ในแผนกดนตรีของน่าเซินเอนเตอร์เทนเมนต์ กลุ่มแชตทำงานยังคงครึกครื้นแม้ดึกดื่น เพราะทุกคนกำลังรอเพลงใหม่ที่เฉินฮวาเอนเตอร์เทนเมนต์สร้างขึ้นให้กับไอดอลเสมือน "หลินอีอี"

แม้น่าเซินเอนเตอร์เทนเมนต์เองก็มีไอดอลเสมือนเช่นกัน แต่กลับไม่ได้รับความนิยมเท่า 011

ทำให้คนในแผนกดนตรีของน่าเซินหวังลึก ๆ ว่า 011 จะเจอปัญหาบ้าง

“มาแล้ว!”

“เพลงใหม่ของหลินอีอี!”

“กำลังฟังอยู่”

“ทำนองช่วงอินโทรก็สดใสดีนะ ไม่มีอะไรผิดปกติ”

“แต่ชื่อเพลงนี่สิ แปลกๆ...”

“เพลงแกว่งต้นหอม?!”

“อะไรคือแกว่งต้นหอม?!”

เมื่อเพลงถูกปล่อยออกมา คนในน่าเซินก็รีบกดเล่นทันที ฟังไปพร้อมกับพูดคุยกันในกลุ่ม

แต่แล้ว...

เพียงไม่กี่วินาทีหลังจากท่อนหลักเริ่ม

กลุ่มแชตก็ระเบิด!

ทุกคนที่ได้ยินถึงกับทำหน้าแปลกประหลาด

...

ในขณะเดียวกัน ในกลุ่มแชตของแผนกดนตรีเทียนกวงก็เต็มไปด้วยความงุนงงเช่นกัน

“???”

“นี่มันอะไรเนี่ย?”

“เนื้อเพลงอะไรของมัน?”

“ทำไมฟังไม่ออกซักคำ?”

“โอ้โห เพลงนี้แต่งโดยไป๋ตี้เหรอ!?”

“นี่มัน…”

“นี่มันเพลงเทพชัดๆ!”

แต่เดิมพวกเขายังสงสัยว่าไป๋ตี้เข้าใจวัฒนธรรมโอตาคุหรือไม่ แต่หลังจากฟังเพลงนี้แล้ว พวกเขาแน่ใจทันทีว่าไป๋ตี้ไม่เพียงแค่เข้าใจ แต่ต้องเป็นโอตาคุตัวพ่อที่ใช้ชีวิตจมอยู่ในโลกอนิเมะทุกวันแน่นอน!

...

ที่บ้านของหลินหลิว

ติ๊ง!

เสียงแจ้งเตือนดังขึ้น ทำให้หลินหลิวเปลี่ยนสีหน้า เธอตั้งแจ้งเตือนไว้เมื่อไป๋ตี้ปล่อยเพลงใหม่

เมื่อเปิดโทรศัพท์ เธอเห็นชื่อเพลงที่ไป๋ตี้แต่งให้หลินอีอี

"เพลงแกว่งต้นหอม"?

ตอนนี้เป็นเวลาเที่ยงคืนพอดี

หลินหลิวสูดลมหายใจลึกก่อนจะกดฟังเพลง

ข้อมูลเพลงปรากฏบนหน้าจอ

ชื่อเพลง: เพลงแกว่งต้นหอม

คำร้อง: ไป๋ตี้

ทำนอง: ไป๋ตี้

เพียงไม่กี่นาทีหลังจากฟังจบ

หลินหลิวนิ่งค้างไป

ในหูของเธอมีแต่เสียงดนตรีที่แสนจะติดหูและล้างสมอง เล่นวนซ้ำไปมา เหมือนกำลังหัวเราะเยาะความคาดหวังโง่ ๆ ของเธอ

นี่น่ะเหรอคือเพลงที่ชนะเพลงของเว่ยเชียนเซียง!?

คาวาอี้... อนิเมะ... ติดหูขั้นสุด...

แม้ว่าหลินหลิวไม่อยากยอมรับว่าเพลงนี้มีความล้ำเลิศในแง่การแต่งเพลง แต่สิ่งหนึ่งที่เธอต้องยอมรับคือ:

เพลงนี้เหมาะกับหลินอีอีอย่างน่ากลัว!

การผสมผสานนี้เกิดปฏิกิริยาทางเคมีบางอย่างที่น่าขนลุก!

“เพลงห่วยแตก!”

หลินหลิวสบถก่อนจะปิดเพลงอย่างฉุนเฉียว

หลังจากอดหลับอดนอนเพื่อรอฟังเพลงนี้ ผลลัพธ์กลับทำให้เธอผิดหวังอย่างมาก เธอนอนลงบนเตียงพยายามข่มตาหลับ

แต่...

คืนนั้นทั้งคืนเธอกลับนอนไม่หลับ

ทั้งที่ก่อนหน้านี้เธอเหนื่อยล้าจนแทบหลับไปแล้ว แต่สมองกลับเหมือนมีเครื่องเล่นเพลงวนซ้ำเพลงนั้น

“...อาลาชาชา ลาลีลาลี ลิ่งลาบาลี กังติงกังติง กังโต๋ บ่าบาลี บ่าบ่าบาลี บ่าลีบ่าลี ลีลีลีลีลีลีลีลี...”

วนซ้ำทั้งคืน

กลายเป็นค่ำคืนแห่งความทรมาน

และเพลงนี้จะเป็นเพลงที่หลินหลิวเกลียดที่สุดไปตลอดชีวิต!

...

หอพักมหาวิทยาลัย

นักศึกษาปีหนึ่งคนหนึ่งกำลังก้มตัวอยู่ใต้ผ้าห่ม ใส่หูฟังฟังเพลงไปพร้อมกับแชทกับคนที่กำลังมีความสัมพันธ์คลุมเครือผ่านแอป Feixin

คุยไปคุยมา

เขาก็หาวออกมาทีหนึ่ง

ดูเวลาอีกที ตอนนี้ก็เที่ยงคืนครึ่งแล้ว

เสียงเพลงยังคงเล่นอยู่ในหูฟัง เป็นเพลงที่ระบบแนะนำแบบสุ่มจากแอปเล่นเพลง การฟังแบบนี้มีข้อดี คือถ้าเจอเพลงที่ชอบก็สามารถโหลดเก็บไว้ได้ แต่ถ้าไม่ชอบก็แค่กดข้าม ส่วนใหญ่เพลงที่สุ่มมา มักจะอยู่ในระดับธรรมดา ๆ ไม่ได้ดีมาก แต่ก็ไม่ได้แย่จนฟังไม่ได้ บางเพลงถึงจะฟังเพราะ แต่ก็ยังไม่ถึงขั้นที่เขาจะยอมเสียเงินหนึ่งหยวนเพื่อโหลด

แต่แล้ว…

ทันใดนั้นเขารู้สึกว่าเพลงที่เล่นอยู่มันแปลก ๆ:

“...สติงติงกังโต๋ยา บ่าหลิ่งกังติงกังติง อาโร่ววาบ่าบ่าลุ๊ลุ๊ลุ๊ลุ๊ลุ๊ลุ๊เตียหย่าลู่ว่าหลิ่งกังหลิ่งกังติงกังโต๋ดะดะดะดะดะดะดู๊ดู๊เตียหย่าดู๊...”

อะไรเนี่ย?

เขานิ่งไปชั่วครู่ คิดว่าเครื่องเล่นเพลงคงมีปัญหา

ไม่กี่วินาทีหลังจากนั้น เขาถึงรู้ตัวว่าเครื่องไม่ได้เสีย เพลงนี้มันตั้งใจเป็นแบบนี้

เขากดดูชื่อเพลง "เพลงแกว่งต้นหอม"

เพลงอะไรประหลาดดีจัง!

เขาบ่นในใจ พร้อมกับกดโหลดเพลงเก็บไว้ทันที แล้วส่งเพลงนี้ไปให้คนที่กำลังคุยอยู่ด้วยในแชท:

"ฮ่า ๆ เพลงนี้ตลกดี!"

ฝ่ายนั้นตอบกลับมา:

"011!"

"หืม?"

"หลินอีอีไง ฉันชอบเธอมากเลย!"

"อ๋อ ๆ ไอดอลเสมือนของ เฉินฮวา ใช่มั้ย?"

ถึงเขาจะไม่ใช่สายอนิเมะและไม่ได้สนใจเรื่องไอดอลเสมือน แต่ก็เคยได้ยินชื่อเสียงของหลินอีอีมาก่อน แต่เพลงเก่าของหลินอีอี เขาว่าไม่ได้ติดหูเท่าเพลงนี้

เพลงนี้ฟังดูดีมาก

นี่เหรอที่เรียกว่าวัฒนธรรมโอตาคุ? น่าสนุกเหมือนกันนะ!

...

ในกลุ่มแฟนคลับหลินอีอี

“...อาลาชาชา ลาลีลาลี ลิ่งลาบาลี กังติงกังติง กังโต๋ บ่าบาลี บ่าบ่าบาลี บ่าลีบ่าลี ลีลีลีลีลีลีลีลี...”

เพลงกำลังเล่นอยู่

แฟนคลับทุกคนต่างนั่งมองเนื้อเพลงที่กำลังกระโดดบนหน้าจอด้วยความอึ้ง

จากนั้น

สายตาของทุกคนก็จับจ้องไปที่ชื่อผู้แต่งเพลงในช่อง “คำร้อง/ทำนอง” ซึ่งเขียนว่า "ไป๋ตี้"

"อืม…"

"ยังไงนะ? คำร้องแต่งโดยไป๋ตี้ ทำนองก็ไป๋ตี้?"

"นี่ตกลงไป๋ตี้แปลก หรือองค์หญิงของเราที่แปลก?"

"นี่มันเพลงที่มนุษย์เขียนได้เหรอ? นี่มันคำร้องที่มนุษย์ร้องได้จริงเหรอ?"

"โคตรจะ…"

"โคตรจะน่ารักเลย!!!"

"อ๊ากกกกกก จะตายแล้ว ๆ ฉันอยากมีลูกกับหลินอีอี!"

"หลินอีอีร้องเพลงนี้ได้อารมณ์แบบ ‘ฉันไม่ได้กินยา แต่ฉันยังคงโมเอะสุด ๆ’ เลย!"

"เร็ว ๆ เอาไป๋ตี้เขียนเข้าประวัติศาสตร์ของวงการดนตรี!"

"เพลงนี้ทำเอาฉันที่เป็นโอตาคุยังรู้สึกว่านี่มันสองมิติสุด ๆ!"

"ตอนนี้ฉันโดนล้างสมองแล้ว ฟังวนซ้ำอยู่พยายามจำเนื้อเพลง สุดท้ายเปิดปากร้องได้แค่ ‘อาดา ๆ’"

...

บนโลกออนไลน์

มีผู้คนมากมายให้ความสนใจกับ “เพลงแกว่งต้นหอม” เพราะตอนนี้ไป๋ตี้กลายเป็นนักแต่งเพลงชื่อดังไปแล้ว ส่วนหลินอีอีก็เป็นซูเปอร์สตาร์ของโลกสองมิติที่ความนิยมไม่ด้อยไปกว่าราชาเพลงหรือราชินีเพลง การร่วมงานของทั้งสองจึงเป็นที่จับตามอง

"ฮาแตก!"

"พวกนายฟังเพลงใหม่ของไป๋ตี้หรือยัง?"

"ฟังแล้ว ๆ ฮาจนจะเป็นลม! ฉันว่านะ ไป๋ตี้ต้องกำลังบ้าแน่ ๆ ถึงเขียนเพลงแบบนี้ได้!"

"ฮ่า ๆ ๆ ไป๋ตี้ปล่อยตัวเต็มที่เลย!"

"นี่มันเพลงเทพชัด ๆ!"

"ขำจนฉี่แทบเล็ด ฟังไปฟังมายิ่งติดหูเข้าไปใหญ่!"

"เอาจริง ๆ นะ ถึงจะฟังไม่ค่อยเข้าใจ แต่ทำนองมันโคตรติดหูเลย แบบนี้แหละที่ทำให้เข้าใจเสน่ห์ของหลินอีอี ยอมรับแล้วว่าโลกสองมิติมันสนุกจริง ๆ ไอดอลเสมือนไม่เคยทำให้ผิดหวัง!"

"ไป๋ตี้ คุณควรไปกินยานะครับ!"

"สุดยอดเลย เล่นเพลงแนวสองมิติยังทำได้ดีขนาดนี้ ไป๋ตี้นี่สมกับคำว่าหลากหลายสไตล์จริง ๆ!"

ภายใต้เสียงสนับสนุนของแฟนคลับ และการพูดคุยสนุกสนานของชาวเน็ต

ยอดดาวน์โหลดเพลง “แกว่งต้นหอม” เพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่อง จนเพลงนี้ทะยานขึ้นสู่อันดับหนึ่งของชาร์ตประจำฤดูกาล

...

ตอนเช้า

ข่าวเกี่ยวกับเพลงนี้ก็ถูกเผยแพร่ออกมา

"ไป๋ตี้ลองแต่งเพลงสองมิติครั้งแรก!"

"เพลงแกว่งต้นหอมดังระเบิด!"

"หลินอีอีคว้าอันดับหนึ่งของชาร์ตประจำฤดูกาล!"

"ชัยชนะของโลกสองมิติ!"

"ชาวเน็ตแซว: ไป๋ตี้ คุณควรไปกินยา!"

"แฟนคลับหลินอีอีรวมตัวขอบคุณไป๋ตี้!"

"เพลงแกว่งต้นหอม: บทเพลงที่ติดหูและล้างสมองที่สุดในประวัติศาสตร์!"

"เพลงเทพ: เพลงแกว่งต้นหอม!"

สื่อถึงกับตั้งฉายาให้เพลงนี้ว่า "เพลงเทพ" ซึ่งตรงกับสิ่งที่ชาวเน็ตพูดถึง ไม่มีใครมองว่ามันแปลก เพราะเพลงนี้เต็มไปด้วยความติดหูและล้างสมองจนฟังแล้ววางไม่ลง

ไม่มีข้อสงสัยเลย

เพลงนี้ดังระเบิดแล้ว!

ความสำเร็จของเพลงนี้เห็นได้ชัดเจนที่สุดจากจำนวนแฟนคลับของไป๋ตี้บนแพลตฟอร์มจี๋กวง

3.4 ล้าน!

3.5 ล้าน!

3.6 ล้าน!

จนกระทั่งตอนเย็น ยอดแฟนคลับของไป๋ตี้พุ่งทะลุ 4 ล้านคน!

ในช่องคอมเมนต์เต็มไปด้วยข้อความสนุกสนาน:

"แฟนคลับหลินอีอีมารายงานตัว!"

"เพิ่มอีกคน!"

"ขอบคุณไป๋ตี้ที่แต่งเพลงแกว่งต้นหอมให้หลินอีอี!"

"ขอให้ไป๋ตี้แต่งเพลงใหม่ให้หลินอีอีอีกในอนาคต!"

"กลายเป็นแฟนคลับไป๋ตี้แล้ว ชอบสไตล์เพลงสองมิติแบบนี้สุด ๆ!"

"ฟังเพลงแกว่งต้นหอมแล้วถึงรู้ว่าไป๋ตี้ก็มีมุมตลกเหมือนกัน!"

"โดนเพลงแกว่งต้นหอมล้างสมองไปเรียบร้อย!"

"ไป๋ตี้นี่ขี้เล่นจริง ๆ!"

ผลลัพธ์จากการร่วมงานกับหลินอีอีสะท้อนออกมาอย่างชัดเจน

มองดูยอดแฟนคลับที่ทะลุ 4 ล้านคน ไป๋ตี้เผยรอยยิ้มแห่งความพึงพอใจออกมา

...

เพลงนี้มันช่างติดหูเสียจนแฟน ๆ ไม่พอใจแค่ฟังอย่างเดียว

ในค่ำคืนหนึ่งต้นเดือนนี้เอง

มีแฟนคลับของหลินอีอีคนหนึ่งใช้เพลงแกว่งต้นหอมเป็นเพลงประกอบวิดีโอสุดกาวที่ตัวเองทำขึ้น

เนื้อหาของวิดีโอนั้นเรียบง่ายมาก

เป็นภาพตัวละครการ์ตูนของหลินอีอีกำลังถือต้นหอมอันใหญ่ แล้วแกว่งไปแกว่งมา พร้อมกับจังหวะของเพลงแกว่งต้นหอม ที่มีจังหวะซ้ำ ๆ และเต็มไปด้วยพลังงาน

ไม่มีปัญหาเรื่องลิขสิทธิ์

เพราะวิดีโอถูกเผยแพร่ให้ดูฟรี จึงไม่เข้าข่ายละเมิดลิขสิทธิ์ อีกทั้งทางเฉินฮวาเอนเตอร์เทนเมนต์เองก็มีกฎว่าห้ามใช้ตัวละครของหลินอีอีเพื่อการค้าโดยไม่ได้รับอนุญาต แต่ถ้าเป็นการล้อเลียนสนุก ๆ แบบนี้ บริษัทคงไม่ถึงกับส่งจดหมายทนายไปให้ เพราะนั่นจะดูจริงจังเกินไป

สิ่งที่ไม่มีใครคาดคิด

วิดีโอนี้กลับ โด่งดังอย่างไม่น่าเชื่อ!

หลังจากที่หลินจือไป๋ได้ดูวิดีโอนี้ก็ทั้งขำทั้งอึ้ง เพราะไม่คิดว่า “เพลงแกว่งต้นหอม” นอกจากจะกลายเป็นเพลงเทพยุคแรกแล้ว ยังทำให้เกิดวิดีโอแนวกาวระดับตำนานตามมาอีกด้วยและยิ่งไปกว่านั้นคือชื่อเสียงของไป๋ตี้เองก็เริ่มดูเป็นกันเองมากขึ้น เพราะมีชาวเน็ตที่รักโลกสองมิติเข้ามาติดตามเขามากขึ้นเรื่อย ๆ

แต่เดี๋ยวก่อน

อยู่ดี ๆ หลินจือไป๋ก็รู้สึกไม่ค่อยสบายใจขึ้นมา

ไป๋ตี้ในตอนนี้กลายเป็นบิดาแห่งเพลงเทพของโลกนี้ไปแล้ว และอาจกลายเป็นบิดาแห่งวิดีโอกาวไปด้วย?

“ศักดิ์ศรีของฉัน! ศักดิ์ศรีของไป๋ตี้จะถูกทำลายเพราะเพลงเทพกับวิดีโอกาวอย่างนั้นหรือ!?”

แต่สุดท้ายเขาก็ถอนหายใจ

“เอาเถอะ ตลาดโลกสองมิติในบลูสตาร์นี้ใหญ่มาก เมื่อเทียบกับศักดิ์ศรีหรือภาพลักษณ์ ความนิยมสำคัญกว่าอยู่แล้ว เราไม่ต้องแบกอะไรไว้มากมาย ทุกคนมีความสุขก็พอแล้ว”