หลี่เหว่ยรีบร้อนมาที่ตัวเมือง แต่โรงเรียนปิดประตู นักเรียนกลับบ้านหมดแล้ว

หลี่เหว่ยตามหาน้องชายทั้งคืนในตัวเมือง แต่ไม่พบ

วันรุ่งขึ้น ครูโรงเรียนและตำรวจมาช่วยหลี่เหว่ยตามหา

หนึ่งสัปดาห์ผ่านไป ทุกคนต้องยอมรับความจริงว่าน้องชายของหลี่เหว่ยถูกลักพาตัวไป

พ่อแม่ของหลี่เหว่ยไม่สามารถทนรับความเสียหายได้ และไม่นานก็ตายไปทั้งคู่

ด้านนอกหน้าจอ หลี่เหว่ยนอนร้องไห้อยู่บนเตียงคนไข้

ถ้าไม่เพราะความผิดพลาดของเขา น้องชายจะไม่ถูกลักพาตัว พ่อแม่ก็จะไม่ตายไปในอีกไม่กี่ปีต่อมา

หลี่เหว่ยรู้สึกว่าความผิดทั้งหมดเป็นของเขา

หลังจากพ่อแม่ตาย หลี่เหว่ยยืนอยู่ในบ้านที่ว่างเปล่า ยิ่งคิดก็ยิ่งทุกข์ใจ

รู้สึกว่าชีวิตไม่มีความหมายอะไรอีก

เขาเอาเชือกเส้นหนึ่งไปแขวนคอที่ที่ไม่มีคน

แต่โชคชะตาไม่สิ้นสุด หลี่เหว่ยถูกช่วยชีวิตโดยผู้สัญจรที่ผ่านมาที่เป็นคนพิการ

ผู้สัญจรที่ผ่านมาได้รับรู้ถึงเหตุผลการฆ่าตัวตายของหลี่เหว่ย เขาไม่ได้พยายามให้หลี่เหว่ยมองโลกในแง่ดี

แต่พาหลี่เหว่ยมายังโรงงานเล็ก ๆ แห่งหนึ่ง

โรงงานนี้มีแต่คนงานที่เป็นคนพิการ

ผู้สัญจรผ่านที่เป็นคนใจดีคือเจ้าของโรงงานเล็ก ๆ นี้

เขาบอกให้หลี่เหว่ยมองดู

ที่นี่มีคนที่โชคชะตารันทดมากมาย แต่ทุกคนก็ยังมีชีวิตอยู่ต่อไป

มีคนที่เกิดมาพิการ มีคนที่หูหนวกใบ้โดยธรรมชาติ บางคนไม่มีแขนขา

ถ้าพูดถึงการตาย ทุกคนในโรงงานมีเหตุผลที่ต้องการจากโลกนี้มากกว่าหลี่เหว่ย

ขณะที่หลี่เหว่ยร้องไห้ไม่หยุด เฉินหยูก็พูดต่อว่า "ในเวลานั้น หัวใจของคุณได้รับการกระตุ้นอย่างมาก"

"แม้ว่าคุณยังมีความรู้สึกผิดมากมาย แต่คุณก็ไม่อยากตายอีกต่อไป"

"เจ้าของโรงงานรับคุณเข้าทำงาน ให้ที่พักและอาหาร พร้อมจ่ายเงินเดือนให้ทุกเดือน"

"เมื่อคุณอยู่กับคนพิการมากขึ้น คุณก็ได้เรียนรู้เพิ่มเติมถึงความยากลำบากของพวกเขา"

หลี่เหว่ยมีใบหน้าที่ซับซ้อน

เขาได้เข้าใจว่าชีวิตของคนพิการยากลำบากเพียงใด

"เจ้าของบอกกับฉันว่า ทั่วประเทศมีคนพิการหลายสิบล้านคน"

"เทียบได้กับทุก ๆ สิบคนจะมีคนพิการหนึ่งคน"

"แต่ทำไมเราไม่ค่อยเห็นพวกเขาในท้องถนน?"

"เพราะพวกเขากลัวสายตาเหยียดหยาม และไม่มีบริษัทไหนรับคนพิการเข้าทำงาน"

"คนพิการเหมือนถูกสังคมทอดทิ้ง ไม่สามารถปรากฏตัวในสายตาของคนทั่วไปได้"

จากนั้น หลี่เหว่ยเล่าต่อไป

"เมื่อได้เห็นพวกเขา ฉันรู้สึกว่าตัวเองเล็กน้อยมาก"

"ชีวิตคนเราควรทำอะไรบ้าง"

"ไม่นานหลังจากนั้น ฉันนำทักษะที่เรียนรู้ไปทำงานในภาคใต้ และไม่นานก็ได้เงินทุนก้อนแรกของฉัน"

"จากธุรกิจเล็ก ๆ กลายเป็นกลุ่มธุรกิจใหญ่ในปัจจุบันนี้"

ผ่านไปหลายสิบปี ความทรงจำเกี่ยวกับเรื่องราวในอดีตของหลี่เหว่ยกลับชัดเจนขึ้นเรื่อย ๆ

เขาได้ช่วยเหลือคนพิการมากมาย แต่ไม่สามารถช่วยตัวเองได้

เขาไม่เคยหยุดหาน้องชาย แต่สุดท้ายก็ไม่ได้ข่าวใด ๆ เกี่ยวกับน้องชายเลย

เมื่อพูดสิ่งที่กดดันอยู่ในใจมาหลายสิบปี หลี่เหว่ยรู้สึกผ่อนคลายมากขึ้น

"หมอเฉิน คุณหลี่ไม่ได้เป็นมะเร็งตับระยะสุดท้าย แล้วเขาป่วยเป็นโรคอะไร?"

เสี่ยวน่าที่ได้ยินเรื่องราวชีวิตของหลี่เหว่ย เริ่มสงสัยว่าหลี่เหว่ยป่วยเป็นโรคอะไร

คำถามของเสี่ยวน่าทำให้ผู้ชมในไลฟ์นึกขึ้นได้

ถ้าไม่ใช่มะเร็งตับระยะสุดท้าย หลี่เหว่ยเป็นโรคอะไร?

ผู้ชมที่มีความคิดว่องไวบางคนเริ่มนึกย้อนกลับไป

นึกถึงตอนเริ่มไลฟ์ หลี่เหว่ยถามเฉินหยูว่า ถ้าเขาไม่อยู่แล้ว ใครจะสืบทอดกลุ่มธุรกิจต่อ

เฉินหยูตอบว่า "ยกเว้นคุณ ไม่มีใครสามารถสืบทอดได้"

ผู้ชมเริ่มตีความหมายของคำพูดนี้

พวกเขาคิดว่าไม่มีคนสืบทอด ตอนนี้กลับรู้ว่าเฉินหยูกำลังบอกว่าหลี่เหว่ยจะไม่ตาย

และจะยังคงดำเนินธุรกิจต่อไป

ดูข้อความที่ส่งมาอย่างหลากหลายในไลฟ์

เฉินหยูที่มักจะรักษาท่าทีเหมือนผู้มีคุณธรรมในช่วงไลฟ์ ก็อดหัวเราะไม่ได้

"พอแล้ว พอแล้ว ทุกคนเงียบหน่อย"

ข้อความในไลฟ์ลดลงอย่างรวดเร็ว

เฉินหยูพูดว่า "อย่างที่ฉันบอกก่อนหน้านี้ อาการของผู้ป่วยรายนี้มีความพิเศษมาก"

"ปัญหาที่เขามีคล้ายกับมะเร็งตับมาก"

"พยาบาลสาว คุณหมอในโรงพยาบาลของคุณวินิจฉัยว่าบริเวณตับซ้ายของผู้ป่วยมีเนื้องอกขนาดใหญ่ใช่ไหม?"

เสี่ยวน่าพยักหน้าอย่างรวดเร็ว

"ผลการตรวจสอบแสดงว่าคุณหลี่มีเนื้องอกที่ตับซ้ายขนาดประมาณเก้าเซนติเมตร"

เพื่อพิสูจน์คำพูดของเฉินหยู เสี่ยวน่าได้นำภาพวินิจฉัยที่วางอยู่ในตู้ข้างเตียงมาแสดง

"การปรากฏของเนื้องอกทำให้ผู้เชี่ยวชาญในโรงพยาบาลวินิจฉัยผิดพลาดว่าเป็นมะเร็งตับ"

"ถ้าทำการรักษาเพิ่มเติม ผู้เชี่ยวชาญบางคนอาจสังเกตเห็นว่าไม่ใช่เนื้องอกมะเร็งตับ"

"แต่เรื่องบังเอิญทำให้ได้รับการวินิจฉัยเบื้องต้นที่ผิดพลาด ผู้ป่วยปฏิเสธการตรวจและรักษาเพิ่มเติม"

"โรงพยาบาลเคารพการตัดสินใจของผู้ป่วย จึงทำการรักษาแบบอนุรักษ์นิยม รวมถึงการทำเคมีบำบัด การอุดตันหลอดเลือด เป็นต้น"

"ยาที่เหมาะสมจะรักษาโรคได้ แต่ถ้าไม่เหมาะสม ผลลัพธ์จะเป็นอย่างที่เห็นตอนนี้"

เฉินหยูมองหลี่เหว่ยที่ดูเหมือนคนโง่งงม

ผู้ชมในไลฟ์ก็เข้าใจว่าทำไมหลี่เหว่ยถึงดูเหมือนใกล้ตาย

เพราะกินยาผิดและรับการรักษาผิดวิธี

รวมถึงมีความกดดันทางจิตใจมากมาย

ร่างกายและจิตใจถูกทรมานอย่างหนัก

ไม่เพียงแต่หลี่เหว่ยที่อายุห้าสิบกว่าปี

ถ้าเป็นคนหนุ่มสาวอายุยี่สิบก็คงไม่ต่างกัน

"ฉันเข้าใจได้ไหมว่าเนื้องอกคล้ายกับเนื้องอกมะเร็งตับ หมอจึงวินิจฉัยผิด?"

เสี่ยวน่าคิดแล้วถามต่อว่า "แต่เนื้องอกที่ไม่ใช่มะเร็งตับนี้ยังคงมีผลกระทบต่อร่างกาย?"

เสี่ยวน่าที่จับประเด็นสำคัญได้ถามคำถามที่สำคัญออกมา

มะเร็งตับระยะสุดท้ายถูกตัดออก แต่ในร่างกายของหลี่เหว่ยยังมีเนื้องอกขนาดเก้าเซนติเมตร

เนื้องอกขนาดใหญ่นี้ยังคงเป็นปัญหาใหญ่

ถ้ารักษาไม่ทันเวลา เนื้องอกอาจจะลุกลามอย่างร้ายแรง

หลี่เหว่ยยังคงมีความเสี่ยงที่จะเสียชีวิตหรือไม่?

"แน่นอน คุณสามารถเข้าใจแบบนั้นได้"

เฉินหยูอธิบายต่อเกี่ยวกับเนื้องอก

เนื้องอกเชื่อมติดกับตับอย่างแน่นหนา

เนื่องจากเวลาที่ล่าช้าเกินไป เนื้องอกจึงโตขึ้นอย่างต่อเนื่องและกดทับตับอย่างรุนแรง

ผู้เชี่ยวชาญที่ตรวจสอบเบื้องต้นด้วยภาพต่าง ๆ วินิจฉัยผิดพลาดว่าเป็นเนื้องอกมะเร็งตับ

"ฉันเป็นนักศึกษาแพทย์ฝึกหัดในโรงพยาบาลรัฐแห่งหนึ่งในเมืองหลวง ถ้าสถานการณ์เป็นเช่นนี้ ไม่เพียงแค่โรงพยาบาลท้องถิ่น แม้แต่ผู้เชี่ยวชาญระดับสูงในโรงพยาบาลรัฐก็คงวินิจฉัยผิดได้"

ข้อความพิเศษหนึ่งแสดงขึ้น

จากนั้นก็มีข้อความพิเศษหลายข้อความ

ข้อความมาจากแพทย์ในโรงพยาบาล

เนื้อหาคล้ายกัน

เนื้องอกขนาดใหญ่ที่กดทับตับไม่ว่าแพทย์ที่มีประสบการณ์มากแค่ไหนก็อาจจะวินิจฉัยผิดพลาดได้

ต้องทำการตรวจเพิ่มเติม ใช้เทคนิค CT การสร้างภาพสามมิติของเนื้องอกเพื่อยืนยันว่าเป็นมะเร็งตับหรือไม่

"หมอเฉิน ฉันมีโอกาสหายดีจริง ๆ หรือ?"

จากคำอธิบายของเฉินหยูและผู้ชม หลี่เหว่ยเริ่มมีความหวังในชีวิตอีกครั้ง

เฉินหยูยิ้มแล้วพูดว่า "ฉันแนะนำให้คุณระบุให้คุณหมอหวังคังในโรงพยาบาลของคุณเป็นคนผ่าตัดเอาเนื้องอกออก"