645. บทที่ 645 0633 【เพิ่งมาถึง】
ครืน!
เครื่องบินลำยักษ์ส่งเสียงคำรามก่อนจะร่อนลงจอดอย่างนุ่มนวลที่สนามบินนานาชาติลอสแอนเจลิส
ภายในสนามบิน ผู้โดยสารทยอยกันลงมาและเดินเข้าสู่ทางเดิน
คนเหล่านี้ส่วนใหญ่เป็นฝรั่งผิวขาว และยังมีฝรั่งผิวดำอีกจำนวนหนึ่ง ทว่าคนจีนอย่างตู้หย่งเซี่ยว ตู้หย่งซุ่น และเหยียนสยงกลับมีน้อยมาก
ตู้หย่งซุ่นสะพายกระเป๋าเดินทาง มือซ้ายขวาหิ้วกระเป๋าเดินทางใบใหญ่ ท่าทางดูสบายๆ อย่างเห็นได้ชัด จนดึงดูดให้พวกฝรั่งพากันเหลียวมอง ฝรั่งสาวบางคนถึงกับเอามือปิดปาก "พระเจ้า เขามีแรงเยอะจัง"
เหยียนสยงเห็นตู้หย่งซุ่นถูกคนชม ก็ฉวยโอกาสเอากระเป๋าเดินทางที่ตัวเองถืออยู่ไปคล้องคอตู้หย่งซุ่น ตบไหล่ตู้หย่งซุ่นแล้วพูดว่า "คนหนุ่ม กินจุ แรงเยอะ ก็ทำเยอะหน่อย! ฉันเอาใจช่วยนายนะ!"
ตู้หย่งซุ่นยิ้มแหยอย่างซื่อบื้อ
สำหรับเขาแล้ว แรงน่ะมีถมเถ ไม่ได้มีค่าอะไร
เหยียนสยงไม่มีสัมภาระแล้วก็สบายตัว เดินฮัมเพลงตามตู้หย่งเซี่ยวไปข้างหน้า
ลอสแอนเจลิสในเดือนตุลาคมค่อนข้างหนาว
ตู้หย่งเซี่ยวสวมสูทสีขาว สวมหมวกสักหลาดสีขาว ทับด้วยเสื้อโค้ตกันลมสีดำ การแต่งกายที่จับคู่สีดำขาวทำให้เขาดูโดดเด่นท่ามกลางผู้คนมากมาย โดดเด่นสะดุดตากว่าใครเพื่อน
ฝรั่งสาวหลายคนต่างส่งสายตาหวานเชื่อมให้เขา แต่เขากลับทำเป็นมองไม่เห็น
ตอนนั้นเอง ตู้หย่งเซี่ยวก็หยุดเดิน ก้มหน้าถลกแขนเสื้อขึ้นมองนาฬิกาข้อมือ จากนั้นก็เทียบกับเวลาของสนามบิน แล้วปรับเวลาบนนาฬิกาข้อมือให้ตรงกัน
เหยียนสยงเดินเข้ามาพูดว่า "พ่อบุญธรรม พวกเรามาลอสแอนเจลิสครั้งนี้ ก็ไม่รู้ว่าจะมีคนมารับพวกเราหรือเปล่า?"
"มี!" ตู้หย่งเซี่ยวตอบโดยไม่เงยหน้าขึ้น
"ใครกันครับ? ใช่เพื่อนของพ่อบุญธรรมที่อเมริกาหรือเปล่า?" เหยียนสยงถามด้วยความดีใจ
ตู้หย่งเซี่ยวพยักหน้า "เดี๋ยวนายก็รู้ แต่ว่า..."
"แต่ว่าอะไรครับ?"
"แต่หวังว่าคราวนี้เขาจะพึ่งพาได้หน่อยนะ!" ตู้หย่งเซี่ยวเงยหน้าขึ้น สีหน้าเต็มไปด้วยความกังวล
เหยียนสยงรู้สึกได้ทันทีว่าสถานการณ์ไม่ค่อยดีนัก
ขณะที่เหยียนสยงกำลังใจเต้นตุ๊มๆ ต่อมๆ อยู่ในใจ เขาก็เห็นคนในกลุ่มคนที่มารับที่อยู่ไม่ไกลนักชูป้ายกระดาษขึ้นสูง ตะโกนเสียงดังว่า "อาเซี่ยว! ตรงนี้ ฉันอยู่นี่!"
ตู้หย่งเซี่ยวมองไปตามเสียง
เหยียนสยงก็มองตามไปด้วย
ในกลุ่มคนที่มารับตอนนี้มีอยู่เจ็ดแปดสิบคน มีทั้งชายหญิง คนแก่และคนหนุ่มสาว
ฝรั่งชายหญิงหลายคนกอดจูบกัน พร่ำพรรณนาความในใจ
คนที่มีอายุหน่อยก็โอบไหล่คนรุ่นหลังพูดคุยหัวเราะกัน
ในหมู่ฝรั่งเหล่านั้น ชายคนหนึ่งที่สวมแจ็กเก็ตเมทัลพังก์ สวมหมวกปีกกว้างแบบคาวบอย กางเกงยีนส์ รองเท้าบูทยาว และที่สำคัญคือมีห่วงจมูกห้อยอยู่ที่จมูก ตอนนี้เขากำลังชูและโบกป้ายกระดาษในมืออย่างสุดแรง บนป้ายกระดาษเขียนตัวอักษรขนาดใหญ่สามตัวว่า 'ตู้หย่งเซี่ยว'!
พอมองดูอีกที เขากำลังเขย่งปลายเท้าสุดแรง ตะโกนร้องเรียกตู้หย่งเซี่ยวเสียงหลง
"เอ่อ คนคนนี้หน้าตาคุ้นๆ นะ!" เหยียนสยงจับคาง สีหน้าเต็มไปด้วยความสงสัย
"แน่นอนว่าต้องคุ้นสิ!" ตู้หย่งเซี่ยวเดินไปหาชายคนนั้น ปากก็พูดว่า "หลานชายของหลิวฝู หลิวเหอไง!"
"หา เขาคือคุณชายเหอเหรอ? ทำไมเขาแต่งตัวแบบนี้ล่ะ? เล่นบทปีศาจวัวหรือไง อะไรกันเนี่ย?" เหยียนสยงตกใจจนหน้าถอดสี จ้องมองหลิวเหอที่แต่งตัวล้ำสมัยแถมยังเจาะห่วงจมูกด้วยความไม่อยากจะเชื่อ ราวกับเห็นผี
ตู้หย่งเซี่ยวเองก็ส่ายหน้าไม่หยุด หลิวเหอที่อยู่ตรงหน้าเป็นพวกฮิปปี้ชัดๆ ไม่รู้จริงๆ ว่าเขาจัดการเรื่องบริษัทที่นี่ได้ยังไง
หลิวเหอเห็นตู้หย่งเซี่ยวเดินเข้ามา ก็ยัดป้ายกระดาษในมือใส่มือคนผิวดำที่อยู่ข้างๆ ทันที "ให้พี่ชาย ไม่ต้องขอบใจฉัน! ทุกคนล้วนเป็นคนมีน้ำใจ กู๊ดไนต์!"
ระหว่างที่พูด หลิวเหอก็ก้าวเท้ายาวๆ เข้าไปหาตู้หย่งเซี่ยว ยังไม่ทันที่ตู้หย่งเซี่ยวจะอ้าปาก หลิวเหอก็กระโจนเข้ากอดตู้หย่งเซี่ยว เอาหัวซบไหล่ตู้หย่งเซี่ยว "พี่น้อง ฉันคิดถึงนายแทบแย่!"
ตู้หย่งเซี่ยวเห็นท่าทางของเขาแบบนี้ ก็รู้สึกซาบซึ้งใจอยู่บ้าง เขาตบไหล่หลิวเหอ "ลำบากนายแล้วนะ ที่ให้มาทำงานที่นี่"
"ไม่เป็นไรหรอก ฉันต่างหากที่ต้องขอบใจนาย ฉันชอบอเมริกามาก!" หลิวเหอยังกอดตู้หย่งเซี่ยวอยู่ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความตื่นเต้น "ที่นี่แหละที่ทำให้ฉันค้นพบว่าชีวิตคืออะไร ค้นพบคุณค่าการมีอยู่ของตัวเอง! ขอบใจนายมากนะ อาเซี่ยว!"
"อะแฮ่ม นายไม่ต้องขอบใจฉันจริงๆ อีกอย่าง... ช่วยปล่อยก่อนได้ไหม?"
"นายรังเกียจฉันเหรอ?"
"ไม่ แม่งเอ๊ยข้างล่างนายแข็งอีกแล้ว!" ตู้หย่งเซี่ยวอดไม่ได้ที่จะสบถออกมา
"โอ้ ซอร์รี! ซอร์รีจริงๆ!" หลิวเหอปล่อยตู้หย่งเซี่ยวอย่างเก้อเขิน "ทุกครั้งที่เห็นนาย ฉันก็อดใจไม่ได้ อาเซี่ยว ถ้านายเป็นผู้หญิงก็คงจะดี ฉันยินดีเลี้ยงดูนายไปตลอดชีวิต!"
"เลี้ยงดูแม่นายสิ!" ตู้หย่งเซี่ยวยกนิ้วกลางให้หลิวเหอ
หลิวเหอพยักหน้า "ถ้านายเป็นผู้หญิง ไม่ว่าจะเป็นแม่นาย หรือแม่ฉัน ฉันก็ยินดีเลี้ยงดูทั้งหมด!"
ตู้หย่งเซี่ยวกลอกตา หมอนี่มันไอ้สารเลวชัดๆ
เหยียนสยงขยับเข้ามาใกล้ในเวลานี้ "หลิวเหอ คุณชายเหอใช่ไหม?" เขาสำรวจหลิวเหอตั้งแต่หัวจรดเท้า
หลิวเหอเห็นเหยียนสยงก็ตาเป็นประกาย ดัดเสียงแบบฝรั่ง "โอ้พระเจ้า นี่ใครกันเนี่ย? เหยียนสยง สารวัตรเหยียน? โอ้มายก๊อด มายก๊อดจริงๆ!"
พูดจบ หลิวเหอก็สวมกอดเหยียนสยงแบบหมีกอดทันที
เหยียนสยงถูกหลิวเหอกอดแน่นจนแทบจะหายใจไม่ออก
เขาดิ้นรนสุดชีวิต กว่าจะหลุดพ้นจากหลิวเหอมาได้ก็แทบแย่ ไออย่างแรงพลางพูดว่า "ไอ้หนุ่ม นายอยากเอาชีวิตฉันหรือไง? แค่กๆ! ฉันกับนายไม่สนิทกันนะ!"
"คุณกับผมอาจจะไม่สนิทกัน แต่คุณกับคุณอารองของผมสนิทกันมากนะ!" หลิวเหอยิ้มทะเล้น
เหยียนสยงกลอกตา หมดคำจะพูด
สมัยก่อน หลิวฝู คุณอารองของหลิวเหอคือ "สารวัตรใหญ่จีน" ผู้โด่งดัง เหยียนสยงกับเหลยลั่วและพรรคพวกต่างพยายามประจบสอพลอเขาอย่างหนัก เพื่อหวังจะสืบทอดตำแหน่ง "สารวัตรใหญ่จีน" ของเขาในอนาคต หากบอกว่าไม่สนิท นั่นก็โกหกแล้ว
ขณะที่เหยียนสยงกำลังด่าทอในใจ หลิวเหอก็สังเกตเห็นตู้หย่งซุ่นเข้าพอดี จึงพูดขึ้นทันที "เอ๊ะ พวกคุณมาอเมริกาคราวนี้ยังจ้างคนงานขนของมาด้วยเหรอ?"
"เปล่า เขาคือน้องชายของฉัน ตู้หย่งซุ่น" ตู้หย่งเซี่ยวพูดอย่างจริงจัง
"หา? ขอโทษที ที่แท้ก็น้องอาซุ่นนี่เอง!" หลิวเหอพุ่งตัวเข้าไปกอดตู้หย่งซุ่นอย่างกระตือรือร้นอีกครั้ง ทว่าตู้หย่งซุ่นทั้งหิ้วสัมภาระ แบกสัมภาระ ที่คอยังคล้องสัมภาระเอาไว้อีก หลิวเหอจะกอดยังไงก็กอดไม่ถึง สุดท้ายจึงได้แต่ยอมแพ้ ผายมือพูดกับตู้หย่งซุ่นว่า "ลำบากหน่อยนะ น้องอาซุ่น เดี๋ยวฉันจะเลี้ยงเคเอฟซีนายเอง!"
ตู้หย่งเซี่ยวกลอกตา "พอได้แล้ว รถล่ะ? พวกเราเหนื่อยมาก อยากจะไปพักผ่อนที่โรงแรมก่อน!"
"วางใจเถอะ ฉันเตรียมไว้หมดแล้ว! แน่นอน เพื่อให้นายได้สัมผัสถึงยุคใหม่ของอเมริกา ฉันยังได้เตรียมการเป็นพิเศษไว้ด้วย"
หลิวเหอไม่พูดแบบนี้ก็คงจะดี พอเขาพูดแบบนั้น ตู้หย่งเซี่ยวก็ใจหายวาบ เริ่มรู้สึกหวั่นใจขึ้นมา
……
เป็นอย่างที่คิดไว้จริงๆ
ด้านนอกโถงสนามบินมีรถจอดอยู่เพียงคันเดียว
รถซีตรองห้าที่นั่งสีขาว ป้ายทะเบียน L4438
เมื่อตู้หย่งซุ่นยัดสัมภาระทั้งหมดเข้าไปในรถ ทั้งคันรถก็ไม่มีที่ให้นั่งได้อีกแล้ว
เมื่อเห็นว่าผู้โดยสารคนอื่นๆ ต่างก็นั่งรถจากไปกันหมดแล้ว ตู้หย่งเซี่ยวก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป หันหน้าไปถามหลิวเหอ "รถล่ะ สัมภาระยัดจนเต็มแล้ว พวกเราจะไปกันยังไง?"
หลิวเหอดีดนิ้ว ยิ้มทะเล้นพลางพูดว่า "วางใจเถอะ ฉันบอกแล้วไงว่าครั้งนี้ฉันจะให้พวกนายได้สัมผัสความเร็วสไตล์อเมริกาอย่างสมบูรณ์แบบ! COME ON!"
พูดจบ หลิวเหอก็สอดสองนิ้วเข้าปาก เป่าปากเสียงแหลมปรี๊ด
พริบตาเดียว รถจักรยานยนต์สี่คันก็แล่นฉิวเข้ามา
รถจักรยานยนต์เหล่านี้ล้วนเป็นรถฮาร์ลีย์เหมือนกันหมด
ผู้ขี่เป็นชายสอง หญิงสอง
หนึ่งในนั้นเป็นหญิงสาวผมแดง เธอเจาะจมูกเหมือนกับหลิวเหอและกำลังเคี้ยวหมากฝรั่ง เธอลงจากรถฮาร์ลีย์ ถอดหมวกกันน็อกโยนให้หลิวเหอ จากนั้นก็ปรายตามองตู้หย่งเซี่ยวแวบหนึ่ง แล้วหัวเราะคิกคักพลางพูดว่า "นี่คือเจ้านายของนายเหรอ?"
หลิวเหอรับหมวกกันน็อกมา เดินเข้าไปตีก้นหญิงสาวทีหนึ่ง "อย่าคิดอะไรกับเขาน่า! เธอรับมือไม่ไหวหรอก!"
หญิงสาวยกนิ้วกลางให้หลิวเหอ จากนั้นก็ส่ายสะโพกเดินไปที่รถจักรยานยนต์อีกคัน ขึ้นไปนั่งแล้วกอดเอวชายผู้ขี่เอาไว้
หลิวเหอหัวเราะคิกคักพลางพูดกับตู้หย่งเซี่ยว "เห็นไหม นี่เพื่อนฉันทั้งนั้น! วันนี้ตั้งใจให้พวกเขามาช่วยรับพวกนายที่สนามบิน จะได้พานั่งรถชมลอสแอนเจลิสไปในตัวเลย! ขึ้นรถสิ!"
หลิวเหอขึ้นคร่อมรถจักรยานยนต์ แล้วโยนหมวกกันน็อกอีกใบให้ตู้หย่งเซี่ยว
ตู้หย่งเซี่ยวแทบจะระเบิดอารมณ์ด้วยความโมโห มองไปรอบๆ กลับไม่มีรถแท็กซี่เลยสักคัน
หลิวเหอหัวเราะร่วน "เวลานี้เรียกแท็กซี่ยากนะ! มาเถอะ บราเธอร์!"
ตู้หย่งเซี่ยวหมดหนทาง ทำได้เพียงเดินเข้าไปแล้วขึ้นซ้อนท้ายรถ
หลิวเหอ "กอดเอวฉันไว้!"
ตู้หย่งเซี่ยวถอนหายใจ "จำไว้ ฉันจะหักเงินเดือนนาย!"
