การประกวดอาร์นูโวซึ่งเดินทางมาถึงวันที่ 6 กำลังไหลไปในทิศทางที่ต่างจากเจตนารมณ์เดิม

ความตั้งใจของสมาคมศิลปะแห่งชาติฝรั่งเศสที่อยากส่องไฟไปยังตัวผลงานค่อยๆ จางหายไป

อนิช ปูร์, ปีเตอร์ ฮาเมล, ลูคัส มึลเลอร์, ซารา ฮิวจ์ส, ฟรานซิส เบคอน, เดเมียน คาร์เตอร์ และบรรดาผู้มีชื่อเสียงหน้าเดิมๆ ต่างยึดที่นั่งบนอันดับต้นๆ

ด้วยภาระต้องรับชมผลงานกว่าหนึ่งพันเจ็ดร้อยชิ้นในเวลาอันสั้น ผู้ชมจึงเอนเอียงไปเลือกดูงานของศิลปินชื่อดังเป็นหลัก และนั่นก็นำไปสู่ผลลัพธ์เช่นนี้

นี่เองคือเหตุผลที่มิเชล พลาตินีถึงกับทุกข์ใจ ทั้งที่การประกวดอาร์นูโวประสบความสำเร็จยิ่งใหญ่

“เฮ้อ”

มิเชลที่กำลังตรวจสภาพรวมของการประกวดถอนหายใจเบาๆ

แม้จะหลีกเลี่ยงไม่ได้ที่คะแนนจะกระจุกตัวที่ศิลปินดัง แต่ก็มีผลงานบางชิ้นที่ไม่ถูกรับเลือกจากใครเลย

ในฐานะผู้วางแผนการประกวดอาร์นูโว เธอรับความจริงนี้ได้ยาก

ถ้าหากผลงานเหล่านั้นด้อยศิลปะเสียเลยก็คงเจ็บน้อยกว่านี้ แต่เพราะนี่คือการประกวดที่เดิมพันด้วยชีวิต ในผลงานจึงสัมผัสได้ถึงความปรารถนาอย่างแรงกล้าและการครุ่นคิดอันลึกซึ้ง

ฉันพลาดตรงไหนกันนะ

เธอคิดว่าควรจัดอีเวนต์พิเศษเพื่อส่องสปอตไลต์ให้ผลงานที่ถูกมองข้ามระหว่างการประกวดหรือเปล่า แต่ก็ส่ายหน้าในทันที

ด้วยธรรมชาติของการประกวด นั่นอาจขัดต่อความเท่าเทียมได้

ก๊อก ก๊อก

มีเสียงเคาะประตู

“ท่านตัวแทน พอมีเวลาสักครู่ไหมคะ”

“อืม เข้ามาเลย”

มิเชลตั้งสติแล้วตอบ

พนักงานคนหนึ่งยิ้มสดใส เดินเข้ามาวางบัตรเชิญลงตรงหน้าเธอ

“นี่คือบัตรเชิญงานปาร์ตี้ของคุณเจย์ จอปลิง ที่เคยเรียนให้ทราบคราวก่อนค่ะ”

“วันนี้เหรอ”

“ค่ะ วันนี้เลยค่ะ”

พนักงานยิ้ม

มหาเศรษฐีเจย์ จอปลิงคือผู้ทรงอิทธิพลแห่งวงการศิลปะ และเป็นคนที่คาดการณ์ความสำเร็จของการประกวดอาร์นูโวครั้งนี้ไว้ตั้งแต่เนิ่นๆ

และตอนนี้เขาจัดปาร์ตี้เพื่อประกาศหนุนหลัง SNBA

เขายังได้ขอร้องให้มิเชล พลาตินี ผู้มีบทบาทสำคัญที่ผลักดันให้การประกวดอาร์นูโวประสบความสำเร็จอย่างยิ่ง มาร่วมงานให้ได้

“ช่วงนี้คุณทำแต่งานเลยนะคะ ไหนเย็นนี้มีนัดด้วย วันนี้ลองเลิกงานเร็วหน่อยดีไหมคะ”

“ก็น่าเหมือนกัน”

“เอ่อ คุณไม่สบายตรงไหนหรือเปล่าคะ”

ท่าทีอ้อยอิ่งของมิเชล พลาตินีทำให้พนักงานเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง

ที่ผ่านมาก็โหมงานหนัก ถ้าจะเกิดอาการล้าขึ้นมาบ้างก็ไม่ใช่เรื่องแปลก

“ไม่หรอกค่ะ เข้าใจแล้ว”

พอมิเชลยิ้มบางๆ ให้ พนักงานจึงจำใจถอยออกไปข้างนอก

ตัวแทนของแกลเลอรีมาร์โซเพิ่งถอนหายใจยาวหลังประตูปิดลง

ทั้งๆ ที่งานที่ต้องทำก็กองเป็นภูเขาอยู่แล้ว

ในวันประกาศรางวัล พิธีเปิดเผย ชุดผลงาน <ความงาม> ของอ็องรี มาร์โซ เธอก็กำลังเตรียมการทุกขั้นตอนอย่างรัดกุมอยู่เช่นกัน

ในสภาพที่ต่อให้มีสองร่างก็ยังไม่พอ เธอไม่อยากเสียพลังไปกับบทสนทนาจิปาถะไร้ความหมายกับพวกกระเป๋าหนัก

แต่ต่อให้ไม่อยาก ก็ละเลยการหาเงินทุนไม่ได้ หากอยากให้การประกวดเดินหน้าต่อ

“โคตรไม่อยากทำเลย”

ทันทีที่มิเชล พลาตินีพูดความในใจออกมา ประตูก็เปิด

“อย่าทำ”

พอมิเชล พลาตินีเห็นว่าไม่ใช่พนักงานก็โล่งใจ แล้วยิ้มมุมปาก

“ห้ามทำอะไรไม่ทราบ”

“อะไรก็ช่าง”

มิเชลส่ายหน้า

“คุยกับฮุนเรียบร้อยไหม”

“อืม”

“จะตั้งตัวได้ก็คงใช้เวลาพักใหญ่”

“เดี๋ยวเขาก็จัดการเอง ไปแต่งตัวซะ”

มิเชลเอียงคออย่างฉงน

“เบื่อ”

“พูดอะไรของเธอ วันนี้ฉันยุ่งนะ มีนัดด้วย”

“สำคัญกว่าขับรถเล่นกับฉันเหรอ”

“อืม”

อ็องรี มาร์โซหัวเราะในลำคอ

คำของมิเชลชวนขำไม่น้อย

“ฉันไม่ได้ล้อจริงนะ เจย์ จอปลิงเชิญไป”

“ตาแก่คนนั้นทำไม”

“ปาร์ตี้ผู้สนับสนุน SNBA ไม่ได้รับเชิญเหรอ”

อ็องรี มาร์โซพยายามนึกทบทวน

ว่าไปแล้ว อาร์แซงเคยบอกเหมือนกันว่าตาแก่เจ้าเล่ห์นั่นเชิญไปงานปาร์ตี้

“อย่าไป”

“ก็บอกว่าต้องไปไง”

“อย่าไป”

มิเชล พลาตินียกปากกาชี้ไปที่อ็องรี

“คิดว่าคนนั้นจะบริจาคให้ SNBA แค่กระจึ๋งเดียวหรือไง”

“ไม่ว่าเธอจะไปหรือไม่ไป กระเป๋าสตางค์ของไอ้ตาแก่ลามกก็ไม่กระดิกหรอก”

อ็องรี มาร์โซหยิบเสื้อคลุมของมิเชลจากราวแขวน

ที่เจย์ จอปลิงออกมาหนุนการประกวดอาร์นูโว ก็เพราะเขามั่นใจว่ามันจะสำเร็จ

เขาลงทุนเพราะเห็นความสามารถของ SNBA และมิเชล พลาตินี ไม่ใช่เพราะพวกเขาประจบเอาใจ

งานที่ไม่มีอนาคต ต่อให้ไปจูบหลังเท้า เขาก็ไม่ควักเงิน

“อย่าฝืนทำสิ่งที่ไม่อยากทำ”

อ็องรี มาร์โซโยนเสื้อคลุมให้มิเชล

“ถ้าคิดว่าทุกคนจะใช้ชีวิตแบบเธอได้ นั่นหลงตัวเองเกินไปแล้ว ใครจะอยู่ไปทำแต่สิ่งที่อยากทำได้ตลอด”

“แต่เธอทำได้”

อ็องรี มาร์โซเปิดประตู

“ลงมาภายใน 5 นาที”

ท่าทีโผงผางไร้แผนตามสไตล์ทำให้มิเชลยิ้มบาง

เพราะเห็นเธอโหมหนักมาพักใหญ่ เขาตั้งใจยังไงก็ต้องพาไปพักให้ได้

คนที่ปลอบคนไม่เป็นอย่างเขา ทั้งน่ารักทั้งน่าขอบคุณ

มิเชลหยิบปากกาขึ้นมา เขียนแจ้งว่าเธอจะออกไปชั่วคราวเพื่อปิดงานการประกวดอาร์นูโวให้เรียบร้อย

เธอกดอินเตอร์คอม หลังเติมข้อความทิ้งท้ายว่าจะยังทุ่มเทสุดกำลังเพื่อส่งเสริมการประกวดจนถึงวินาทีสุดท้าย

-ค่ะ ท่านตัวแทน

“อืม เข้ามาคุยแป๊บหนึ่งได้ไหม”

-ค่ะ

ไม่นานนัก พนักงานจากห้องเลขานุการก็เข้ามาในห้องผู้บริหาร

“ช่วยหาดอกไม้ที่จะส่งไปงานปาร์ตี้ผู้สนับสนุนของจอปลิงให้หน่อย แล้วแนบโปสต์การ์ดใบนี้ไปด้วย”

“ค่ะ”

“ฉันกำลังจะออกไป เดี๋ยวนี้ มีอย่างอื่นอีกไหม”

“ไม่มีเรื่องพิเศษค่ะ อ้อ เรื่องที่สั่งไว้ตอนเช้า ได้แจ้งให้ราบานีทราบแล้วนะคะ เขาดีใจมากเลยค่ะ”

เรื่องนั้นคือการให้พีดา ราบานีลาพักหนึ่งวันพรุ่งนี้ เพราะเธออยากไปชมการประกวดอาร์นูโว

“ค่อยยังชั่ว งั้นเจอกันพรุ่งนี้นะ”

มิเชลสวมเสื้อคลุมแล้วออกไปด้านนอก

* * *

วันที่ 6 ช่วงบ่าย

การประกวดอาร์นูโวเกิดความเปลี่ยนแปลงเล็กน้อย

ท่ามกลางกระแสที่คะแนนเทไปยังผลงานของศิลปินชื่อดัง นักวิจารณ์และคนมีชื่อเสียงบางส่วนเริ่มหันมาส่องไฟให้ศิลปินโนเนม หรือผลงานที่ยังไม่ทราบตัวศิลปิน

เป็นผลจากการที่บังแทโฮวิงวอนให้คนรู้จักของเขาเข้าใจเจตนารมณ์ของการประกวดอาร์นูโว

ผู้ที่ก่อนหน้านี้ยังชั่งใจว่าโกฮุนส่งผลงานใดเข้าประกวดบ้าง พอการประกวดใกล้สิ้นสุดก็เริ่มร้อนรนขึ้น

พวกเขาถึงกับยกเหตุผลอย่างระมัดระวังว่าผลงาน <ความงาม> อาจไม่ใช่งานของโกฮุน และเริ่มขยับไปแตะผลงานที่ยังไม่รู้ว่าใครเป็นผู้สร้าง

เป็นกระแสที่ต้องการย้อนกลับไปยังเจตนารมณ์เดิมของการประกวดที่เริ่มจากการเข้าร่วมแบบไม่เปิดเผยชื่อ

และพอดีกับจังหวะนั้นเอง

บทบรรณาธิการของผู้สื่อข่าวต่างชาติรายหนึ่งได้สร้างแรงสะเทือนครั้งใหญ่ในวงการศิลปะยุโรป

[สิ่งที่เรามองข้าม]

การประกวดอาร์นูโวที่เปิดฉากเมื่อวันที่ 30 ของเดือนที่แล้ว ตอนนี้เหลือเวลาอีกเพียงสองวัน

การประกวดอาร์นูโวที่จัดขึ้นเพื่อเปิดกระแสน้ำใหม่ให้วงการศิลปะ กำลังได้รับความสนใจอย่างล้นหลาม มีผู้เข้าชมต่อวันเกิน 5 แสนคน

ผลงานของอาจารย์ใหญ่ทั้งหลายอย่าง <การลาจาก> ของเดเมียน คาร์เตอร์, <ว่าด้วยความตาย> ของ อนิช ปูร์ ต่างกวาดคะแนนอย่างสม่ำเสมอตั้งแต่ต้นการประกวด และเวลานี้ยึดตำแหน่งอันดับ 2 และ 4 ไว้อย่างมั่นคง

นอกจากนี้ ปีเตอร์ ฮาเมล, ลูคัส มึลเลอร์, ซารา ฮิวจ์ส, ฟรานซิส เบคอน ก็ยังคงติดท็อป 10 สืบต่อชื่อเสียงของตน

สื่อต่างๆ ล้วนแน่นขนัดไปด้วยเรื่องราวเกี่ยวกับการประกวดอาร์นูโว จึงอาจไม่ใช่เรื่องด่วนเกินไปนักหากจะตัดสินว่าสมาคมศิลปะแห่งชาติฝรั่งเศสประสบความสำเร็จในการท้าทายครั้งนี้

ทว่า ก่อนยกแก้วฉลอง เราควรถามตัวเองเสียก่อนว่ามีสิ่งใดที่เรากำลังมองข้ามอยู่หรือไม่

ตามข้อมูลจากแอปพลิเคชันทางการของการประกวดอาร์นูโว ผลงานจากทั้งหมด 1,789 ชิ้น ได้รับการค้นพบครบทุกชิ้นแล้ว

กล่าวได้ว่าความพยายามของภัณฑารักษ์การประกวดอาร์นูโวที่อยากนำเสนอผลงานจำนวนมากนั้นเห็นผล

ทว่าข้อมูล ณ วันที่ 4 เวลา 22.00 น. ระบุว่า ผลงานสามสิบอันดับบน กวาดคะแนนไป 3,157,473 คะแนน คิดเป็น 97% ของจำนวนโหวตทั้งหมด 3,255,127 คะแนน

ยกเว้น <ความงาม> ที่บางส่วนคาดว่าเป็นผลงานของโกฮุน, <ระลอกคลื่นฤดูร้อน> ที่ยังไม่ทราบว่าใครเป็นผู้สร้าง และ <งดงามที่สุด> ของศิลปินหน้าใหม่ บลานช์ ฟาฟร์ นอกนั้นล้วนเป็นผลงานของศิลปินรุ่นใหญ่ทั้งสิ้น

โดยเฉพาะผลงานที่ลือกันว่าเป็นของศิลปินชื่อดัง ต่างกวาดคะแนนอย่างรวดเร็ว จนมีบางคนประกาศอย่างเปิดเผยผ่าน SNS ว่าตนส่งผลงานใดเข้าประกวด

สื่อบางแห่งถึงขั้นรายงานราวกับว่าผู้ได้รางวัลของการประกวดที่ใหญ่ที่สุดในโลกนี้ถูกกำหนดเรียบร้อยแล้ว

นี่คือหนทางที่ถูกต้องแล้วจริงหรือ

ความตั้งใจของผู้จัดที่อยากปิดชื่อศิลปินไว้ก่อนเพื่อให้มองงานอย่างบริสุทธิ์ใจ ได้เลือนหายไปอย่างไร้ร่องรอย

ทว่ายังพอมีความหวังหลงเหลืออยู่

ยอดผู้เข้าชมที่สมาคมศิลปะแห่งชาติฝรั่งเศสประมาณการณ์ไว้จนถึงตอนนี้ อยู่ที่ 11.72 ล้านคน (รวมผู้เข้าชมในนิทรรศการเสมือนด้วย)

หนึ่งคนสามารถโหวตได้สิบผลงาน ดังนั้นในเชิงตัวเลขแล้วยังมีคะแนนเหลือสูงสุด 113,944,873 คะแนน

ขึ้นอยู่กับว่าผู้ที่รักศิลปะจะเลือกงานใด การประกวดอาร์นูโวครั้งนี้อาจกลายเป็นจุดเริ่มต้นของโลกศิลปะรูปแบบใหม่อย่างแท้จริง

-อีอินโฮ (แทฮันอิลโบ)

บทความเชิงบรรณาธิการของผู้สื่อข่าว อีอินโฮ คือคำท้าทายที่มุ่งสู่แวดวงศิลปะยุโรป

ท่าทีที่อธิบายว่าคะแนนเทไปหาเหล่าศิลปินดังเพราะชื่อเสียงของพวกเขา ดูราวกับเป็นการปฏิเสธความเป็นศิลปินของผู้เชี่ยวชาญทั้งหลาย

สื่อยุโรปจึงรีบออกมาประณามบทความของอีอินโฮในทันที

พวกเขาโจมตีอย่างหนักว่าชายคนนี้ไม่รู้เรื่องศิลปะ ดูแคลนคะแนนโหวตของประชาชน และทำให้เหล่าผู้เชี่ยวชาญที่เข้าร่วมการประกวดอาร์นูโวเสื่อมเสีย

“ทำไมถึงเขียนแบบนั้นคะ!”

คิมจีอูต่อว่าอีอินโฮ

“ฮะฮะ ผมก็พอคาดไว้ แต่ไม่คิดว่าจะไปไกลขนาดนี้”

“ก็แน่อยู่แล้ว! คิดว่าคนอื่นไม่รู้เลยหรือถึงไม่เขียนกัน?”

“คุณจีอู ไม่คิดว่ามันเป็นปัญหาหรือครับ?”

“คิดสิคะ! ฉันก็ว่ามันไม่ถูกต้องเหมือนกัน แต่ก็ห้ามเขียนแบบนั้นอยู่ดี วงการศิลปะดูเหมือนกว้าง แต่จริงๆ แคบมากนะคะ ถ้าบุกตะลุยแบบไม่ดูตาม้าตาเรือแบบนี้ สุดท้ายจะไม่เหลืออะไรเลย”

“คงงั้นแหละครับ บก. ก็สั่งให้เก็บของกลับบ้านแล้วเหมือนกัน”

คิมจีอูเบิกตาโพลง อ้าปากค้าง

“ฮะฮะ”

“ยังจะขำออกอีกเหรอคะ?”

“ก็คงงั้นล่ะครับ”

อีอินโฮยิ้มขื่นๆ

แต่เขาไม่รู้สึกเสียใจแม้แต่น้อย

“อย่างที่พวกเขาว่า ผมอาจไม่รู้อะไรเกี่ยวกับวงการนี้เลยก็ได้ แต่คนที่เข้าร่วมการประกวดอาร์นูโว พวกเขารู้”

“คะ?”

“งานที่โดดเด่น คนที่รู้ดีกว่าผมมีอยู่มากมายอยู่แล้ว ผมเลยตั้งใจจะพูดถึงงานที่ไม่ได้รับแสงไฟบ้าง”

“…….”

“ผมสงสัยว่าทำไมบางงานถึงไม่ได้คะแนนเลย เลยเฝ้าดูอยู่หลายวัน ปรากฏว่ามีคนยืนอยู่หน้าผลงานนั้นทั้งวัน”

คิมจีอูขมวดคิ้วเข้าหากัน

“พอถึงวันที่สามผมก็ถามนะครับ เห็นชอบงานนี้ ทำไมไม่โหวตให้ล่ะ เขาก็บอกว่าเป็นงานของเขาเองครับ”

“ผมถามต่อว่ารู้สึกยังไง เฮ้อ เป็นคำถามโง่ๆ เลยนะครับ”

“……แล้วเขาตอบว่าอะไรคะ?”

“มีคนมาชมจริงๆ ตั้งสองถึงสามล้านคน อย่างน้อยก็น่าจะมีสักคนที่ชอบงานของเขาใช่ไหม เขาอยากเห็นสีหน้าของคนคนนั้นสักครั้ง”

“…….”

“แล้วเขาก็ยิ้มบอกว่าคงยังไม่มีล่ะครับ”

อีอินโฮเปิดแอปพลิเคชันการประกวดอาร์นูโว

เขาเปิดให้ดูภาพที่ได้เพียงหนึ่งคะแนน

เป็นภาพเหมือนที่ดูได้รับอิทธิพลจาก ฌอง-มิเชล บาสเคีย ใช้สีสันจัดจ้าน และผสานข้อความกับภาพเข้าไว้ด้วยกัน

ชื่อศิลปินคือ เจฟฟรี ไลต์

คิมจีอูก็ไม่เคยได้ยินชื่อนี้มาก่อนเหมือนกัน

“ผมมองว่างานเท่มากเลยนะครับ”