ก่อนปิดเทอมไม่กี่วัน ผมได้มากับคุณปู่ที่เมืองเบอร์แบงก์ รัฐแคลิฟอร์เนีย ประเทศสหรัฐอเมริกา

เมื่อมาถึงบ้านเลขที่ 325 ถนนเซาท์สปาร์ค ก็เห็นบ้านสองชั้นสีขาวอยู่หลังต้นไม้ริมถนนที่มีใบไม้เขียวชอุ่ม

มีสวนเล็ก ๆ เชื่อมกับถนน

จากที่หญ้าเรียบสวย และมีต้นไม้ประดับกับกระถางดอกไม้ที่ดูแลไว้อย่างดี ดูเหมือนว่าจะมีใครบางคนคอยดูแลอย่างต่อเนื่อง

พอเงยหน้ามองขึ้นไป คุณปู่ก็พยักหน้า

ดูเหมือนว่านี่คือบ้านที่ ‘พ่อแม่’ กับ ‘โกฮุน’ เคยอยู่

“เรานัดกันไว้ว่าจะเจอกันที่นี่ในอีกหนึ่งชั่วโมง งั้นเข้าไปรอข้างในกันเถอะ”

คุณปู่เช็กโทรศัพท์สมาร์ตโฟนพลางกดรหัสประตูอย่างลังเล

ข้างในบ้านที่เชื่อมตรงไปยังห้องรับแขกนั้น มีของอยู่มากมาย

บรรยากาศไม่ได้ให้ความรู้สึกเหมือนบ้านที่เลี้ยงเด็ก แต่เหมือนเป็นห้องวาดภาพทั้งหลัง

บนโต๊ะที่วางเรียงกันมีคอมพิวเตอร์สองเครื่อง และแท็บเล็ตกับปากกาสไตลัสที่ใช้วาดรูปบนคอมพิวเตอร์

นั่นน่าจะเป็นพื้นที่ทำงานของ ‘พ่อแม่’

บนโต๊ะเล็กข้าง ๆ กัน มีสีเทียนกับกระดาษวาดเขียนวางอยู่

ดูเหมือนว่า ‘โกฮุน’ จะวาดภาพเล่นอยู่ข้าง ๆ พ่อแม่แบบนี้

ไม่รู้เพราะอะไร ทำให้ใจผมหนักอึ้งขึ้นมา

คุณปู่ถอนหายใจขณะลูบโต๊ะทำงานของ ‘พ่อแม่’

ไม่อาจคาดเดาได้เลยว่าคำพูดที่เก็บไว้ในอกนั้นสะสมไว้มากแค่ไหน

ความทุกข์จากการสูญเสียลูกจะหนักหนาเพียงใด ผมเองก็คงจินตนาการไม่ได้

ท่านดูเจ็บปวดมาก ผมจึงจับมือท่านไว้แล้วยืนอยู่ข้าง ๆ สักพัก

เมื่อเห็นว่าคุณปู่ดูสงบใจลงบ้างแล้ว ผมจึงไปรับน้ำเย็นจากเครื่องกรองน้ำมาให้

“ดื่มน้ำครับ”

คุณปู่ลูบหัวผมก่อนจะรับแก้วน้ำไป

ผมเดินเข้าไปในห้องเล็ก ๆ เพื่อจะลองดูรอบ ๆ สักหน่อย

ดูเหมือนจะเป็นห้องเล่นที่ให้โกฮุนสามารถวาดรูปได้อย่างเต็มที่ ด้วยการติดกระดาษวาดไว้ที่ผนัง

เพราะเป็นสถานที่ที่ร่างกายนี้เคยอาศัยอยู่หรือเปล่าก็ไม่รู้ ทำให้รู้สึกอบอุ่นในใจอย่างบอกไม่ถูก

“อา”

ดูเหมือนว่าโกฮุนก็ชอบแมลง วาดรูปแมลงที่ไม่เคยเห็นทั้งในยุโรปหรือเกาหลีไว้เต็มไปหมด

แม้เส้นจะคดเคี้ยวแต่ก็พยายามวาดออกมาอย่างละเอียด เห็นได้ว่าเขาสังเกตเก่ง พยายามวาดส่วนเล็ก ๆ อย่างตั้งใจ

เหมือนกับตอนที่ผมยังเด็ก วาดแมลงที่พึ่งค้นพบใหม่เพื่อทำสารานุกรมของตัวเอง ก็มีการเขียนชื่อกับลักษณะไว้ด้วย

แมลงช่างเป็นสิ่งมีชีวิตที่ลึกลับและน่าตื่นเต้นสำหรับเด็กจริง ๆ

“…….”

ทำไมรู้สึกใจหนักอย่างนี้กันนะ

อาจจะเป็นเพราะผมไม่สามารถคิดว่าตัวเองไม่มีความเกี่ยวข้องกับคนที่เคยอยู่ที่นี่เลยก็เป็นได้

เพราะผมรักคุณปู่มากกว่าคุณปู่ฝ่ายพ่อจริง ๆ ผมจึงไม่อาจมองลูกชายกับหลานชายของท่านว่าเป็นคนนอกได้

บนโต๊ะเล็ก ๆ มีสมุดสเก็ตช์วางอยู่ เมื่อเปิดปกออกก็พบว่าเป็นสารานุกรมแมลงอีกเล่ม

ว่ากันว่าเพราะปรากฏการณ์เอลนีโญทำให้ฝนตกมาก จึงสร้างสภาพแวดล้อมที่เหมาะสมสำหรับการอยู่อาศัยของแมลง

ด้วยเหตุนี้แมงมุมที่กินแมลงเหล่านั้นก็มีมากขึ้นด้วย เป็นเรื่องที่น่าสนใจมาก แต่ภาพแมลงน้ำเป็นพัน ๆ ตัวก็ชวนสยองไม่น้อย

“……?”

ตามที่คุณปู่คาดไว้ หรือว่าเดินทางไปต่างประเทศจนไม่ได้ใช้ภาษาเกาหลี

หรือว่าเด็กกำลังเรียนอยู่ก็ไม่รู้ แต่ภาษาฝรั่งเศสที่เขาใช้ไม่ใช่ระดับที่เด็กจะเขียนได้

ยิ่งไปกว่านั้น ลายมือนี้……

แม้ตัวหนังสือจะไม่แข็งแรง แต่ก็แน่ใจได้ว่าเป็นวิธีการเขียนของผมเอง

จุดที่ออกแรงตอนเขียนวงกลมจากด้านบน หรือการลากบางตัวอักษรให้ยาวออกไป หรือการเขียนตอนท้ายคำให้เชิดขึ้นนิด ๆ ทั้งหมดคือลายมือของผม

“ฮุนอา นี่มันใช้งานยังไงน่ะ?”

คุณปู่เรียกจากข้างนอก ผมจึงออกไปดูก็เห็นท่านกำลังดูเครื่องกรองน้ำอย่างงุนงง

“ก็กดตรงนี้ไงครับ”

เมื่อกดปุ่มข้างเครื่องกรองน้ำ น้ำก็ไหลออกมาพอดีกับปริมาณหนึ่งแก้ว

คุณปู่รีบยกแก้วเข้าไปรอง

“ทำไมปุ่มปล่อยน้ำถึงอยู่ด้านข้างได้ล่ะ”

“จริงด้วยครับ”

พอเห็นด้วยกับคำพูดของคุณปู่ ความรู้สึกไม่สบายใจก็ถาโถมเข้ามา

ไม่เพียงแต่รู้วิธีใช้เครื่องกรองน้ำที่มีโครงสร้างแปลก ๆ ได้อย่างไม่ติดขัด ยังมีสมุดสารานุกรมแมลงของโกฮุนเมื่อสักครู่ด้วย

ความรู้สึกเศร้าและอึดอัดที่เกิดขึ้นตั้งแต่เข้าบ้านหลังนี้ รวมทั้งความอบอุ่นในแบบที่ไม่สามารถอธิบายได้

ผมจึงกลับเข้าไปในห้องเล่นเมื่อครู่ แล้วค้นสมุดสารานุกรมของโกฮุนอีกครั้ง

ยิ่งเปิดไปหน้าถัด ๆ ไป ตัวอักษรก็ยิ่งมีน้ำหนักมากขึ้น และรูปวาดก็ยิ่งดีขึ้น

พอถึงช่วงท้าย ๆ ของเล่ม ก็คล้ายกับลายมือผมจนแทบจะมั่นใจว่าเป็นของผมเอง

“ฮุนอา หาอะไรอยู่เหรอ?”

“ครับ”

มันเป็นเรื่องที่ไม่มีทางเกิดขึ้นได้

ผมมองไปรอบห้องเล่น แต่ก็ไม่มีอะไรพิเศษนอกจากรูปวาดกับสมุดสารานุกรมแมลง

เมื่อออกมาแล้วขึ้นไปยังชั้นสอง ก็พบว่าอยู่หน้าบันไดทันที

ทุ่งทานตะวันก็แผ่กว้างอยู่ตรงนั้น

...

2 พฤษภาคม 2025

325 ถนนเซาท์สปาร์ค เมืองเบอร์แบงก์ รัฐแคลิฟอร์เนีย ประเทศสหรัฐอเมริกา

“ฮุนอา! นั่นไม่ใช่ของกินนะ!”

ผมอ้อนแม่จนในที่สุดก็ได้สีสีน้ำมันมา

โดยปกติพ่อแม่จะวาดภาพด้วยสิ่งที่เรียกว่าคอมพิวเตอร์ จึงหาดูสีได้ยากในบ้าน แต่พอได้พบกับสีในหลอดก็รู้สึกดีใจอย่างหาที่เปรียบไม่ได้

โดยเฉพาะสีหมายเลข 207 ของแร็มบรันต์นั้น สีสวยมากจริง ๆ

เพราะอยากรู้ว่ามันให้ความรู้สึกยังไงจึงลองเอาเข้าใกล้ปากเล็กน้อย แล้วแม่ก็ตะโกนเสียงดังจนผมตกใจ

“บ้วนออก! บ้วนออก!”

พอทำตามที่บอกก็ไม่มีแม้แต่เวลาจะตอบว่า กลืนเข้าไปไหม เป็นอะไรหรือเปล่า ทำไมถึงกินเข้าไป

“ผมไม่ได้กลืนครับ”

ถึงตอนที่เก็บแปรงจะเคยกินเข้าไปทีละนิด แต่เวลาที่เอาเข้าปากเพื่อสัมผัสเนื้อนั้น ไม่เคยกลืน

“เฮ้อ ฮุนอา ห้ามกินสีนะ เข้าใจไหม?”

“ครับ”

ไม่รู้ว่ามันเป็นปัญหาอะไร แต่ก็พยักหน้าไปก่อน

เพราะสำหรับพ่อแม่ ผมก็แค่เด็กคนหนึ่ง คงจะเป็นห่วงทุกอย่าง ดังนั้นเพื่อไม่ให้ท่านต้องเป็นห่วง ก็แค่ทำในที่ที่ไม่เห็นก็พอ

หลังจากบ้วนน้ำหลายครั้งในห้องน้ำและแปรงฟันเสร็จถึงได้จับแปรงขึ้นมาอีกครั้ง

“เอาล่ะ ฮุนอา วาดตามที่อยากวาดเลยนะ”

ผมอดทนมานานแล้ว

ถึงร่างกายยังเด็กอยู่ ทำให้ยังวาดเส้นได้ไม่เต็มที่ แต่ตอนนี้แรงเริ่มมีมากขึ้น และการวาดรูปก็เริ่มคุ้นมือแล้ว

แม้จะไม่เหมือนแต่ก่อน แต่ถ้าทำไปเรื่อย ๆ ก็คงพัฒนาได้เร็วอีกครั้ง

วันนี้ ผมจะปลดปล่อยความรู้สึกที่เก็บไว้มานานออกมาเต็มที่บนประตูบานใหญ่บานนี้

ผมชุบสีเหลืองลงบนแปรงขนาดใหญ่จนเต็ม

ช่างเป็นช่วงเวลาที่ตื้นตันใจอะไรเช่นนี้

ผมแตะแปรงลงบนประตู

ไม่ใช่สัมผัสที่คุ้นเคย

มันไม่ใช่ผ้าใบ และไม่ใช่แปรงที่เคยใช้ ความแข็งก็ต่างออกไป สีเองก็อ่อนนุ่มอย่างไม่น่าเชื่อ

แต่ว่าการได้ระบายสีอีกครั้งนั้น…

แค่ความจริงที่ว่าสามารถขยับแปรงได้อีกครั้งก็มีความสุขแล้วไม่ใช่หรือ

ผมไม่รู้เลยว่าตัวเองคิดถึงการยกสีจากจานผสมขึ้นมาเพียงใด

ตอนที่เกิดมาใหม่ ๆ ผมยังคิดว่านี่คือภาพประหลาดของนรก

แต่ตอนนี้มีความสุขจนเผลอใช้สีเหลืองสดมากเกินไป

“…….”

“ทำไมล่ะ?”

ผมวาดดอกทานตะวันไว้เต็มข้างล่างจนไม่มีที่ให้วาดต่อแล้ว

“มันสูงเกินไปครับ”

ถึงจะเขย่งเท้าพร้อมกับเหยียดไหล่สุดแรงก็แตะได้แค่ครึ่งหนึ่งของประตู

“ฮ่าๆๆ! มาเลย! พ่อจะยกให้”

พ่อโอบเอวแล้วยกผมขึ้น แม้จะไม่สะดวกนักแต่ก็ยอมรับได้

“ขอลงหน่อยครับ”

“ประมาณนี้?”

“ครับ”

แม่คอยถือจานสีให้ข้าง ๆ

ถึงจะอยากวาดให้เสร็จแบบนี้ แต่ถึงร่างกายผมจะเล็กแค่ไหน การอุ้มนาน ๆ ก็คงจะลำบาก

“วางผมลงเถอะครับ”

“วาดเสร็จแล้วเหรอ?”

“ยังครับ ข้างบนให้พ่อกับแม่วาดนะครับ ผมจะวาดข้างล่างต่อ”

บ้านที่เต็มไปด้วยความสุขหลังนี้ จะให้ผมระบายเพียงคนเดียวก็เสียดายไม่ใช่เหรอ

ช่วงเวลาแห่งความสุขนี้ จะให้ผมสนุกอยู่คนเดียวก็เสียดายไม่ใช่เหรอ

“อืม พ่อไม่แน่ใจแฮะ”

“ทำไมล่ะครับ?”

“ถ้าพ่อวาด ภาพของฮุนอาจะดูไม่สวยเลยนะสิ”

“โกแฮซอง!”

พ่อโดนแม่ตีอีกแล้ว

เห็นท่านยิ้มมีความสุขแบบนั้น ดูเหมือนจะชอบโดนแม่ตีเสียด้วยซ้ำ

...

ขณะที่โกซูยอลกำลังเดินชมบ้านของลูกชายกับลูกสะใภ้ด้วยความรู้สึกเสียดาย

โทมัส อาเธอร์ ทนายความของคู่สามีภรรยาโกแฮซองและอีซูจินก็ได้มาเยือนบ้านเลขที่ 325 ถนนเซาท์สปาร์ค เมืองเบอร์แบงก์

“ยินดีที่ได้พบครับ ท่านโกซูยอล”

“เช่นกันครับ”

ทั้งสองจับมือกัน

เมื่อโทมัส อาเธอร์เห็นขอบตาของโกซูยอลแดงก่ำ ก็โค้งศีรษะแสดงความเสียใจ

ไม่ใช่เพียงความสัมพันธ์แบบทางการเท่านั้น แต่ยังเคยรับประทานอาหารเย็นด้วยกันอยู่บ่อยครั้ง ทำให้โทมัส อาเธอร์พอจะเดาเรื่องราวระหว่างโกซูยอลกับโกแฮซองได้คร่าว ๆ

เพราะจากกันทั้งที่ยังห่างเหินกันอยู่ จึงอยากปลอบโยนความรู้สึกอันน่าเศร้าของเขา

ถ้ามีจดหมายลาตายสักฉบับก็คงจะดี

แต่เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นอย่างกะทันหันก็ไม่อนุญาตแม้แต่สิ่งนั้น

“นี่คือรายการทรัพย์สินของแฮซองกับซูจินครับ”

โทมัส อาเธอร์ได้นำรายการทรัพย์สินที่เขาดูแลหลังการเสียชีวิตของโกแฮซองและอีซูจินออกมาเพื่อทำหน้าที่ในฐานะทนายความ

โกซูยอลรับมันมาด้วยความอ่อนแรง แล้วนั่งลงบนโซฟาโดยไม่แม้แต่จะดูรายการนั้น และเชื้อเชิญให้โทมัส อาเธอร์นั่งลงเช่นกัน

เพราะการสนทนาคงไม่จบง่าย ๆ เขาจึงนั่งลงโดยเว้นระยะห่าง

“ก่อนอื่นก็อสังหาริมทรัพย์ที่นี่ แล้วก็ในปารีสและลอนดอน…”

ขณะที่โทมัส อาเธอร์เริ่มอธิบาย โกซูยอลก็ส่ายหน้าเบา ๆ กลืนคำพูดไว้หลายครั้งก่อนจะเอ่ยออกมาด้วยความยากลำบาก

“เกรงว่าจะรบกวนเวลาคนยุ่งอย่างคุณเสียเปล่า”

“ไม่เป็นไรครับ เชิญพูดได้ตามสบายเลยครับ”

เสียงถอนหายใจยาวดังขึ้น

“…ช่วยเล่าเรื่องลูก ๆ ให้ฟังหน่อยได้ไหม?”

กับคำนั้น โทมัส อาเธอร์นิ่งเงียบไปก่อนจะถูฝ่ามือ ไม่รู้จะเริ่มพูดจากตรงไหนดี

“ได้พบกันครั้งแรกที่ลอนดอนครับ ตอนนั้นกำลังแข่งประมูลผลงานศิลปะชิ้นหนึ่งอยู่ พอคุยกันแล้วก็สนิทกันครับ”

โกซูยอลตั้งใจฟังเรื่องราวของลูกชายและลูกสะใภ้ที่เขาไม่เคยรู้จากปากของโทมัส อาเธอร์

“แฮซองตำหนิผมครับ ว่าเพราะผมถึงได้ซื้อภาพแพงเกินไป พอทะเลาะกันไปมาก็ลงเอยด้วยการดื่มเหล้าด้วยกัน แล้วก็กลายเป็นเพื่อนกันครับ”

โกซูยอลยิ้มจาง ๆ แล้วส่ายหัวเบา ๆ

แม้ไม่รู้ว่าเขาทำงานอะไร แต่ดูเหมือนนิสัยก็ยังไม่เปลี่ยน

“หลังจากย้ายมาอยู่ที่อเมริกา ผมก็รับผิดชอบสัญญาและดูแลลิขสิทธิ์ของแฮซองกับซูจินครับ เดือนละครั้งก็จะนัดเจอแล้วพูดคุยกันครับ”

น้ำเสียงที่เคยราบเรียบของโทมัส อาเธอร์เริ่มสั่น เขากลืนน้ำลายและพยายามกลั้นเสียงที่จะแตก

“แฮซองเป็นคนประหลาดที่เท่ที่สุดในชีวิตผมเลยครับ เขาทำงานด้วยความหลงใหลมากกว่าคนอื่น ทีมแม็กซ์สตูดิโอถึงจะไม่ชอบไดเรกเตอร์ของตัวเอง แต่ก็ยังเคารพนับถือ เพราะไม่มีใครสร้างผลงานได้ยอดเยี่ยมเท่าเขา”

โกซูยอลพยักหน้า

นิสัยแย่ก็จริง แต่ฝีมือยังไงก็ต้องยอมรับ

“พอตกเย็น ถ้าได้ดื่มเบียร์ก็มักจะมีเรื่องกับโต๊ะข้าง ๆ เป็นประจำ แต่พอถึงสองทุ่มก็จะกลับบ้านเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น เพราะมีสัญญากับซูจินครับ”

โกซูยอลเลิกคิ้วแทนคำถามว่าสัญญาอะไร

“สัญญาว่าจะอ่านหนังสือให้ฮุนอาฟังก่อนนอนครับ แฮซองบอกว่าซูจินจะหลับก่อนเสมอ”

เมื่อได้รู้ว่าพวกเขาใช้ชีวิตอย่างมีความสุขกันอย่างไรในที่ที่มองไม่เห็น ก็ยิ่งเจ็บปวดที่ตอนนี้ไม่มีวันจะเป็นแบบนั้นได้อีกแล้ว