ไม่แปลกใจเลยที่ "ต้านี" จะเต็มไปด้วยความเคียดแค้น

ต่างจากความอบอุ่นที่หาได้ยากใน บทกวีแห่งมุมอุ่นแดด

เรื่องราวที่ชื่อ สามีภรรยาที่พลัดพราก ซึ่งเป็นผลงานอีกชิ้นหนึ่งของ "ปู๋เย่โหว" กลับเต็มไปด้วยบรรยากาศที่หนักอึ้งและมืดมนอย่างที่เขาชอบสร้างขึ้น

เรื่องราวนี้แฝงไปด้วยความชั่วร้ายและความพิศวง

เล่าเรื่องผ่านมุมมองบุคคลที่หนึ่ง

ฉันเป็นเด็กคนหนึ่ง

ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ที่พ่อกับแม่มองไม่เห็นกันและกัน แต่ฉันกลับมองเห็นพ่อและแม่พร้อมกันได้

ทำไมถึงเป็นแบบนี้?

เรื่องเริ่มต้นจากวันที่พ่อกับแม่ตัดสินใจจะเป่ายิ้งฉุบว่าใครจะเป็นคนเอาของไปให้ลุง

ทั้งคู่ต่างขี้เกียจ ไม่อยากออกไปข้างนอก แต่ไม่มีใครยอมแพ้

วันถัดมา

มีข่าวใหญ่รายงานว่า

รถไฟขบวนนั้นเกิดอุบัติเหตุร้ายแรง

จากนั้นพ่อกับแม่ก็ไม่สามารถมองเห็นกันได้อีก

ที่แท้แล้ว

ในความทรงจำของพ่อ วันนั้นแม่เป่ายิ้งฉุบแพ้ จึงเป็นฝ่ายขึ้นรถไฟขบวนนั้นและเสียชีวิตในอุบัติเหตุ

แต่ในความทรงจำของแม่ กลับเป็นตรงกันข้าม

แม่บอกว่า พ่อเป็นฝ่ายแพ้เป่ายิ้งฉุบ จึงขึ้นรถไฟขบวนนั้นและเสียชีวิต

ตั้งแต่นั้นมา

ฉันกลายเป็นคนส่งข้อความระหว่างพ่อกับแม่

วันหนึ่ง เราสามคนยังนั่งดูทีวีด้วยกันบนโซฟา

“ฉันอยากดูรายการท่องเที่ยว” แม่พูดกับฉัน

ฉันรีบบอกพ่อทันที

“แม่บอกว่าอยากดูรายการท่องเที่ยว”

“งั้นบอกแม่เธอไปว่าให้ทนดูละครอาชญากรรมไปก่อน” พ่อพูดโดยไม่ละสายตาจากทีวี

“พ่อบอกว่าเขาไม่อยากเปลี่ยนช่อง”

อบอุ่น

ตลก

แต่ถ้าคิดดูดี ๆ มันน่าขนลุก!

เรื่องราวนี้เต็มไปด้วยความพิศวงและชวนให้รู้สึกประหลาดใจทุกจุด

จนกระทั่งวันหนึ่ง พ่อกับแม่เริ่มทะเลาะกัน

ฉันในฐานะเด็กตัวเล็ก ๆ ยังคงเป็นผู้ถ่ายทอดคำพูดร้ายกาจที่ทั้งคู่ใช้ทำร้ายจิตใจกัน

หลังจากวันนั้น

ฉันก็ไม่สามารถมองเห็นพ่อกับแม่พร้อมกันได้อีก

เมื่อพ่ออยู่ ฉันมองไม่เห็นแม่

เมื่อแม่อยู่ ฉันมองไม่เห็นพ่อ

ฉันเล่าเรื่องนี้ให้พ่อฟัง ตอนแรกพ่อไม่เข้าใจว่าฉันหมายถึงอะไร

ฉันพยายามอธิบายหลายครั้ง จนพ่อเข้าใจในที่สุด

หน้าของพ่อซีดขาวทันที เขาจับไหล่ของฉันแน่นและมองหน้าฉันราวกับต้องการถามอะไรบางอย่าง

ฉันกลัวจนร้องไห้ออกมา

พ่อรักแม่จริง ๆ ในช่วงเวลาที่ฉันยังสามารถเชื่อมโลกของทั้งสองคนได้อย่างยากลำบาก

แต่ตอนนี้ ฉันกลับไม่สามารถมองเห็นพ่อกับแม่พร้อมกันได้

ฉันรู้สึกว่ามันเป็นความผิดของฉัน

ถ้าฉันเป็นเด็กที่ดี เรื่องนี้คงไม่เกิดขึ้น

พ่อถามฉันอย่างรุนแรงซ้ำแล้วซ้ำเล่า

แต่ฉันทำได้เพียงร้องไห้และพูดอะไรไม่ออก

จนในที่สุดพ่อโกรธ

เขายกมือที่จับไหล่ฉันขึ้นมาตบหน้าฉัน

ฉันล้มลงกับพื้นจากแรงตบ

ฉันพยายามพูดขอโทษ

ฉันคิดว่าฉันมันเป็นเด็กที่ไม่มีค่า เรื่องทั้งหมดเป็นความผิดของฉัน

พ่อเริ่มเกลียดฉันแล้ว

เมื่อแม่กลับมาจากซื้อของและเจอฉันร้องไห้อยู่หน้าประตู เธออุ้มฉันและปลอบฉัน

“ฉันตัดสินใจแล้ว ฉันจะอยู่ในโลกของแม่”

ฉันพูดกับแม่ด้วยความมุ่งมั่น

แม่มองฉันด้วยความสงสัย

เมื่อแม่อุ้มฉันกลับเข้าบ้าน ฉันก็ยังคงสะอื้นไม่หยุด

ตั้งแต่วันนั้น ฉันไม่เคยเห็นพ่ออีกเลย

...

ช่วงต้นเรื่องแฝงความพิศวง

ช่วงกลางเรื่องก็ยังคงเต็มไปด้วยความหลอน

เพียงแค่จินตนาการถึงภาพการใช้ชีวิตประจำวันของครอบครัวนี้ ต้านีก็รู้สึกขนลุกไปทั้งตัว

มันชวนให้นึกถึงเรื่องเล่าผีที่เคยได้ยินตอนเด็ก ๆ

มีคนสองคนเข้าไปในลิฟต์

แต่คนหนึ่งกลับพูดคุยกับอากาศ

อีกคนรู้สึกแปลกใจ ถามว่า “คุณคุยกับใครอยู่ ที่นี่มีแค่เราสองคนไม่ใช่หรือ?”

อีกฝ่ายตอบว่า:

“เรามีสามคนไม่ใช่เหรอ?”

เรื่องของ ปู๋เย่โหว นี้ก็มีบรรยากาศคล้ายกัน

ต้านีรู้สึกไม่ชอบใจเรื่องราวแนวนี้อย่างสุดหัวใจ

ในฐานะคนที่เชื่อในวิทยาศาสตร์และเป็นอเทวนิยม ต้านีเชื่อมั่นว่าโลกนี้ไม่มีผี

“มันคือความตกต่ำ!”

ปู๋เย่โหว คนนี้ช่างยอมทิ้งตัวเอง

ทั้งที่เขาก็สามารถเขียนเรื่องอย่าง บทกวีแห่งมุมอุ่นแดด ซึ่งถึงแม้จะเต็มไปด้วยความโศกเศร้า แต่ในความเศร้านั้นยังมีความหวัง

ทำไมต้องจมอยู่กับแนวทางมืดมนและน่าขนลุกแบบนี้?

มันไม่ใช่ว่าเขาทำไม่ได้!

มันคือเพราะเขาชอบเขียนเรื่องแนวอันตรายแบบนี้จากใจต่างหาก!

แต่เพราะเห็นแก่ บทกวีแห่งมุมอุ่นแดด ต้านีจึงขมวดคิ้วและเปิดนิตยสารอ่านต่อไป

ในเรื่องราว

ฉันเริ่มเข้าเรียนมัธยมต้น

แต่ฉันยังคงจดจำเหตุการณ์ในตอนนั้นได้อย่างชัดเจน

ฉันเคยเล่าเรื่องประหลาดที่เกิดขึ้นกับฉันให้คนอื่นฟัง

บางครั้งก็ถามคนอื่นว่าทำไมถึงกลายเป็นแบบนี้

ไม่มีใครให้คำตอบได้

แต่ฉันกลับนึกถึงสิ่งที่เกิดขึ้นในวันถัดมาหลังจากพ่อหายไป

วันนั้นท้องฟ้าปลอดโปร่ง

แม่พาฉันไปที่หนึ่ง ที่นั่นมีหนังสือภาพและของเล่นมากมาย

ยังมีเด็ก ๆ ในวัยเดียวกับฉันหลายคน บางคนกอดตุ๊กตา บางคนกำลังต่อบล็อก

หลังจากเล่นของเล่นได้สักพัก

แม่พาฉันเข้าไปในห้องของผู้ชายคนหนึ่ง

เขาถามฉันเกี่ยวกับเรื่องพ่อ

ฉันจึงบอกเขาว่าพ่อของฉันเสียชีวิตในอุบัติเหตุรถไฟแล้ว

“แล้วคนที่ยืนอยู่ข้างหลังเธอล่ะคือใคร?”

เขาพูดด้วยสีหน้าฉงนขณะจ้องไปที่ด้านหลังของฉัน

ฉันหันกลับไปมอง แต่ไม่มีใครอยู่ตรงนั้น มีเพียงแม่ที่ยืนอยู่ข้าง ๆ

“ไม่มีใครนี่คะ”

ฉันตอบด้วยสีหน้าที่สับสนยิ่งกว่าของเขา

“เด็กคนนี้เหมือนจะมองไม่เห็นพ่อของเขาแล้ว” แม่พูดทั้งน้ำตากับชายคนนั้น

“เธอได้ยินเสียงฉัน แต่กลับไม่ได้ยินเสียงพ่อของเธอ พ่อเธอจับมือหรือแตะหัว เธอก็ไม่รู้สึกอะไรเลย ถ้าบังคับอุ้มเธอหรือดึงแขนเธอ เธอก็จะหมดแรง กลายเป็นเหมือนตุ๊กตา”

“ผมเข้าใจแล้ว”

ชายคนนั้นพูดคุยกับแม่อีกพักหนึ่ง ก่อนจะถอนหายใจ

“กล่าวคือ หลังจากที่คุณสองคนทะเลาะกัน ต่างฝ่ายต่างก็มองว่าอีกคนได้ตายไปแล้ว และใช้ชีวิตแบบนั้นต่อมาเรื่อย ๆ พร้อมทั้งถ่ายทอดความคิดนี้ไปยังเด็ก จนสุดท้ายเธอก็กลายเป็นแบบนี้”

พูดจบ

เขาก็หันไปมองด้านหลังของฉันอีกครั้ง ราวกับกำลังพูดคุยกับใครสักคน พร้อมกับพยักหน้าตลอดเวลา

ฉันเองก็หันกลับไปมองอีกครั้ง

สิ่งที่เห็นมีเพียงความว่างเปล่า

ตอนนี้ฉันโตแล้ว และเข้าใจคำพูดที่แม่และหมอคุยกันในตอนนั้น

รวมถึงเหตุผลว่าทำไมมันถึงกลายเป็นแบบนี้

แม่มักบอกฉันว่า “พ่อของเธออยู่ตรงนี้”

แต่ฉันกลับถามกลับว่า “พ่ออยู่ที่ไหน?”

“เธอไม่รู้จริง ๆ เหรอว่าพ่ออยู่ที่ไหน? ตอนนี้เธอกำลังเกาะติดพ่อของเธออยู่ไม่ใช่เหรอ?”

หลังจากนั้นแม่ก็เริ่มร้องไห้

แม่หันไปหาพ่อแล้วเริ่มพูดคุยกับเขา

หลังจากที่ฉันกลายเป็นแบบนี้ พ่อกับแม่ก็ไม่ทะเลาะกันอีกเลย

แม้ว่าฉันจะยังมองไม่เห็นพ่อ

แต่ฉันกลับรู้สึกได้ว่าเขากำลังปลอบแม่ที่กำลังร้องไห้อยู่

ตอนนี้ทั้งสองคนต่างก็พึ่งพากันและกัน

คนอื่นมักบอกว่าการกระทำของพ่อแม่ทำร้ายจิตใจของฉันตอนเด็กจนกลายเป็นแบบนี้

แต่คำตอบที่ฉันได้กลับแตกต่างออกไป

เมื่อเร็ว ๆ นี้ ฉันเริ่มคิดว่ามันเกิดจากสิ่งที่ฉันหวังให้เป็น

เป้าหมายก็เพื่อไม่ให้พ่อกับแม่ต้องแยกจากกัน

...

เรื่องราวจบลงด้วยการถ่ายทอดความคิดของ "ฉัน"

แต่เมื่อต้านี อ่านมาถึงตอนนี้ กลับรู้สึกช็อกจนเหมือนกลายเป็นรูปปั้น

ไม่มีผี!

และไม่ได้หลอน!

เรื่องนี้ไม่ได้เป็นอย่างที่ตัวเองจินตนาการไว้เลย!

บรรยากาศที่ชวนขนลุกในช่วงต้น กลับกลายเป็นผลมาจากปัญหาทางจิตใจของ "ฉัน" ทั้งหมด!

นี่คือเรื่องราวของเด็กคนหนึ่งที่สภาพจิตใจค่อย ๆ ถูกทำร้าย และเปลี่ยนแปลงไปอย่างช้า ๆ

"สุดยอด..."

ต้านีตระหนักขึ้นมาทันทีว่า:

บางที ตัวเองอาจไม่เคยเข้าใจนิยายของ ปู๋เย่โหว จริง ๆ มาก่อน

ไม่ว่านิยายของเขาจะเต็มไปด้วยความแปลกประหลาดเหนือจริง หรือบรรยากาศหลอนเพียงใด

สิ่งที่ ปู๋เย่โหว ต้องการถ่ายทอดนั้นไม่ได้จบอยู่ที่ความน่ากลัวเลย แต่กลับซ่อนความหมายที่ลึกซึ้งและมีแง่คิดไว้

อย่างในเรื่องสั้นนี้

เรื่องราวเล่าผ่านมุมมองของเด็กที่มองพฤติกรรมของพ่อแม่

หลังจากเหตุการณ์ที่ทำให้พ่อแม่ทะเลาะกัน "ฉัน" สามารถเห็นทั้งสองคนได้ แต่ทั้งคู่กลับมองไม่เห็นกันและกัน

จนกระทั่ง "ฉัน" ค่อย ๆ ตระหนักได้ว่า ตัวเองจำเป็นต้องเลือกอยู่กับคนใดคนหนึ่ง

ฉากนี้เป็นการเปรียบเปรยถึงการหย่าร้างของพ่อแม่

และเด็กที่ต้องเลือกว่าจะอยู่กับใคร

เมื่อพ่อแม่ทะเลาะกันอีกครั้ง "ฉัน" จึงเลือกอยู่กับแม่

และหลังจากนั้น โลกของ "ฉัน" ก็เหลือเพียงแค่แม่

จนกระทั่งในตอนจบ ความจริงได้ถูกเปิดเผย

แต่ทุกอย่างก็ไม่อาจย้อนกลับได้อีกแล้ว

ปู๋เย่โหว ใช้วิธีเล่าเรื่องที่ล้ำลึกและเต็มไปด้วยจินตนาการ เพื่อบอกกับผู้อ่านว่า

พฤติกรรมของพ่อแม่ส่งผลกระทบทางจิตใจที่ลบไม่ออกกับเด็กคนหนึ่ง

ต้านีเติบโตมาในครอบครัวที่อบอุ่น

แต่เธอก็รู้ดีว่าปัญหาแบบนี้เกิดขึ้นได้บ่อยในสังคม

การทะเลาะกันอย่างรุนแรงของพ่อแม่ สามารถส่งผลกระทบต่อจิตใจของเด็กจริง ๆ

แม้ว่าจะไม่มีโรคใดที่ทำให้เด็ก "มองไม่เห็น" พ่อแม่เหมือนในเรื่อง

แต่เมื่อมองจากมุมของการเปรียบเปรย ทุกอย่างกลับสมเหตุสมผลอย่างมาก!

หลังจากหย่าร้าง เด็กย่อมเหลือโอกาสที่จะได้พบเจอเพียงฝ่ายเดียว

สิ่งที่ ปู๋เย่โหว ทำก็คือขยายความเป็นไปได้นั้นให้ชัดเจน และใช้มันเป็นเครื่องมือกระตุ้นเตือนในตอนจบ

"คนนี้เก่งเรื่องหักมุมจริง ๆ!"

หมอที่แม่พาเด็กไปพบ น่าจะเป็นจิตแพทย์

การที่หมอมองเห็นพ่อ นั่นหมายความว่าปัญหาเกิดจากจิตใจของเด็กเอง

เรื่องพลิกผัน ณ จุดนี้!

และเด็กเองก็เริ่มตระหนักว่าปัญหาอยู่ที่ตัวเธอเอง ซึ่งสมเหตุสมผล

แต่ฟังความคิดสุดท้ายของเด็กสิ:

เธอไม่ได้รู้สึกทุกข์ทรมานด้วยซ้ำ กลับรู้สึกดีใจ!

เพราะการที่เธอเป็นแบบนี้ ทำให้พ่อแม่สามารถอยู่ร่วมกันได้อย่างสงบสุขอีกครั้ง

นี่เป็นสิ่งที่สมเหตุสมผลเช่นกัน เมื่อเด็กคนหนึ่งโยนความผิดของความขัดแย้งทั้งหมดให้ตัวเอง ผลลัพธ์อันเลวร้ายนี้ก็เริ่มก่อตัวขึ้นแล้วตั้งแต่ต้น!

เก่งมาก! เก่งจริง ๆ!

หลังจากอ่านเรื่องสั้นสองเรื่องนี้ ต้านีก็เข้าใจเสน่ห์ของ ปู๋เย่โหว ได้อย่างแท้จริง

ไม่แปลกใจเลยที่นิตยสารสืบสวนและระทึกขวัญ ยกให้เขาเป็นนักเขียนตัวท็อปในฉบับล่าสุด

เรื่องเปิดเล่มก็เขียนโดยเขา

เรื่องปิดเล่มก็ยังเป็นของเขา

อาจจะมีผู้อ่านอีกหลายคนเหมือนต้านี ที่เริ่มเปลี่ยนมุมมองต่อ ปู๋เย่โหว

เราต้องมองทะลุความมืดมิดเพื่อเห็นถึงแก่นแท้ของเรื่องราว

"ฉันต้องกลับไปอ่านนิยายก่อนหน้าของปู๋เย่โหวทั้งหมด อาจจะน่ากลัวไปหน่อย แต่ถ้าคืนนี้ให้จ้าวอวี่อยู่เป็นเพื่อน คงไม่มีปัญหา"

จ้าวอวี่ เป็นแฟนหนุ่ม (ว่าที่แฟน) ของต้านี

ที่พูดว่า "ว่าที่แฟน" เพราะยังไม่ได้ตกลงคบกันอย่างชัดเจน

แต่คืนนี้ อาจจะมีอะไรเกิดขึ้นก็เป็นได้...

ต้านีคิดพลางยิ้มเล็ก ๆ ที่มุมปาก

ในขณะเดียวกัน ฟอรัมของชมรมหนังสือ

หัวข้อเกี่ยวกับเรื่องราวสองเรื่องล่าสุดของ ปู๋เย่โหว ได้กลายเป็นประเด็นร้อนแรง!

ในส่วนกระดาน สีบสวนและระทึกขวัญ

ปู๋เย่โหว ได้สร้างปรากฏการณ์ "ถล่มกระดาน" อย่างแท้จริง!