แม้จะตัดสินใจเลือกแบบโปสการ์ดเรียบร้อยแล้ว แต่กลับนึกไม่ค่อยออกว่าจะเชิญใครดี

คุณปู่แน่นอนว่าต้องเชิญอยู่แล้ว

อยากให้ จางมีแร มาด้วยเหมือนกัน

แล้วก็ เควิน แม็คนัลลี่ จากพิพิธภัณฑ์แวนโก๊ะก็ไม่อาจละเลยได้

ต้องไม่ลืม มิเชล พลาตินี จากแกลเลอรี่มาร์โซที่รับปากว่าจะเชิญไว้ด้วย

แน่นอนว่าเพื่อนของคุณปู่อย่าง ริชาร์ด ฟิลลิปส์ กับ มาร์ติน แยนเซน ก็ต้องเชิญ แล้วก็ ปิแอร์ มาร์โล ที่ทำกรอบรูปให้ก็ขาดไม่ได้

พอเขียนรายชื่อออกมาแล้วก็นึกใครออกอีก

‘จะส่งให้คนพวกนี้ด้วยดีไหมนะ’

ถึงไม่ส่ง พวกเขาก็อาจจะมางั้นเหรอ แต่ก็รู้สึกใจร้ายเกินไปหน่อย

เลยจดเบอร์ติดต่อของคิมจีอูกับอีอินโฮที่เขียนบทความเกี่ยวกับผมไว้ด้วย

เห็นรายชื่อที่มีไม่ถึงสิบคนก็ถอนหายใจออกมา

มิเชล พลาตินีที่พูดเองว่าอยากมาดูก็อีกเรื่อง แต่ เควิน, ฟิลลิปส์, มาร์ติน, มาร์โล อยู่ไกลมาก ไม่แน่ใจว่าจะมาได้ไหม

พวกเขายุ่งอยู่แล้ว จะเดินทางข้ามโลกเพื่อมาดูนิทรรศการของผมเหรอ

“ฮุนอา!”

ในจังหวะที่กำลังลังเลอยู่ จางมีแรเปิดประตูเข้ามา พอเจอกันก็โผเข้ากอด

“คิดถึงนะ~”

รู้สึกอึดอัด

พอพยายามผลักออก เธอก็ทำหน้าผิดหวัง

“ไม่คิดถึงน้าเหรอ? น้าคิดถึงฮุนมากเลยนะ~”

ก็สนุกมากจนไม่ได้นึกถึงเลยสักนิด แต่พูดตรงๆ แบบนั้นคงทำให้เธอเสียใจ

“คิดถึงครับ”

“เห็นไหม~ อูอูอุง น่ารักจัง”

แล้วเธอก็กอดแน่นขึ้นอีก เอาแก้มมาถูๆ กัน

“เมื่อกี้ทำอะไรอยู่เหรอ?”

“เขียนรายชื่อคนที่จะเชิญครับ”

พอให้ดูรายชื่อ จางมีแรก็หัวเราะ

“จะเชิญคุณปู่ด้วยเหรอ?”

ถ้าไม่ให้คุณปู่ ก็คงผิดหวังแน่ๆ

“เราก็อยู่ในรายชื่อด้วยเหรอ?”

อยากรู้เหมือนกันว่าในสายตาศิลปินอย่างจางมีแร เธอจะมองผลงานของผมยังไง

แล้วก็หวังว่าเธอจะเข้าใจแนวทางใหม่ของผมที่ค่อยๆ เปลี่ยนไป

“ขอให้มาด้วยนะครับ”

“แน่นอนสิ~ นิทรรศการของใครล่ะ~ อ๊ะ มีริชาร์ด ฟิลลิปส์ด้วย?”

“รู้จักเหรอครับ?”

“ไม่ใช่แค่รู้จักนะ เคยเรียนกับเขาด้วย”

“ฟิลลิปส์เคยเป็นอาจารย์เหรอ?”

เคยได้ยินว่าเขาเป็นดีไซเนอร์ ออกแบบผลิตภัณฑ์อะไรบางอย่าง

“แค่หนึ่งเทอม ตอนมหาลัยเชิญมาเป็นอาจารย์รับเชิญน่ะ”

“ดังเหรอครับ?”

“ดังมากเลยล่ะ ไอ้แท็บเล็ต PineApple ที่เธอใช้อยู่ ฟิลลิปส์เป็นคนออกแบบนะ”

ถ้าเขาเป็นคนออกแบบสิ่งที่เป็นเหมือนปาฏิหาริย์ของมนุษยชาติ ก็ไม่แปลกใจแล้วว่าทำไมถึงรวย

“มาร์ติน แยนเซน? ประธานมูลนิธิแวนโก๊ะ?”

“ครับ เคยได้ความช่วยเหลือตอนอยู่ที่โอแวร์ญ”

จางมีแรพยักหน้า ยื่นปากออกนิดหน่อย

“มิเชล พลาตินี… คนนี้ก็คุ้นๆ แฮะ เป็นภัณฑารักษ์ที่แกลเลอรี่มาร์โซใช่ไหม?”

“ใช่ครับ”

“อืม~ ได้ยินว่าเป็นคนมีฝีมือนะ สนิทกันแล้วเหรอ?”

“เธอจัดแสดงงานให้ผมดีมากน่ะครับ”

จางมีแรรับคำอย่างไม่ใส่ใจนัก แต่พอเห็นชื่อมาร์โลก็ร้องออกมาอย่างตกใจ

“โอ๊ยตายแล้ว! ปิแอร์ มาร์โลเหรอ?”

“เขาทำกรอบรูปให้ผมน่ะครับ เป็นคนที่ต้องเชิญแน่นอน”

“ก็จริงนะ”

จางมีแรขอดูโปสการ์ด ก็พยักหน้าตกลงให้ดู

แต่เธอกลับขมวดคิ้ว

“ทำไมล่ะ? มีอะไรหรือเปล่า? ใครทำให้ฮุนดูเศร้าแบบนี้?”

“มีคนให้เชิญไม่เยอะน่ะครับ แล้วในนี้ก็คงมาจริงไม่กี่คนด้วย เลยคิดว่ามีใครอีกไหมที่ควรเชิญ”

ไม่ได้หวังว่าจะปังเหมือนนิทรรศการของอ็องรี มาร์โซ แต่อยากให้มีคนมาดูเยอะที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้

เริ่มคิดแล้วว่าควรจะส่งเชิญให้พวกคนที่โรงพยาบาลที่เราฟื้นด้วยไหม

“เหรอ? แต่ฉันว่านะ ทุกคนต้องมาแน่นอนเลยล่ะ~”

อิจฉาความคิดในแง่บวกของจางมีแรจริงๆ

แม้ว่าภัณฑารักษ์บังแทโฮจะบอกว่าไม่ต้องกังวล แต่มันก็ไม่ใช่โอกาสที่จะได้มาง่ายๆ ความคิดก็เลยยิ่งมากขึ้นเรื่อยๆ

‘จะส่งให้อ็องรี มาร์โซ ด้วยดีไหมนะ’

ถึงจะเป็นคนบ้า แต่ไม่ว่าจะอย่างไร เขาก็เป็นคนแรกที่ซื้อผลงานของผม

จะว่าไปก็เป็นเรื่องสมควรที่จะส่งให้

ยังไงเขาก็เป็นพวกยุ่งตลอดอยู่แล้ว คงไม่มาหรอก

พอเขียนชื่อ “อ็องรี มาร์โซ” ลงในรายชื่อ จางมีแรก็หัวเราะออกมา

“ทำไมเหรอครับ?”

“ตอนแรกก็ไม่เห็นชื่อ นึกว่าจะไม่เชิญซะแล้ว แต่สุดท้ายก็เขียนสินะ?”

“ยังไงเขาก็ไม่มาหรอกครับ แต่เขาซื้อภาพไปแล้ว ถ้าไม่ส่งให้ แล้วใครจะอยากซื้อภาพผมอีกล่ะครับ”

ถ้าไปปฏิบัติกับคนที่เคยซื้อภาพไม่ดี มันอาจกลายเป็นข่าวลือไม่ดีได้

สำหรับศิลปินที่ต้องพึ่งพาชื่อเสียงแล้ว นั่นอาจถึงขั้นเป็นเรื่องถึงตายได้เลย

“อื้ม~ แล้วเขาเป็นคนยังไงเหรอ?”

“อะไรเหรอครับ?”

“อย่างเช่น บุคลิกหรืออะไรแบบนั้น”

“บ้า”

เกือบพูดว่า “คนบ้า” ไปแล้ว แต่ก็นึกถึงคุณปู่ที่เคยบอกว่าให้ใช้คำพูดสวยๆ

“คนสติไม่ดีน่ะครับ”

เท่านี้ก็น่าจะเบากว่าเดิมพอสมควรแล้ว แต่จางมีแรหัวเราะเสียงดังเลย

“น้าไม่รู้หรอก เขาน่ะ สติไม่ดีจริงๆ”

ฝีมือคือของจริง แต่ไม่รู้เป็นอะไรถึงได้ขี้โมโหขนาดนั้น เจอทีไรก็อารมณ์ขึ้น ฟิวส์ขาดตลอด

“โอ๊ย ขำจนปวดท้องเลย นี่หัวเราะครั้งแรกในรอบหลายปีเลยนะ”

จางมีแรหัวเราะจนน้ำตาไหล แล้วก็เช็ดออกเบาๆ

“แล้วธีมของนิทรรศการล่ะ?”

“ธีมเหรอครับ?”

“อื้ม อย่างเช่นหัวข้อหรือบรรยากาศน่ะ ภัณฑารักษ์เขาไม่ขออะไรเหรอ?”

“เขาบอกให้วาดตามสบายเลยครับ เรื่องจัดแสดงเขาจะจัดการเอง”

จางมีแรกะพริบตาปริบๆ

“ทำไมเหรอครับ?”

“ก็คิดว่าเขาคงให้ความสำคัญมากเลยล่ะ”

อาจจะเพราะให้ข้อเสนอที่ดีและอำนวยความสะดวกหลายอย่าง

“การสร้างผลงานมันแน่นอนว่าเป็นหน้าที่ของศิลปิน แต่การจัดแสดงนิทรรศการน่ะ มันเป็นงานร่วมมือกันนะ”

คงหมายถึงว่าเป็นงานทีมเวิร์กนั่นแหละ

“ปกติแล้วจัดแสดงนิทรรศการต้องใช้เวลาคุยกันเยอะเลยนะ ศิลปินเองก็ต้องมีทิศทางที่ต้องการ ส่วนภัณฑารักษ์ก็จะต้องดูเรื่องเงื่อนไขต่างๆ แล้วค่อยๆ ปรับให้ลงตัว”

ก็เข้าใจได้ดี

“แต่พวกพิพิธภัณฑ์ใหญ่ๆ แบบ WH แพอุม น่ะ มักจะเข้ามามีบทบาทมากกว่านั้นนะ”

“มีบทบาทมากขึ้นเหรอครับ?”

“ใช่ อย่างน้อยเขาก็อยากให้แสดงนิทรรศการที่เข้ากับระดับของพิพิธภัณฑ์น่ะ พอเป็นสถานที่ใหญ่ ศิลปินก็ไม่กล้าปฏิเสธง่ายๆ หรอก”

ฟังแล้วก็เข้าใจ

ถ้าปฏิเสธข้อเสนอของพิพิธภัณฑ์ไป อาจจะไม่ถูกเชิญอีกก็ได้

“แต่การที่เขาปล่อยให้เธอทำเต็มที่ แปลว่าเขาไม่อยากเปลี่ยนแนวทางหรือมุมมองของเธอเลย แปลว่าเขาให้ความสำคัญมากเลยนะ”

บางครั้ง...

ไม่สิ... แทบจะตลอดเวลาเลย

ผมมักจะคิดอยู่เสมอว่า...

แค่มีร่างกายที่แข็งแรงก็มีความสุขมากพออยู่แล้ว แต่ผมยังได้รับความรักจากหลายๆ คน รวมถึงคุณปู่ด้วย

มันช่างเหลือเชื่อและเปี่ยมไปด้วยความรู้สึกท่วมท้นจนไม่รู้จะจัดการยังไงดี

“ทุกคนตกหลุมรักงานของฮุนหมดแล้วล่ะ ก็ผลงานมันสุดยอดขนาดนั้นนี่นา~”

งานศิลปะ...

“ผมยังไม่ถึงจุดนั้นหรอกครับ”

“หืม?”

ศิลปินยุคปัจจุบันมีเทคนิคที่แม้แต่ปรมาจารย์ในอดีตก็เทียบไม่ได้

ไม่ว่าจะเป็นคุณปู่ หรือจางมีแร

หรือแม้แต่ อ็องรี มาร์โซ ก็เช่นกัน

ไม่ใช่แค่ฝีมือ

แต่วิธีการใช้สี และไอเดียอันน่าทึ่งที่เกินจินตนาการ สามารถสั่นคลอนจิตใจของผู้ชมได้อย่างรุนแรง

ยังมีอีกมากมายที่เหมือน ตูลูซ-ลอแทร็ก หรือ ปิกัสโซ ที่ทำลายขอบเขตเดิมๆ และขยายขอบฟ้าของงานจิตรกรรม

สิ่งที่ต้องเรียนรู้นั้นยังมีอีกมากมายมหาศาล จนตอนนี้ยังไม่อาจพอใจในตัวเองได้เลย

งานศิลปะที่ยิ่งใหญ่กว่านี้

งานศิลปะที่สามารถสั่นสะเทือนหัวใจ

อยากสร้างภาพที่มอบความปลอบโยนและพลังให้กับผู้ชมได้ แม้เพียงชั่วครู่ก็ตาม

“ผมจะวาดภาพที่เจ๋งยิ่งกว่านี้อีกครับ”

...

จางมีแรยิ้มบางเบากับคำมั่นของเด็กชายวัยสิบเอ็ดปี

《...》 ราคา 2 ล้านยูโร

《...》 ราคา 4 ล้านยูโร

นิทรรศการแรกของเขาได้รับการเชิญจากหัวหน้าภัณฑารักษ์ของพิพิธภัณฑ์ศิลปะที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในเกาหลีใต้ด้วยตนเอง

แม้จะไม่ใช่เด็ก แต่ผู้ใหญ่ทั่วไปก็ยังอดรู้สึกภูมิใจไม่ได้ในสถานการณ์แบบนี้

แต่โกฮุนแตกต่างออกไป

แม้จะเริ่มเป็นที่รู้จักในระดับโลก แม้ได้รับคำชื่นชมจากวงการศิลปะยุโรปที่เข้มงวดที่สุด เขาก็ยังไม่เคยพอใจกับตัวเอง

เขาวิเคราะห์ผลงานของศิลปินคนอื่น วาดตามซ้ำไปซ้ำมา เพื่อเติมเต็มตัวเองอย่างไม่หยุดยั้ง

“ตอนนี้ก็วาดเก่งมากแล้วนี่ แต่ยังอยากเก่งกว่านี้อีกเหรอ?”

“ครับ”

โกฮุนตอบอย่างหนักแน่นราวกับเป็นเรื่องธรรมดา

“เพราะผมชอบครับ”

ตอนแรก...

จางมีแรคิดว่าเขาพูดแบบนั้นเพราะยังเด็ก ไม่รู้ตัวเองว่าตัวเองเก่งแค่ไหน

เพราะแค่ผลงานนั้นก็เป็นผลงานชั้นเยี่ยมที่เสร็จสมบูรณ์แล้ว

เคยสงสัยเหมือนกันว่าเขาอาจจะรู้สึกอยากเอาชนะศิลปินที่ "วาดเก่งกว่า" ตัวเองหรือเปล่า

หรืออาจจะกลัวว่าโกฮุนจะเสียเอกลักษณ์ของตัวเองจากการวาดตามผลงานของศิลปินชื่อดังซ้ำแล้วซ้ำเล่า

แต่ทั้งหมดนั้นเป็นแค่ความกังวลเปล่าๆ เท่านั้น

เขาแค่ชอบมัน

อยากเข้าใจให้ลึกซึ้งขึ้น อยากเข้าใจมากขึ้น อยากวาดให้ดีกว่านี้

ช่างบริสุทธิ์อะไรเช่นนี้

ใจที่อยากวาดภาพโดยไม่หวังผลตอบแทนอะไรเลยนั้น ช่างใสสะอาด

“เท่มากเลยนะ~”

จางมีแรยีผมของโกฮุนเบาๆ

ถึงปกติจะดูอ่อนโยน แต่เวลาเคร่งขรึมก็ยังน่ารัก

มิเชล พลาตินี กำลังพลิกดูจดหมายอยู่เมื่อเห็นคำว่า "เกาหลีใต้" ก็ยิ้มออกมา

เป็นบัตรเชิญนิทรรศการที่โกฮุนส่งมา

‘ลายมือสวยนะ มีคนเขียนให้หรือเปล่า?’

ตอนแรกคิดว่าเพราะเขาวาดรูปเก่ง เลยเขียนหนังสือเก่งด้วย แต่พอนึกถึงลายมือสุดห่วยของ อ็องรี มาร์โซ แล้วก็รู้ว่าไม่เกี่ยวกัน

‘26 กุมภาพันธ์...’

เนื้อหาเชิญเข้าร่วมงานนิทรรศการแรกของเขาที่จะจัดขึ้นเป็นเวลา 1 สัปดาห์ ตั้งแต่วันที่ 26 กุมภาพันธ์ ถึง 4 มีนาคม 2028

“อีกไม่กี่วันเองแฮะ”

อ็องรี มาร์โซ ที่นั่งดื่มชาอยู่ข้างๆ หันมามอง

“อะไรใกล้เข้ามา?”

“นิทรรศการของโกฮุนไง”

มิเชลเปิดสมุดตารางงานเพื่อเช็กกำหนดการ

ตอนนี้ทางแกลเลอรี่มาร์โซกำลังอยู่ในช่วงเปลี่ยนบรรยากาศต้อนรับฤดูใบไม้ผลิ เวลาก็เลยค่อนข้างแน่น

‘คงต้องจัดการงานในเครื่องบินเอา’

แต่ถ้าจะได้สัมผัสความประทับใจจากผลงานแบบนั้นอีกครั้ง เธอก็พร้อมจะฝืนสภาพร่างกายเล็กน้อย

ระหว่างที่กำลังดูตารางงาน มิเชลก็เงยหน้าขึ้น

เห็นอ็องรีถือถ้วยชาไว้ในมือแล้วแอบมองบัตรเชิญด้วยหางตาก็เผลอยิ้ม

“เค้าจัดตั้งแต่ 26 กุมภา ไปอีกหนึ่งสัปดาห์ นายจะไปไหม?”

มิเชลถามขึ้นด้วยท่าทีไม่ใส่ใจนัก อ็องรีตอบแบบไม่แยแส

“ไปอะไรล่ะ ไม่เห็นเหรอว่ายุ่งจะตาย”

“เหรอ~ งั้นฉันต้องไปคนเดียวสินะ”

มิเชลยักไหล่ก่อนจะหันไปเปิดจดหมายฉบับอื่นต่อ

ระหว่างนั้นก็เจอจดหมายแสดงความยินดีที่เธอขึ้นเป็นผู้อำนวยการแกลเลอรี่ และจดหมายขอจัดนิทรรศการร่วมกับอ็องรี มาร์โซ

จากนั้นก็เจอจดหมายอีกฉบับที่ส่งมาจากเกาหลีใต้

‘ส่งมาตั้งสองฉบับเลยเหรอ?’

มิเชลมองอย่างแปลกใจ ก่อนจะเห็นว่าฉบับนั้นเป็นบัตรเชิญที่ส่งถึง อ็องรี มาร์โซ

“อุ๊บ”

พอเห็นข้อความท้ายบัตรเชิญ เธอถึงกับกลั้นหัวเราะไว้แทบไม่อยู่

ต่างจากบัตรเชิญที่เธอได้รับ บัตรเชิญของอ็องรีมี “หมายเหตุพิเศษ” แนบมาด้วย ทำให้มิเชลหลุดยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว

เธอเห็นว่าอ็องรีเริ่มมีท่าทีไม่สบายใจเล็กน้อย เลยแกล้งถามอย่างไม่รู้ไม่ชี้

“ถ้าข้องใจขนาดนั้น ก็ไปด้วยกันไหมล่ะ?”

“ไปไหน?”

“นิทรรศการของโกฮุนไง”

“ฉันจะไปที่นั่นทำไม?”

ดูเหมือนว่าเขาจะยังเคืองเรื่องที่ไม่ได้รับการตอบรับอยู่เลย

“ก็เขาส่งบัตรเชิญมาให้นะ?”

อ็องรีหันหน้าหนี

มิเชลหยิบบัตรเชิญที่โกฮุนส่งถึงเขาขึ้นมาแล้วโบกเบาๆ ตรงหน้า

เธอแกล้งหยอกเพราะอยากดูว่าเขาจะเก็บอารมณ์ไว้ได้ถึงเมื่อไหร่

“ไม่สนใจ”

“จริงเหรอ?”

“บอกว่าไม่สนไง”

“ก็ได้~”

มิเชลจัดระเบียบจดหมายทั้งหมดไว้บนโต๊ะเรียบร้อย

“ฉันมีสัมมนา วันนี้จะกลับบ้านเลย แล้วคุณล่ะ?”

อ็องรี มาร์โซตอบแบบไม่ใส่ใจนัก ขณะยืดคอคลายกล้ามเนื้อ

“ยังมีงานค้างอยู่นิดหน่อย”

ดูชัดเจนว่าเขาตั้งใจจะไม่มองไปทางบัตรเชิญ

มิเชลหัวเราะนิดๆ ก่อนจะหอมแก้มเขาเบาๆ แล้วเดินออกจากห้องไป

“………”

อ็องรี มาร์โซเคาะโต๊ะเบาๆ พลางลังเล

เขาทนความอยากรู้อยากเห็นไม่ไหว เด็กคนนั้นที่เคยสั่นคลอนจิตใจเขาด้วยผลงานพวกนั้น จะนำเสนอผลงานอะไรบ้างในนิทรรศการครั้งนี้

แต่เขาก็ไม่อยาก “ยอมแพ้” ให้กับเด็กหัวแข็งคนนั้น ที่ปฏิเสธข้อเสนอที่ตนตั้งใจจะใช้เป็นสื่อกลางในการคืนดีกัน

ตอนนี้อยู่ๆ จะมารับคำเชิญง่ายๆ ก็คงเสียฟอร์ม

‘...แค่ดูบัตรเชิญหน่อย คงไม่เป็นไรหรอก’

อ็องรีเหลือบมองไปทางกองจดหมาย

บัตรเชิญจากโกฮุนที่มิเชลวางไว้บนสุดของกองยังอยู่ที่เดิม

ต๊อก-ต๊อก—

อ็องรีเคาะโต๊ะเบาๆ แล้วค่อยๆ เอื้อมมือไปหยิบมันขึ้นมา

เป็นบัตรเชิญที่เขียนด้วยลายมือจริงๆ ของโกฮุน ซึ่งไม่เหมือนลายมือของเด็กเลย

ถึง อ็องรี มาร์โซ

จาก โกฮุน

ขอขอบคุณในความสนใจและความช่วยเหลือของท่าน ที่ทำให้ผมสามารถเตรียมนิทรรศการแรกของตัวเองได้

“ฮึ่ม”

อ็องรีพ่นลมหายใจทางจมูกอย่างหงุดหงิด

‘เจ้าหนูหยิ่งนัก แต่ก็ยังรู้ว่าทุกอย่างเป็นเพราะฉันสินะ’

เขามองลงมาอย่างพึงพอใจ

เนื้อหาหลังจากนั้นก็เป็นข้อความทั่วไป

ผมเชื่อว่าความสุขเล็กๆ ในชีวิตประจำวัน เมื่อแบ่งปันแล้ว จะกลายเป็นความสุขที่ยิ่งใหญ่

โลกที่ผมได้สัมผัสมาเต็มไปด้วยความน่าอัศจรรย์ และผมอยากแบ่งปันโลกใบนั้นกับท่าน

อ็องรีมาร์โซยิ้มมุมปาก

เมื่อพูดถึงขนาดนี้แล้ว ในฐานะผู้ใหญ่ จะยอมให้อภัยซักครั้งก็คงไม่เลว

“ก็ยังเป็นเด็กนั่นแหละ”

เขาอ่านบัตรเชิญอย่างผ่านๆ แล้วสายตาก็มาหยุดที่บรรทัดสุดท้าย

ป.ล. ท่านคงยุ่ง ไม่จำเป็นต้องมาก็ได้นะครับ

สีหน้าของอ็องรี มาร์โซบิดเบี้ยวทันที