วันนี้ยังไม่สามารถเริ่มอัดเสียงอย่างเป็นทางการได้ นักร้องต้องใช้เวลาในการทำความคุ้นเคยกับเพลง

จุดประสงค์หลักของการมาที่นี่ของหลินจือไป๋ในวันนี้คือการทดสอบเสียง เมื่อให้ผู้เข้าทดสอบร้องเพลงทีละคนเสร็จ ก็จะเลือกนักร้องที่เหมาะสมที่สุดสำหรับเพลงนี้

เหมือนกับการคัดเลือกนักแสดงในกองถ่าย

แล้วแบบไหนถึงจะเรียกว่าเหมาะสม?

หลินจือไป๋ยังไม่ได้เรียนการแต่งเพลง ดังนั้นสายตาของเขายังไม่เฉียบคมพอ แต่เขามีวิธีการของตัวเอง

ง่ายมาก

ดูว่าใครมีสไตล์คล้ายกับต้นฉบับของเพลง

แต่หลินจือไป๋ทดสอบนักร้องไปสามคนแล้วก็ยังไม่มีใครที่เขาพอใจเป็นพิเศษ

ไม่ใช่ว่านักร้องใหม่พวกนี้ร้องไม่ดี เพราะพวกเขาทุกคนเป็นนักร้องที่ผ่านการฝึกฝนและเข้ามาทำงานในแผนกเพลงของเฉินฮวา ระดับความสามารถต้องสูงแน่นอน ปัญหาคือสไตล์ของพวกเขาไม่เหมือนกับต้นฉบับของโลกเดิม ทำให้หลินจือไป๋ลำบากใจ

บางทีอาจจะไม่เหมือนต้นฉบับก็ยังทำให้เพลงดังได้

มีหลายเพลงที่คัฟเวอร์แล้วดีกว่าต้นฉบับ

แต่หลินจือไป๋ยังไม่มีความสามารถในการตัดสินแบบนั้น จึงต้องใช้วิธีของตัวเองต่อไป

“คนต่อไป”

หลินจือไป๋ขมวดคิ้วเล็กน้อย

มีนักร้องเข้าทดสอบทั้งหมดหกคน

ในเวลาสั้น ๆ นี้เขาปฏิเสธไปแล้วสามคน

ถ้าสามคนที่เหลือยังร้องไม่เหมาะสม หลินจือไป๋ก็ต้องให้พี่สาวช่วยคิดหาทางอีกที

“สวัสดีครับคุณครู...”

นักร้องคนที่สี่เข้ามาในห้องอัดเสียง แต่ไม่รู้ว่าเป็นเพราะนักร้องสามคนก่อนหน้าทำให้หลินจือไป๋ไม่พอใจหรือเปล่า นักร้องใหม่คนนี้ดูเหมือนจะกังวลมาก เมื่อเห็นหลินจือไป๋ก็พูดติดขัด

“คุ้นเคยกับเพลงแล้วใช่ไหม?”

“ครับ ครับ!”

“ลองร้องดูหน่อย” หลินจือไป๋กับวิศวกรเสียงสวมหูฟังตรวจสอบเสียง

แค่ก!

นักร้องใหม่คนที่สี่กระแอมก่อนจะเริ่มร้องเพลง “เมื่อคุณก้าวเข้าสู่สถานที่แห่งความสุขนี้...”

ร้องไปไม่กี่ประโยค

หลินจือไป๋ก็พูดขึ้นทันที:

“หยุด”

“คุณครู!”

นักร้องใหม่คนที่สี่กังวลจนขาเริ่มสั่น แต่ก็ยังรวบรวมความกล้าพูดกับหลินจือไป๋ “ผมอยากลองอีกครั้ง ได้โปรดให้โอกาสผมอีกครั้ง...”

“อย่ากังวล”

หลินจือไป๋ยิ้ม “เสียงของคุณดีมาก แต่ดูเหมือนจะสั่นมากไปหน่อย ผ่อนคลายหน่อยก็ได้”

ใช่

เสียงของนักร้องใหม่คนที่สี่ดีมาก มีความคล้ายคลึงกับต้นฉบับอยู่บ้าง

แม้ว่าความคล้ายคลึงจะไม่สูงมาก แต่เสียงร้องที่นุ่มนวลทำให้หลินจือไป๋รู้สึกเพลิดเพลิน

ครั้งนี้ไม่เกี่ยวกับความเชี่ยวชาญของหลินจือไป๋ เสียงร้องที่ไพเราะฟังสบายไม่จำเป็นต้องใช้ความเชี่ยวชาญในการตัดสิน น่าจะเกี่ยวกับโทนเสียงของนักร้อง

“ครับ!”

ดูเหมือนได้รับกำลังใจ นักร้องใหม่คนนี้ผ่อนคลายขึ้นเล็กน้อยแล้วลองร้องอีกครั้ง

จนถึงครั้งที่สาม

หลินจือไป๋พูดขึ้น “พอแล้ว”

จากนั้นหลินจือไป๋ให้สองคนที่เหลือเข้ามาทดสอบจนเสร็จสิ้นทั้งหมดหกคน

ไม่ต้องคิดมาก หลินจือไป๋เรียกนักร้องใหม่คนที่สี่เข้ามาอีกครั้ง นี่คือนักร้องที่เขาพอใจที่สุดในหกคน ตรงตามที่เขาต้องการเกือบทั้งหมด

“เป็นคุณแล้ว”

วิศวกรเสียงข้างๆ ยิ้มบอกนักร้องใหม่คนที่สี่ “คืนนี้กลับไปฝึกเพลงให้ดี พรุ่งนี้เราจะเริ่มบันทึกเสียง”

“ขอบคุณครับคุณครู!”

นักร้องใหม่ดีใจมาก โค้งคำนับหลายครั้ง

หลินจือไป๋มองดูนักร้องใหม่ คิดว่าทำไมเขาถึงคุ้นหน้าจัง “คุณชื่ออะไร?”

“หลินโส่วจัว!”

นักร้องใหม่ตอบเสียงดัง

สีหน้าของหลินจือไป๋เปลี่ยนไปทันที

ไม่แปลกที่เขารู้สึกคุ้นหน้า และไม่แปลกที่นักร้องใหม่เข้ามาในเฉินฮวาได้ คนนี้น่าจะเป็นญาติในตระกูลหลิน เขาอาจจะเคยเจอกันในงานสักที่

คนในรุ่น “โส่ว” งั้นเหรอ?

แม้ว่าอีกฝ่ายจะดูอายุมากกว่าเขา แต่ถ้าเทียบกันตามลำดับรุ่น หลินโส่วจัวควรเรียกเขาว่าคุณลุงน้อย?

...

หลินโส่วจัวออกจากห้องอัดเสียงหลังเปียกโชกไปด้วยเหงื่อ แต่สีหน้ากลับเต็มไปด้วยความตื่นเต้น

“ไม่น่าเชื่อว่าจะเป็นเขา!”

หัวใจของหลินโส่วจัวเต้นแรงด้วยความดีใจจนแทบจะบินได้

เขาเดินทางกลับหอพักด้วยท่าทางกระโดดโลดเต้น จนกระทั่งเจอพนักงานคนอื่นจึงรีบเดินให้เรียบร้อย

เมื่อกลับถึงหอพัก

หอพักเงียบสงบ หลินโส่วจัวหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรหาแม่

“โส่วจัว?”

“แม่ครับ แม่เดาว่าวันนี้ผมเจอใครในบริษัท?”

“ใครล่ะ?”

“ลูกชายคนเล็กของลุงหลิน!”

“ไม่ใช่ว่าเขาสุขภาพไม่ดีเหรอ?”

“ผมดูเขาแข็งแรงดี ที่สำคัญคือผมจะได้เดบิวต์แล้ว แม่เดาสิว่าเพลงเดบิวต์ของผมใครเป็นคนแต่ง!?”

“จะใช่ลูกชายของลุงหลินหรือเปล่า?”

“ใช่ครับ ใช่ครับ! เขานั่นแหละ!”

“จริงเหรอ ตามลำดับรุ่น นายควรเรียกลุงหลินว่าคุณปู่ แล้วลูกชายของลุงหลินก็คือลุงน้อยของนาย”

“ลำดับรุ่นนี่...ผมอายุมากกว่าเขานะ...แต่เพลงนี้ดีมาก ผมชอบมาก!”

“ลูกชาย!”

เสียงของแม่จริงจังมาก “ลุงหลินมีบุญคุณกับครอบครัวเรา นายอย่าทำให้เพลงของเขาผิดหวังนะ!”

“ไม่มีทางครับ”

หลินโส่วจัวรับปาก “ตอนพ่อผ่าตัด ลุงหลินเป็นคนให้เงิน เรื่องนี้ผมจำได้ดี!”

...

หลังจากหลินจือไป๋พบกับนักร้องที่พอใจแล้ว เขาคุยกับวิศวกรเสียงเกี่ยวกับงานบันทึกเสียงที่ต้องทำต่อ จากนั้นก็เดินดูแผนกเพลงที่สิบสามจนกระทั่งพี่สาวเลิกงานแล้วกลับบ้านด้วยกัน

ขณะขับรถกลับบ้าน

หลินซีถาม “สุดท้ายเจอนักร้องที่พอใจไหม?”

“เจอแล้ว”

“มีประสิทธิภาพดีนะ”

“เดี๋ยวอัดเพลงเสร็จให้พี่ฟัง”

“ได้สิ”

หลินซีดื่มชานมที่วางอยู่ในรถ “วันนี้นายเข้าไปสัมผัสบรรยากาศบริษัทแล้วรู้สึกยังไง?”

“ทุกคนยุ่งมาก”

“นั่นเป็นเรื่องปกติในบริษัท เพราะเฉินฮวามีแผนกเพลงทั้งหมดยี่สิบแผนก การแข่งขันเรื่องผลงานจึงรุนแรง แผนกต่างๆ สามารถดึงตัวคนเก่งไปได้ คุณปู่ชอบวัฒนธรรมแบบนี้”

หลินจือไป๋พยักหน้า

สำหรับผู้บริหารระดับสูงของบริษัท นักร้องและนักแต่งเพลงถ้าไม่ออกจากบริษัท จะไปทำงานในแผนกไหนก็ได้

“แต่พี่เป็นผู้จัดการแผนกเพลงที่สิบสาม”

หลินซีขับรถขึ้นทางยกระดับแล้วพูดต่อ

“นักแต่งเพลงและนักร้องที่เก่งเป็นกำลังสำคัญของแผนก พี่พึ่งพาผลงานของพวกเขา

“ดีที่นักแต่งเพลงระดับทองในแผนกมีความสัมพันธ์ดีกับพี่ แผนกอื่นจึงดึงตัวไปไม่ได้ นักร้องก็เช่นกัน เพราะพวกเขามักจะทำงานกับนักแต่งเพลงนานๆ โดยมีนักแต่งเพลงเป็นผู้นำ

“ถ้านักแต่งเพลงและนักร้องสำคัญของแผนกพี่ออกไป ผลงานของพี่ก็จะแย่

“ถ้าผลงานตกต่ำต่อเนื่อง พี่อาจถูกลดตำแหน่ง แม้แต่คุณอา ถ้าผลงานไม่ดี ก็ต้องรับแรงกดดันและอาจถูกลดตำแหน่งเช่นกัน”

ไม่แปลกที่พ่อไม่เป็นหัวหน้าในบริษัท

หลินจือไป๋ถาม “แล้วใครมีอำนาจตัดสินใจ?”

หลินซีตอบด้วยรอยยิ้ม “อำนาจตัดสินใจของเฉินฮวาอยู่ที่คุณปู่ แต่คุณปู่เป็นผู้นำที่ไม่มีความชอบส่วนตัว ถ้าคุณทำงานดีเขาก็ให้โบนัสและเลื่อนตำแหน่ง ถ้าคุณทำงานไม่ดี ลูกชายแท้ๆ ก็จะถูกด่าและลดตำแหน่ง

“แต่จะว่าไป”

“บริษัทเป็นเหมือนสังคมขนาดย่อม มีการแข่งขันก็ต้องมีความร่วมมือ ไม่มีมิตรแท้และศัตรูถาวร แน่นอนว่ายกเว้นบางคน”

หลินจือไป๋ยิ้ม

เขารู้ว่าพี่สาวหมายถึงใคร

ในเมื่อคุณปู่ดูที่ผลงานไม่ใช่ที่คน การทำภารกิจก็จะง่ายขึ้น

การแย่งชิงสิทธิ์สืบทอดเฉินฮวาไม่สามารถทำได้ด้วยการเรียนดีในห้องเรียนทุกวัน นอกจากนี้การฟื้นฟูร่างกายก็ไม่ได้หมายความว่าบาดแผลในใจก็หายดี ยังมีบางเรื่องที่ต้องสะสาง

ที่บ้านใหญ่ในปีนั้น

กลุ่มคนที่เกือบทำลายชีวิตของเขา

หลินจือไป๋จะให้อภัยพวกเขา แต่ต้องหลังจากที่แขวนคอพวกเขาก่อน