ผู้เข้าแข่งขันรอบชิงชนะเลิศต่างไม่รู้ว่าผู้อื่นส่งคำกลอนอะไรมา ทุกคนต่างทุ่มเทสมาธิเต็มที่เพื่อการแข่งขัน

"ต่อไปขอเชิญปรมาจารย์กลอนทั้งห้าท่านเข้าสู่เวที!"

พิธีกรสาวบนเวทีหลักประกาศเชิญปรมาจารย์กลอนทั้งห้าท่านที่ถูกเชิญมาสำหรับการแข่งขันรอบชิงชนะเลิศ:

"โจวไท่!"

"อวี้เหวินเย่า!"

"ลู่หยวน!"

"หลี่หงหยวน!"

"อู๋กั๋วเฟิง!"

ปรมาจารย์กลอนทั้งห้านี้ล้วนมีตำแหน่งและความสำเร็จมากมาย เช่น สมาชิกสมาคมวรรณกรรม แชมป์การแข่งขันกลอนระดับชาติ นักเขียน และสมาชิกสมาคมวรรณกรรมของทวีปต่างๆ

ในกลุ่มนี้ โจวไท่ ปรมาจารย์กลอนจากฉีโจวมีความเก๋าเกมที่สุด เมื่อเขาปรากฏตัว แม้แต่คณะกรรมการทั้งสามยังยืนขึ้นปรบมือให้ แสดงถึงสถานะที่สูงส่งที่สุดในกลุ่มทั้งห้า และยังมีการแนะนำว่าเขาเป็นทั้งปรมาจารย์กลอนและนักกวีผู้ยิ่งใหญ่

พิธีกรกล่าวว่า: "หลังจากผู้เข้าแข่งขันตั้งโจทย์ ทุกคนมีเวลาสิบวินาทีสำหรับคิดและตอบ หากตอบไม่ได้ในเวลาที่กำหนด ผู้ตั้งโจทย์จะได้รับคะแนน ผู้เข้าแข่งขันสามารถกดปุ่มเพื่อกล่าวคำตอบได้ครั้งเดียว หากคำตอบไม่ชัดเจนสามารถเขียนลงกระดาษได้เช่นกัน..."

ผู้เข้าแข่งขันแต่ละคนได้รับหมายเลข

หลินจือไป๋ได้หมายเลข "16" ซึ่งเป็นหมายเลขที่คณะกรรมการจัดให้ เนื่องจากพวกเขาชื่นชมบทกลอนในตำนานของเขาและตั้งใจให้เขาเป็นไม้เด็ดปิดท้าย แต่ผู้เข้าแข่งขันและผู้ชมกลับคิดว่านี่เป็นการจัดแบบสุ่ม

การแข่งขันเริ่มต้นขึ้นอย่างเป็นทางการ

เจียงเทาเปิดโจทย์อย่างจริงจัง:

"โคลงต้นของผมคือ ‘เมื่อคืนเคาะหมากรุกหาจื่อลู่’!"

คำกลอนนี้ทำให้ทุกคนแสดงสีหน้ากังวลในทันที

ทุกคนล้วนเป็นผู้เชี่ยวชาญ และเห็นได้ชัดว่าประโยคนี้ไม่ธรรมดา ความหมายชั้นแรกคือ

เมื่อคืนกำลังเล่นหมากรุก ไม่รู้ว่าจะวางหมากตัวต่อไปตรงไหน จึงเคาะหมากลงบนโต๊ะเพื่อคิดหาตำแหน่งที่เหมาะสม

หากมีเพียงความหมายชั้นเดียวก็คงง่ายสำหรับการตอบโต้ แต่ประโยคนี้ยังมีความหมายชั้นที่สอง เพราะคำว่า "จื่อลู่" คือชื่อศิษย์ของขงจื๊อ

ดังนั้น “หาจื่อลู่” ยังสามารถสื่อถึงความต้องการค้นหาผู้มีปัญญาและคุณธรรมเหมือนศิษย์ของขงจื๊อมาร่วมสนทนา

"เป็นโจทย์ที่ยอดเยี่ยม"

แม้แต่ปรมาจารย์กลอนทั้งห้ายังแสดงความลำบากใจ

หลินจือไป๋กำลังจะตอบ แต่ปรมาจารย์โจวไท่กดปุ่มตอบก่อน

ปรมาจารย์โจวไท่กล่าวอย่างพิจารณา:

"คืนนี้บรรเลงพิณนำเสียงแห่งวสันต์"

เจียงเทาแสดงสีหน้าเปลี่ยนไป ยกมือคารวะ:

"อาจารย์โจวสมกับเป็นปรมาจารย์จริงๆ ศิษย์ขอคารวะ!"

ประโยคนี้สมบูรณ์แบบ เพราะคำว่า "เสียงแห่งวสันต์" (ชุนเชิง) ไม่ได้มีเพียงความหมายตรงตัว แต่ยังเป็นชื่อของเสนาบดีคนหนึ่งในสมัยโบราณ

"โจวไท่ ได้คะแนน!"

คณะกรรมการทั้งสามเห็นพ้องต้องกันว่าไม่มีปัญหากับคำตอบนี้

ในขณะนั้นเอง หลินจือไป๋กดปุ่มเช่นกัน ทำให้เกิดเสียงฮือฮาในสนามแข่งขัน

"สุดยอด!"

"ไป๋ตี้ เก่งมาก!"

"แต่ช้าไปก้าวหนึ่ง โจวไท่ตอบได้ก่อน"

"โจวไท่เป็นปรมาจารย์กลอนระดับสูงนี่นา"

"แต่ที่หลินจือไป๋ตามมาติดๆ ก็ไม่เลวเลย"

"จะตอบได้ดีไหม?"

"ความหมายต้องสมดุล และคำสองตัวสุดท้ายยังต้องเป็นชื่อบุคคลในประวัติศาสตร์อีก แบบนี้แหละที่ยาก..."

ในท่ามกลางเสียงฮือฮา

หลินจือไป๋กล่าวว่า:

"เช้าวันนี้มองกระจกเห็นเอี๋ยนหุย"

ผู้ชมต่างนิ่งอึ้ง

คณะกรรมการทั้งสามก็ชะงักไปเช่นกัน

ชั่วขณะถัดมา เสียงปรบมือดังกึกก้องทั่วสนาม!

"หลินจือไป๋ ได้คะแนน!"

คุณยายจ้าวยิ้มพลางกล่าวว่า:

“เมื่อคืนเคาะหมากรุกหาจื่อลู่ เช้าวันนี้มองกระจกเห็นเอี๋ยนหุย”

"คำตอบนี้ยอดเยี่ยมยิ่งกว่าของอาจารย์โจว เพราะจื่อลู่เป็นศิษย์ของขงจื๊อ และเอี๋ยนหุยก็เป็นศิษย์ของขงจื๊อเช่นกัน..."

โจวไท่ยิ้มเจื่อน

เดิมทีเขาคิดว่าตนเองจะคว้าคะแนนนำในรอบนี้ได้ แต่ไม่คาดคิดเลยว่าคำตอบของหลินจือไป๋กลับดียิ่งกว่าของเขา!

"จื่อลู่คู่เอี๋ยนหุย" ช่างเป็นการจับคู่ที่สมบูรณ์แบบ!

เอี๋ยนหุยเป็นศิษย์ของขงจื๊อ ชื่อของเขายังแฝงความหมายถึงความงามและการฟื้นฟูของวัยหนุ่มสาว เมื่อจับคู่กับ "เช้าวันนี้มองกระจก" ช่างเข้ากันได้อย่างลงตัว!

เจียงเทารู้สึกขมขื่นในใจ แต่ก็ต้องยอมรับว่า

“ดีมาก”

ถัดมา ปรมาจารย์กลอนอีกสองคนตอบคำออกมาได้เช่นกัน แต่คุณภาพยังด้อยกว่าหลินจือไป๋ และยังไม่เทียบเท่าโจวไท่

ส่วนผู้เข้าแข่งขันที่เหลือ ไม่มีใครสามารถตอบคำได้ภายในสิบวินาที

กระดานคะแนนบนจอใหญ่แสดงอันดับ

เจียงเทาคะแนนนำที่ 12 คะแนน เพราะคำกลอนของเขาทำให้ผู้เข้าแข่งขันถึง 12 คน (รวมถึงปรมาจารย์กลอนอีกสองคน) ตอบไม่ได้

หลินจือไป๋และปรมาจารย์กลอนที่ตอบได้อีกสามคน ได้คนละ 5 คะแนน

“ขอเชิญผู้เข้าแข่งขันคนที่สองตั้งโจทย์…”

ผู้เข้าแข่งขันคนที่สองตั้งโจทย์ว่า: "ปูทั้งตัวสวมเกราะแข็ง"

อย่าคิดว่าการคิดโคลงตั้งต้นเป็นเรื่องง่าย เพราะการเขียนคำกลอนที่มีความยากและสวยงาม สามารถแสดงถึงความเชี่ยวชาญด้านกลอนได้เช่นกัน

หลินจือไป๋ไม่ลังเล กดปุ่มตอบทันทีพร้อมกล่าวว่า:

"ฟีนิกซ์ทั้งตัวล้วนมีลวดลายวิจิตร"

โจทย์มีการเล่นคำสองชั้น และคำตอบของหลินจือไป๋ก็เช่นกัน

คำว่า "ทั้งตัวล้วนมีลวดลายวิจิต" ไม่เพียงแต่ชื่นชมความสามารถอันยิ่งใหญ่ แต่ยังสื่อถึงลวดลายที่งดงามบนตัวฟีนิกซ์

โจวไท่ตอบต่อมาด้วยประโยคว่า:

"แมงมุมท้องเต็มไปด้วยความรู้" ซึ่งก็สื่อถึงตัวเขาเองว่า "เต็มไปด้วยปัญญา"

แม้จะดี แต่ความงามของกลอนไม่เด่นเท่าของหลินจือไป๋

ผู้เข้าแข่งขันอื่นมีคนตอบว่า "มดทั้งตัวสวมเกราะสงคราม" ซึ่งดูฝืนไปเล็กน้อยและไม่งดงามเท่าคำตอบของหลินจือไป๋หรือโจวไท่

โจทย์ที่สาม: “画上荷花和尚画！”

(วาดบัวบนภาพ พระบนภาพ)

นี่มัน "กลอนที่อ่านย้อนกลับได้"!

คำกลอนแบบนี้สามารถอ่านไปข้างหน้าหรือย้อนกลับ คำอ่านยังคงเหมือนเดิม!

โจทย์นี้ยกระดับความยากขึ้นอีกขั้น!

ผู้เข้าแข่งขันตั้งใจเตรียมโจทย์เหล่านี้เพื่อรอบชิงโดยเฉพาะ ต่างหยิบคำกลอนที่ท้าทายที่สุดออกมา

ในขณะที่ผู้ชมกำลังพูดคุยกัน

หลินจือไป๋กดปุ่มและกล่าวด้วยท่าทีสบายๆ:

"ห้องหนังสือจารึกบทความ จารึกปราชญ์"

แม้จะมีคำตอบที่ดีกว่านี้ เช่น "เขียนตามจารึกฮั่น สถาบันฮั่นเขียน"

แต่โลกนี้ไม่มีประวัติศาสตร์ของราชวงศ์ฮั่น หากหลินจือไป๋ใช้คำตอบนี้คงจะกลายเป็นเรื่องขำขัน ดังนั้นเขาจึงเลือกคำตอบที่เหมาะสมที่สุดในบริบทนี้

ถึงกระนั้น ผู้ชมก็ยังคงตื่นตะลึง!

คำตอบนี้ก็เป็นกลอนที่อ่านย้อนกลับได้เช่นกัน อ่านไปข้างหน้าหรือย้อนกลับยังคงสมบูรณ์แบบ!

แม้แต่ผู้เข้าแข่งขันคนอื่นก็ประหลาดใจ

ปรมาจารย์กลอนบางคนพยายามตอบ เช่น โจวไท่กล่าวว่า:

"เขียนคัมภีร์ใหม่ ด้วยใจและพลังทั้งหมด"

แต่ทั้งความเร็วและคุณภาพยังสู้หลินจือไป๋ไม่ได้

โจวไท่เริ่มมีเหงื่อไหล

หลินจือไป๋คนนี้ช่างน่าประหลาดใจ ทุกครั้งเขาตอบได้เร็วกว่า และคำตอบของเขามักมีคุณภาพสูงกว่าเสมอ!

ในรอบชิงนี้ โจวไท่รู้สึกเหมือนตกอยู่ในเงาของหลินจือไป๋ และยิ่งแข่งขันไป ความรู้สึกนี้ยิ่งรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ!

เพราะในโจทย์ถัดๆ มา หลินจือไป๋ยังคงเป็นคนแรกที่ตอบทุกครั้ง และคำตอบของเขาก็ยังดีกว่าคนอื่นอยู่เสมอ!

...

หลังจากผ่านไปสิบโจทย์

หลินจือไป๋ทำคะแนนนำโด่งไปที่ 50 คะแนน ครองอันดับหนึ่งร่วมกับโจวไท่ที่มีคะแนนเท่ากัน

อย่างไรก็ตาม ทุกคนในงานต่างรู้ดีว่า หากพิจารณาจากความเร็วและคุณภาพของคำตอบ หลินจือไป๋สมควรถูกยกให้เป็นที่หนึ่ง ส่วนโจวไท่ต้องยอมรับว่าเป็นอันดับสอง

อันดับถัดไปคือปรมาจารย์กลอนอีกสี่คน

จากนั้นจึงเป็นเจียงเทาและกลุ่มนักศึกษาที่เข้ารอบชิงชนะเลิศ

บนเวที ผู้ชมในงานต่างตกตะลึงและตื่นเต้นตลอดการแข่งขัน

“ตอบได้อีกแล้ว!”

“นี่เขาตอบได้อีกแล้ว!”

“หลินจือไป๋สุดยอดมาก!”

“โจทย์พวกนี้ยากมากนะ แต่หลินจือไป๋กลับตอบได้แทบทุกครั้ง แถมยังเร็วด้วย!”

“นอกจากครั้งแรกที่เขาช้ากว่าโจวไท่ แต่คำตอบของเขายังดีกว่าโจวไท่อีก!”

“นี่มันเหลือเชื่อจริงๆ!”

“เขาไม่แม้แต่จะลังเลเลย!”

“สุดยอด!”

“ฮ่าๆๆ ดูเหมือนปรมาจารย์ทั้งห้าคนจะโดนกดดัน มีเพียงโจวไท่เท่านั้นที่พอจะรับมือหลินจือไป๋ได้!”

“แต่โจวไท่เองก็ดูเหมือนจะเริ่มรับมือไม่ไหวแล้ว…”

ผู้ชมต่างทั้งตื่นเต้นและตกตะลึงในเวลาเดียวกัน

เพราะหลินจือไป๋ไม่เพียงแสดงความสามารถที่โดดเด่น แต่เขายังสร้างชื่อเสียงให้กับวิทยาลัยศิลปะฉินโจวได้อย่างน่าภาคภูมิใจ

...

บนโลกออนไลน์

ในขณะเดียวกัน การถ่ายทอดสดบนอินเทอร์เน็ตก็ได้รับความสนใจอย่างล้นหลาม

ผู้คนจำนวนมากที่เห็นการโปรโมตจากแฟนคลับของหลินจือไป๋ก็เข้ามาชมการถ่ายทอดสด

แม้ไม่ได้ชมการแข่งขันในรอบก่อนหน้า แต่สิ่งที่พวกเขาเห็นในตอนนี้ก็เพียงพอที่จะทำให้พวกเขาทึ่ง!

“โอ้โห!”

“หลินจือไป๋นี่กำลังจะได้แชมป์เลยหรือเปล่า?”

“เขาเก่งเกินไปแล้ว!”

“สุดยอด!”

“เด็กหนุ่มคนนี้ทั้งอัจฉริยะและมากความสามารถ!”

“ก่อนหน้านี้ฉันรู้ว่าเขาแต่งเพลงเก่ง แต่งกลอนพอใช้ได้ แต่ไม่คิดว่าเขาจะมีพรสวรรค์ถึงระดับนี้!”

“หรือว่าเขาถนัดเฉพาะการตอบกลอน?”

“ตอนนี้อยากรู้เลยว่าถ้าหลินจือไป๋ตั้งโจทย์เองจะเป็นยังไง!”

“ยังไม่ถึงรอบนั้น”

“ตอนนี้ถึงรอบปรมาจารย์ตั้งโจทย์แล้ว!”

ลู่หยวน ปรมาจารย์กลอนผู้หนึ่งตั้งโจทย์ขึ้นว่า

"น้ำใสน้ำใสภูเขางามงามทุกแห่งหน"

"หืม?"

“ดูเหมือนจะง่ายผิดคาดนะ”

“นี่มันก็แค่กลอนที่เล่นคำซ้ำธรรมดาไม่ใช่หรือ?”

เมื่อโจทย์นี้ถูกประกาศ ผู้เข้าแข่งขันหลายคนก็กดปุ่มตอบ รวมถึงหลินจือไป๋

หลินจือไป๋ตอบว่า:

"ฟ้าสว่างฟ้าสว่างฝนโปรยงามงามทุกครา"

ลู่หยวนฟังคำตอบทั้งหมดก่อนจะหัวเราะเสียงดังและกล่าวว่า:

“คำตอบทั้งหมดผิดหมด! เพราะคำกลอนของฉันนี้สามารถอ่านกลับคำได้ เช่น ‘งามงามสว่างสว่างทุกแห่งภูเขาและน้ำ’”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น ผู้เข้าแข่งขันที่ตอบคำต่างพากันยิ้มแห้ง

ที่แท้เป็นกับดัก!

ดูเผินๆ เหมือนกลอนซ้ำคำธรรมดา แต่กลับมีลูกเล่นซ่อนอยู่

"ขิงก็ยังเป็นขิงจริงๆ!"

แม้แต่หลินจือไป๋ก็ดูเหมือนจะพลาดในรอบนี้

แต่แล้ว…

หลินจือไป๋กลับยิ้มและกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ:

"แปลกแปลกงามงามทุกคราฝนและฟ้าใส"

“คำตอบของผมก็อ่านกลับได้เหมือนกันครับ”

ลู่หยวนหน้าเปลี่ยนสีทันที

เขากล่าวว่า:

“คำกลอนของฉันสามารถอ่านซ้ำวนไปมาได้ เช่น ‘น้ำใสในที่เขางาม เขางามทุกที่น้ำใส’…”

คราวนี้หลินจือไป๋ไม่จำเป็นต้องพูดอะไร

โจวไท่ที่นั่งอยู่ใกล้ๆ เพียงแต่ยิ้มเจื่อนแล้วกล่าวว่า:

“ปรมาจารย์ลู่ คำตอบของหลินจือไป๋ก็มีลูกเล่นแบบเดียวกัน เช่น ‘ฟ้าสดใสก็งามฝนพรำก็แปลกตา ไม่ว่าฟ้าหรือฝนล้วนชวนให้พิศวง’”

ทั้งงานตกอยู่ในความเงียบก่อนที่จะมีเสียงปรบมือดังกึกก้อง!

...

"ข้ายอมรับเขา"

ลู่หยวนถอนหายใจยาว แม้แต่กับดักที่ซับซ้อนที่สุดยังถูกหลินจือไป๋มองทะลุ คำตอบของเขานั้นไม่ใช่แค่ถูกต้อง แต่ยังเล่นกับความหมายของคำอย่างเหนือชั้น

แต่ในขณะที่ลู่หยวนกล่าวอย่างยอมรับ โจวไท่กลับพูดอะไรบางอย่างที่ทำให้ลู่หยวนหันไปมองเขาด้วยความขุ่นเคือง:

“เขาตอบได้ แล้วเจ้าตอบได้ไหมล่ะ?”

โจวไท่อึ้งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะถอนหายใจและยกมือยอมแพ้:

“ข้าตอบไม่ได้”

นี่เป็นครั้งแรกที่โจวไท่ไม่สามารถหาคำตอบสำหรับโจทย์ได้

และด้วยเหตุนี้ คะแนนของโจวไท่จึงตกไปอยู่อันดับสอง ส่วนหลินจือไป๋ขึ้นมาเป็นที่หนึ่งแทน

"หลินจือไป๋กำลังจะคว้าแชมป์แล้วหรือ?"

ผู้ชมทั้งในงานและทางออนไลน์เริ่มลุ้นกันอย่างหนัก เพราะการแข่งขันใกล้ถึงจุดสิ้นสุด

รอบต่อมา

ปรมาจารย์คนที่สองลุกขึ้นและตั้งโจทย์:

"สถานที่นี้หรือจะพำนักได้ยาวนาน"

หลินจือไป๋ตอบกลับทันที:

"ผู้คนเหล่านั้นหรือจะไร้ความเศร้า"

ปรมาจารย์ยิ้มเล็กน้อยและกล่าว:

“ข้าหมายถึง ‘สถานที่นี้สงบสุข พำนักอยู่ได้ยาวนาน’”

หลินจือไป๋ยิ้มตอบ:

“ผมหมายถึง ‘ผู้คนล้วนดีงาม ไร้ความโศกเศร้า’”

กลอุบายของปรมาจารย์คนที่สอง ไม่สามารถทำอะไรหลินจือไป๋ได้

ปรมาจารย์คนที่สามตั้งโจทย์:

"ทะเลกว้างไร้ขอบเขต ฟ้าเป็นขอบฝั่ง！"

หลินจือไป๋ตอบกลับด้วยเสียงหนักแน่น:

"ภูผาสูงสุดปลาย ข้าคือยอดเขา！"

ปรมาจารย์คนที่สี่เล่นมุกลับด้วยโจทย์ปริศนา:

"ปากเดียวกลืนได้ทั้งสองธาร สามลำน้ำ สี่ทะเล และห้าทะเลสาบ！"

คำถามนี้เป็นโจทย์แนวปริศนาที่แทบไม่เคยใช้ในการแข่งขัน แต่ปรมาจารย์คนนี้ต้องการท้าทายหลินจือไป๋

อย่างไรก็ตาม หลินจือไป๋ตอบกลับด้วยความสงบว่า:

"หัวใจเดี่ยวกล้าก้าวสู่สิบทิศ ร้อยชน พันบ้าน และหมื่นเรือน！"

แม้ฟังดูทรงพลัง แต่ความจริงคือคำตอบนี้ซ่อนคำตอบปริศนาไว้เช่นกัน ซึ่งเฉลยได้ว่า “กระติกน้ำร้อน”

โจวไท่ลุกขึ้นตั้งโจทย์สุดท้าย:

"สายน้ำใสไร้ทุกข์แท้จริง แต่ลมพัดจึงระลอก"

หลินจือไป๋โค้งคำนับตอบอย่างสุภาพ:

"ขุนเขาเขียวไม่เคยแก่ชรา แต่หิมะปกจนขาวโพลน"

ทั้งโจทย์และคำตอบครั้งนี้ไม่มีเล่ห์กลหรือปริศนา แต่กลับเต็มไปด้วยความงดงามที่สอดคล้องกันราวกับถูกสร้างขึ้นมาคู่กัน

คำตอบนี้สร้างความตื่นตะลึงให้กับทั้งผู้แข่งขันและผู้ชม

ในครั้งแรกมันไพเราะ

ในครั้งที่สองมันแฝงด้วยบทกวี

และเมื่อไตร่ตรอง มันเต็มไปด้วยปรัชญาแห่งชีวิต

โจวไท่จ้องมองหลินจือไป๋ ดวงตาสว่างไสว

เขารู้ว่าตนเองแพ้แล้ว แต่คำตอบนี้ทำให้เขารู้สึกเหมือนเป็นผู้ชนะ

เพราะเขามั่นใจว่า คู่นี้จะถูกจดจำและแพร่หลายไปทั่วโลก!

ปรมาจารย์ทั้งสี่ต่างยกนิ้วโป้งให้หลินจือไป๋

และผู้ชมทั้งงานระเบิดเสียงปรบมือดังสนั่น!

"ยอดเยี่ยม!"

"ยอดเยี่ยมจริง ๆ!"

"คู่คำประพันธ์นี้ช่างงดงาม!"

"สายน้ำใสไร้ทุกข์แท้จริง แต่ลมพัดจึงระลอก... ขุนเขาเขียวไม่เคยแก่ชรา แต่หิมะปกจนขาวโพลน... ช่างงดงามเหลือเกิน!"

"ครั้งนี้คะแนนของไป๋ตี้คงชนะแล้วใช่ไหม?"

"น่าจะประมาณนั้น..."

"ความเป็นไปได้เดียวที่ไป๋ตี้จะพลาด ก็คือการที่ทุกคนสามารถแก้โจทย์ได้!"

"ไม่น่าจะพลาดนะ?"

"ความเป็นไปได้น้อยมากไป๋ตี้เก่งในการต่อกลอนขนาดนี้ ระดับการแต่งโจทย์คงไม่ธรรมดา"

คำพูดนี้ดูเหมือนจะมาจากคนที่ไม่เข้าใจเท่าไรนัก

เพราะการที่เก่งในการตอบคำประพันธ์ ไม่ได้หมายความว่าจะเก่งในการแต่งโจทย์เสมอไป

เพราะการแต่งโจทย์นั้นยากพอ ๆ กับการแก้โจทย์

ต้องคำนึงถึงตรรกะที่ซับซ้อนและรักษาระดับความยากให้อยู่ในเกณฑ์พอดี นี่เหมือนกับความแตกต่างระหว่างคนเก่งทำโจทย์คณิตศาสตร์กับคนเก่งออกข้อสอบ

คนเก่งทำโจทย์ ไม่จำเป็นต้องเป็นคนเก่งออกข้อสอบ!

และในขณะนั้นเอง

พิธีกรหันไปมองกระดานคะแนน แล้วพูดพร้อมรอยยิ้มว่า "ต่อไปคือคำถามสุดท้ายของรอบชิงชนะเลิศครั้งนี้ โดยผู้แต่งโจทย์คือหลินจือไป๋!"

"หลินน้อย ข้ารอคอยบรรทัดแรกของเจ้ามานานแล้ว"

โจวไท่พูดพร้อมรอยยิ้ม ในใจเขาไม่ได้มองหลินจือไป๋เป็นเพียงผู้เยาว์หรือศิษย์อีกต่อไป

เพราะระดับคำประพันธ์ของอีกฝ่ายเหนือกว่าตนเอง ตามธรรมเนียมในวงการวรรณกรรม เขาต้องให้ความเคารพอย่างเต็มที่!

เหล่าปรมาจารย์คำประพันธ์คนอื่น ๆ ก็ยิ้มมองหลินจือไป๋เช่นกัน

แม้แต่เจียงเทาที่ตอนนี้กลายเป็นเพียงเงาของคนอื่นไปแล้ว ก็ยังมีความรู้สึกอยากลองอีกครั้ง

วันนี้หลินจือไป๋โดดเด่นอย่างมาก ไม่มีใครเทียบได้ ราวกับกำแพงที่ไม่มีใครผ่านได้!

แต่ถ้า...

เจียงเทาคิดว่า ถ้า...

เขาสามารถตอบบรรทัดแรกของหลินจือไป๋ได้ มันจะเป็นการกู้ศักดิ์ศรีครั้งใหญ่!

แน่นอน

เจียงเทาไม่ได้คิดเช่นนี้คนเดียว

เหล่าปรมาจารย์คำประพันธ์ทั้งห้าคนก็คิดเช่นนี้เช่นกัน

หลินจือไป๋ยิ้มเล็กน้อยแล้วกล่าวว่า “บรรทัดแรกของข้าคือ... หมอกขังตรึงกลางบึงหลิว”

ฟึ่บ!

เมื่อบรรทัดแรกนี้ถูกกล่าวออกมา หน้าจอใหญ่บนเวทีแสดงคำห้าคำนี้ทันที

สามกรรมการมองหน้ากันแล้วยิ้ม พวกเขารู้สึกตื่นเต้นกับบรรทัดแรกของหลินจือไป๋ตั้งแต่แรกแล้ว

แต่สำหรับผู้ชม เมื่อเห็นบรรทัดแรกนี้ ปฏิกิริยาแรกในหัวคือ...

"แค่นี้เองเหรอ?"

'ไป๋ตี้' ที่เก่งขนาดนี้ แต่บรรทัดแรกที่แต่งขึ้น ดูเหมือนจะไม่ได้มีอะไรพิเศษเลย

หรือว่าเขาไม่ถนัดในการออกโจทย์?

ผู้ชมบางคนถึงกับเริ่มลองตอบกันแล้ว:

"ลมพัดริมฝั่งดอกไม้"

"ก็ไม่ผิดนี่?"

"หรือจะเป็น ฝนโปรยบัวกลางลำธาร ก็ได้"

"นี่มันคำประพันธ์อะไรเนี่ย ดูเหมือนจะง่ายเกินไปนะ!"

"แย่แน่!"

"นี่มันจะพลาดแล้วเหรอ!"

"พวกเรายังคิดออกเลย แล้วคนที่เข้ารอบชิง หรือปรมาจารย์คำประพันธ์ จะคิดไม่ออกได้ยังไง?"

"ถ้าทุกคนคิดออกหมด งั้นโจวไท่คงได้แชมป์แน่เลย?"

ผู้ชมเริ่มกังวล

ความจริงคือทันทีที่ได้ยินบรรทัดแรกนี้ เจียงเทาเองก็งงไปพักหนึ่ง เพราะรู้สึกว่าบรรทัดนี้มันง่ายเกินไป!

แต่ถึงอย่างไร เจียงเทาก็ยังพอมีฝีมืออยู่บ้าง

หรือจะพูดอีกอย่างคือ เจียงเทาไม่เชื่อว่าระดับการออกโจทย์ของหลินจือไป๋จะแย่กว่าความสามารถในการต่อกลอนถึงเพียงนี้!

ดังนั้นเขาจึงครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนที่สีหน้าจะเปลี่ยนไปอย่างฉับพลัน!

"ทอง ไม้ น้ำ ไฟ ดิน!?"

เจียงเทาพบความน่ากลัวของบรรทัดแรกนี้ ทุกตัวอักษรในกลอนล้วนมีองค์ประกอบของห้าธาตุแฝงอยู่!

"บ้าเอ๊ย! รู้แล้วว่าหลินจือไป๋ไม่มีทางแต่งโจทย์ออกมาแย่ได้ขนาดนั้น!"

ทางอีกฝั่ง

เหล่าปรมาจารย์คำประพันธ์ทั้งห้าคน ต่างก็สังเกตเห็นความงดงามและความซับซ้อนของบรรทัดแรกนี้ในทันที แต่ไม่มีใครพูดออกมา พวกเขาเพียงแค่ครุ่นคิด บางครั้งก็พึมพำเบา ๆ จนฟังไม่ออกว่ากำลังพูดอะไร

"พอมีหวัง..."

โจวไท่คิดว่าบรรทัดแรกนี้มีระดับความยากสูงมาก แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าจะไม่มีคำตอบ อาจจะคิดออกได้

แต่...

เมื่อคิดไปคิดมา เหงื่อเย็น ๆ ก็เริ่มไหลลงมาบนหน้าผากของโจวไท่

"ไม่ถูกต้อง!"

บรรทัดแรกนี้เป็นประเภทที่ตอนแรกเห็นแล้วเหมือนจะง่าย แต่พอพิจารณาให้ลึกกลับพบว่ามันยากเหลือเกิน และเมื่อคิดให้ละเอียดก็แทบจะเป็นไปไม่ได้เลยที่จะต่อได้!

"บ้าเอ๊ย! นี่มันกลอนคู่ในระดับที่เรียกได้ว่า 'กลอนคู่อมตะ' ชัด ๆ!"

หลังจากใช้เวลาหลายนาที ในที่สุดโจวไท่ก็มาถึงข้อสรุปนี้ เขาอดไม่ได้ที่จะเหลือบมองกรรมการทั้งสามที่ดูสงบนิ่งอยู่ และได้แต่ยิ้มขมขื่น

ใครจะรู้ว่าในวันนี้เขาต้อง "ยิ้มขมขื่น" มากี่ครั้งแล้ว...

ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมกรรมการถึงเลือกบรรทัดแรกของหลินจือไป๋ให้เป็นคำถามสุดท้ายในรอบชิงชนะเลิศ เห็นได้ชัดว่ามันถูกออกแบบมาเพื่อเป็นบททดสอบที่ท้าทายที่สุด!

สามนาที

สี่นาที

ห้านาที

เวลาผ่านไปเรื่อย ๆ แต่ไม่มีใครบนเวทีที่กล้าตอบ พวกเขาเพียงแค่พึมพำและจมอยู่ในความคิด

ผู้ชมเริ่มรู้สึกถึงความผิดปกติ

ทำไมเหล่าปรมาจารย์คำประพันธ์และผู้เชี่ยวชาญที่ขึ้นชื่อยังไม่มีใครพูดอะไรเลย?

"บรรทัดแรกนี้..."

"บ้าเอ๊ย!"

"ฉันเข้าใจแล้ว!"

"หมอกขังตรึงกลางบึงหลิว ประกอบด้วยองค์ประกอบของธาตุ ทอง ไม้ น้ำ ไฟ ดิน!"

"พระเจ้า!"

"มันยากขนาดนี้เลยเหรอ?"

"ยากก็จริง แต่ไม่น่าจะถึงขั้นไม่มีคำตอบใช่ไหม?"

"ไม่แน่ใจเหมือนกัน แต่พอลองคิดดูดี ๆ แม้จะมีคนแต่งบรรทัดที่สอดคล้องกับธาตุทั้งห้าได้ แต่ก็ต้องพิจารณาลำดับของตัวอักษร ความสมดุลของเสียงสูงต่ำ และการใช้คำที่ต้องสมมาตรกัน..."

"ที่สำคัญ ความหมายและอารมณ์ของกลอนต้องไม่ผิดเพี้ยนด้วย"

"มีคนทำได้จริง ๆ เหรอ?"

"ไม่มีทาง!"

หลินจือไป๋มั่นใจมากว่าไม่มีใครทำได้!

จะใช้เวลาแค่สิบนาทีมาตอบ 'กลอนคู่อมตะ' ของแดนมังกรได้เนี่ยนะ? ฝันไปเถอะ!"

ถ้าหากมีคนสามารถตอบได้จริง หลินจือไป๋คงต้องสงสัยว่าคนนั้นอาจจะเป็นผู้ที่เดินทางข้ามมิติมาเหมือนเขาแล้ว...

และก็เป็นไปตามคาด

สิบนาทีผ่านไป

ไม่มีใครตอบได้เลย!

กรรมการทั้งสามต่างหัวเราะออกมาอย่างพึงพอใจ

พิธีกรเองก็อดไม่ได้ที่จะกล่าวออกมาว่า "ช่างเป็นบทประพันธ์ที่ยากอย่างน่าประหลาดใจจริง ๆ..."

"สาวน้อย..."

คุณยายจ้าว หนึ่งในกรรมการ ยิ้มพร้อมกล่าวว่า "คำพูดของเจ้าช่างไม่รัดกุมพอ นี่ไม่ใช่เพียงคำประพันธ์ที่ยาก แต่เป็นกลอนคู่อมตะ! ฉันกล้ารับประกันได้เลยว่า หากมีใครสามารถแต่งคำตอบที่สมบูรณ์แบบได้ นั่นหมายความว่าคนนั้นคือ 'ราชันแห่งคำประพันธ์' อย่างแท้จริง!"

"ขนาดนั้นเลยเหรอ?"

พิธีกรหญิงหลุดปากออกมาอย่างไม่ทันยั้งคิด ทำให้ดูเหมือนขาดความเป็นมืออาชีพไปเล็กน้อย เพราะคำชมนี้มันช่างยิ่งใหญ่เกินไป!

"กลอนคู่อมตะ!"

สิ่งที่เรียกว่า "กลอนคู่อมตะ" หมายถึงคำประพันธ์ที่แทบจะไม่มีทางแก้ไขได้เลย!

คุณยายจ้าวพยักหน้าและกล่าวต่อว่า

"ไม่มีอะไรเกินจริงเลยแม้แต่นิดเดียว หากจะต่อได้ อันดับแรกตัวอักษรทั้งห้าต้องมีองค์ประกอบของธาตุทั้งห้า (ทอง ไม้ น้ำ ไฟ ดิน) อย่างถูกต้อง จากนั้นลำดับของธาตุเหล่านี้ต้องไม่ผิด ลำดับถูกแล้วก็ยังต้องไม่ผิดในเรื่องเสียงสูงต่ำ และถ้าผ่านข้อเหล่านี้ คำที่ใช้ในบรรทัดบนและล่างยังต้องสมมาตรกัน และสุดท้าย ความหมายและอารมณ์ของคำประพันธ์ต้องสอดคล้องกัน ฉันกล้าพูดเลยว่า ต่อให้มีคนเก่งมาก ๆ ต่อได้ ก็คงได้แค่แบบ 'ฝืน' เท่านั้น ไม่มีทางที่จะสมบูรณ์แบบครบทุกข้อได้ และยิ่งไปกว่านั้น การจะต่อให้เสร็จในเวลาเพียงสิบนาที? เป็นไปไม่ได้อย่างแน่นอน…"

"ฉันถึงขั้นสงสัยเลยว่า แม้แต่ในอนาคตก็อาจไม่มีใครที่จะแต่งคำตอบที่สมบูรณ์ได้"

ชายชราสวมแว่นที่อยู่ข้าง ๆ ถอนหายใจแล้วหันไปมองหลินจือไป๋ ดวงตาเต็มไปด้วยความชื่นชม

"หลินจือไป๋… ในเมื่อบรรทัดแรกเป็นโจทย์ของเธอ เธอเองมีคำตอบสำหรับบรรทัดล่างหรือเปล่า?"

"ไม่มีครับ"

หลินจือไป๋ยิ้มและยกมือขึ้นเล็กน้อย

"ผมตั้งใจจะทำให้คนอื่นจนแต้ม แต่สุดท้ายกลับทำให้ตัวเองจนแต้มเหมือนกัน"

"เห็นไหมล่ะ"

ชายชราสวมหมวกกลมพูดขึ้นพร้อมหัวเราะเสียงดัง

"แม้แต่คนที่ออกโจทย์ยังตอบไม่ได้เลย นี่แหละคือพลังของกลอนคู่อมตะ!"

"แต่ว่า…"

หลินจือไป๋คิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วตัดสินใจพูดเพิ่มเพื่อสร้างความประทับใจ

"ผมมีคำตอบสำหรับบรรทัดล่างอยู่อันหนึ่งครับ แม้มันอาจไม่สมบูรณ์ แต่ขอให้พวกท่านช่วยพิจารณาด้วย"

"โอ้?"

"ลองพูดมา!"

กรรมการทั้งสามคนเริ่มสนใจทันที ส่วนเหล่าปรมาจารย์คำประพันธ์ห้าคนก็หันไปมองหลินจือไป๋ด้วยความคาดหวัง

ทั้งสนามเงียบลง ทุกสายตาจับจ้องมาที่เขา

หลินจือไป๋กล่าวว่า:

"ปืนใหญ่ข่มป้อมริมทะเล"

"ฟู่!"

กรรมการทั้งสามหันมาสบตากัน แล้วเริ่มวิเคราะห์ในใจ จากนั้นก็ปรบมือพร้อมกันด้วยความตื่นเต้น!

"คำตอบนี้พอจะถือว่าใช้ได้เลยทีเดียว!" คุณยายจ้าวลุกขึ้นปรบมือเป็นคนแรก

"ไม่เลว! ในสถานการณ์ที่ไม่มีคำตอบที่สมบูรณ์แบบ เขายังแต่งคำตอบที่เข้าข่ายได้!" ชายชราสวมแว่นยกนิ้วโป้งให้

"ไม่รู้เลยว่าในอนาคตจะมีคำตอบที่ดีกว่านี้หรือเปล่า แต่หลังจากการแข่งขันนี้ไป ฉันหวังว่าจะมีคนมาศึกษาโจทย์นี้มากขึ้น" ชายชราสวมหมวกกลมพยักหน้าอย่างชื่นชม

เหล่าปรมาจารย์คำประพันธ์ทั้งห้าคนสบตากัน แล้วก็ได้แต่ถอนหายใจและเริ่มปรบมือ

การแต่งกลอนคู่อมตะ…

และยังสามารถแต่งบรรทัดล่างที่ตอบได้อย่างคร่าว ๆ…

วันนี้ หลินจือไป๋ไม่ได้แค่ชนะการแข่งขัน แต่เขาทำได้อย่างขาดลอยจนบดขยี้ทุกคนในสนาม!

ส่วนเจียงเทา ตอนนี้แทบจะหมดกำลังใจไปแล้ว

ก่อนหน้านี้เขาเต็มไปด้วยความทะเยอทะยาน อยากจะต่อสู้กับหลินจือไป๋ให้ถึงที่สุด

แต่ยิ่งได้รู้จักหลินจือไป๋มากขึ้นเท่าไร เขาก็ยิ่งรู้สึกถึงช่องว่างที่ห่างไกลราวกับฟ้ากับเหว!

มันคนละระดับกันอย่างสิ้นเชิง!

"ทำไมจู่ ๆ ฉินโจวถึงมีอัจฉริยะที่น่ากลัวขนาดนี้โผล่มาได้?"

เมื่อการแข่งขันจบลง

หลังจากพิธีกรพูดคุยกับผู้เข้าแข่งขันอีกเล็กน้อย เธอก็ประกาศผลเสียงดังฟังชัด:

"ผู้ชนะการแข่งขันกลอนคู่ในครั้งนี้ ได้แก่… หลินจือไป๋!"

"ไป๋ตี้!"

"ไป๋ตี้!"

"ไป๋ตี้!"

เสียงปรบมือดังกึกก้องไปทั่วทั้งสนาม!

ก่อนหน้านี้หลินจือไป๋มีชื่อเสียงและได้รับความนิยมอย่างมากในหมู่นักศึกษาในฐานะนักแต่งเพลงอัจฉริยะ "ไป๋ตี้"

แต่วันนี้…

ความนิยมของเขาในมหาวิทยาลัยสูงขึ้นอีกระดับ!

เพราะหลินจือไป๋แสดงให้เห็นถึงพรสวรรค์ที่เหนือชั้นในด้านอื่นที่ไม่ใช่การแต่งเพลง!

เพียงแค่ระดับความสามารถด้านกลอนคู่ของเขา ก็ไม่ด้อยไปกว่าความสามารถในการแต่งเพลงเลยแม้แต่น้อย!

...

บริเวณที่นั่งของผู้บริหาร

เหล่าผู้บริหารของมหาวิทยาลัยศิลปะฉินโจวต่างลุกขึ้นปรบมือเสียงดังด้วยความยินดี

"ทำได้ดีมาก!"

"ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า!"

"ไม่เสียชื่อไป๋ตี้ของมหาวิทยาลัยเราเลย!"

อธิการบดีของมหาวิทยาลัยศิลปะฉินโจว หันไปมองตัวแทนจากมหาวิทยาลัยศิลปะฉีโจวพร้อมรอยยิ้ม

"นักศึกษาของพวกคุณ เจียงเทาก็ถือว่าเป็นคนมีความสามารถมากเลยนะครับ!"

คำพูดนี้แทบจะทำให้ตัวแทนจากมหาวิทยาลัยศิลปะฉีโจวสะอึกกลางเวที

ใช่ เจียงเทาเป็นคนเก่ง…

แต่เมื่อเปรียบเทียบกับไป๋ตี้อย่างหลินจือไป๋แล้ว จะให้พูดว่าเจียงเทาเป็นตัวตลกก็คงไม่ถึงขนาดนั้น แต่เขาก็เป็นได้แค่ตัวประกอบเล็ก ๆ เท่านั้น!

ในระหว่างการแข่งขันที่ผ่านมา ตอนที่หลินจือไป๋ประลองฝีมือกับบรรดาปรมาจารย์กลอน เจียงเทาทำได้เพียงยืนอยู่ข้างเวทีเหมือนลูกมือคนหนึ่ง

ความแตกต่างนี้มันชัดเจนเกินไปจนตัวแทนของมหาวิทยาลัยศิลปะฉีโจวอดไม่ได้ที่จะรู้สึกอิจฉา

"นักศึกษาของพวกคุณมีพรสวรรค์ขนาดนี้ อนาคตเขาคงก้าวไกลแน่นอน" ตัวแทนจากฉีโจวกล่าวด้วยความทึ่ง

เมื่อสถานการณ์เป็นเช่นนี้ พวกเขาทำได้แค่ยอมรับความจริง แม้ในใจจะขมขื่นก็ตาม ไม่อย่างนั้นจะดูไร้ความสง่างามเกินไป

อธิการบดีของฉินโจวไม่ได้พูดอะไรเพิ่มเติมเพื่อกดดันอีกฝ่าย เขายิ้มแล้วพูดขึ้นว่า

"เขาไม่ใช่คนธรรมดาอยู่แล้วครับ เขาเป็นลูกชายของตระกูลที่ถือหุ้นในกลุ่มบริษัทเฉินฮวา..."

"กลุ่มบริษัทเฉินฮวา?"

ตัวแทนจากฉีโจวอึ้งไปชั่วขณะ บริษัทบันเทิงที่ใหญ่ที่สุดในฉินโจว พวกเขาเคยได้ยินชื่อเสียงมาก่อน

"ไม่นึกเลยว่าหลินจือไป๋จะมาจากตระกูลใหญ่!"

"เพราะเหตุนี้นักศึกษาถึงเรียกเขาว่าไป๋ตี้หรือ?"

"ไม่ ๆ ที่เรียกเขาว่าไป๋ตี้ เป็นเพราะเขามีความสามารถในการแต่งเพลงสูงมาก จนได้รับฉายาว่า 'พ่อเพลงน้อย' และ 'ไป๋ตี้' ก็คือชื่อในวงการของเขา"

"อะไรนะ?"

ตัวแทนจากฉีโจวตกตะลึง หลินจือไป๋คนนี้เป็นใครกันแน่? นอกจากจะมีฝีมือด้านคำประพันธ์ขั้นสูง ยังเกิดในตระกูลใหญ่ และยังเก่งกาจในด้านการแต่งเพลงอีกด้วย!

นี่มันอัจฉริยะเหนือชั้นชัด ๆ!

ทำไมอัจฉริยะเช่นนี้ถึงได้เกิดในฉินโจวกันนะ!

ตัวแทนจากฉีโจวได้แต่รู้สึกขมขื่นในใจจนแทบกัดฟันกราม

บนเวที

หลังจากพิธีกรประกาศว่าหลินจือไป๋คือผู้ชนะการแข่งขัน กรรมการทั้งสามคนก็ได้นำถ้วยรางวัลมามอบให้เขา

เมื่อถ้วยรางวัลถูกส่งถึงมือหลินจือไป๋ บรรดาปรมาจารย์กลอนทั้งห้าคนก็เข้ามาแสดงความยินดีด้วย

โดยเฉพาะโจวไท่ที่ยื่นมือมาเชิญอย่างจริงใจ

"น้องชายหลิน คราวหน้าคุณต้องมาเยือนฉีโจวของเรานะ ผมขอเป็นตัวแทนวงการวรรณกรรมของฉีโจวต้อนรับคุณ!"

"ถ้ามีโอกาสผมจะไปแน่นอนครับ" หลินจือไป๋ยิ้มตอบ ระหว่างการแข่งขันทุกคนอาจเป็นคู่แข่งกัน แต่เมื่อการแข่งขันจบลงแล้ว ทุกคนก็เป็นเพื่อนกันได้ อีกอย่างเขาไม่ได้มีเรื่องบาดหมางกับบรรดาปรมาจารย์เหล่านี้

ส่วนเรื่องที่บางคนอาจจะพ่ายแพ้แล้วรู้สึกโกรธหรืออับอายนั้น… มันก็อาจเกิดขึ้นได้ แต่สำหรับโจวไท่และคนอื่น ๆ แม้จะรู้สึกไม่สบายใจบ้าง แต่สุดท้ายพวกเขาก็ยอมรับผลการแข่งขันนี้

"คุณกลายเป็นที่รู้จักในวงการในชั่วข้ามคืนเลยนะ"

คุณยายจ้าวกล่าวพลางมองหลินจือไป๋ด้วยความชื่นชม ยิ่งมองก็ยิ่งรู้สึกถูกใจ

การแข่งขันในวันนี้ทำให้ชื่อของหลินจือไป๋ดังกระฉ่อนไปทั่ววงการวรรณกรรมของฉินโจว!

"พูดก็พูดนะ วงการวรรณกรรมของฉินโจวไม่เคยมีนักแต่งเพลงมาก่อนเลย"

ชายชราสวมแว่นหัวเราะแล้วกล่าวว่า

"ถ้ามีการแข่งขันคำประพันธ์อีก คุณควรลองเข้าร่วมบ่อย ๆ นะ"

"ถ้ามีโอกาสก็จะลองดูครับ" หลินจือไป๋ยิ้มตอบอย่างสุภาพ

กรรมการผู้สวมหมวกกลมพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงจริงจัง

"การแต่งคำประพันธ์เป็นเพียงการสร้างความเพลิดเพลิน แต่ด้วยพรสวรรค์ของคุณ ผมคิดว่าคุณควรลองศึกษากวีและมุ่งไปในทางนั้น ทุกวันนี้ วรรณกรรมย้อนยุคกำลังได้รับความนิยมในวงการวรรณกรรมของบลูสตาร์ โดยเริ่มต้นจากจงโจว ผมเชื่อว่าด้วยความสามารถของคุณ จะสามารถสร้างชื่อเสียงในวงการนี้ได้แน่นอน"

"ผมจะพยายามครับ" หลินจือไป๋ยังคงยิ้ม แต่ในใจรู้สึกว่าน่าสนใจไม่น้อยที่กรรมการผู้สวมหมวกกลมพูดด้วยภาษาโบราณ ดูราวกับว่าเป็นคนในยุคอดีตจริง ๆ

...

ในห้องถ่ายทอดสดออนไลน์ของแพลตฟอร์มเฉินฮวา

จำนวนผู้ชมการแข่งขันประพันธ์คำของรายการนี้ทะลุ หนึ่งพันล้านคนแล้ว!

เหตุผลหนึ่งก็คือ บนโลกบลูสตาร์ มีความนิยมในด้านบทกวีและคำประพันธ์อยู่แล้ว และอีกเหตุผลคือเพราะชื่อเสียงของไป๋ตี้

ในฐานะนักแต่งเพลง เขากลับสามารถคว้าแชมป์การแข่งขันกลอนคู่ได้ด้วยการเอาชนะคู่แข่งรุ่นเดียวกัน รวมถึงการก้าวผ่านปรมาจารย์กลอนทั้ง 5 คนอย่างแข็งแกร่ง ผลงานนี้ต้องบอกว่าน่าทึ่งมาก!

"ไป๋ตี้คือเทพชัด ๆ!"

"ถึงแม้ฉันจะชื่นชมไป๋ตี้ในฐานะนักแต่งเพลง แต่ก็เคยคิดว่าชื่อในวงการของเขาที่มีคำว่า 'ตี้' นั้นดูเว่อร์เกินไปหน่อย แต่วันนี้ฉันยอมแล้ว เขาสมควรได้รับคำนี้จริง ๆ!"

"อยู่ ๆ ก็รู้สึกว่าไป๋ตี้มีความสามารถด้านวรรณศิลป์สูงกว่าฉู่ฉือซะอีก…"

"กลอนคู่อมตะ ที่เขาคิดขึ้นมานี่มันน่าตกใจสุด ๆ!"

"ในประวัติศาสตร์ของบลูสตาร์ มีกลอนคู่อมตะ เพียง 4-5 บทเท่านั้นใช่ไหม?"

"วันนี้เพิ่มมาอีกหนึ่งบท!"

"และมันมาจากไป๋ตี้!"

"ส่วนคำประพันธ์ 'ปืนใหญ่ข่มป้อมริมทะเล' ที่เขาใช้เป็นคำตอบ แม้จะพอถูไถว่าตอบได้ แต่ตัวเขาเองก็ยอมรับว่ามันยังไม่สมบูรณ์แบบ…"

"ฉันเปลี่ยนใจมาเป็นแฟนคลับแล้ว!"

"หลงรักคนเก่งแบบนี้เลย!"

"การแข่งขันคำประพันธ์วันนี้คือความบันเทิงที่คุ้มค่ามาก!"

"หืม?"

"เขากำลังพูดคำกล่าวขอบคุณ!"

"ถ้วยรางวัลนี้ไม่ได้มาเล่น ๆ เลยนะ เพราะเขาได้มันมาจากการเอาชนะปรมาจารย์ 5 คน!"

ผู้ชมเต็มไปด้วยความคาดหวัง

...

บนเวที

คำกล่าวขอบคุณของหลินจือไป๋เรียบง่ายมาก ส่วนใหญ่เป็นการขอบคุณสถาบันที่อบรมสั่งสอนและขอบคุณเพื่อน ๆ ที่ให้การสนับสนุน

พิธีกรสาวอดยิ้มไม่ได้และกล่าวแซว

"คุณพูดดูเป็นทางการเกินไปนะคะ"

เธอเปลี่ยนคำเรียกจาก "นักศึกษาหลินจือไป๋" เป็น "คุณ" โดยไม่รู้ตัว แสดงถึงความเคารพในตัวเขา

อย่างไรก็ตาม เธอก็ยังทำหน้าที่พิธีกรต่อไปและเสนอขึ้นว่า

"ถ้าอย่างนั้น ในเมื่อเราอยู่ในงานการแข่งขันกลอนคู่ คุณช่วยเขียนอะไรสักอย่างเพื่อเป็นแรงบันดาลใจให้นักศึกษาได้ไหมคะ?"

หลินจือไป๋คิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนตอบ

"ขอเวลาผมคิดสักหน่อย…"

"ไม่ต้องรีบค่ะ" พิธีกรยิ้มพลางบอกให้ทีมงานนำโต๊ะพร้อมอุปกรณ์พู่กันและกระดาษมาให้

หลินจือไป๋ครุ่นคิดไม่นานก็ลงมือเขียนอย่างมั่นใจว่า

"ความคมของดาบย่อมมาจากการเจียระไน กลิ่นหอมของดอกเหมยย่อมมาจากความหนาวเหน็บ"

คำนี้เรียบง่ายแต่ทรงพลัง!

ไม่มีการโชว์ทักษะที่ซับซ้อน แต่เต็มไปด้วยความลึกซึ้งและเรียบง่ายที่ทุกคนเข้าใจได้

พิธีกรสาวทวนคำพูดนี้ก่อนมองหลินจือไป๋ด้วยสายตาชื่นชมจนเกิดความคิดขึ้นในใจ

"ตอนยังหนุ่มสาวอย่าได้พบคนที่เก่งเกินไปเลย มันจะทำให้ใจหวั่นไหว..."

ด้านบรรดากรรมการและปรมาจารย์คำประพันธ์ ต่างก็มีสีหน้าประหลาดใจเมื่อได้ยิน

"นี่คือบทกลอนหรือ?"

"มันเกินกว่าระดับบทประพันธ์ไปแล้ว นี่คือบทกวีชัด ๆ!"

"ไม่ผิดแน่…"

"เด็กคนนี้ต้องเขียนบทกวีได้แน่ ๆ!"

"เมื่อบทประพันธ์เขาสูงส่งขนาดนี้ ฝีมือเขียนบทกวีก็คงไม่ธรรมดา"

"ครั้งหน้าถ้ามีการแข่งขันบทกวี เราควรให้เขานำทีมเยาวชนเข้าร่วมดีไหม?"

คุณยายจ้าวแสดงความคิดเห็นเบา ๆ

ชายชราสวมแว่นหัวเราะ

"คุณนี่คิดไกลเกินไป ยังไม่รู้เลยว่าเขามีพรสวรรค์ด้านบทกวีขนาดไหน"

"แต่คงไม่แย่แน่ ๆ" ชายชราสวมแว่นพูดพึมพำ

"ครั้งหน้าคงต้องหาทางลองทดสอบฝีมือเขาดู เพราะที่ฉินโจวเองก็จัดงานบทกวีบ่อยอยู่แล้ว"

...

ท่านอธิการบดีของมหาวิทยาลัยศิลปะฉินโจว ขึ้นมาบนเวที

เขายิ้มพลางกล่าวว่า

“ช่างเป็นคำพูดที่ดีเหลือเกิน: 'ความคมของดาบย่อมมาจากการเจียระไน กลิ่นหอมของดอกเหมยย่อมมาจากความหนาวเหน็บ!'”

เหล่านักศึกษานับไม่ถ้วนที่อยู่ด้านล่างเวทีพร้อมใจกันท่องตามออกมาอย่างเป็นธรรมชาติ

ท่านอธิการบดีกล่าวต่อด้วยความรู้สึกซาบซึ้งว่า

“ปีนี้หลินจือไป๋เรียนปี 3 แล้ว ปีหน้าเขาก็จะจบการศึกษาอย่างเป็นทางการ คำพูดนี้ในเมื่อเป็นสิ่งที่หลินจือไป๋มอบให้กับทุกคน เราก็จะนำมันไปจารึกไว้ที่ตึกเรียนของมหาวิทยาลัย!”

หลินจือไป๋รู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย

นี่มันเหมือนกับว่าตัวเขากำลังจะถูกจารึกลงในประวัติศาสตร์ของมหาวิทยาลัยหรือเปล่า?

ดูท่าว่าในอนาคต คำพูดนี้อาจจะกลายเป็น "คำคมของบุคคลผู้มีชื่อเสียง" ของเขาก็เป็นได้

เป็นเรื่องดีทีเดียว

ดูเหมือนว่าท่านอธิการบดีกำลังตอบแทนเขาในฐานะตัวแทนของมหาวิทยาลัย ที่ได้ร่วมแข่งขันการประพันธ์คำและคว้ารางวัลชนะเลิศมาได้

หลินจือไป๋ยิ้มพึงพอใจ

เขารู้สึกว่านี่แหละคือสิ่งที่มีค่าที่สุดที่เขาได้รับจากการแข่งขันในวันนี้

ที่บ้านของเขา

ครอบครัวที่เฝ้าชมการแข่งขันจนจบต่างตื่นเต้นดีใจกันสุดขีด!

พ่อ: “ชนะแล้ว!”

แม่: “ลูกชายฉันมีท่าทีดั่งจักรพรรดิเลย!”

พี่สาว: “จือไป๋นี่เตรียมจะบุกเข้าสู่วงการวรรณกรรมแล้วสินะ!”

พี่ชาย: “คำพูดสุดท้ายนั้น ต่อไปต้องถูกจารึกไว้ในประวัติศาสตร์ของมหาวิทยาลัยศิลปะฉินโจวแน่นอน และอิทธิพลที่มองไม่เห็นของมันจะยิ่งใหญ่มาก...”

นี่คือความหมายที่แท้จริงของคำว่า “โด่งดังในชั่วข้ามคืน”!