ขณะที่แม่กับหลินซีกำลังคุยเรื่องคฤหาสน์ สายตาของแม่ก็แอบมองปฏิกิริยาของหลินจือไป๋ ลูกชายคนเล็ก

สามปีก่อน

ที่คฤหาสน์

ลูกพี่ลูกน้องหลายคนจากบ้านของอาทั้งหลายได้เล่นกัน แต่จริง ๆ แล้วกลับรังแกหลินจือไป๋

ในความสับสนวุ่นวาย

ไม่รู้ว่าใครเป็นคนทำร้าย ผลักหลินจือไป๋อย่างแรง

หลินจือไป๋ถูกผลักจนเสียการทรงตัว หัวกระแทกกับกำแพงอย่างแรง ทำให้สมองซีกซ้ายได้รับบาดเจ็บรุนแรง ทิ้งอาการบาดเจ็บเรื้อรังที่ต้องทนทุกข์ทรมานมาจนถึงปัจจุบัน

สามปีผ่านไป

หลินจือไป๋ไม่เคยก้าวเท้าเข้าไปในคฤหาสน์อีกเลย

อย่างไรก็ตาม ลูกชายคนนี้มักจะซ่อนความรู้สึกของตัวเองได้ดี เหวินอวี๋จึงดูปฏิกิริยาไม่ออก ได้แต่ถามด้วยความระมัดระวัง:

"เสี่ยวเฮย..."

"ผมจะไปคฤหาสน์ครับ"

หลินจือไป๋เหมือนรู้ว่าแม่จะพูดอะไร

หลินซีหันไปมองหลินจือไป๋อย่างสงสัย

ขณะนั้นเองข้างนอกก็มีเสียงฝีเท้าวุ่นวายเหมือนมีคนรีบเดินเข้ามา

แม่หยุดพูดแล้วหันไปมองที่ประตู "น่าจะเป็นพ่อของพวกเธอกลับมาแล้ว เร็วจัง ฉันเพิ่งโทรบอกเขาเมื่อกี้นี้เอง"

"เสี่ยวเฮย!"

พ่อของหลินจือไป๋กลับมาจริง ๆ

พ่อของหลินจือไป๋ชื่อหลินตง

หลินตงมีรูปร่างสูงใหญ่ สูงเกือบหนึ่งเมตรแปดสิบห้า สูงกว่าหลินจือไป๋ที่สูงหนึ่งเมตรแปดสิบสามเล็กน้อย แต่ผิวหนังหย่อนคล้อยและมีรอยย่นลึกที่ใบหน้า

เมื่อเข้ามาในบ้าน

หลินตงมองลูกชายคนเล็กของตัวเอง น้ำเสียงทุ้มและแหบถามว่า "ร่างกายของลูกหายดีแล้วจริง ๆ หรือ?"

"หายแล้วครับ"

หลินจือไป๋ยืนยัน

หลินตงมองหลินจือไป๋ตั้งแต่หัวจรดเท้าแล้วหัวเราะออกมา "ความรู้สึกต่างไปจริง ๆ ถอดแว่นแล้วก็ดูสดใสขึ้น งั้นไปโรงพยาบาลกับพ่อเดี๋ยวนี้เลย ไปตรวจร่างกายทั้งหมด"

"ตอนนี้เหรอ?"

"ใช่ ตอนนี้เลย"

"แต่โรงพยาบาลปิดแล้วไม่ใช่เหรอ?"

"งั้นไปโรงพยาบาลของปู่!"

หลินตงไม่อยากรอแม้แต่นาทีเดียว ไม่งั้นคืนนี้คงนอนไม่หลับ

ครอบครัวต่างแปลกใจ เพราะปกติหลินตงไม่เคยให้ใครไปโรงพยาบาลของปู่

"ได้ครับ"

หลินจือไป๋พยักหน้า คิดว่าควรไปตรวจร่างกายให้เสร็จ จะได้ให้ครอบครัวสบายใจ

"พวกเราจะไปด้วย"

แม่และพี่สาวก็อยากไปด้วย

พ่อโบกมือ "พวกเธอรอที่บ้านเถอะ"

ห้านาทีต่อมา หลินตงขับรถพาหลินจือไป๋ไปโรงพยาบาล

โรงพยาบาลนี้เป็นของเฉินฮวากรุ๊ป ปู่ของหลินจือไป๋เป็นเจ้าของโรงพยาบาลนี้

คนในตระกูลหลินเมื่อไม่สบายก็มักจะมาที่นี่เพราะมีบริการวีไอพีและทีมแพทย์ที่ดีที่สุด

หลินจือไป๋ทำการตรวจร่างกายทุกอย่างเสร็จสิ้น และพ่อก็พูดคุยกับหมอที่ถือผลตรวจอยู่หลายครั้ง ใช้เวลาประมาณครึ่งชั่วโมงถึงเสร็จสิ้น

ระหว่างทางกลับบ้าน

หลินตงขับรถโดยไม่พูดอะไร แต่ดวงตาแดงก่ำและขับรถเร็วมาก

"พ่อขับรถเร็วเกินไป"

หลินจือไป๋เตือน

หลินตงยิ้มกว้าง "อืม รู้แล้ว งั้นพ่อจะขับช้าลง...วันนี้พ่อดีใจมาก หมอบอกว่าไม่มีทางรักษา ยกเว้นจะมีปาฏิหาริย์ แล้วนี่ไง ปาฏิหาริย์เกิดขึ้นจริง!"

"เฟยหง"

หลินจือไป๋คิดในใจ "ขอบคุณสำหรับปาฏิหาริย์"

ระบบตอบทันที "เฟยหงยินดีให้บริการ"

พ่อไม่รู้ถึงการมีอยู่ของระบบ เขาคิดว่านี่เป็นความประเสริฐของสวรรค์ "ครั้งก่อนที่พ่อไปถ่ายหนังที่วัดใหญ่ พ่อได้อธิษฐานเพื่อให้ลูกหายดี ไม่คิดว่าจะศักดิ์สิทธิ์จริง ๆ ฮ่าฮ่า ครั้งหน้าต้องไปแก้บนซะแล้ว!"

พ่อไม่เคยเชื่อในศาสนา

หลินจือไป๋รู้สึกทั้งตลกและประทับใจ

ขณะนั้นโทรศัพท์ดังขึ้น เป็นสายจากพี่ชาย

"พี่ชาย"

หลินจือไป๋รับสาย

เสียงของพี่ชายดูแหบแห้ง "ที่บ้านบอกว่าร่างกายของนายหายดีแล้ว แต่อย่าประมาทนะ ดูแลสุขภาพให้ดี พี่กำลังทำงานนอกสถานที่ จะกลับไปอีกไม่กี่วัน แล้วเราค่อยไปดื่มกัน"

"ได้ครับ"

"งั้นพี่วางสายแล้ว"

พี่ชายไม่ได้พูดอะไรเพิ่มเติม

...

ตอนเย็น

สามทุ่ม

อากาศเย็นสบายเหมือนน้ำ

หลินซีนั่งบนเก้าอี้นอนสีขาวข้างสระว่ายน้ำเล็กในสวนบ้าน เปิดกระป๋องเบียร์ ดื่มหมดในรวดเดียว

ดื่มเสร็จ

หลินซีแกล้งเรอใส่หลินจือไป๋ที่นอนดูดาวอยู่บนเก้าอี้นอนข้าง ๆ

หลินจือไป๋ทำท่าทางรังเกียจ หลินซีมองท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยดวงดาวด้วยแววตาขี้เกียจ แล้วพูดยิ้ม ๆ:

"เสี่ยวเฮย"

"ไม่ต้องเติมคำว่า 'เสี่ยว' ก็ได้นะ"

"เติมแล้วดูสนิทดี"

"มันแปลก ๆ นะ"

"งั้นจะให้พี่เรียกนายว่าอะไรล่ะ? นายก็ไม่ชอบให้พี่เรียกว่าเสี่ยวเฮย งั้นเรียกว่าเสี่ยวไป๋ดีไหม...อ้อ เสี่ยวไป๋ก็ไม่ได้ ฟังดูธรรมดาไปหน่อย แถมยังคล้ายกับชื่อหมาด้วย...งั้นเรียกว่าน้องไป๋ก็แล้วกัน ถึงแม้ว่าพี่จะเรียกพี่ชายของนายว่า 'น้องเทียน' อยู่แล้ว...ตกลงไหม น้องไป๋?"

"พี่ยังเรียกผมว่าเสี่ยวเฮยดีกว่า"

หลินซีหัวเราะคิก ๆ แล้วเปลี่ยนเรื่องอย่างฉับพลัน "นายคิดยังไงกับเฉินฮวากรุ๊ป?"

หลินจือไป๋อึ้งไป

หลินซียกเบียร์ในมือขึ้นสูง คล้ายกับฉากการถกเรื่องฮีโร่ในนิยาย

"พ่อของเรานิสัยเข้ากับปู่ไม่ได้ ส่วนพี่ชายนายก็อ่อนโยนเกินไป ไม่มีความทะเยอทะยานในฐานะทายาทมหาเศรษฐี ส่วนพี่ก็ไม่ได้เกี่ยวข้องทางสายเลือดกับตระกูลหลิน..."

หลินจือไป๋ถอนหายใจเบา ๆ

ปู่มีภรรยาสองคน

ภรรยาคนแรกมีลูกชายสามคนและลูกสาวหนึ่งคน แล้วก็เสียชีวิตจากโรค

ภรรยาคนที่สองเสียชีวิตขณะคลอดหลินตง

เพราะลูก ๆ ไม่ได้เกิดจากแม่คนเดียวกัน ครอบครัวของหลินจือไป๋จึงถูกอาและคนอื่น ๆ กีดกันมาตลอด

หลินตงเติบโตขึ้นในสภาพแวดล้อมที่บิดเบี้ยว พี่ชายคนโตที่ได้รับความรักจากพ่อและพี่ชายคนที่สองที่มีนิสัยโมโหร้ายไม่ชอบหลินตงเลย พวกเขามักจะทุบตีเขา

นั่น

ทำให้หลินตงกลายเป็นคนอ่อนแอ แม้ว่าจะไม่ใช่ความผิดของเขา

หลินจือไป๋ยังจำได้ว่าพ่อเคยเล่าเรื่องเล็ก ๆ ในคืนหนึ่งที่เมา

ตอนที่หลินตงยังเด็ก เขาเคยร้องไห้กับพี่ชายคนที่สามที่ไม่เคยทำร้ายเขา ถามว่าทำไมทุกคนในครอบครัวถึงรังแกเขา?

พี่ชายคนที่สามเช็ดน้ำตาให้เขาแล้วชี้ไปข้างล่างและพูดเบา ๆ ว่า

"นายกระโดดลงไป พวกเขาจะไม่รังแกนายอีก"

พ่อพูดจบก็มีน้ำตาในตา

การถูกพี่ชายคนโตและพี่ชายคนที่สองทำร้ายทางกายเป็นเรื่องที่เจ็บปวด แต่การถูกพี่ชายคนที่สามทำร้ายทางจิตใจอาจจะเจ็บปวดยิ่งกว่า

การบาดเจ็บของหลินจือไป๋ในตอนนั้นก็อาจมาจากสาเหตุนี้

ลูก ๆ ของอาจึงมีทัศนคติเชิงลบต่อครอบครัวของหลินจือไป๋ และด้วยการชี้นำของคนบางคน ทำให้เกิดการบาดเจ็บครั้งนั้น

ส่วนหลินซี...

หลินซีเป็นลูกสาวของเพื่อนเก่าของพ่อ ถูกครอบครัวหลินรับเลี้ยง

แม้ว่าเธอจะไม่มีสายเลือดเกี่ยวข้องกับครอบครัวหลิน แต่พ่อแม่ก็รักเธอเหมือนลูกแท้ ๆ ดังนั้นแม่จึงไม่เคยให้เธอพูดถึงเรื่องความเกี่ยวข้องทางสายเลือด

"แน่นอน"

หลินซีหัวเราะ "ถึงแม้พี่จะเป็นลูกแท้ ๆ ของครอบครัวหลิน ความคิดที่จะสืบทอดทรัพย์สินก็ยังเป็นเรื่องเหลวไหล"

หลินจือไป๋ยิ้ม

เหลวไหล?

พี่สาวก็เข้าใจสำนวนนี้

เมื่อได้ยินเสียงหัวเราะของหลินจือไป๋ พี่สาวก็มองเขาด้วยสายตาดุ "นายไม่อยากเห็นอาและลูก ๆ ของพวกเขาแบ่งเฉินฮวากรุ๊ปไปหมดใช่ไหม?"

ทำไมฟังดูแปลก ๆ นะ?

หลินจือไป๋พยักหน้า "ผมจะพยายาม"

แน่นอนว่าหลินจือไป๋เข้าใจความหมายของพี่สาว เธอกำลังเตือนให้เขาพยายามสืบทอดส่วนหนึ่งของธุรกิจของเฉินฮวากรุ๊ป

ในมุมมองของหลินซี

ทั้งสองคนก็เป็นทายาทของครอบครัวหลิน เป็นทายาทของปู่ ทำไมผลประโยชน์ของเฉินฮวากรุ๊ปทั้งหมดต้องตกไปอยู่ในมือของลูก ๆ ของอา?

แต่พี่สาวของผม

เฉินฮวากรุ๊ปไม่สามารถตอบสนองความต้องการของผมได้