(อ่านฟรีจนจบ) บ้าไปแล้ว! นายมันไม่ใช่จิตแพทย์เลยสักนิด! · khram
ตอนที่ 162
บทที่ 162 ชายใจกล้าผู้กล้าขู่สตรีมเมอร์
"แกนี่เองสินะที่เป็นหมอเฉิน ดูเหมือนจะแน่จริงนะ"
ชายหนุ่มคนหนึ่งลุกตัวตรงขึ้นมา พร้อมโอบแขนกอดหญิงสาวสองคนที่นั่งอยู่ข้างๆ
เขามองไปที่หน้าจอด้วยสีหน้าหยิ่งยโส
พูดจบ ชายหนุ่มก็สั่งเด็กเสิร์ฟที่ถือโทรศัพท์อยู่ ให้เอาโทรศัพท์เข้ามาใกล้ๆ
"เก่งจริงไม่ถึงขนาดนั้นหรอก แค่คนธรรมดา" เฉินหยูตอบยิ้มๆ
"เชอะ!"
ชายหนุ่มยิ้มแบบไม่จริงใจแล้วพูดว่า "ทำให้แพลตฟอร์มลงทุนโฆษณาให้ได้แบบนี้ ยังจะบอกว่าไม่เก่งอีกเหรอ"
"ฉันน่ะ ชอบเป็นเพื่อนกับพวกเก่งๆ แบบแกที่สุดเลย"
"ลองบอกมาหน่อยสิ ว่าแกต้องเสียอะไรไปบ้าง ถึงได้ให้เจ้าของแพลตฟอร์มยอมโปรโมตให้แบบนี้"
"ถ้าช่วยคลายความสงสัยของฉันได้ ฉันจะไม่ลืมตอบแทนแกแน่"
พูดจบ ชายหนุ่มก็ดื่มไวน์แดงจากแก้วที่หญิงสาวข้างกายป้อนให้
เฉินหยูตอบด้วยรอยยิ้มบางๆ "ดูเหมือนคุณจะเข้าใจผิดไปเรื่องหนึ่งนะ"
"ผมมีหน้าที่รักษาคนไข้ ไม่ใช่มาตอบคำถามเรื่องซุบซิบของคนไข้"
"พูดถึงอาการ คุณน่ะอาการหนักมากแล้ว"
"ถ้าไม่รีบรักษา ชีวิตคุณอาจจะอยู่ได้อีกไม่นาน"
"เลิกหลอกคนอื่นได้แล้ว ฉันรู้ตัวดีว่าร่างกายฉันยังแข็งแรง"
"ฉันน่ะเป็น จอมยุทธ์หอกเงิน ไม่ได้เรียกกันเล่นๆ หรอกนะ!"
ทันทีที่เขาพูดจบ สาวๆ ข้างกายก็แสดงท่าทีเขินอาย
"เฮ้ย หมอนี่ตั้งชื่อในเกมแบบนี้จริงๆ ด้วย"
"ทำไมฉันถึงรู้สึกอยากกระโจนเข้าจอไปตบหน้ามันสักที"
"ไม่ต้องสงสัย เพราะฉันเองก็อยากทำเหมือนกัน"
"นี่มันเกินไปละ หมอนี่คือที่สุดของพวกหัวสูงไร้ยางอาย!"
"แบบนี้ต้องเรียกว่าหอกเงินกลายเป็นหอกเทียม แล้วล่ะ"
"แค่ดูยังขยะแขยง คนแบบนี้ไม่น่าเกิดมาได้เลย!"
เหล่าคนดูใหม่ในไลฟ์ต่างพากันล้อเลียนชายหนุ่ม แต่คนดูเก่าๆ ก็ถึงกับอึ้ง
ดูไลฟ์ของเฉินหยูมาตั้งนาน นี่เป็นครั้งแรกที่ได้เจอคนกร่างที่กล้าท้าทายเขาแบบนี้
ชายหนุ่มที่มีชื่อในเกมว่า "จอมยุทธ์หอกเงิน" ยังคงพูดด้วยน้ำเสียงอวดดี
"หมอเฉิน พวกคนในไลฟ์นี่ชมแกกันใหญ่เลยนะ"
"ไม่ว่าจะเป็นพยากรณ์อนาคต ไล่ผี หรือแม้แต่ไลฟ์แก้คดี เหมือนแกจะทำได้ทุกอย่างเลยสิ"
"แต่ฉันไม่เชื่อ!"
"เอางี้มั้ย แกลองจับผีให้ฉันดูสักตัวสิ"
"แค่ตัวเดียวก็พอ!"
เขาท้าทายพร้อมชูนิ้วกลาง
"ถ้าแกทำได้ ฉันจะให้รางวัลแก 200 ของขวัญเลย!"
หลังจากที่ชายหนุ่มพูดจบ เสียงหัวเราะดังสนั่นไปทั่วห้อง
"ดูเหมือนบ้านคุณจะรวยมากเลยนะ" เฉินหยูพูดด้วยน้ำเสียงสนุก
"อันนี้แกพูดถูก บ้านฉันน่ะมีเงินเยอะมาก เยอะจนใช้กี่ชาติก็ไม่หมด!"
"เลิกพล่ามได้แล้ว รีบจับผีให้ฉันดูหน่อย!"
"ผีนี่มันหน้าตาเหมือนในหนังเป๊ะๆ ใช่มั้ย น่ากลัว ฟันเขี้ยวยาวแบบนั้น?"
เฉินหยูตอบกลับด้วยรอยยิ้ม "คุณอยากเห็นผีใช่ไหม? ไม่ต้องไปหาไกลหรอก ในห้องนี้ก็มีอยู่ตัวหนึ่ง"
"หืม?"
จอมยุทธ์หอกเงินหันมองไปรอบๆ ห้องด้วยความสงสัย
"เฮ้ย! แกหลอกฉันนี่ ไม่มีผีสักตัวในนี้หรอก!"
จอมยุทธ์หอกเงินตะโกนด้วยความโมโห
"ก็คุณนั่นแหละ"
เฉินหยูพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา "เมื่อเทียบกับพวกผีร่อนเร่ในหนัง คุณน่ะเหมือนผีมากกว่าอีก แถมยังเป็นผีที่ชั่วร้ายสุดๆ ด้วย"
"แกกล้าว่าฉันงั้นเหรอ!"
จอมยุทธ์หอกเงินลุกพรวดขึ้นมา ชี้หน้าจอด้วยท่าทีเกรี้ยวกราด
"ไอ้เฉิน อย่าคิดว่ามีพวกคนดูมาชื่นชมแกเยอะ แล้วแกจะกลายเป็นยอดคนขึ้นมาได้"
"บ้านฉันก็อยู่ในหางโจวเหมือนกันนะ ถ้าฉันอยากหาแก แค่ไม่กี่นาทีก็หาเจอแล้ว!"
"ตอนนี้ฉันโคตรจะโมโหเลย แกรีบหาวิธีทำให้ฉันพอใจซะ ไม่งั้นแกได้เจอดีแน่!"
จอมยุทธ์หอกเงินแสดงท่าทีข่มขู่ ถ้าเฉินหยูอยู่ตรงหน้า เขาคงเรียกคนมาทำร้ายไปแล้ว
"สิ่งที่คุณชอบที่สุด คงหนีไม่พ้นการทำเรื่องเลวร้ายแล้วไม่มีใครเอาผิดคุณได้"
"ยิ่งเห็นคนที่เป็นเหยื่อของคุณเจ็บปวดมากเท่าไหร่ คุณก็ยิ่งสะใจมากเท่านั้น"
"ผมพูดถูกไหม?"
จอมยุทธ์หอกเงินหน้าถอดสีทันที จ้องหน้าจอด้วยสายตาเย็นยะเยือก
เฉินหยูพูดต่ออย่างใจเย็น "ตอนเด็กๆ คุณเกิดในครอบครัวธรรมดาและนิสัยยังค่อนข้างดี"
"แต่พอพ่อคุณเริ่มทำธุรกิจ นิสัยคุณก็เริ่มเปลี่ยนไปเรื่อยๆ"
"โดยเฉพาะไม่กี่ปีที่ผ่านมา ธุรกิจที่บ้านคุณใหญ่ขึ้น นิสัยคุณก็ยิ่งแย่ลงทุกวัน"
"คุณชอบอะไรก็ต้องได้สิ่งนั้นมาโดยไม่สนใจวิธีการ"
"ตอนม.ปลาย คุณบังคับให้พ่อซื้อรถสปอร์ตให้ และวันแรกที่เอาออกไปขับก็ชนท้ายรถคันหนึ่ง"
"คุณไม่มีใบขับขี่ แถมยังเมาขับ ซึ่งเป็นความผิดของคุณเต็มๆ แต่คุณกลับโยนความผิดให้คู่กรณี"
"...และคุณยังใช้ไม้เบสบอลทุบพวกเขา จนเลือดอาบไปทั้งตัว!"
เฉินหยูเล่าถึงความชั่วของจอมยุทธ์หอกเงินด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น
คนดูในไลฟ์ต่างพากันขนลุกและตกตะลึง พากันคิดว่าแบบนี้ยังเรียกว่ามนุษย์ได้อีกเหรอ?
เฉินหยูเล่าด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบถึงเรื่องเลวร้ายที่ จอมยุทธ์หอกเงิน เคยทำไว้
จนทำให้ผู้ชมในไลฟ์ต่างรู้สึกขนลุกขนพอง
“คนแบบนี้ยังเรียกว่ามนุษย์ได้อยู่เหรอ?”
“แค่มัธยมปลายปีสองยังโหดขนาดนี้ โตไปจะขนาดไหน?”
“น่าสนใจดีนี่”
จอมยุทธ์หอกเงินเก็บสีหน้าเย็นชากลับไป เปลี่ยนมาเป็นท่าทีไม่แยแส
“ใช่ เรื่องที่นายพูด ฉันเป็นคนทำเอง”
“ค่าชดใช้ก็จ่ายไปแล้ว พ่อแม่คู่นั้นก็เซ็นเอกสารยอมความไปแล้ว”
“แล้วนายจะทำอะไรได้ล่ะ? จะแจ้งตำรวจมาจับฉันเหรอ? ฮ่าๆ อย่าตลกไปหน่อยเลย”
จอมยุทธ์หอกเงินยิ่งแสดงท่าทีโอหังมากขึ้นกว่าเดิม
ยอมรับอย่างหน้าตาเฉยว่าเป็นคนทำร้ายร่างกายคู่นั้นเอง
แถมยังเล่ารายละเอียดตอนทำร้ายพวกเขาอย่างละเอียดยิบ
ผู้ชมในไลฟ์ต่างตะลึงงัน
“นรกว่างเปล่าเพราะปีศาจลงมาเดินเล่นบนโลกมนุษย์ชัดๆ”
ตอนแรกคิดว่าจอมยุทธ์หอกเงินเป็นแค่ลูกคนรวยนิสัยเสียเท่านั้น
ไม่นึกว่าจะเป็นอสุรกายที่มีชีวิตอยู่จริง
เฉินหยูพูดอย่างใจเย็นว่า: “ปีที่แล้ว นายกับเพื่อนฝูงออกไปดื่มกัน แล้วนายก็เล็งพนักงานหญิงในคลับแห่งหนึ่งเข้า”
“ยื่นเงินห้าหมื่นให้นางไปนอนด้วย แต่พนักงานกลับสาดน้ำใส่หน้านาย”
“ความโหดร้ายในตัวนายเลยถูกกระตุ้นขึ้นมาอีก”
“นายทุบตีเธอต่อหน้าเพื่อนฝูงอย่างโหดเหี้ยม”
“และเมื่อเธอหมดแรงต่อต้าน นายก็ลากเธอเข้าไปข่มขืนในห้องวีไอพี”
“เจ้าของคลับเป็นเพื่อนของพ่อนาย รู้ว่านายเป็นแก้วตาดวงใจของบ้านนาย ก็รีบเข้ามาช่วยปิดเรื่อง”
“หลอกล่อขู่เข็ญไม่ให้เธอไปแจ้งความ”
“หลังจากนั้น พ่อนายก็ตามไปข่มขู่พ่อแม่ของพนักงานหญิงคนนั้นต่อ”
“ทั้งสองเป็นคนชนบทที่ซื่อสัตย์ คิดว่าสู้คนรวยไปก็ไม่มีทางชนะ”
“สุดท้ายเลยรับเงินจากบ้านนาย แล้วเลือกที่จะเก็บเรื่องนี้ไว้กับตัว”
เฉินหยูยังพูดไม่ทันจบ เพื่อนๆ ในห้องวีไอพีต่างพากันกลัวจนตัวสั่น
รีบพูดเกลี้ยกล่อมจอมยุทธ์หอกเงินว่า ให้รีบจบการไลฟ์นี้เถอะ
ถ้าปล่อยให้เฉินหยูพูดต่อไปจะเกิดเรื่องใหญ่แน่
“เวรเอ๊ย!”
จอมยุทธ์หอกเงินพูดอย่างเหี้ยมเกรียมว่า: “กลัวอะไรล่ะ? พวกนายลืมแล้วเหรอว่าบ้านฉันทำธุรกิจอะไรอยู่?”
“การปิดข่าวมันเรื่องง่ายนิดเดียวสำหรับพ่อฉัน”
