ระบบอองแตร์มีต็องที่ริเริ่มขึ้นในปี 1958 เพื่อสร้างความมั่นคงด้านการดำรงชีพให้แก่บุคลากรวงการวัฒนธรรมและศิลปะ ได้ขยายกลายเป็นระบบเงินสงเคราะห์ว่างงานสำหรับศิลปินในปี 1969

ด้วยเหตุนี้ ศิลปินจึงสามารถรับเงินสงเคราะห์ว่างงานตามรายได้พื้นฐานของตนในช่วงที่ไม่มีรายได้ โดยแลกกับการจ่ายเบี้ยประกันครึ่งหนึ่งของรายได้

ตัวอย่างเช่น หากศิลปินการแสดงในฝรั่งเศสมีรายได้พื้นฐานต่อเดือนเมื่อปีที่แล้วอยู่ที่ 2,000 ยูโร และมีรายได้เดือนนี้เพียง 500 ยูโร เขาจะสามารถจ่ายเบี้ยประกัน 250 ยูโร ซึ่งคิดเป็น 50% ของรายได้ และได้รับเงินสงเคราะห์ว่างงาน 1,500 ยูโร

อย่างไรก็ดี ศิลปินที่ได้รับสิทธิดังกล่าวจำกัดอยู่เพียงในสาขาภาพยนตร์ การแสดง และสื่อกระจายเสียงเท่านั้น จนกระทั่งในปี 2024 ระบบนี้จึงได้ครอบคลุมถึงศิลปินทุกประเภทในฝรั่งเศส

ศิลปินจิตรกรรมซึ่งไม่สามารถเลี้ยงชีพได้ด้วย เมซง เด ซาร์ติสต์ (บ้านของศิลปิน) ก็เริ่มมีทางเลือกในการได้รับสิทธิดังกล่าว

นี่เป็นผลงานของอ็องรี มาร์โซ ที่ใช้ทั้งทรัพย์สินมหาศาลเพื่อกดดันนักการเมือง และเสียงพูดที่ทรงพลังเพื่อชี้นำกระแสสังคม

เมื่อเงื่อนไขในการได้รับสิทธิบรรเทาถูกผ่อนปรนอย่างมาก อ็องรี มาร์โซจึงได้รับการยกย่องให้เป็นวีรบุรุษของวงการศิลปะฝรั่งเศส

แต่กระนั้น ในปี 2028 ผู้ที่ได้รับสิทธิเงินสงเคราะห์ว่างงานตามระบบอองแตร์มีต็องที่ได้รับการปรับปรุงใหม่นับรวมเพียง 148,753 คน

เมื่อเทียบกับปี 2023 ซึ่งอยู่ที่ 132,442 คน ก็เพิ่มขึ้นเพียงแค่ 16,311 คนเท่านั้น

เหตุผลก็คือเงื่อนไขด้านชั่วโมงการทำงานที่จำเป็นต่อการได้รับสิทธิในระบบอองแตร์มีต็อง

ศิลปินที่ได้รับการว่าจ้างจากบริษัทภาพยนตร์ บริษัทโปรดักชัน หรือโรงละครในช่วงเวลาหนึ่งสามารถพิสูจน์ชั่วโมงทำงานได้ง่ายกว่า

แต่ศิลปินจิตรกรรมไม่สามารถพิสูจน์ชั่วโมงทำงานของตนได้อย่างชัดเจน จึงต้องได้รับการรับรองชั่วโมงการทำงานผ่านสมาคมศิลปะแห่งชาติฝรั่งเศส

และสมาชิกของสมาคมผู้มีอำนาจตัดสินใจในเรื่องดังกล่าวได้ใช้มันเป็นเครื่องมือในการแสวงหาอำนาจ

พวกเขาเรียกร้องค่าตอบแทนจากศิลปินที่ต้องการรับรองชั่วโมงทำงานเพื่อให้มีสิทธิได้รับเงินสงเคราะห์ว่างงาน

อ็องรี มาร์โซไม่สามารถให้อภัยผู้ที่ฉวยโอกาสจากความสำเร็จของเขาเหล่านั้นได้

เขาจึงร่วมมือกับประธานสมาคมเชวาซง เพื่อขจัดพวกนั้นออกไป แต่ก็ไม่สำเร็จนัก

เมื่อพยายามจะยื่นอุทธรณ์ต่อฝ่ายบริหาร ก็พบว่าพวกเขาวางเกณฑ์ของตัวเองไว้แล้ว อาจจะเป็นเพราะกลัวผลกระทบในภายหลัง การต่อสู้จึงคาดว่าจะยืดเยื้อยาวนาน

และระหว่างที่ต่อสู้นั้น ความเสียหายก็จะยังคงสะสมต่อไป

ขณะที่กำลังรอโอกาสอยู่นั้น การที่สมาชิกบางส่วนของสมาคมออกมาต่อต้านวิธีการตัดสินผลงานในงานประกวด ก็เป็นสิ่งที่จุดชนวนให้อ็องรี มาร์โซลุกขึ้นมา

“มันก็เลยเป็นแบบนั้น”

มิเชลที่ได้ฟังคำอธิบายรู้สึกกังวล

ไม่ว่าจะเป็นอ็องรี มาร์โซก็เถอะ การต่อสู้กับฝ่ายตรงข้ามที่ครอบคลุมทั้งวงการมหาวิทยาลัย วิชาการ สื่อ และภาคปฏิบัติ ย่อมไม่ใช่เรื่องง่าย

“ตั้งแต่เมื่อไหร่?”

“สองสามเดือน”

เธอมองหน้าอ็องรีอยู่นานก่อนจะพยักหน้าเบา ๆ

“งั้นเหรอ”

อ็องรี มาร์โซคิดว่าเธอจะบ่นอะไรสักอย่าง แต่พอเธอเงียบ เขาก็รู้สึกแปลกใจ

“อะไรเนี่ย”

“อะไรคืออะไร?”

อ็องรีรู้สึกไม่สบายใจในความเฉยเมยของเธอ แต่เพราะรู้ว่าเธอไม่ใช่คนที่จะอดกลั้นไม่พูดในสิ่งที่อยากพูด เขาจึงไม่ถามต่อ

“ฉันจะไปอาบน้ำ”

“อืม”

ขณะที่อ็องรีเดินเข้าห้องน้ำ มิเชลที่เหลืออยู่คนเดียวก็ครุ่นคิดต่อไป

ความในใจของเขามันชัดเจน

เขาต้องการให้วงการศิลปะฝรั่งเศสเจริญก้าวหน้าเพราะเขา และให้ศิลปินทุกคนยกย่องเขา

ผู้คนที่แสวงหาผลประโยชน์จากวงการศิลปะที่หมุนรอบตัวเขานั้น ย่อมไม่อาจเป็นที่สบอารมณ์ได้

เขาไม่ใช่คนที่จะประนีประนอม หรือยืดเวลาเพื่อหาทางแก้ปัญหาอย่างละมุนละม่อม

ปัญหาก็คือการตอบโต้ของฝ่ายตรงข้าม

ในขณะนี้มีสมาชิกสมาคมกว่า 3,000 คนที่ออกมาต่อต้านนโยบายของสมาคม และตัวเลขนั้นก็เพิ่มขึ้นทุกวัน

มิเชลเปิดสมาร์ตโฟน เข้าเว็บไซต์ฟอรั่มศิลปะฝรั่งเศส

และแน่นอนว่า ก็มีบทความมากมายที่ประณามอ็องรี มาร์โซและสมาคมศิลปะแห่งชาติฝรั่งเศสมากขึ้นเรื่อย ๆ

[เหตุผลที่ตอนนี้อ็องรีกำลังตกอยู่ในอันตราย]

ถูกเขียนหลังจากเห็นข่าวว่าสมาคมศิลปะแห่งชาติฝรั่งเศสไล่สมาชิกที่เป็นนักวิจารณ์และศิลปินออก 3,000 คน

ปัญหาคือช่วงเวลาที่ไล่ออกนั้นมันเกิดขึ้นหลังจากพวกเขาเรียกร้องให้ยกเลิกระบบตัดสินการประกวดเพียงแค่สองวัน

สมาชิก 3,000 คนของสมาคมยื่นแถลงการณ์อย่างถูกต้องตามขั้นตอน แต่กลับไม่ได้รับการพิจารณา กลับถูกไล่ออกแทน? แถมแค่สองวันให้หลัง?

มันอาจจะฟังดูเหลือเชื่อ แต่เชื่อเถอะว่ามันเกิดขึ้นได้

ทุกคนก็รู้กันอยู่แล้วว่า SNBA อยู่ภายใต้การควบคุมของอ็องรี มาร์โซแทบจะโดยสมบูรณ์

ประธานสมาคมเชวาซงพูดว่าเคยเตือนแล้วว่าไม่ให้ฝ่าฝืนแนวทางปฏิบัติ และการไล่ออกครั้งนี้เป็นเรื่องเลี่ยงไม่ได้ แต่นั่นมันเป็นคำพูดที่ไร้สาระ

แนวทางที่ว่า มันก็ถูกเปลี่ยนตามใจอ็องรี มาร์โซอยู่แล้ว ถ้าไม่ทำตาม ก็หมายความว่าจะถูกไล่ออกงั้นเหรอ? แบบนี้ก็แค่คัดคนที่ตัวเองไม่พอใจออกนั่นแหละ

นี่มันความคิดที่อันตรายสุด ๆ ไม่ใช่เหรอ?

และคนที่ถูกไล่ออกก็ไม่ได้เรียกร้องสิ่งใดที่ไม่เป็นธรรมเลย

พวกเขาแค่บอกว่าจุดประสงค์ของการประกวดคือการเน้นย้ำผลงานที่ยอดเยี่ยม ดังนั้นจึงจำเป็นต้องมีความเป็นมืออาชีพ

คนที่ศึกษาศิลปะมาตลอดชีวิตเสนอตัวจะเป็นกรรมการ แต่กลับถูกปฏิเสธแบบข้างเดียว มันคือการกระทำที่ไม่รู้จักผิดชอบชั่วดี

สุดท้ายแล้วมันก็คงจะเป็นไปตามที่อ็องรี มาร์โซต้องการ แต่ความจริงที่ว่าพฤติกรรมเผด็จการเช่นนี้ไม่อาจถูกหยุดยั้งได้ มันช่างน่าเศร้า

กลัวว่าในอนาคต คนที่พูดความจริงจะหายไปหมด และเหลือแค่คนที่ต้องคอยดูท่าทีของอ็องรี มาร์โซ

มิเชลกัดริมฝีปากพลางอ่านข้อความเหล่านั้น

ในความเป็นจริง คนที่กระทำสิ่งไม่ชอบธรรมกำลังขู่สมาคมว่าจะลาออกเพื่อรักษาผลประโยชน์ของตนเอง

และอ็องรี มาร์โซที่ไม่มีความตั้งใจจะเจรจากับคนเหล่านั้นเลย ก็แค่ทำตามที่พวกเขาต้องการ

แต่สำหรับคนที่ไม่รู้ความจริง เหตุการณ์นี้อาจจะดูเหมือนการที่ผู้ถูกไล่ออกถูกกระทำอย่างอยุติธรรม

บทความที่กล่าวอ้างความยุติธรรมและชี้จุดอ่อนของอ็องรี มาร์โซล้วนดูเหมือนว่าเขียนโดยคนทั่วไป

‘ก็รู้อยู่แล้วว่าจะเป็นแบบนี้’

สิ่งที่มิเชลกังวลมีเพียงอย่างเดียว

ศิลปินเป็นผู้ที่เลี้ยงชีพด้วยชื่อเสียง ซึ่งสามารถถูกทำลายได้อย่างง่ายดาย

ต่อให้อ็องรี มาร์โซมีเจตนาที่ชอบธรรมและกระทำทุกอย่างอย่างถูกต้องตามขั้นตอน ข้อครหาในทางจริยธรรมก็ยังอาจฉุดรั้งเขาไว้ได้

บทความที่เผยแพร่ในหลายเว็บไซต์ก็ล้วนตั้งเป้าไปที่จุดนั้น

โดยการสร้างภาพว่าอ็องรี มาร์โซกำลังใช้อำนาจอย่างไม่เป็นประชาธิปไตยกดขี่ผู้อื่น ซึ่งเป็นสิ่งที่ฝรั่งเศสให้คุณค่าสูงสุด

เมื่อความเข้าใจผิดแพร่กระจายแล้ว ยากนักที่จะย้อนกลับได้ ความกังวลของมิเชลจึงยิ่งทวีคูณ

‘พวกเขาคงคิดว่าได้จังหวะแล้วสินะ’

พรรคการเมืองที่มีความสัมพันธ์ใกล้ชิดกับอ็องรี มาร์โซคือพรรคอองมาร์ช! (En Marche!)

และสำหรับพรรคฝ่ายตรงข้ามทางการเมืองอย่างพรรคสังคมนิยม (Parti Socialiste) เหตุการณ์ครั้งนี้ย่อมเป็นโอกาสอันดี

เป็นที่แน่นอนว่าจะเกิดข้อโต้แย้งเกี่ยวกับความชอบธรรมของคำสั่งขับไล่จากสมาคม

‘ต้องรีบลงมือแล้ว’

ในการต่อสู้ทุกครั้ง การโจมตีก่อนย่อมสำคัญที่สุด

มิเชลกัดริมฝีปากแน่น

ถึงเขาจะเป็นคนโง่ที่ไม่เข้าใจหัวใจของคนรอบข้าง แต่เพราะเขาฉลาด จึงไม่ต้องห่วงมากนัก ทว่า ความเย่อหยิ่งที่มองข้ามผู้อื่นคือจุดอ่อนใหญ่หลวง

‘ถ้าแค่ชี้แจง มันจะไม่พอ ต้องบดขยี้ให้สิ้น’

มิเชล พลาตีนีเห็นว่าทางออกที่ดีที่สุดในสถานการณ์นี้ ก็คือการนำผู้ที่ฉวยโอกาสจากระบบอองแตร์มีต็องขึ้นแท่นประหาร

แต่แน่นอนว่าอ็องรี มาร์โซก็คงได้ไตร่ตรองอย่างเพียงพอแล้ว และเรื่องแบบนั้นก็ถือเป็นความถนัดของบัตเลอร์อาร์แซงโดยเฉพาะ

“มิเชล”

ในสถานการณ์ที่ความคิดวกวนไปมาไม่รู้จบและหาคำตอบไม่ได้ อ็องรี มาร์โซก็เรียกเธอ

“หืม?”

“จะทำอย่างนั้นไปถึงเมื่อไหร่”

เมื่อได้ยินเสียงจริงจังของอ็องรี เธอก็หัวเราะออกมาเบา ๆ

เหตุผลเดียวที่เขามอบหมายให้เธอดูแลงานแสดงซาลงที่เก่าแก่ที่สุดในโลกและการประกวดนั้น ไม่ใช่ใครอื่นเลยนอกจากตัวเธอเอง

เขายื่นมือให้เธอ เพราะเขาหวังว่างานศิลปะที่ยอดเยี่ยมจะถูกจัดแสดงในแบบที่ทำให้ผู้มาเยือนรู้สึกซาบซึ้งและเข้าใจ เศร้าและดีใจไปด้วยกัน

สิ่งที่เธอต้องทำจึงชัดเจนแล้ว

คำพูดของเขาที่บอกให้ไม่ต้องเป็นห่วงสิ่งอื่น ทำให้มิเชลตัดสินใจได้

“ใช่ ไม่ต้องห่วง”

มิเชลตอบอย่างมั่นใจ

“ว่าไงนะ”

อ็องรี มาร์โซปัดผมเปียก ๆ ไปด้านหลังแล้วโผล่หน้าออกมา

“รีบเข้ามาสิ”

...

ระหว่างทางไปจังหวัดคังวอน ชาชีฮยอนก็เอียงคออย่างสงสัย

“ไม่เหนื่อยเหรอครับ?”

“หืม?”

“คือ ขับรถมาตลอดเลยนี่ครับ ถ้าใช้ระบบขับอัตโนมัติก็น่าจะสบายกว่านะครับ”

คุณปู่เพียงแค่ยิ้มจาง ๆ อย่างขื่นขมโดยไม่ตอบอะไร

อุบัติเหตุที่ทำให้พ่อแม่ของผมเสียชีวิต เกิดขึ้นจากการหลับในของคนขับรถบรรทุกและความผิดพลาดของระบบขับอัตโนมัติ จึงทำให้ทั้งผมและคุณปู่ไม่อาจไว้วางใจได้ง่าย

เส้นทางที่กำหนดไว้ชัดเจน เช่น ทางด่วน หรือระหว่างบ้านกับโรงเรียน พอจะใช้ระบบขับอัตโนมัติได้บ้าง แต่ก็ยังคงดื้อดึงจะขับเองอยู่

ผมเปลี่ยนหัวข้อ

“คุณปู่ กินมักกุกซูกันเถอะครับ ได้ยินว่ามักกุกซูน้ำทงชิมีอร่อยมากเลยนะครับ”

“ดีสิ เธอรู้จักมักกุกซูน้ำทงชิมีด้วยเหรอ?”

“ผมหาข้อมูลดูครับ”

ก่อนจะมาเที่ยว ผมลองค้นหาว่ามีอาหารอะไรอร่อยบ้าง แล้วก็พบว่าในจังหวัดคังวอนมีอาหารที่เรียกว่ามักกุกซูอร่อยมาก

“แล้วมักกุกซูน้ำทงชิมีนี่คืออะไรเหรอ?”

“คือเอาน้ำทงชิมีเย็น ๆ มาราดบนเส้นบักวีตแล้วก็กินครับ”

ผมเปิดรูปมักกุกซูน้ำทงชิมีที่มีน้ำแข็งลอยขึ้นมาให้ดู

“น่าทึ่งแฮะ ปกติเคยกินแต่แบบคลุกซอสอย่างเดียว”

“มักกุกซูแบบน้ำของคังวอนนี่แหละเด็ดเลยครับ ถ้ามีที่ขายแกงกัมจาองชิมีด้วยก็คงดี”

สมกับเป็นคุณปู่ที่มีบ้านพักตากอากาศอยู่ที่คังวอน ดูเหมือนท่านจะรู้หลายอย่างทีเดียว

“แกงกัมจาองชิมีนี่คืออะไรเหรอครับ?”

ผมกับชาชีฮยอนถามพร้อมกัน

“คือเอามันฝรั่งขูดมาปั้นแล้วเอาไปต้มในน้ำซุปน่ะ มันหนึบ ๆ อร่อยดี”

ยังนึกภาพไม่ค่อยออกว่าอาหารแบบไหนกันแน่

สำหรับผม ยังไงพิซซ่ามันฝรั่งก็อร่อยที่สุดแล้ว แต่ก็สงสัยว่าจะเอาชนะของโปรดอย่างนั้นได้ไหมนะ

หลังจากออกจากบ้านมาได้ประมาณ 3 ชั่วโมง

เราก็ขับออกจากทางด่วนเข้ามายังเมืองเล็ก ๆ แห่งหนึ่ง ชื่อว่าเมืองทงแฮ

“แวะกินข้าวที่นี่ก่อนแล้วค่อยเข้าไปกันเถอะ”

ขณะที่กำลังพยายามข่มความตื่นเต้นไว้ เพราะจะได้กินของใหม่ ๆ พวกเราก็ไปถึงตึกชั้นเดียวแห่งหนึ่ง

ดูจากจำนวนรถยนต์ที่จอดอยู่ ดูท่าว่าจะเป็นร้านดัง

เมื่อได้ที่นั่งและดูเมนู ผมก็รู้สึกตกใจอย่างมาก ดูเหมือนว่าชาชีฮยอนจะตกใจเหมือนกัน เขาแสดงปฏิกิริยาเร็วกว่าผมเสียอีก

“ไก่ฟ้า?”

ร้านนี้ขายเกี๊ยวไก่ฟ้า

“ไก่ฟ้านี่คืออะไรเหรอครับ?”

“ก็คล้าย ๆ ไก่น่ะ มันร้องว่า ‘ไก่ฟ้า ไก่ฟ้า’ เลยเรียกว่าไก่ฟ้าไง”

“แล้วภาษาอังกฤษหรือภาษาฝรั่งเศสเรียกว่าอะไรเหรอครับ?”

“หืม? อืม ลองค้นดูสิ”

ค้นดูแล้วพบว่าภาษาอังกฤษคือ Pheasant ผมจึงพยักหน้า

เท่าที่รู้มามันเป็นวัตถุดิบระดับไฮเอนด์ แต่กลับมีราคาแค่ 8,000 วอนเท่านั้น ทำให้รู้สึกแปลกใจ⁴

“อยากลองไหม?”

“ครับ”

ผมอยากกิน เพราะเป็นวัตถุดิบระดับพรีเมียมที่ควรลองกินสักครั้ง แต่ชาชีฮยอนดูเหมือนจะไม่ตื่นเต้นนัก

“กินได้เหรอครับ?”

“แน่นอนสิ กินดูก็เหมือนกันแหละ”

ชาชีฮยอนพยักหน้า

สิ่งที่ผมชวนเขากินเขาไม่แตะเลย แต่สิ่งที่คุณปู่แนะนำกลับเชื่อฟัง แสดงว่าเขายังฝังใจกับเหตุการณ์ที่เคยกินเมล็ดทานตะวันดิบตอนนั้นอยู่แน่ ๆ

“ขอสั่งมักกุกซูน้ำ 3 ที่กับเกี๊ยว 1 ชุดครับ”

“ได้ครับ”

ขณะที่รออาหาร ก็พูดคุยกันถึงเรื่องการประกวด

“มีคนพูดกันเยอะนะ”

“ครับ ได้ยินว่ามาร์โซไล่พวกที่ไม่เห็นด้วยหมดเลย”

“ทำแบบนั้นมีแต่จะเพิ่มศัตรูนะ”

“เขาคงมีแผนเองแหละครับ”

ถึงจะน่ารำคาญ แต่เขาไม่ใช่คนโง่ ถ้าเขาทำแบบนั้น แสดงว่าต้องมีอะไรที่เขามั่นใจ

“แต่ที่น่าตกใจคือขนาดของงานมากกว่าครับ”

“ขนาดไหนล่ะ?”

ชาชีฮยอนพูดแทรกขึ้นมา

“ได้ยินว่ามีคนสมัครถึง 1,700 คนเลยครับ”

ทุกคนอ้าปากค้าง

“ไม่รู้ว่าจะเอาไปจัดแสดงที่ไหนกันแน่ พื้นที่ก็ไม่ใช่ว่าหาได้ง่าย ๆ”

“นั่นสินะ”

ตามที่คุณปู่พูด มันไม่ใช่เรื่องง่ายเลย

ถ้ามีรอบคัดเลือกก็ยังดี แต่เนื่องจากเป็นการประกวดที่ไม่มีการตัดสินจากกลุ่มใดกลุ่มหนึ่ง ผลงานทุกชิ้นจึงต้องให้ผู้ชมเป็นผู้ตัดสิน

ตามประกาศเพิ่มเติมจากสมาคมศิลปะแห่งชาติฝรั่งเศส ผู้เข้าร่วมทุกคนต้องส่งผลงานไปยังสำนักงานใหญ่ SNBA กรุงปารีสภายในวันที่ 10 พฤศจิกายน

ผลงานจะถูกจัดแสดงทั่วกรุงปารีสตั้งแต่วันที่ 30 พฤศจิกายน ถึง 6 ธันวาคม และจะได้รับการประเมินจากผู้เข้าชมและผู้เยี่ยมชมในห้องนิทรรศการเสมือนจริง

"ตัวแทนพลาตีนีน่าจะปวดหัวไม่เบาเลยล่ะ"

"เพราะมีเยอะเหรอครับ?"

"ใช่แล้วไงล่ะ ขึ้นอยู่กับว่าผลงานถูกจัดแสดงที่ไหน ระดับการเปิดเผยต่อสายตาคนก็อาจจะแตกต่างกัน มันจะส่งผลต่อการโหวตทางอ้อมแน่นอน"

"อ๋อ"

ตามที่คุณปู่พูดเลย

แค่ในอาคารเดียวกัน ลำดับการจัดแสดงก็ยังส่งผล แล้วกรณีนี้ยิ่งมีปัญหามากขึ้นไปอีก

เพราะไม่สามารถจัดแสดงผลงานจำนวนมากขนาดนั้นในที่เดียวกันได้ พวกเขาก็คงจะกระจายไปแสดงในหลายที่ ซึ่งแบบนั้นมันไม่ยุติธรรม

แม้จะรู้ว่า มิเชล พลาตีนี เป็นภัณฑารักษ์ที่ยอดเยี่ยม แต่ก็ไม่แน่ใจว่าจะสามารถแก้ปัญหานี้ได้หรือเปล่า

"อาหารมาแล้วครับ"

พนักงานนำเกี๊ยวและมักกุกซูมาเสิร์ฟ เกี๊ยวลูกใหญ่มีตั้งสิบลูก

"ปกติให้เยอะขนาดนี้เลยเหรอครับ?"

"ปกติให้ห้าลูกครับ แต่เจ้าของร้านบอกให้เพิ่มให้ครับ เขาเป็นแฟนคลับคุณครับ"

"โธ่ ขอบคุณมากเลยครับ"

พอผมหันไปพร้อมกับคุณปู่ เจ้าของร้านมักกุกซูก็ยิ้มเขิน ๆ ออกมา

ผมกล่าวขอบคุณก่อนจะยกน้ำซุปเย็น ๆ ที่มีน้ำแข็งเกาะเล็กน้อยขึ้นดื่ม ความรู้สึกอึดอัดที่อยู่ในรถมาสามชั่วโมงก็โล่งปลอดโปร่งขึ้นมาทันที

"ฮ่า!"