บทที่ 11 ลุงครับ คุณรู้สึกกังวลบ้างไหม?

"ลุงครับ ที่นี่คือร้านให้คำปรึกษาด้านจิตวิทยา ไม่ใช่ร้านหมอดู ที่นี่ไม่มีหมอดูหรอกนะครับ"

ขณะอธิบาย เฉินหยูก็สังเกตใบหน้าของชายชราไปด้วย

ใบหน้าของลุงดูมีโชคชะตาที่ดีมาก แต่บริเวณตำแหน่งของ "วังแห่งโชคชะตา" ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของดวงในระยะสั้นกลับมีลางไม่ดีปรากฏขึ้น

"จิตวิทยามันคืออะไรเหรอ?" ชายชราถามด้วยความงุนงง

เฉินหยูจึงอธิบายด้วยความอดทนว่า "จิตวิทยา หรือที่เรียกว่าจิตวิทยาศาสตร์ เป็นศาสตร์แขนงหนึ่งของการรักษาทางการแพทย์ครับ"

"หมอจิตวิทยาจะวิเคราะห์และสังเกตพฤติกรรมและสภาพจิตใจของผู้ป่วย เพื่อช่วยแก้ปัญหาทางจิตใจ"

"หมายความว่าที่นี่คือคลินิกเหรอ?" ชายชราถามอย่างเข้าใจบ้างไม่เข้าใจบ้าง พร้อมกับแสดงความผิดหวังออกมา

เมื่อสักครู่ ตอนที่ลุงเดินผ่านหน้าร้าน เขารู้สึกสบายตัวมาก ความกังวลที่รุมเร้าใจหายไปในพริบตา แต่เมื่อเดินออกไปอีกนิด ความกังวลกลับมาอีกครั้ง และเมื่อกลับมาที่หน้าร้าน เขาก็รู้สึกสบายตัวอีกครั้ง ลุงจึงคิดว่าที่ร้านนี้ต้องมีอะไรพิเศษ แต่ไม่คิดว่ามันจะเป็นแค่คลินิก

เฉินหยูพยักหน้าและยิ้ม "ก็ไม่ผิดหรอกครับลุง ในเมื่อมาถึงแล้ว ทำไมไม่ลองให้ผมตรวจดูหน่อยล่ะ?"

"ช่างเถอะ ฉันจะไปหาที่อื่นดีกว่า"

ชายชราหันหลังและเตรียมจะออกจากร้าน

"ลุงครับ คนที่คุณกำลังหาน่ะ คงหาไม่เจอหรอก อีกหลายปีพวกเขาก็คงกลับมาไม่ได้"

เมื่อได้ยินเช่นนี้ ลุงก็หยุดเดินและหันกลับมา มองเฉินหยูด้วยความสงสัย

"หนุ่มน้อย เธอรู้เหรอว่าฉันกำลังจะไปหาคนไหน?"

"รู้สิครับ"

เฉินหยูยิ้มบางๆ

"คนที่คุณกำลังหาน่ะ พวกนักพรตและเจ้าสำนักทั้งหลาย เพิ่งถูกจับเพราะไปทำกิจกรรมกลุ่มเมื่อสัปดาห์ก่อนน่ะครับ"

"พวกเขาถูกจับเหรอ?!"

ลุงอึ้งมาก ไม่แปลกใจเลยที่เขาเดินหาทั่วถนนเหอฝาง แต่ไม่เจอหมอดูสักคน ที่แท้พวกเขาก็ถูกจับไปนั่งในคุกกันหมดแล้ว

"ความเชื่อในสิ่งงมงายน่ะเป็นสิ่งที่ไม่ควรยึดถือ ต้องเชื่อในวิทยาศาสตร์ถึงจะรักษาโรคได้"

บนถนนเหอฟางนอกจากนักท่องเที่ยวแล้วยังมีพวกหมอดูปลอมมากมายที่คอยหลอกลวงผู้คน เหตุการณ์ที่นักท่องเที่ยวถูกหลอกก็เกิดขึ้นบ่อยครั้ง

เพราะเหตุนี้ หน่วยงานที่เกี่ยวข้องจึงจัดการรณรงค์ครั้งใหญ่เพื่อปราบปรามความเชื่องมงาย นี่เป็นเหตุผลที่ทำให้เฉินหยูไม่ยอมรับว่าเขารู้วิชาดูดวง เพราะถ้ารับว่าใช่ เขาอาจจะต้องไปนั่งเย็บผ้าในคุกด้วย

"แต่ฉันไม่ได้ป่วยสักหน่อย"

ลุงพูดขึ้น

"ไม่หรอกครับ ลุงป่วยอยู่"

เฉินหยูพูดด้วยสีหน้าจริงจังพร้อมชี้ให้เห็นว่าลุงป่วยเป็นโรควิตกกังวลอย่างรุนแรง

"ฉันน่ะเหรอเป็นโรควิตกกังวล?"

ลุงยิ่งงงเข้าไปใหญ่

ลูกชายประสบความสำเร็จในหน้าที่การงาน หลานก็เรียนเก่ง บ้านช่องกว้างขวางมีเงินฝากในธนาคารเป็นสิบล้าน แม้ว่าภรรยาจะจากไปนานแล้ว แต่ก็ยังมีเพื่อนหญิงวัยเดียวกันที่รู้ใจเขาอยู่เพียบ ชีวิตดีขนาดนี้ จะมีเรื่องให้วิตกกังวลได้อย่างไร?

เฉินหยูยังคงยิ้มและพูดต่อ "หนึ่งในหน้าที่ของหมอจิตวิทยาคือการช่วยให้ผู้ป่วยค้นพบปัญหาที่ซ่อนอยู่ภายในจิตใจและให้การรักษาอย่างทันท่วงทีครับ"

"แม้คุณจะคิดว่าตัวเองไม่มีปัญหาทางจิตใจ แต่ที่จริงแล้วคุณเป็นโรคนี้มาหลายปีแล้ว"

เมื่อเห็นเฉินหยูพูดอย่างมีหลักการ ลุงก็เริ่มสงสัย

"ลุงครับ พอจะบอกชื่อของคุณได้ไหมครับ?"

หลังจากช่วยเปลี่ยนโชคชะตาของโจวเข่อซินและรอฝนใต้ต้นซากุระ เฉินหยูก็ได้รับพลังบุญกุศลจนทำให้เขาก้าวจากคนธรรมดาเข้าสู่ระดับการฝึกพลังลมปราณขั้นต้น

ตอนนี้เขาเห็นว่าลุงกำลังจะประสบอุบัติเหตุ

เขาจึงคิดว่า การช่วยชีวิตคนหนึ่งคนนั้นเป็นบุญมหาศาล และบุญกุศลจากการช่วยชีวิตก็คงไม่ใช่น้อย

"ฉันชื่อจางชิงซาน"

ลุงบอกชื่อพร้อมกับถามด้วยความไม่มั่นใจ "ฉันเป็นโรควิตกกังวลจริงๆ เหรอ?"

"ตอนที่ลูกชายของคุณยังไม่ยอมแต่งงาน คุณเคยกังวลไหม?"

"กังวลสิ"

"พอลูกชายแต่งงานและมีลูกแล้ว แต่ดันหย่าร้างเพราะปัญหาความรัก คุณกังวลไหม?"

"กังวล"

"เมื่อเร็วๆ นี้คุณฝันร้ายบ่อยๆ ฝันเห็นครอบครัวทั้งหมดเสียชีวิต คุณกังวลไหม?"

"กังวล...เดี๋ยวนะ เธอรู้เรื่องพวกนี้ได้ยังไง?"

จางชิงซานมีสีหน้าตกใจ เฉินหยูบอกว่าเขาไม่ใช่หมอดู แต่ทำไมถึงรู้เรื่องทุกอย่าง?

"การได้รับข้อมูลส่วนตัวและสถานการณ์ครอบครัวของผู้ป่วยผ่านการสนทนาเป็นทักษะที่หมอจิตวิทยาต้องมีครับ"

เฉินหยูพูดด้วยน้ำเสียงที่ดูเป็นเรื่องปกติ

"แต่ฉันบอกแค่ชื่อของฉันเองนะ"

จางชิงซานงงหนักกว่าเดิม ปกติหมอดูจะต้องถามวันเดือนปีเกิดและดูดวงชะตาจากลายมือหรือใบหน้า แต่เฉินหยูรู้แค่ชื่อก็สามารถบอกเรื่องราวได้มากมายขนาดนี้?

เมื่อคิดอยู่พักหนึ่ง จางชิงซานมองไปที่ทางเข้าร้าน

"เธอกลัวถูกจับเลยต้องปลอมตัวเป็นหมอจิตวิทยาเพื่อทำนายดวงใช่ไหม?"

"ลุงครับ ผมเป็นหมอจิตวิทยาจริงๆ ที่ผมพูดทั้งหมดนี้มีหลักฐานทางวิทยาศาสตร์รองรับครับ"

ยังคงยืนยันอย่างหนักแน่น

"เพราะลูกชายแต่งงานช้า คุณจึงกังวลมานาน พอลูกหย่าคุณก็กังวลอีก ทุกครั้งที่หลานมีปัญหาคุณก็รู้สึกกระวนกระวายมากขึ้นเรื่อยๆ จนในที่สุดความวิตกกังวลได้กลายเป็นโรคประจำตัวของคุณ"

"ที่ฝันร้ายบ่อยๆ ช่วงนี้ก็เพราะผลกระทบจากโรคนี้ครับ"

จางชิงซานฟังอย่างตั้งใจ แม้จะรู้สึกแปลกๆ แต่คำพูดของเฉินหยูก็ดูมีเหตุผล ไม่สามารถหาเหตุผลมาแย้งได้

"ฉันยังพอรักษาได้ไหม?"

จางชิงซานถามด้วยความระมัดระวัง

"ไม่ต้องห่วงครับ การรักษาโรควิตกกังวลสำหรับหมอจิตวิทยาอย่างพวกเราเป็นเรื่องง่ายมาก"

"ผมมีวิธีรักษาอยู่สองแบบ คุณจะเลือกใช้ยาหรือบำบัดด้วยวิธีอื่นดีครับ?"

จางชิงซานถามด้วยความสงสัย "มันต่างกันยังไงเหรอ?"

"จากชื่อก็บอกได้แล้วครับ การรักษาด้วยยา ก็คือการกินยา ส่วนการบำบัดด้วยวิธีอื่น ผมจะจัดหาวัสดุอุปกรณ์ให้"

"คุณสามารถนำไปวางไว้ที่บ้านหรือพกติดตัวได้ตามที่ผมแนะนำ และเมื่อเวลาผ่านไป อาการจะหายไปเอง"

เฉินหยูอธิบาย

"ฉันเลือกวิธีบำบัดแบบอื่น"

จางชิงซานกลัวการกินยา จึงเลือกแบบหลังทันที

"โอเคครับ รอสักครู่ ผมจะไปหยิบอุปกรณ์บำบัดให้"

เฉินหยูหยิบกุญแจมาเปิดห้องเก็บของที่ชั้นล่าง ในห้องนี้มีของใช้และสินค้าต่างๆ วางอยู่เต็มไปหมดจนมีฝุ่นจับ

ก่อนหน้านี้น้าทวดบอกว่าได้ทิ้งร้านขายของเก่าไว้ให้ แต่พอเฉินหยูเข้ามารับช่วงต่อกลับพบว่าไม่มีของเก่าสักชิ้น ที่นี่ถูกเปลี่ยนเป็นห้องเก็บของใช้สะสมไว้จนล้น

มีทั้งอาหาร เครื่องประดับ ภาพวาดปีใหม่ ตุ๊กตา...

"อันนี้แหละ"

หลังจากเลือกอยู่พักหนึ่ง เฉินหยูก็เลือกภาพวาดปีใหม่ขึ้นมาหนึ่งภาพ

เขาใช้นิ้วชี้ขวาทำเป็นรูปดาบ แล้วยิงลำแสงวิญญาณไปที่ภาพ

ในวินาทีต่อมา ภาพวาดก็ลอยขึ้นมาเอง

"จงถอยไป ทุกสิ่งที่ไม่ดี"

เฉินหยูใช้นิ้วชี้ทำท่าทางเป็นรูปดาบชี้ไปที่ภาพวาดแล้ววาดไปมา

ปกติแล้วนักพรตหรือนักเวทต้องใช้พู่กันสีชาด การเดินตามลำดับขั้นตอนและเวลาที่ถูกต้อง แต่เฉินหยูที่ได้เข้าสู่เส้นทางของการฝึกพลังลมปราณแล้วไม่จำเป็นต้องทำตามขั้นตอนเหล่านี้

และในเรื่องของผลลัพธ์หรือความแข็งแกร่ง

มันอาจจะแข็งแกร่งกว่าพวกยันต์ธรรมดาเพียงเล็กน้อยเท่านั้น

ไม่นานนัก เฉินหยูก็เดินออกจากห้องเก็บของพร้อมกับภาพวาดที่ผ่านการเสริมพลังวิญญาณ

แค่เห็นแวบแรก จางชิงซานก็ตกตะลึงทันที

แม้จะอายุหกสิบกว่าปีแล้ว แต่เขาไม่เคยเห็นอุปกรณ์บำบัดแบบนี้มาก่อนเลยในชีวิต