สำหรับหลินโส่วจัว นักร้องหนุ่มคนนี้ ความประทับใจของทุกคนมาจากเพลง "ดับทุกข์" ซึ่งเปิดตัวเมื่อปลายเดือนสิงหาคม จนถึงตอนนี้ผ่านมาแค่สี่เดือนกว่า ๆ แต่ยังคงเป็นเพลงยอดนิยมที่ฮิตถล่มทลาย และมีอัตราการร้องตามใน KTV สูงมาก แสดงให้เห็นถึงความนิยมที่ไม่มีปัญหาใด ๆ ในการถ่ายทอดสู่คนฟัง

นี่เป็นทั้งข้อได้เปรียบและข้อเสียเปรียบของหลินโส่วจัว

เขายังเด็กเกินไปและมีผลงานเพียงเพลงเดียวที่เป็นหลักประกัน ซึ่งอาจไม่เพียงพอที่จะสร้างความคาดหวังให้กับผู้ชมได้มากนัก โดยเฉพาะเมื่อเปรียบเทียบกับนักร้องก่อนหน้า ทั้งหมดนั้นเป็นสายคุณภาพแท้จริง แม้แต่นักร้องหญิงคนก่อนหน้าที่อายุน้อยพอกันก็ยังมีประสบการณ์บนเวทีมากมาย การที่หลินโส่วจัวเข้ามาร่วมกลุ่มนี้ เขาดูเหมือนคนธรรมดาที่ไปเจอกับนักแสดงระดับตำนาน ทำให้ผู้ชมอดไม่ได้ที่จะลุ้นและสงสัยว่าเขาจะทำได้ดีหรือไม่

ทำได้หรือไม่? เดี๋ยวก็รู้

หลินโส่วจัวไม่ได้พูดอะไรมาก หลังจากขึ้นเวทีเขาก็หลับตา

ทันใดนั้น วงดนตรีก็เริ่มเล่นอินโทรด้วยเปียโน

ผ่านไปไม่กี่วินาที หลินโส่วจัวลืมตาขึ้นพร้อมกับเสียงร้องที่แฝงความลึกซึ้ง หนักแน่น และแหบเล็กน้อย:

“คนอย่างฉันที่ยอดเยี่ยมขนาดนี้

ควรจะมีชีวิตที่เปล่งประกายตลอดกาล

ทำไมผ่านมาสองสิบกว่าปี

ยังล่องลอยอยู่ในทะเลผู้คน…”

บนจอใหญ่ด้านหลังเวทีเริ่มแสดงเนื้อเพลงและคำบรรยาย

เนื้อเพลงเรียบง่าย ท่วงทำนองที่ค่อย ๆ บรรยายความรู้สึก ไม่เร่งรีบ แต่สร้างบรรยากาศที่ชัดเจน ทำให้ผู้ชมที่นั่งอยู่แสดงสีหน้าแปลกใจ และอดไม่ได้ที่จะคิดถึงความหมายของเนื้อเพลงที่กำลังเล่าเรื่อง

"เพลงอะไรเนี่ย?"

"ไม่เคยฟังมาก่อน"

"เพลงใหม่!"

"เพลงใหม่ของไป่ตี้!"

"จอใหญ่เขียนไว้แล้ว!"

"แต่งเนื้อร้อง แต่งทำนอง และเรียบเรียงโดยไป่ตี้!"

"น่าสนใจแฮะ"

"สไตล์คล้าย ๆ กับ 'ดับทุกข์' แต่มันไม่เหมือนกันเลย ท่วงทำนองแตกต่างโดยสิ้นเชิง สิ่งที่เหมือนคือเนื้อเพลงที่ทำให้คนสะท้อนใจ"

ในระหว่างที่ผู้ชมพูดคุย เสียงร้องของหลินโส่วจัวก็ยังคงดำเนินต่อไป

หลินโส่วจัวราวกับกำลังพูดกับตัวเอง เขาจมดิ่งอยู่ในโลกของเขา แบ่งปันความรู้สึกโดยไม่ได้ตั้งใจ

“คนอย่างฉันที่ฉลาดขนาดนี้

ควรจะบอกลาความไร้เดียงสานานแล้ว

ทำไมยังเอาความรักครั้งหนึ่ง

ไปแลกกับบาดแผลทั้งชีวิต…”

ตั้งแต่ยังเด็ก หลินโส่วจัวเคยคิดว่าเขาเป็นคนที่แตกต่างจากคนอื่นอย่างสิ้นเชิง

แต่เมื่อโตขึ้น เขาเริ่มตระหนักว่าเขาอาจจะไม่ได้พิเศษขนาดนั้น ความรู้สึกที่กลมกลืนไปกับฝูงชนทำให้เขารู้สึกไม่สบายใจ เขาไม่ยอมแพ้ แต่ก็ไม่สามารถทำอะไรได้มากไปกว่านั้น เขาเคยพยายามหนีจากสถานการณ์ปัจจุบัน แต่ก็ไม่รู้ว่าจะไปที่ไหน

หลินโส่วจัวดีใจที่อาจารย์ไป่ตี้เขียนเพลงนี้ขึ้นมา

เพลงนี้ถ่ายทอดความรู้สึกของเขา ความเข้าใจของเขา และความรู้สึกของคนธรรมดาอีกมากมายในโลกนี้

ใช่แล้ว เพลงนี้ไม่ได้พูดถึงหลินโส่วจัว หรือจะพูดว่า ทุกคนก็คือหลินโส่วจัว

ผู้คนล้วนเคยมีช่วงเวลาแบบนี้ ที่คิดว่าตัวเองคือตัวเอกของโลกใบนี้

โลกนี้มีอยู่และหมุนเพราะตัวเอง แต่มุมมองเช่นนี้มักถูกทำลายเมื่อเราต้องเผชิญหน้ากับความไม่อาจหลีกเลี่ยงได้ในชีวิต

ผู้ชมในที่นั่งค่อย ๆ เงียบลง

ไม่มีใครพูดคุยกันอีกต่อไป พวกเขาเพียงแค่มองไปที่ร่างบนเวทีและฟังเพลงที่แตกต่างจากเพลงก่อนหน้าอย่างสิ้นเชิง

“คนอย่างฉันที่สับสน

คนอย่างฉันที่แสวงหา

คนอย่างฉันที่ใช้ชีวิตอย่างไร้จุดหมาย

คุณเคยเจอคนแบบนี้กี่คน…”

ขณะที่เสียงร้องและเนื้อเพลงยังคงดำเนินต่อไป หัวใจของผู้ชมก็ค่อย ๆ ถูกกระทบ

ถ้าหากก่อนหน้านี้ทุกคนได้ยินเสียงสูงและถูกดึงเข้าสู่ความรู้สึกที่เร่าร้อน เพลงนี้ก็ใช้ความเรียบง่ายดึงพวกเขากลับมายังความจริง

ใช่แล้ว

พวกเราส่วนใหญ่มักสับสนและใช้ชีวิตอย่างไร้จุดหมาย พยายามหนีจากปัจจุบันแต่ไม่รู้จะไปทางไหน

โดยเฉพาะผู้ชมที่ยังอายุน้อย

คนเหล่านี้อาจเพิ่งก้าวออกจากโรงเรียน หรือกำลังจะสำเร็จการศึกษาจากมหาวิทยาลัย หลังจากอำลาช่วงชีวิตในรั้วโรงเรียน แล้วอนาคตของพวกเขาอยู่ที่ไหนกัน?

เมื่อเข้าใจเนื้อเพลง พวกเขาก็เริ่มตระหนักว่าตัวเองเริ่มมีความเฉยชาในชีวิต

ความรู้สึกที่หลอมรวมไปกับฝูงชน แม้แต่คนที่ใช้ชีวิตอย่างไม่ยึดติดก็ยังอดรู้สึกไม่พอใจไม่ได้

“คนอย่างฉันที่ธรรมดา

ไม่เคยชอบแกล้งทำเป็นลึกซึ้ง

แต่ทำไมพอได้ฟังเพลงเก่า

กลับเผลอใจสั่นไหว…”

เมื่อเพลงดำเนินมาถึงจุดนี้ แม้แต่ผู้ชมวัยกลางคนก็มองเวทีด้วยสายตาที่อ่อนโยนขึ้น ยิ่งอายุมากเท่าไร พวกเขายิ่งยอมรับความเฉยชาและธรรมดาของตัวเองได้ง่ายขึ้น แต่ก็เหมือนที่เนื้อเพลงบอกไว้ พวกเราอาจไม่ใช่คนลึกซึ้งอะไร แต่เมื่อได้ฟังเพลงเก่า ๆ เราก็อดใจลอยไม่ได้

เหมือนกับเพลงเก่าที่เซี่ยอวี่หลงร้องก่อนหน้านี้

ตอนแรกทุกคนฟังเพราะเวทีและพลังเสียงของนักร้อง แต่เมื่อถึงตอนท้ายที่ทั้งห้องเริ่มร้องตาม ใครจะสนว่าการแสดงของนักร้องเป็นอย่างไร?

มันก็แค่ความรู้สึกคิดถึงเวลาที่ผ่านไป

มันก็แค่ความรู้สึกเสียดายสิ่งที่เปลี่ยนแปลงไป

มันก็แค่เพลงที่ทำให้หัวใจทุกคนสะเทือน เหมือนตอนนี้ที่คิดถึงเรื่องราวของตัวเอง แม้เรื่องราวของคนส่วนใหญ่จะจบลงในแบบคล้ายกันก็ตาม

“คนอย่างฉันที่ขี้ขลาด

ไม่เคยทำอะไรแบบเต็มที่

แต่ทำไมครั้งหนึ่งก็เคย

อยากจะเสี่ยงเพื่อใครสักคน…”

เสียงของหลินโส่วจัวค่อย ๆ ลากยาว ท่อนฮุคกลับมาอีกครั้ง พร้อมกับอารมณ์ที่เข้มข้นขึ้นเรื่อย ๆ

เพลงนี้อาจไม่หวือหวาเท่า ดับทุกข์ แต่ด้วยเนื้อร้องที่เรียบง่ายและจริงใจ กลับสะกิดใจผู้ฟังได้ลึกซึ้ง ทุกประโยคของเพลงเหมือนสะท้อนความรู้สึกของผู้ฟังจำนวนมาก

เพราะสุดท้ายแล้ว... ใครบ้างที่ไม่เคยทำอะไรสุดตัวเพื่อใครสักคน?

ว่ากันว่า "สิบปีดื่มน้ำแข็งยังไม่อาจดับเลือดร้อน" แต่ในความเป็นจริง คนส่วนใหญ่ไม่ได้มีเลือดร้อนมากมายขนาดนั้น ความขลาดกลัวกลับเป็นสิ่งที่พบได้บ่อยกว่า เพียงแต่ไม่ว่าคุณจะขลาดแค่ไหน ก็ย่อมเคยมีช่วงเวลาที่ใจกล้าขึ้นมาบ้าง

ถ้าจะพูดให้ดูอ่อนไหวก็คงประมาณว่า:

ในชีวิตนี้ คุณเคยเสี่ยงชีวิตเพื่อใครไหม?

"คนโดดเดี่ยวแบบฉัน

คนโง่เขลาแบบฉัน

คนที่ไม่ยอมแพ้ต่อความธรรมดาแบบฉัน

โลกนี้จะมีสักกี่คน..."

บรรยากาศในงานเงียบงันลงอย่างเห็นได้ชัด มีผู้ฟังบางคนเริ่มน้ำตาคลอ

แสงไฟบนเวทีอ่อนโยนมาก ขณะที่ หลินโส่วจัว ยืนอยู่ตรงนั้นโดยไม่มีท่าทางอะไรเกินจำเป็น สีหน้าของเขาสอดคล้องกับผู้ชมเป็นหนึ่งเดียวกัน

เราเป็นคนธรรมดาที่ไม่ยอมรับความธรรมดา เป็นคนโดดเดี่ยวที่โง่เขลา

เวทีนี้อาจต้องการเสียงสูงที่ทรงพลัง หรือการแสดงที่ชวนหวนระลึกถึงอดีต บางครั้งก็ต้องการความสามารถอันน่าทึ่งเพื่อแสดงให้เห็นถึงศักยภาพอันมืออาชีพ หรือการนำเสนอที่เป็นเอกลักษณ์เพื่อแสดงความหลากหลายของดนตรี

แต่เวทีนี้ยังต้องการใครบางคนแบบหลินโส่วจัว ผู้ที่ร้องอย่างเบาๆ พูดอย่างนุ่มนวล และปลอบประโลมจิตใจของผู้คนอย่างเงียบงัน

"คนแปลกประหลาดแบบฉัน

จะมีใครรู้สึกเจ็บปวดแทนฉันบ้างไหม?"

ความจริงใจและความเรียบง่ายเป็นอาวุธที่ทรงพลังที่สุด บนเวทีเพลงของโลก เพลงที่เข้าถึงใจคนมีมากมาย แต่มีเพียงไม่กี่เพลงที่สัมผัสหัวใจคนได้ลึกซึ้ง

จะมีใครรู้สึกเจ็บปวดแทนฉันไหม?

นี่คงเป็นความปรารถนาสากลของมนุษย์ เพลงนี้จึงเข้าถึงจิตใจผู้คนได้ง่าย เช่นเดียวกับตอนจบอันแสนเรียบง่ายของหลินโส่วจัวที่บาดลึกเข้าไปในความรู้สึกของทุกคน:

"บางทีคุณอาจค้นพบว่า

คุณก็เป็นคนแบบฉัน..."

ผู้ชมบางคนถึงกับน้ำตาไหลเงียบๆ

คนที่คุ้นเคยกับ ดับทุกข์ จะพบว่าเพลงนั้นสะท้อนถึงความอดทนอดกลั้นต่อชีวิต

แต่เพลงนี้ คนอย่างฉัน กลับเป็นการเยาะเย้ยตัวเองหลังผ่านเรื่องราวชีวิตไปแล้ว มันบอกเล่าความเป็นคนที่ไม่ยอมรับความธรรมดา ใฝ่ฝันถึงบทกวีและดินแดนอันไกลโพ้น แต่สุดท้ายกลับธรรมดาดั่งเดิม

ชีวิตของเรา ล้วนเหมือนกันในความธรรมดา

บรรยากาศในห้องส่งนิ่งเงียบ

หลินโส่วจัวเอ่ยขึ้นเบาๆ:

ฉันคือนักร้อง หลินโส่วจัว

นี่ไม่เพียงแค่ชื่อรายการ แต่ยังเป็นคำพูดจากหัวใจของนักร้องทุกคน ผู้ชมที่เคยได้ยินประโยคนี้ซ้ำจากนักร้องคนอื่นๆ ในรายการ เริ่มตระหนักถึงความหมายลึกซึ้งของคำสี่คำนี้

ต่อมา เสียงปรบมือดังลั่น!

เสียงกรี๊ด เสียงโห่ร้องดังกึกก้อง!

"หลินโส่วจัวเก่งมาก!"

"แม้จะอยู่ท่ามกลางนักร้องระดับเทพ เขาก็ไม่ด้อยไปกว่าใครเลย วันนี้ได้มาดูถือว่าคุ้มมาก!"

"ทุกคนเก่งหมดเลย!"

"นี่แหละพลังของนักร้องมืออาชีพ!"

คุณอาจพูดได้ว่านักร้องเหล่านี้ส่วนใหญ่เคยตกยุค หรืออายุเริ่มมากแล้ว แม้แต่ จางซีหยาง ก็เพิ่งกลับมาโด่งดังอีกครั้งไม่นาน

แต่สิ่งที่คุณปฏิเสธไม่ได้ก็คือ พวกเขายังคงทรงพลัง!

พวกเขาอาจไม่ได้คว้ารางวัลมากมายเหมือนราชาและราชินีเพลง แต่พวกเขาก็คือ "ราชาที่ไร้มงกุฎ" แห่งวงการเพลง!

"ไอเดียรายการนี้โคตรเจ๋ง!"

"การรวมตัวของนักร้องที่เคยรุ่งโรจน์ แม้ตอนนี้อาจเงียบไปบ้าง แต่ฝีมือกลับน่าทึ่งยิ่งกว่าเดิม ผลลัพธ์มันทรงพลังเกินบรรยาย!"

"รายการเพลงแข่งขันอื่นๆ กลายเป็นรองหมด!"

"พวกเขาคือเสาหลักแห่งวงการเพลง ทุกคนล้วนระดับกรรมการอยู่แล้ว รายการนี้ไม่ต้องการกรรมการเลยด้วยซ้ำ!"

"ยอดเยี่ยมมาก!"

"ใครบอกว่าผังรายการนี้ไม่อลังการ ลองฟังพวกเขาร้องเพลง แล้วคุณจะไม่สนใจชื่อเสียงปัจจุบันของพวกเขาอีกเลย!"

ไม่มีกรรมการ!

ไม่มีพิธีกร!

ไม่มีการโต้ตอบใดๆ!

รายการนี้ไม่เสียเวลาไปกับสิ่งฟุ่มเฟือย นักร้องแค่ขึ้นเวทีร้องเพลงหนึ่งเพลง จากนั้นก็ลงไป

ผลลัพธ์ล่ะ?

นักร้องเหล่านี้ใช้แค่เสียงเพลงก็สามารถชนะใจทุกคนได้อย่างหมดจด!

ก่อนเริ่มรายการ ทีมงานแจ้งผู้ชมทุกคนว่า หลังฟังจบพวกเขาจะต้องโหวตให้นักร้องที่ชื่นชอบที่สุด ตัวผู้ชมเองจะเป็นกรรมการของรายการ ซึ่งในตอนนั้นทุกคนฟังแล้วไม่ได้คิดอะไร คิดแค่ว่าจะโหวตให้คนที่ชอบก็พอ

แต่ตอนนี้

ทุกคนรู้สึกหนักใจและสับสนอย่างมาก แม้กระทั่งไม่กล้าพูดว่าตัวเองชอบใครที่สุด!

"โหวตยังไงดี?"

"ชอบตั้งหลายคน!"

"ก่อนหน้านี้ดูรายการแนวๆ นี้ เห็นกรรมการพูดว่าชอบทุกคน เลือกไม่ถูก คิดว่าแค่พูดเอาใจ แต่พอวันนี้ต้องโหวตเองจริงๆ ก็ไม่รู้จะเลือกใครดี แต่ละคนโคตรเก่ง!"

"เครียดจัง!"

"โหวตยากมาก!"

"มีแค่สามคะแนนเอง ชอบตั้งสี่คน!"

"ของฉันหนักกว่าอีก ชอบห้าคน!"

"ฉันชอบหกคนเลย จะให้ทำยังไง!"

"ฮ่าๆๆ"

"พวกเธอนี่หลายใจจริง!"

"ไม่เหมือนฉัน ใจฉันแตกเป็นเจ็ดส่วน ชอบทุกคนเลย!"

"เลือกไม่ถูกจริงๆ!"

ผู้ชมไม่คาดคิดว่าตัวเองจะต้องมาลังเลขนาดนี้

แต่ละคนโหวตได้เพียงสามคะแนนเท่านั้น

ซึ่งหมายความว่าไม่ว่าคุณจะโหวตให้ใคร อีกสี่คนที่เหลือจะถูกคุณมองข้าม

หรือจะพูดอีกอย่างว่า

ผู้ชมเกือบทุกคนต่างชื่นชอบนักร้องอย่างน้อยสามคนขึ้นไป แต่ก็มีเพียงสามคะแนนให้ตัดสินใจ...

สุดท้ายก็ต้องกัดฟันเลือก

หลังโหวตเสร็จ หลายคนยังรู้สึกผิดกับตัวเอง

หลินจือไป๋เห็นบางคนถึงกับกลับมาถามทีมงานว่า:

"เปลี่ยนคะแนนได้ไหม?"

หลินจือไป๋เองก็ลังเล แต่ในที่สุดเขาเลือกให้สามคะแนนของเขาแก่ จางซีหยาง เซี่ยอวี่หลง และ หลินโส่วจัว แม้ในใจจะอยากโหวตให้ เยว่ซานหลาน เช่นกัน...

นี่คือสามอันดับที่เขาคาดไว้

อย่างไรก็ตาม หลินจือไป๋คิดว่าผลลัพธ์ของการแข่งขันวันนี้อาจคาดเดาได้ยาก เพราะความลังเลของผู้ชมแต่ละคนอาจนำมาซึ่งความไม่แน่นอนสูง