เมื่อเรือมาถึงฝั่ง ก็มีเจ้าหน้าที่จากฝ่ายผู้จัดงานมารับ

หลินจือไป๋ขึ้นฝั่งพร้อมกับสามทหารเสือ เจ้าหน้าที่นำทางไปข้างหน้า

ทั้งสี่เดินตามหลังเจ้าหน้าที่ ขณะนั้นมีสายลมพัดผ่าน ทำให้หลินจือไป๋ที่รู้สึกเวียนหัวอยู่ก่อนหน้านี้กลับรู้สึกปลอดโปร่งขึ้นเล็กน้อย อาการที่เป็นเมื่อครู่น่าจะเกิดจากการที่เรือโคลงมากเกินไป

"นั่นแหละ ตงถิง"

ซ่างจื้อหรงชี้ไปข้างหน้า พร้อมแนะนำให้หลินจือไป๋ซึ่งมาเข้าร่วมงานกวีฉีโจวเป็นครั้งแรกได้รับรู้

หลินจือไป๋มองไปไกล ๆ ข้างหน้า เห็นศาลายาวทอดตัวยาวต่อเนื่องเป็นพันเมตร ทางเดินใต้ศาลากว้างขวาง แต่ดูเหมือนจะมีสิ่งกีดขวางตั้งอยู่

"เฮอะ"

หลินจือไป๋เม้มปากก่อนจะพูดประชดใส่กล้องว่า "ที่แท้ผู้จัดงานก็ไม่คิดจะให้เราผ่านไปง่าย ๆ สินะ อยากนั่งเรือก็ต้องทายปริศนาเป็นตั้ง ๆ พอจะเดินผ่านศาลาก็ต้องมาเจอสิ่งกีดขวางอีก ไม่รู้ว่าผู้จัดจะเล่นอะไรกับเราต่อไปอีก"

"ฮ่า ๆ"

เจียงโฉ่วรั่งหัวเราะลั่น "ไม่ว่าจะเป็นงานกวีนิพนธ์ระดับไหน ก็ต้องมีประเพณี 'ด่านกีดขวาง' แบบนี้ งานกวีนิพนธ์กลางฤดูใบไม้ร่วงนับเป็นงานที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของฉีโจว จึงไม่เพียงแต่จะมีด่านขวางเท่านั้น แต่ยังมีทั้งหมดสามด่าน ซึ่งในวงวรรณกรรมของฉีโจวเรียกกันว่า 'ผ่านสามด่าน' หากผ่านด่านทั้งสามได้ เราจะสามารถเข้าสู่ 'เทียนหรานจวี' ได้ ทุก ๆ ปี งานประชุมกวีนิพนธ์กลางฤดูใบไม้ร่วงจะจัดขึ้นที่ 'เทียนหรานจวี' ของฉีโจว"

"แค่ด่านแรกเองเหรอ?"

หลินจือไป๋หัวเราะ "อย่าบอกนะว่าต้องทายปริศนาอีก?"

ซ่งซิงเหลียงกล่าวว่า "ทุกปีรูปแบบจะไม่เหมือนกัน ปีนี้มีกติกาอะไรบ้าง ต้องไปดูกัน"

ระหว่างที่ทั้งสามสนทนา ก็ไม่ลืมก้าวเดิน

ไม่นานนัก พวกเขาก็มาถึงด่านแรก

ที่นี่มีคนถูกกั้นไว้ไม่น้อย บางคนกำลังขบคิดอยู่ แต่เมื่อเห็นสามทหารเสือมาถึงก็พากันเข้ามาทักทาย

"เสี่ยวซ่ง!"

"เสี่ยวซ่าง!"

"เสี่ยวเจียง!"

เนื่องจากอายุของพวกเขายังน้อย สามทหารเสือจึงยังเป็นรุ่นเยาว์ในวงวรรณกรรม ทั้งสามดูเหมือนจะมีอายุไม่ห่างจากหลินจือไป๋เท่าไหร่

แต่สิ่งที่ทำให้หลินจือไป๋ประหลาดใจก็คือ ทั้งสามดูจะมีมนุษยสัมพันธ์ดีมาก นักปราชญ์รอบตัวสิบกว่าคนต่างรู้จักพวกเขา

"สวัสดีทุกท่าน!"

เจียงโฉ่วรั่งยิ้มทักทายโดยรอบ ก่อนจะกล่าวว่า "ท่านสุภาพบุรุษและสุภาพสตรี นี่คือหลินจือไป๋ นักปราชญ์อันดับหนึ่งของฉินโจว ด้านหลังของเขาคือตากล้องที่กำลังถ่ายทอดสดรายการ 'เดินทางสู่ลี่ซาน' ดังนั้นตอนนี้มีผู้ชมกว่าพันล้านคนกำลังจับตามองพวกเราอยู่..."

"โอ้?"

"ฟังแล้วชักตื่นเต้นเลยแฮะ"

"ยินดีต้อนรับอาจารย์หลินสู่ฉีโจว"

นักปราชญ์แห่งฉีโจวต่างให้การต้อนรับหลินจือไป๋อย่างอบอุ่น แต่อีกด้านหนึ่งก็เต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น

เรื่องราวของนักปราชญ์อันดับหนึ่งแห่งฉินโจว หลายคนล้วนเคยได้ยิน ผลงานของเขายิ่งเป็นที่รู้จักกันดีในหมู่นักปราชญ์ฉีโจว โดยเฉพาะอย่างยิ่งหลังจากที่ท่านผู้เฒ่าหูออกมายกย่องหลินจือไป๋ว่าเป็น "อันดับหนึ่งแห่งวงการกวีนิพนธ์รุ่นเยาว์แห่งบลูสตาร์"

"ยินดีที่ได้พบทุกท่าน"

ตามสุภาษิตว่า 'เข้าเมืองตาหลิ่ว ต้องหลิ่วตาตาม'

ในงานเทศกาลกวีนิพนธ์ก็เช่นกัน

หลินจือไป๋พูดด้วยสำนวนโวหารตามธรรมเนียม พร้อมประสานมือคารวะต่อหมู่นักปราชญ์

คิดไปก็รู้สึกขำตัวเอง เขาเป็นคนฉินแท้ ๆ ตอนที่ไปร่วมงานประชันบทกวีของฉินโจวกลับถูกปฏิบัติอย่างเย็นชา ทว่าพอมาเข้าร่วมที่ฉีโจว กลับได้รับการต้อนรับอย่างอบอุ่นจากนักปราชญ์ต่างถิ่น

"ที่นี่ทดสอบเรื่องอะไรหรือครับ?"

หลังจากทักทายกันแล้ว เจียงโฉ่วรั่งจึงถามเจ้าหน้าที่

เจ้าหน้าที่อธิบายว่า "ด่านแรกเป็นการทดสอบกลอนคู่ แต่ละคนจะได้รับโจทย์หนึ่งข้อ"

เจียงโฉ่วรั่งหัวเราะ "อันนี้เข้าทางเลย กลอนแบบไหนกันเชียวจะทำให้พี่หลินของข้าลำบากได้?"

หลินจือไป๋?

เจ้าหน้าที่เหลือบมองหลินจือไป๋ ก่อนรีบลุกขึ้นถามว่า "ขออภัย ท่านคืออาจารย์หลินจือไป๋ 'ราชาเหนือราชาแห่งกลอนคู่' ของฉินโจว ใช่หรือไม่?"

"น่าจะเป็นฉันล่ะมั้ง"

หลินจือไป๋รู้สึกว่าฉายา "ราชาเหนือราชา" ฟังดูไม่ค่อยดีนัก แต่ในวงการกลอนคู่ของฉินโจว เขามีฉายานี้จริง ๆ

"ยินดีที่ได้พบอาจารย์หลิน!"

เจ้าหน้าที่ยิ้มกล่าว "สำหรับด่านแรกนี้ กลอนทั้งหมดถูกแต่งขึ้นโดยปรมาจารย์กลอนคู่แห่งฉีโจว 'หลี่ไป๋' ท่านเขากำชับให้ผมมอบโจทย์พิเศษให้แก่ท่าน เพื่อเป็นการต้อนรับแขกจากฉินโจว และหวังว่าการต้อนรับของเขาจะไม่ดูหยาบคายจนเกินไป เขาเพียงแค่ต้องการแลกเปลี่ยนความรู้กับท่านเท่านั้น"

พูดจบ

เจ้าหน้าที่หยิบกระดาษแผ่นหนึ่งออกมา ลายมือดูสง่างามงดงาม ด้านบนเขียนไว้ว่า

"คนผ่านวัดพระใหญ่ พระใหญ่กว่าคนมาก"

เมื่อแสดงกลอนขึ้น เจ้าหน้าที่กล่าวต่อว่า "อาจารย์หลี่ไป๋ยังฝากบอกอีกว่า อาจารย์หลินเดินทางมาไกล หวังว่าด่านนี้จะไม่ทำให้ท่านรู้สึกอึดอัดใจ นี่เป็นเพียงความตั้งใจของเขาที่ต้องการแลกเปลี่ยนความรู้ด้านกลอนคู่"

"เฮ้อ! นิสัยลุงหลี่ของข้ายังเหมือนเดิม"

เจียงโฉ่วรั่งหัวเราะ "เปิดมาก็เล่นกลอนกลับคำเลยสินะ"

ซ่งซิงเหลียงยกมือประสานคารวะ "พี่หลินอย่าเข้าใจผิดเลย ฉันรับรองว่าลุงหลี่ไม่มีเจตนาท้าทายอะไร เขาเป็นคนที่ชื่นชอบการประลองกลอนคู่มาก ได้ยินว่าพี่เป็นปรมาจารย์จากฉินโจวย่อมอดใจไม่ไหว"

"ที่จริงไม่ได้เจาะจงแค่พี่หลินหรอก"

ซ่างจื้อหรงหัวเราะ "เมื่อสามปีก่อน เขาเคยขวางทางท่านผู้เฒ่าหูไว้เพื่อให้ท่านแต่งกลอนคู่ ถ้าไม่แต่งก็ไม่ให้เข้า 'เทียนหรานจวี' ตอนนั้นพวกเราหัวเราะกันจนท้องแข็ง"

"ไม่เป็นไรหรอก"

หลินจือไป๋มีความรู้สึกดีต่อสามทหารเสือ เมื่อเห็นพวกเขาอธิบายเช่นนี้จึงยิ้มรับ ไม่ได้ถือโทษ

หากเป็นที่ฉินโจว เขาอาจคิดว่าเป็นการลองเชิงหรือท้าทาย

แต่ที่นี่คือฉีโจว

บรรดานักปราชญ์ที่นี่ต้อนรับเขาด้วยรอยยิ้ม

นักปราชญ์ท่านนั้น คงไม่ได้ต้องการเอาชนะเพื่อโอ้อวดตัวเอง

เจียงโฉ่วรั่งเห็นหลินจือไป๋ไม่ถือสา ก็โล่งอกไปเปลาะหนึ่ง แต่ก็กลัวว่าเขาจะต่อกลอนไม่ออกจนต้องเผชิญความอับอาย จึงรีบร้องถามขึ้นว่า

"จะให้ลุงหลี่ของข้าเล่นสนุกทุกครั้งไปไม่ได้หรอก ท่านอาจารย์ทั้งหลาย ช่วยกันดูหน่อยว่ากลอนนี้มีใครพอจะแก้ได้บ้าง?"

"ฉันไม่ไหว"

"ฉันก็ตอบไม่ได้"

"เกลียดกลอนกลบทแบบนี้ที่สุด"

"โดยเฉพาะกลอนกลับคำแบบนี้ ปวดหัวสุด ๆ"

ทุกคนพากันส่ายหัว วรรคบนดูเหมือนจะง่าย แต่การจะตอบให้ถูกต้องและสมบูรณ์แบบกลับไม่ใช่เรื่องง่าย

แต่สิ่งที่ทุกคนสนใจกว่าก็คือปฏิกิริยาของหลินจือไป๋ นักปราชญ์อันดับหนึ่งแห่งฉินโจวจะสามารถแต่งวรรคล่างออกมาได้หรือไม่?

รวมถึงผู้ชมในไลฟ์สดก็สงสัยไม่แพ้กัน

【วรรคบนซับซ้อนมาก!】

【นี่ถือเป็นการปะทะกันครั้งแรกของสุดยอดปรมาจารย์กลอนคู่จากฉินโจวและฉีโจวใช่ไหม?】

【ทั้งสองฝ่ายต่างก็เป็นสุดยอดอัจฉริยะ!】

【ฉันคิดไม่ออกเลยว่าจะตอบยังไง】

【ฉันก็คิดไม่ออก ทั้งที่โจทย์ดูเหมือนไม่ได้ยากมาก】

【วรรคบนทุกคนสามารถเข้าใจได้ แต่พอจะตอบออกมากลับไม่ง่าย】

【ว่าไปแล้ว ในไลฟ์นี้ยังไม่เคยมีใครใช้กลอนคู่เล่นงานหลินจือไป๋ได้เลย】

【ไม่รู้ว่าครั้งนี้จะทำให้เขาจนมุมได้หรือเปล่า】

【ฉันอยากรู้ว่าหลินจือไป๋หรือหลี่ไป๋จะเหนือกว่ากัน】

แม้ว่าหลินจือไป๋จะแสดงฝีมือการแก้ปริศนาตัวอักษรได้อย่างยอดเยี่ยมก่อนหน้านี้ และเคยโชว์ความสามารถด้านกลอนคู่ในไลฟ์สดมาแล้วหลายครั้ง แต่ครั้งนี้ คนเขียนวรรคบนคือนักปราชญ์กลอนคู่ที่เก่งที่สุดของฉีโจว เขาจะรับมือไหวหรือไม่?

"พี่หลิน ต้องพึ่งตัวเองแล้วล่ะ"

สามทหารเสือมองดูนักปราชญ์รอบข้างที่ส่ายหัวถอยออกไป ก็รู้ได้ทันทีว่าพวกเขาตอบไม่ได้จริง ๆ

แต่หลินจือไป๋ยังคงมีสีหน้ายิ้มแย้ม "ถ้าตอบไม่ได้ ต้องดื่มเหล้าแทนใช่ไหม?"

"ก็ใช่!"

เจียงโฉ่วรั่งตบอกรับประกัน "แต่ไม่ต้องห่วง ถ้าตอบไม่ได้ สามารถให้คนอื่นดื่มแทนได้ ฉันช่วยดื่มให้เอง!"

"ไม่จำเป็นหรอก"

หลินจือไป๋กล่าว "ในเมื่อปรมาจารย์กลอนคู่บอกว่า ฉันเดินทางไกลมาเป็นแขกของฉีโจว งั้นวันนี้ก็ต้องเป็นแขกขึ้นเทียนหรานจวี"

หืม?

อะไรนะ!

แม้ว่าหลินจือไป๋จะพูดดูเหมือนไม่ได้ตั้งใจ แต่กลุ่มนักปราชญ์ที่อยู่ตรงนี้ล้วนเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านภาษาและวรรณกรรม จึงสามารถจับใจความสำคัญได้ในพริบตา ดวงตาของแต่ละคนเบิกกว้าง เต็มไปด้วยความประหลาดใจอย่างยิ่ง

"สุดยอด!"

เจียงโฉ่วรั่งยกนิ้วโป้งให้!

ซ่างจื้อหรงก็ชื่นชม "ตอนที่ฉันได้ยินว่าพี่หลินคือปรมาจารย์กลอนคู่แห่งฉินโจว ฉันยังมีข้อกังขาอยู่บ้าง แต่ตอนนี้ฉันยอมรับโดยดุษณี!"

"หะ?"

ซ่งซิงเหลียงมีสีหน้ามึนงง

ทำไมจู่ ๆ ถึงเริ่มชมกันแล้ว?

เห็นซ่งซิงเหลียงทำหน้างง นักปราชญ์คนหนึ่งที่ดูเหมือนจะสนิทกับเขาตบไหล่เบา ๆ แล้วกล่าวว่า "บอกให้หัดอ่านหนังสือเยอะ ๆ ฝึกแต่งกลอนบ้าง เจ้าก็ไม่ยอมฟัง ตอนนี้คนอื่นตอบออกมาแล้ว เจ้ายังไม่เข้าใจเลย"

"ตอบว่าอะไร?"

ซ่งซิงเหลียงยังคงมึนงงไม่เข้าใจ

ความจริงแล้ว ผู้ชมในไลฟ์สดส่วนใหญ่ก็เหมือนซ่งซิงเหลียง พวกเขาไม่เข้าใจว่าทำไมถึงเริ่มชมกันแล้ว

【หมายความว่ายังไง?】

【ฉันฟังไม่ออก】

【ฉันก็ไม่เข้าใจ】

【อยู่ ๆ ก็เริ่มชื่นชมกันเลย】

【มีอะไรลึกซึ้งในคำพูดของหลินจือไป๋เหรอ?】

【ฉันคิดตามไม่ทันแล้ว นี่แหละงานรวมตัวของนักปราชญ์】

【ไม่แปลกใจเลยที่แม่ฉันบอกว่าบางครั้งคนมีการศึกษาด่าว่าเรายังไม่รู้ตัวเลย】

"โง่จริง"

เจียงโฉ่วรั่งกล่าวกับซ่งซิงเหลียง "เจ้าไม่ได้ยินที่พี่หลินพูดเหรอ? เขาพูดว่า ‘แขกขึ้นเทียนหรานจวี’ ลองอ่านกลับหลังดูสิ"

"แขกขึ้นเทียนหรานจวี?" (เค่อซ่างเทียนหรานจวี)

ซ่งซิงเหลียงอ่านกลับหลัง "แท้จริงคือแขกแห่งสรวงสวรรค์..." (จวีหรานเทียนซ่างเค่อ)

เหมือนมีสายฟ้าฟาดเข้ามาในหัว ซ่งซิงเหลียงอ้าปากค้าง ก่อนจะหันไปมองหลินจือไป๋ด้วยสายตาตกตะลึง "ตอบได้แล้ว ตอบได้เป๊ะเลย!"

คนผ่านวัดพระใหญ่ พระใหญ่กว่าคนมาก

แขกขึ้นเทียนหรานจวี แท้จริงคือแขกแห่งสรวงสวรรค์

ไม่เพียงแต่จะตอบได้อย่างสมบูรณ์แบบเท่านั้น แต่หลินจือไป๋ยังเชื่อมโยงกับสถานการณ์ปัจจุบันอีกด้วย ความเฉลียวฉลาดเช่นนี้น่าทึ่งจริง ๆ!

【โว้ว!】

【สุดยอด!】

【ฉันอึ้งไปเลย!】

【ไม่ได้แค่ตอบออกมาได้ แต่ยังเข้ากับสถานการณ์ตอนนี้พอดีด้วย!】

【เพราะตอนนี้พวกเขากำลังจะไปที่เทียนหรานจวี!】

【หลินจือไป๋เป็นแขก ครั้งแรกที่เข้าร่วมงานเทศกาลกวีนิพนธ์ ก็ต้องเป็นแขกขึ้นเทียนหรานจวี!】

【ที่สำคัญคือพออ่านกลับหลังแล้ว ความหมายเปลี่ยนเป็นแท้จริงคือแขกแห่งสรวงสวรรค์!】

【นี่มันสุดยอดไปเลย นี่คือการประกาศตัวว่า "ข้าคือแขกจากสรวงสวรรค์"!】

【ไม่ ๆ ฉันว่าหลินจือไป๋กำลังเตือนหลี่ไป๋ว่าเหนือฟ้ายังมีฟ้าต่างหาก!】

กลอนล่างนี้เข้ากับสถานการณ์มาก

จนผู้ชมในไลฟ์สดอดไม่ได้ที่จะตีความไปต่าง ๆ นานา

ที่จริงแล้ว ไม่เพียงแต่ผู้ชม นักปราชญ์ที่อยู่ในที่เกิดเหตุต่างก็มองหลินจือไป๋ด้วยสายตาเปลี่ยนไปทันที

"เป็นแขกจากแดนไกล" คำนี้ไม่ผิดอะไร

แต่คำว่าแขกจากสรวงสวรรค์นี้มันดูโอหังมาก

แต่กลับให้ความรู้สึกถึงเสน่ห์อันเป็นเอกลักษณ์ของปราชญ์ผู้สง่างามแห่งฉินโจวอย่างแท้จริง!

สามทหารเสือสบตากัน

พวกเขานึกถึงบทกวีบนเรือขึ้นมา

"ฮ่องเต้เรียกขึ้นเรือกลับไม่ไป ขอเป็นเซียนสุราไม่เป็นข้ารับใช้ใคร!"

หลินจือไป๋ไม่เพียงแต่เต็มเปี่ยมไปด้วยพรสวรรค์ ในตัวเขายังมีรัศมีอันทรงอำนาจและองอาจ แม้จะดูโอหังแต่กลับเป็นความโอหังที่ทำให้ผู้คนยอมรับโดยไม่รู้ตัว!

อย่างไรก็ตาม...

ความจริงแล้ว หลินจือไป๋แค่คิดไม่ออกว่าจะตอบวรรคล่างแบบไหนที่เหมาะสมที่สุด และอันนี้ก็ดูเข้ากันที่สุด ส่วนคนอื่นจะตีความยังไง เขาขี้เกียจจะสนใจแล้ว

"ยอดเยี่ยม!"

เมื่อทุกคนเข้าใจความหมายของกลอนล่างของหลินจือไป๋ พวกเขาก็พากันชื่นชม จากนั้นแต่ละคนก็เริ่มพยายามแต่งวรรคล่างของตัวเอง ส่วนคนที่คิดไม่ออกก็ต้องกัดฟันกระดกเหล้าสามจอก

หลินจือไป๋หัวเราะออกมา

"ว่าแต่ ถ้ามีคนที่ตอบคำถามไม่ได้เลยสักข้อ ต้องอาศัยดื่มเหล้าผ่านด่านตลอด พอถึงเทียนหรานจวีจะไม่เมาจนสลบไปเลยเหรอ?"

"พี่หลิน คิดว่าไม่มีเหรอ?"

เจียงโฉ่วรั่งตอบพลางหัวเราะ "ที่ผ่านมาเกือบทุกปีต้องมีคนที่ตอบคำถามได้น้อยเกินไปจนดื่มเหล้าเยอะเกิน พอเข้าถึงเทียนหรานจวีก็มึนเมาจนหมดสติ บางคนถึงขั้นเมาจนออกอาการคลั่งสุรา ปีที่แล้วก็มีคนหนึ่งเมาหนักจนถูกเจ้าหน้าที่ลากออกไปเลย ดังนั้นคนที่สามารถผ่านเข้าถึงเทียนหรานจวีได้โดยยังมีสติอยู่ ถือว่าเป็นยอดฝีมือ หรือไม่ก็มีเพื่อนเยอะที่คอยช่วยดื่มแทน แน่นอนว่าก็มีข้อยกเว้นบางคน..."

เจียงโฉ่วรั่งพยักพเยิดไปทางหนึ่ง

ปรากฏว่าซ่งซิงเหลียงกับซ่างจื้อหรงกำลังยกจอกเหล้าดื่มอีกแล้ว

สองคนนี้ไม่ได้คิดจะผ่านด่านเลย แค่อยากดื่มเหล้า ทั้งที่โจทย์ของพวกเขาไม่ได้ยาก คิดอีกนิดก็ตอบได้ แต่กลับเลือกดื่มแทน

หลังดื่มเสร็จ

ซ่งซิงเหลียงยังดูเสียดาย เขาหันมาพูดกับหลินจือไป๋ "พี่หลิน ด่านต่อไปช่วยอย่าเก่งเกินไปนะ! เหล้าไม่ใช่ปัญหาเลย ฉันซ่งซิงเหลียงช่วยดื่มให้เอง ฉันคอแข็งสุด ๆ ต่อให้ดื่มทุกด่านก็ยังเดินตรงถึงเทียนหรานจวีได้แน่นอน!"

"แค่ก!"

เจียงโฉ่วรั่งกระซิบบอกหลินจือไป๋เบา ๆ "ที่ฉันบอกว่าปีที่แล้วมีคนเมาหนักจนคลั่งสุรา แล้วถูกเจ้าหน้าที่ลากออกไป คนนั้นก็คือซ่งซิงเหลียง"

"..."

หลินจือไป๋ไม่คิดเลยว่าหนึ่งในสี่คนจะเป็นขี้เมาขนาดนี้

ซ่งซิงเหลียงไม่ยอมรับ "ปีนั้นฉันเมาหมดสติ เพราะต้องช่วยดื่มแทนพวกนายมากเกินไปต่างหาก!"

เจียงโฉ่วรั่งทำหน้าหนักใจ "บางครั้งนายควรมองตัวเองบ้างนะ! ผ่านมาตั้งหลายปีแล้ว นายฝึกฝนเพิ่มบ้างรึเปล่า? ดื่มเก่งขึ้นบ้างไหม?"

แม้ว่าจะพูดเล่นกันสนุกสนาน แต่เส้นทางยังเดินไม่จบ

อย่างที่สามทหารเสือบอกไปก่อนหน้านี้ เทียนหรานจวีมีสามด่าน พวกเขาผ่านด่านแรกมาแล้ว และในไม่ช้าก็มาถึงด่านที่สอง

ที่นี่มีนักปราชญ์รวมตัวกันมากมาย หลินจือไป๋กะคร่าว ๆ น่าจะมีสักสามสิบคนได้

"ด่านนี้คืออะไร?"

กระบวนการคล้ายกับด่านแรก

พวกเขาทักทายกลุ่มนักปราชญ์ที่หยุดอยู่ตรงนี้ จากนั้นสามทหารเสือก็แนะนำตัวหลินจือไป๋ แล้วตามด้วยบทสนทนาเชิงมารยาทหรือกล่าวชมกันไปมา

จากนั้นเจ้าหน้าที่ก็กล่าวว่า "ด่านที่สองง่ายมาก เมื่อครู่ทุกท่านเพิ่งพายเรือผ่านทะเลสาบตงถิง ขอเพียงทุกท่านแต่งบทกวีที่สรรเสริญความงามของทะเลสาบตงถิงขึ้นมา บทกวีนี้จะถูกบันทึกไว้ ดังนั้นถ้าแต่งลวก ๆ ก็ระวังคนที่มาอ่านจะดูถูกเอานะครับ นอกจากนี้ บทกวีที่ดีที่สุดในปีนี้จะถูกจารึกลงบนศิลาก้อนใหญ่ในแหล่งท่องเที่ยวของทะเลสาบตงถิง..."

สามทหารเสือหน้าตึงขึ้นมาทันที

เหล่านักปราชญ์ที่พึ่งมาถึงต่างก็เริ่มหายใจหนักขึ้น

ด่านที่สองนี้ไม่ได้เป็นแค่ด่านผ่านธรรมดา แต่มันคือโอกาสครั้งใหญ่ที่จะสร้างชื่อเสียงให้ตนเอง!

ลองคิดดูสิ...

หากบทกวีของตัวเองถูกจารึกบนศิลาก้อนหนึ่งในแหล่งท่องเที่ยวสำคัญ มันจะเป็นเกียรติขนาดไหน?

เพราะโดยปกติแล้ว...

มีเพียงกวีในสมัยโบราณเท่านั้นที่ได้รับเกียรติแบบนี้!

มีหรือที่นักปราชญ์คนใดจะปฏิเสธโอกาสที่จะฝากชื่อไว้ในประวัติศาสตร์?

ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมที่ด่านนี้ถึงมีคนรวมตัวกันมากขนาดนี้!

เห็นได้ชัดว่าทุกคนไม่ได้มาที่นี่เพื่อแค่ผ่านด่าน แต่ต้องการให้บทกวีของตนเองโดดเด่นที่สุด!

"หืม?"

ซ่งซิงเหลียงสังเกตเห็นกระดานที่ตั้งเรียงรายอยู่ ด้านบนมีบทกวีที่สวยงามเขียนไว้หลายบท เขาจึงกล่าวขึ้น "ถึงแม้โอกาสที่จะสร้างชื่อเสียงครั้งนี้จะน่าดึงดูดใจ แต่ต้องยอมรับว่ามีคนแต่งบทกวีดี ๆ ไว้ก่อนหน้าแล้ว นี่น่าจะเป็นของเซี่ยซินอี๋ที่ผ่านมาเมื่อกี้แน่ ๆ"

พูดจบ

ซ่งซิงเหลียงก็อ่านออกเสียง

"มองไกลเห็นผืนน้ำสุดขอบฟ้า ป่าไม้ทอดยาวสู่บ่อน้ำลึก ฉับพลันแสงสะท้อนวูบไหวกลางสายน้ำ คล้ายว่าข้านั่งเรือไปถึงดวงตะวัน"

หลังอ่านจบ

ซ่งซิงเหลียงไตร่ตรองครู่หนึ่งก่อนจะอดไม่ได้ที่จะชื่นชม "ถึงว่า เซี่ยซินอี๋เป็นปราชญ์หญิงแห่งฉีโจวจริง ๆ บทกวีนี้ล้ำลึกเกินกว่านักปราชญ์เก้าสิบเก้าเปอร์เซ็นต์ในฉีโจวจะเทียบได้เลย"

หลินจือไป๋พยักหน้า

บทกวีนี้ทรงพลังจริง ๆ

เหล่านักปราชญ์รอบข้างอดไม่ได้ที่จะชื่นชม บางคนที่เดิมทีเตรียมจะลงมือแต่งกลอนก็กลับต้องยอมวางพู่กันลงอย่างหดหู่ ดูเหมือนว่าพวกเขาจะถูกบทกวีของเซี่ยซินอี๋ทำให้ท้อใจเสียแล้ว

"ขอฉันลองบ้าง"

ซ่างจื้อหรงกัดฟัน ขอพู่กันและกระดาษจากเจ้าหน้าที่ แล้วจรดมือแต่งบทกวี

"ยามเที่ยงคืนดวงจันทร์ลอยเหนือขุนเขา..."

เป็นบทกวีเดียวกับที่เขาเคยอ่านบนเรือ และเคยบอกกับหลินจือไป๋และพรรคพวกไว้ว่า แม้จะพบเห็นอีกก็ต้องทำเป็นเหมือนเห็นเป็นครั้งแรก

แม้จะดูน่าขำที่ต้องใช้บทกวีเดิมถึงสองครั้ง แต่สำหรับกวีแล้ว นี่เป็นเรื่องปกติ

เพราะกวีหนึ่งบทที่สร้างขึ้นมาอย่างภาคภูมิใจนั้น ไม่ใช่สิ่งที่จะแต่งออกมาได้ง่าย ๆ

อย่าว่าแต่ใช้เพียงสองครั้งเลย หากเปลี่ยนสถานที่ใหม่ ซ่างจื้อหรงก็ยังสามารถใช้บทกวีนี้ได้อีกสามหรือสี่ครั้ง

ในขณะที่หลินจือไป๋ กลับเป็นบุคคลที่แตกต่างออกไปอย่างสิ้นเชิง สามารถแต่งบทกวีใหม่ ๆ ได้ตลอดเวลา และที่สำคัญ บทกวีของเขาล้วนเป็นผลงานระดับคลาสสิกทุกบท!

ทุกคนต่างให้เกียรติ เมื่อเห็นผลงานของซ่างจื้อหรง พวกเขาก็พากันพยักหน้าชื่นชม

"บทกวีที่ดี!"

"เป็นรองของเซี่ยซินอี๋เพียงเล็กน้อยเท่านั้น!"

"ซ่างจื้อหรงไม่เลวเลยนะ เผลอ ๆ อาจเทียบเคียงกับยอดหญิงแห่งฉีโจวได้แล้ว"

"ว่าไปแล้ว ฉีโจวยังไม่มีใครที่ได้รับการยอมรับว่าเป็นปราชญ์อันดับหนึ่งเลย"

"ข้าว่าซ่างจื้อหรงมีแววอยู่นะ!"

ท่ามกลางเสียงชื่นชม ซ่างจื้อหรงเผยรอยยิ้มที่ทั้งเขินอายและตื่นเต้น

เขาไม่ได้หวังจะเหนือกว่าผลงานของเซี่ยซินอี๋ ขอเพียงแค่ได้รับการยอมรับก็เพียงพอแล้ว

ในขณะเดียวกัน ผู้ชมในไลฟ์สดก็พากันหัวเราะ

เต็มไปด้วยคอมเมนต์ที่แกล้งแสดงตัวว่า "ทำเป็นเห็นบทกวีนี้เป็นครั้งแรก!"

แต่จู่ ๆ ก็มีเสียงตะโกนดังขึ้นจากฝูงชน

"ได้ยินว่าท่านหลินเป็นปราชญ์อันดับหนึ่งแห่งฉินโจว วันนี้ด่านที่สองมีผลงานของซ่างจื้อหรง ปราชญ์หนุ่มแห่งฉีโจว และยังมีบทกวีของเซี่ยซินอี๋ปราชญ์หญิงแห่งฉีโจว ถ้าท่านหลินแต่งบทกวีสักบทด้วย ก็คงจะดีไม่น้อย ให้พวกเราได้เห็นกันว่า ระหว่างปราชญ์แห่งฉินโจวกับปราชญ์หญิงแห่งฉีโจว ใครจะเหนือกว่ากัน!"

ฟังดูเป็นหัวข้อที่น่าสนใจไม่น้อย

"ปราชญ์แห่งฉินโจว VS ปราชญ์หญิงแห่งฉีโจว"

ส่วนซ่างจื้อหรงก็ดูเหมือนจะเป็นแค่ส่วนเสริมที่ติดมาด้วย

ผู้คนรอบข้างเริ่มส่งเสียงเชียร์ให้หลินจือไป๋เข้าร่วมด้วย

แม้ว่าไม่ได้มีเจตนาร้ายทั้งหมด แต่แน่นอนว่าต้องมีบางคนที่อยากเห็นหลินจือไป๋พลาดท่า หากเขาปฏิเสธไป ก็อาจถูกมองว่ากลัวเสียหน้า

อย่างไรก็ตาม...

หลินจือไป๋ไม่ได้คิดจะปฏิเสธตั้งแต่แรกอยู่แล้ว

ก่อนหน้านี้ บนเรือ เขาเลือกจะไม่แต่งกลอนเพื่อไม่ให้บดบังซ่างจื้อหรง เพราะเขาเห็นว่าไม่จำเป็น และไม่อยากเปิดเผยผลงานมากเกินไปในคราวเดียว

แต่ตอนนี้...

ทุกคนกำลังแต่งบทกวี

แน่นอนว่าหลินจือไป๋ก็ต้องฝากผลงานไว้ด้วยเช่นกัน

และเมื่อเป็นหลินจือไป๋ที่ลงมือแต่ง บทกวีย่อมต้องเป็นระดับคลาสสิกเท่านั้น

เขายิ้มเล็กน้อยก่อนกล่าวว่า

"ขอพู่กันและหมึก"

เจ้าหน้าที่รีบจัดเตรียมให้ทันที

สามทหารเสือจ้องมองหลินจือไป๋ โดยเฉพาะซ่างจื้อหรงที่เต็มไปด้วยความอยากรู้

เมื่อครู่บนเรือ หลินจือไป๋เลือกจะหลีกเลี่ยงการประชันกันตรง ๆ

เป็นเพราะไม่มั่นใจว่าจะเหนือกว่าตัวเขาหรือ?

หรือเป็นเพราะต้องการให้ตนเองมีที่ยืน?

คำตอบจะปรากฏในบทกวีที่หลินจือไป๋กำลังจะเขียน

ผู้ชมในไลฟ์สดก็เต็มไปด้วยความสงสัยและตื่นเต้น

เพราะบนเรือ หลินจือไป๋ไม่ได้ปะทะกับซ่างจื้อหรงโดยตรง และยังชมผลงานของอีกฝ่าย ทำให้พวกเขาไม่แน่ใจว่าปราชญ์แห่งฉินโจวผู้นี้เป็นฝ่ายยอมรับว่าด้อยกว่า หรือแค่ต้องการเก็บซ่อนฝีมือ

【ไม่น่าจะแย่มากหรอก】

【ฉันว่ามีลุ้นเหนือกว่าซ่างจื้อหรงนะ】

【ก็เหมือนตอนทายปริศนา หลินจือไป๋แกล้งทำตัวให้ดูไม่เด่น】

【ดังนั้น ที่เรือก็อาจเป็นเพราะต้องการวางตัวให้ต่ำ】

【แต่ถ้าจะชนะเซี่ยซินอี๋ ก็คงไม่ง่ายนัก】

【เซี่ยซินอี๋มีพรสวรรค์สูงมาก ท่านผู้เฒ่าหูยังเคยกล่าวชมเธอหนัก ๆ เลย】

ภายใต้สายตาของผู้ชม

ท่ามกลางวงล้อมของเหล่านักปราชญ์

ในแววตาเฝ้าจับจ้องของสามทหารเสือ

หลินจือไป๋จับพู่กันที่ชุ่มไปด้วยหมึก

ซ่า

แม้บทกวีจะยังไม่เสร็จ แต่เพียงแค่ตัวอักษรที่เขาบรรจงเขียน ก็ทำให้ผู้คนขนลุกไปทั้งตัว!

"สายลมตะวันตกพัดเกลียวคลื่น ตงถิงโรยราไร้สิ้น"

นี่คืออักษรบรรจงที่เป็นแบบฉบับของลายมือบรรจง ทุกตัวอักษรล้วนงดงามจับตา!

และภายใต้สายตาของทุกคน หลินจือไป๋จรดปลายพู่กันอีกครั้ง เขียนวรรคถัดไป

"เพียงข้ามคืน เซียงจวินพลันผมหงอกดั่งหิมะขาว"

บางคนถึงกับอดไม่ได้ที่จะกล่าวชม "ลายมือยอดเยี่ยม!"

ที่ชมคือลายมือ ไม่ใช่บทกวี

ไม่ใช่เพราะบทกวีมีข้อบกพร่องแต่อย่างใด เพียงแค่สองวรรคแรกยังไม่สามารถบ่งบอกระดับของทั้งบทได้

มันดี… แต่ยังไม่ถึงกับน่าตื่นตะลึง ขณะนี้สิ่งที่ทำให้ทุกคนตกตะลึงคือลายมือของหลินจือไป๋อย่างแท้จริง

และนี่ทำให้ผู้คนเพิ่งจะนึกขึ้นได้

หลินจือไป๋นอกจากเป็นปราชญ์แล้ว เขายังได้รับสมญานามว่า "ปรมาจารย์เขียนพู่กันอันดับหนึ่งแห่งบลูสตาร์!"

【ลายมือของหลินจือไป๋ ทำให้ฉันตะลึง!】

【งดงามไร้ที่ติ!】

【เขาไม่ใช่แค่ปรมาจารย์ด้านกวีนิพนธ์ แต่ยังเป็นสุดยอดนักเขียนอักษรทุกประเภท!】

【ขอแก้ไขนะ หลินจือไป๋เป็น "อันดับหนึ่งของสิงซู" ไม่ใช่อักษรทุกประเภท】

【ลายมือมีหลายประเภท แต่นี่คือลายมือบรรจง ซึ่งเขียนได้งดงามมาก!】

【แต่ว่าบทกวีดูธรรมดาไปหน่อย】

【ไม่นะ ฉันว่าใช้ได้เลยนะ "สายลมตะวันตกพัดเกลียวคลื่น ตงถิงโรยราไร้สิ้น" กับ "เพียงข้ามคืน เซียงจวินพลันผมหงอกดั่งหิมะขาว" ฟังแล้วให้ความรู้สึกมาก】

【แต่ก็แค่ใช้ได้ เท่านั้นเอง】

"อึก!"

แต่แล้ว ทุกคนกลับสะดุดลมหายใจ

วรรคที่สามปรากฏขึ้นเบื้องหน้าพวกเขา!

"เมาหนักจนลืมเลือน ฟ้าสะท้อนอยู่ในสายธาร!"

ทันใดนั้นเอง บรรยากาศของบทกวีเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง!

สองวรรคแรกที่เคยดูธรรมดา บัดนี้กลับไต่ขึ้นสู่ระดับสูงสุด!

สายตาของนักปราชญ์รอบตัวเริ่มเปลี่ยนไป ดวงตาของพวกเขาเริ่มเต็มไปด้วยความเคารพนับถือ

แต่ในเสี้ยววินาทีถัดมา

ความเคารพทั้งหมดถูกแทนที่ด้วยความตกตะลึง!

เพราะหลินจือไป๋เขียนลงไปแล้ว

ประโยคสุดท้ายของบทกวีนี้!

ท่ามกลางความเงียบงัน

เสียงของใครบางคนเอ่ยขึ้นอย่างแผ่วเบา

"สายลมตะวันตกพัดเกลียวคลื่น ตงถิงโรยราไร้สิ้น

เพียงข้ามคืน เซียงจวินพลันผมหงอกดั่งหิมะขาว

เมาหนักจนลืมเลือน ฟ้าสะท้อนอยู่ในสายธาร

ทั่วทั้งลำเรือเต็มไปด้วยฝันบริสุทธิ์ กดทับทั่วดาราผืนฟ้า!"