษณะของยอดปรมาจารย์ผู้สูงส่งมากขึ้นอีก

ทว่าการแข่งขันยังไม่จบอยู่ดี

ต่อไป คือการแข่งขันอักษรเฉ่าซู

แม้ว่าตอนนี้ ทั้งเสี่ยวหลินต้าจู๋หรือจูเก๋อชิวเหลียง ต่างก็หมดแรงสู้ศึกแล้ว แต่การแข่งขันที่ต้องดำเนินไป สุดท้ายก็ยังต้องดำเนินต่อไปอยู่ดี

แม้กระทั่ง

สำหรับจูเก๋อชิวเหลียงแล้ว การแข่งขันอักษรเฉ่าซูรอบที่สามกลับกลายเป็นเหมือนฟางเส้นสุดท้ายที่เขาเกาะไว้เพื่อเอาชีวิตรอด——

"ขอให้ฉันชนะสักครั้งเถอะ!"

"แม้จะแค่ครั้งนี้ครั้งเดียว!"

นี่เกือบจะกลายเป็นความยึดมั่นสุดท้ายของจูเก๋อชิวเหลียงไปแล้ว

แม้จะชนะแค่เล็กน้อยในอักษรเฉ่าซู อย่างน้อยเขาซึ่งเคยเป็น "นักเขียนพู่กันอันดับหนึ่งของบลูสตาร์" ในวันนี้ก็ยังพอจะมีขั้นบันไดให้ลงไปได้!

แพ้ไปเรียบร้อยแล้ว!

ตอนนี้จูเก๋อชิวเหลียงเพียงแค่ต้องการรักษาศักดิ์ศรีเท่านั้น!

การประลองที่ทุกคนจับตามองเช่นนี้ จะให้เขาถูกหลินจือไป๋บดขยี้ในทุก ๆ อย่างไม่ได้เด็ดขาด!

ด้วยจิตใจเช่นนี้

หลังจากพักไปยี่สิบนาที การแข่งขันอักษรเฉ่าซู ก็ได้เริ่มต้นขึ้นอย่างเป็นทางการ

กฎกลับไม่เหมือนกับสองรอบก่อนหน้านี้แล้ว คงเพราะว่าอักษรเฉ่าซูนั้นเน้นความอิสระตามใจตน ดังนั้นรอบนี้จึงไม่มีข้อจำกัดทางกฎเกณฑ์

พูดอีกอย่างก็คือ บรรดานักเขียนพู่กันจะเขียนอะไรก็เขียนตามใจชอบได้เลย

ดังนั้นทุกคนจึงพยายามขบคิดอย่างสุดกำลัง บางคนคิดจะเขียนโคลง บางคนคิดจะเขียนกลอน โดยเน้นแสดงจุดเด่นของอักษรเฉ่าซูของตน

แต่หลินจือไป๋กลับตกที่นั่งลำบาก

อักษรสิงซูที่ยอดเยี่ยมที่สุด ใครก็รู้ว่าเป็นของหวังซีจือ

หลินจือไป๋ใช้สไตล์ของหวังซีจือไปแล้ว งั้นถ้าใช้ของเหยียนเจินชิงบ้างก็ดีเหมือนกัน

ส่วนอักษรข่ายซูที่เก่งที่สุดก็คือโอวหยางซวิ่น เพราะผลงานอันดับหนึ่งใต้หล้าชิ้นนั้นสุดยอดมาก

แต่สำหรับอักษรเฉ่าซู ควรจะใช้ของใครดี?

หวังซีจือ หวังเสี้ยนจือ ไหวซู่ จางจือ จางซวี่ หวงถิงเจียน ล้วนแต่เป็น "เซียนอักษรเฉ่าซู" ทั้งนั้น!

โดยเฉพาะหวังซีจือ หวังเสี้ยนจือ ชื่อเสียงเลื่องลือมาก!

แต่สุดท้าย หลินจือไป๋กลับเลือกใช้ 《จื้อซวี่เที่ยของไหวซู่》

ถ้าพูดถึงสถานะในแวดวงอักษรพู่กัน ไหวซู่เทียบกับหวังซีจือ หวังเสี้ยนจือ ไม่ได้แน่นอน

สองท่านนี้ในวงการพู่กัน มีสถานะเหมือนกับหลี่ไท่ไป๋และซูตงโพในวงการกวีเลยทีเดียว

แต่...

จื้อซวี่เที่ยของไหวซู่กลับถูกเรียกว่า "อักษรเฉ่าซูอันดับหนึ่งแห่งใต้หล้า"!

แน่นอนว่า

หลินจือไป๋ไม่ได้ใช้ต้นฉบับของไหวซู่โดยตรง เขาเขียนว่า: "ข้าน้อยจือไป๋ เป็นชาวฉินโจว วัยเยาว์มีความสนใจหลากหลาย บิดามารดาให้อิสระ ตั้งแต่เล็กก็รอบรู้ทั้งฉิน หมากล้อม อักษร ภาพวาด กลอนกวี เพลงและคำประพันธ์..."

ใช่แล้ว

"จื้อซวี่เที่ยของไหวซู่" ถูกเปลี่ยนเป็น 《จื้อซวี่เที่ยของหลินจือไป๋》ไปเสียแล้ว

อักษรเฉ่าซูที่เป็นภาษาโบราณนี้ หลินจือไป๋เขียนบรรยายเรื่องราวของตัวเอง

ความจริงได้พิสูจน์แล้วว่า หลินจือไป๋คิดมากเกินไป

หรือจะพูดให้ชัดกว่านั้นก็คือ ในการแข่งขันพู่กันจีน ไม่มีใครสนใจว่าคุณจะเขียนเนื้อหาอะไรจริงๆ

สิ่งที่ทุกคนอยากดู คืออักษรเฉ่าซูของคุณ!

แม้แต่คนที่สนใจเนื้อหาจริงๆ และค่อยๆ แปลออกมาทีละประโยค ก็ได้แต่แซวด้วยรอยยิ้ม:

“ช่วงต้นเนื้อหาโอ้อวดจนสุดขีด แต่ตอนท้ายกลับถ่อมตัวเหลือเกิน”

“จะว่าเนื้อหาหลักโอ้อวดก็ไม่ถูก เพราะสิ่งที่เขาพูดล้วนเป็นความจริงนี่นา!”

“เขาเชี่ยวชาญทั้งฉิน หมากล้อม อักษร และภาพวาดจริงๆ!”

“ภาพวาดฉันไม่แน่ใจ แต่สามอย่างแรก หลินจือไป๋ไม่จำเป็นต้องพิสูจน์อีกแล้ว ส่วนกลอนกวีเพลงประพันธ์ยิ่งไม่ต้องพูดถึง!”

“สิ่งที่น่ากลัวจริงๆ คือฝีมืออักษรเฉ่าซูนี้ต่างหาก!”

“เป็นไปตามที่ฉันคาดไว้ คนที่ไร้เทียมทานทั้งอักษรสิงซูและอักษรข่ายซู อักษรเฉ่าซูก็ไร้เทียมทานเหมือนกัน!”

“ฉันทำนายไว้เลย รอบนี้ก็คะแนนเต็มอีก!”

“จู่ๆ ก็รู้สึกสงสารปรมาจารย์พู่กันพวกนี้จริงๆ พวกเขาล้วนเก่งสุดยอด โดยเฉพาะจูเก๋อชิวเหลียง แต่วันนี้กลับกลายเป็นตัวประกอบหมดเลย!”

“อักษรเฉ่าซูนี้สุดยอดมาก!”

สุดยอดแค่ไหน ดูจากคะแนนก็เห็นชัดเจนแล้ว!

คณะกรรมการทุกคนต่างพร้อมใจกันให้คะแนนเต็มอีกครั้ง!

พูดอีกอย่างก็คือ รายการแข่งขันพู่กันจีนที่หลินจือไป๋เข้าร่วม ตั้งแต่อักษรสิงซู อักษรข่ายซู จนถึงอักษรเฉ่าซู ล้วนแต่มีผลงานระดับเทพตลอดการแข่งขัน!

แน่นอนว่าจูเก๋อชิวเหลียงเองก็ไม่ได้แย่

เขาได้ 9.7 คะแนน ถือว่ายอดเยี่ยมมาก!

แต่ทุกคนต่างรู้ดีว่า ที่จูเก๋อชิวเหลียงได้ 9.7 คะแนนนั้น ไม่ได้หมายความว่าเขาต่างจากหลินจือไป๋ที่ได้คะแนนเต็ม 10 คะแนน เพียงแค่ 0.3 คะแนน

พูดอีกอย่างคือ

ที่หลินจือไป๋ได้ 10 คะแนน ก็เพราะคะแนนเต็มมีแค่ 10 คะแนนเท่านั้น

เหตุผลข้อนี้ จูเก๋อชิวเหลียงก็เข้าใจดีทันทีที่ได้เห็นผลงานอักษรเฉ่าซู 《จื้อซวี่เที่ยของหลินจือไป๋》แล้ว

เขาหันไปมองเสี่ยวหลินต้าจู๋ที่ได้คะแนนอักษรเฉ่าซูไป 9.2 คะแนน

เสี่ยวหลินต้าจู๋เข้าใจสายตาของจูเก๋อชิวเหลียงทันที อีกฝ่ายกำลังโทษเขาอยู่ ว่าทำไมเขาต้องยุให้จูเก๋อชิวเหลียงมาเผชิญหน้ากับหลินจือไป๋ตรงๆ ด้วย?

ไม่ว่าจูเก๋อชิวเหลียงจะมาหรือไม่มา

วันนี้ อักษรพู่กันของหลินจือไป๋ก็ต้องกลายเป็นตำนานอยู่ดี!

แต่เมื่อจูเก๋อชิวเหลียงมา เขาก็กลายเป็นตัวประกอบที่ดีที่สุดในการสร้างตำนานของหลินจือไป๋!

เพราะไม่มีอะไรจะน่าดูไปกว่าการที่อดีต "อันดับหนึ่งของบลูสตาร์" ถูกบดขยี้โดยราชาองค์ใหม่ที่ยังหนุ่มอีกแล้ว!

เรื่องนี้เสี่ยวหลินต้าจู๋ได้แต่ยิ้มขมขื่น

เขาจะทำอะไรได้ ใครจะไปคิดว่าอักษรพู่กันของหลินจือไป๋จะบรรลุถึงขั้น "ฟ้าดินและมนุษย์รวมเป็นหนึ่ง" ขนาดนี้?

อักษรสิงซู อันดับหนึ่ง!

อักษรข่ายซู อันดับหนึ่ง!

อักษรเฉ่าซู ก็ยังคงอันดับหนึ่ง!

นี่ไม่ใช่สภาวะ "ฟ้าดินและมนุษย์รวมเป็นหนึ่ง" แล้วคืออะไร?

หรือจะใช้อีกคำที่เว่อร์วังกว่านี้ หลินจือไป๋ก็คือ "เทพแห่งอักษร" ของบลูสตาร์ชัดๆ!

เพราะนอกจากเทพแห่งอักษรแล้ว เสี่ยวหลินต้าจู๋นึกไม่ออกเลยว่ายังจะมีสิ่งมีชีวิตแบบไหนอีกที่จะไร้คู่ต่อสู้ในอักษรพู่กันได้ทุกแบบ!

เมื่อทุกคนเขียนอักษรเฉ่าซูเสร็จสิ้น และได้คะแนนครบหมดแล้ว

การแข่งขันก็เข้าสู่ช่วงสุดท้าย

พิธีกรดำเนินช่วงสัมภาษณ์สุดท้าย: "เหล่าอาจารย์ทุกท่าน ตอนนี้มีอะไรอยากจะกล่าวบ้างไหมครับ?"

ชั่วขณะนั้น

เหล่าปรมาจารย์พู่กันทั้งสิบคนต่างพูดขึ้นมา

"ผมรู้สึกเป็นเกียรติมากที่ได้แข่งขันร่วมกับอาจารย์หลินจือไป๋ ได้ประโยชน์มหาศาลจริงๆ"

"อาจารย์หลินจือไป๋ได้บรรลุถึงขั้นฟ้าดินและมนุษย์รวมเป็นหนึ่งแล้ว"

"ผมคิดว่าอักษรพู่กันของหลินจือไป๋ได้ก้าวข้ามประวัติศาสตร์ไปแล้ว และบรรลุถึงความสำเร็จที่ไม่เคยมีมาก่อนและจะไม่มีใครตามทันในอนาคตอีกเลย"

"…"

เมื่อถึงคิวของเสี่ยวหลินต้าจู๋แล้ว

เสี่ยวหลินต้าจู๋ยิ้มขมขื่นก่อนจะพูดขึ้น: "ผมได้ยินมาว่าที่ฉินโจว อาจารย์หลินจือไป๋ถูกเรียกขานว่า 'เทพ' ตอนนี้ผมเข้าใจแล้วว่าเป็นเพราะอะไร"

ไม่รู้ว่าโดยตั้งใจหรือไม่

จูเก๋อชิวเหลียงถูกจัดให้พูดเป็นคนสุดท้าย

อดีตยอดฝีมืออันดับหนึ่งด้านอักษรพู่กันผู้พ่ายแพ้อย่างย่อยยับต่อหลินจือไป๋ในวันนี้ ถอนหายใจเฮือกหนึ่งแล้วพูดขึ้นว่า:

"วันนี้ผมแพ้ให้กับหลินจือไป๋ ไม่ได้หมายความว่าผมล้มเหลว เพราะตลอดหลายร้อยหลายพันปีที่ผ่านมา ศิลปินอักษรพู่กันทุกคนที่มายืนอยู่ในตำแหน่งของผมวันนี้ จะมีแค่จุดจบเดียวคือล้มเหลวเท่านั้น เขาคือเทพแห่งอักษรโดยแท้จริง"

เทพแห่งอักษร!

ในวินาทีที่จูเก๋อชิวเหลียงยอมรับด้วยปากตัวเอง สายตาของคนทั้งโลกต่างจับจ้องไปที่ใบหน้าที่อ่อนเยาว์ของหลินจือไป๋ พร้อมกับหัวใจที่เต็มไปด้วยความตื่นตะลึง!