หลินจือไป๋จากไปแล้ว...

และเมื่อเขาจากไป งานประชุมบทกวีครั้งนี้ก็กลายเป็นความโกลาหลโดยสิ้นเชิง แม้ว่ายังไม่จบสิ้น แต่หลังจากนี้ยังมีอะไรให้ทำอีกล่ะ?

เขียนบทกวี?

แต่งโคลงกลอน?

อิริยาบถที่อิสระและดุดันของไป๋ตี้หลังดื่มสุรา ทิ้งเงามืดไว้ในหมู่เมฆแห่งสวนอี้เหมยอย่างใหญ่โต ใครกันจะกล้าเขียนบทกวีที่เทียบเคียงได้?

ยิ่งกว่านั้น...

แม้กระทั่งบทกวีที่เขาเขียนไว้ก่อนจะจากไป ก็ถือเป็นบทที่แทงใจดำโดยแท้ ทำให้นักกวีมากมายในงานนี้ไม่มีหน้าจะเงยขึ้นมาได้!

บทกวีนั้นช่างทรงพลัง!

หากจะแปลความง่าย ๆ ก็คงเป็นแบบนี้:

"ข้าคือขุนนางแห่งสวรรค์ ผู้ดูแลขุนเขาและสายน้ำ เทพเจ้าแห่งสวรรค์มอบนิสัยอิสระไม่ยึดถือให้แก่ข้า ข้าเคยออกคำสั่งควบคุมสายลมและสายฝน และเคยกราบทูลขอยืมแสงจันทร์และเมฆขาวมาใช้ตามใจปรารถนา

ข้าคือผู้ที่อิสระอย่างแท้จริง!

เขียนกวีหมื่นบทก็ไม่ใช่เรื่องเกินตัว!

ดื่มสุราพันจอกก็ไม่เมา!

เหล่าขุนนางและเชื้อพระวงศ์ทั้งหลาย มีหรือที่ข้าจะสนใจ?

แม้แต่ตำแหน่งสูงในสวรรค์ ข้าก็ไม่ปรารถนา ข้าขอเพียงเสียบกิ่งเหมยไว้ และเมามายในเมืองลั่วหยางที่งดงามนี้เท่านั้น!"

ลองดูความหมายสิ!

ช่างโอหังจนเกินบรรยาย!

ยิ่งไปกว่านั้น พฤติกรรมของหลินจือไป๋ในวันนี้ ก็ดูเหมือนจะสมเหตุสมผลกับความโอหังนี้ เขาดื่มสุราและเขียนกวีไปพร้อม ๆ กัน โดยไม่มีใครในงานประชุมบทกวีสามารถต่อกรได้ จะไม่ให้เขาเป็น “หมื่นบทกวีพันจอกสุรา” ได้อย่างไร? แม้กระทั่งตอนที่เจียงเหอและเหล่าผู้นำวงการวรรณกรรมขอให้เขาคลายความบาดหมาง เขาก็ยังไม่สนใจ เช่นเดียวกับบทกวีที่เขาเขียน:

"ไม่เคยแยแสพวกเจ้าผู้มีอำนาจ?"

ยิ่งไปกว่านั้น สองประโยคสุดท้ายยิ่งตราตรึงใจ:

"ขอโทษที รังเกียจความหรูหราในปราสาททอง ขอดื่มเมามายและประดับดอกเหมยที่ลั่วหยาง!"

มันสอดคล้องกับบรรยากาศในสวนอี้เหมยที่เต็มไปด้วยดอกเหมย และยังบอกถึงความจริงที่ว่าเขาเมาอยู่ และที่นี่ก็เป็นชานเมืองลั่วหยาง ซึ่ง "ลั่วหยาง" เป็นชื่อโบราณของเมืองลั่วเฉิง

เจียงเหอน้ำตาคลอ...

แน่นอนว่าไม่ใช่เพราะความซาบซึ้ง

แต่เป็นเพราะความโกรธ! "ไม่เคยแยแสพวกเจ้าผู้มีอำนาจ?" เจ้าก็เป็นถึงทายาทของตระกูลเศรษฐีอันดับต้น ๆ แห่งฉินโจว และยังเป็นผู้ดูแลสำนักพิมพ์อันดับหนึ่งของเมือง แท้จริงเจ้าก็ไม่ต่างอะไรกับผู้มีอำนาจเช่นกัน!

หวงอวี้โหลวก็แทบจะเป็นลม...

เขามองเจียงเหอด้วยสายตาเคียดแค้น หากไม่ใช่เพราะคำขอของเจียงเหอที่ให้ช่วยหนุน "จี้เฉวียนไท่" เขาคงไม่ต้องเจอความยุ่งยากเช่นนี้ แต่ใครเล่าจะคาดคิดว่าความสามารถด้านกวีและลายมือของไป๋ตี้จะถึงขั้นนี้?

อวิ๋นหลานเลือกที่จะเงียบ

ทุกการตัดสินใจของเธอในวันนี้ล้วนผิดพลาด หากเธอเลือกอยู่ฝ่ายไป๋ตี้ เธอคงได้รับชื่อเสียงมหาศาล แต่เธอกลับไม่มีความกล้าหรือปณิธานเพียงพอที่จะคว้าโอกาสนั้น!

โชคดีที่...

คุณยายจ้าวยังมีสายตาที่กว้างไกล ด้วยความรับผิดชอบต่อวงการวรรณกรรม เธอยังคงจัดการประชุมบทกวีต่อไป

แต่จู่ ๆ โจวไท่กลับไม่สนใจสิ่งใดอีกแล้ว

เมื่อเห็นหลินจือไป๋จากไป เขาก็หัวเราะพร้อมพูดว่า:

"แม้ว่าอาจารย์ไป๋ตี้จะจากไปแล้ว แต่บทกวีที่เขาเหลือไว้ ผมคิดว่าสมควรให้ทุกคนอภิปรายต่อไป เช่น บทกวีที่เขาเขียนไว้ก่อนจากไป ผมรู้สึกว่ามันยอดเยี่ยมที่สุดในงานวันนี้!"

เจ้ากล้าพูดจริง ๆ นะ!

มีบางคนแอบหัวเราะ

และมีบางคนกล้าพูดขึ้นมา:

"ผมคิดว่าที่สุดยอดที่สุดคือ 《ปู่ซ่วนจื่อ·ชมเหมย》!"

ไม่ใช่ว่านักกวีทุกคนในงานนี้จะเป็นปฏิปักษ์ต่อไป๋ตี้ ยังมีบางคนที่ก่อนหน้านี้เลือกที่จะสงบนิ่ง แต่ตอนนี้เมื่อเจียงเหอและคนอื่น ๆ เงียบไป พวกเขาก็กล้าพูดถึงผลงานของไป๋ตี้ด้วยความชื่นชม

"ดื่มหนึ่งจอกก็เพียงพอ!"

"ผมชอบที่สุดคือ 'สายลมเหนือพัดพาหิมะโหมกระหน่ำ ข้ามพันลี้สู่สวนเหมย'!"

งานประชุมเริ่มคึกคักขึ้นมาอีกครั้ง แต่ความคึกคักนั้นเป็นของเหล่าผู้ที่ไม่ได้ต่อต้านไป๋ตี้ก่อนหน้านี้ ส่วนพวกที่เคยช่วยกันวิจารณ์ไป๋ตี้ ตอนนี้ก็ได้แต่นั่งก้มหน้าและดื่มสุราอย่างขมขื่น

ระหว่างนั้น

โจวไท่ได้นำตัวอักษรเพียงหนึ่งเดียวที่หลินจือไป๋ทิ้งไว้มาออกแสดง พร้อมชื่นชมมันซ้ำแล้วซ้ำเล่าร่วมกับนักกวีที่เลือกจะสงบนิ่งก่อนหน้านี้ เขายิ้มอย่างมีความสุขและพูดว่า:

"ว่าไปแล้ว ผลงานนี้ก็มีส่วนมาจากผมเหมือนกันนะ!"

"เกี่ยวอะไรกับนาย?"

"ก็ผมช่วยเตรียมหมึกให้อาจารย์ไป๋ตี้นี่สิ!" โจวไท่ตอบอย่างมั่นใจ

ผู้คนหัวเราะลั่น แต่หัวเราะไปหัวเราะมาก็เริ่มอิจฉา หากรู้ว่าลายมือของไป๋ตี้จะยอดเยี่ยมถึงเพียงนี้ ใคร ๆ ก็คงอยากช่วยเขาเตรียมหมึกเหมือนกัน!

...

ห้องถ่ายทอดสดออนไลน์

ชาวเน็ตต่างจับจ้องไปที่ฉากที่ไป๋ตี้ทิ้งบทกวีสุดท้ายไว้ก่อนจากไปอย่างสง่างาม ในห้องแชตเต็มไปด้วยข้อความตื่นเต้น ทุกคนต่างถูกความอัจฉริยะของเขาทำให้ทึ่ง!

"เงาหลังนี้เท่มาก!"

"นี่แหละที่เรียกว่าข่มทุกคนจนหมดจด!"

"จากนี้ไปกรุณาเรียกไป๋ตี้ว่า 'ยอดอัจฉริยะอันดับหนึ่งแห่งฉินโจว'!"

"ไม่ได้เป็นตำแหน่งที่เจียงเหอหรือหวงอวี้โหลวมอบให้ แต่เป็นพวกเราทุกคนที่มอบให้!"

"บทกวีสุดท้ายนี้โคตรอวดดีเลย แต่ฉันชอบ!"

"ฉันฟังไม่ค่อยเข้าใจ แต่รู้สึกทึ่งมาก!"

"ฮ่า ๆ ๆ ไม่ต้องเข้าใจก็ได้ ขอแค่นักกวีเหล่านั้นเข้าใจก็พอ!"

"เนื้อหาคร่าว ๆ ก็คือ ‘ข้าโคตรเจ๋ง ใครก็ไม่อยู่ในสายตา แม้แต่สวรรค์เรียกให้ไปทำงาน ข้าก็ไม่อยากไป แล้วพวกเจ้าที่เป็นนักกวีใหญ่ ๆ ยังคิดว่าข้าจะรับคำขอโทษงั้นเหรอ? ไม่มีวัน!’"

"เหมือนกับที่ฉันเข้าใจเลย!"

"ว่าแต่พวกคนที่เคยด่าล่ะ?"

"ไม่มีพวกเขาเถียงนี่ก็รู้สึกแปลก ๆ นะ!"

"ขอโทษนะ ฉันเป็นหนึ่งในคนที่เคยด่า แต่ตอนนี้กลายเป็นแฟนคลับแล้ว!"

"ไป๋ตี้: ข้าไม่รับ!"

บรรยากาศในห้องถ่ายทอดสดเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะและความรื่นเริง!

วันนี้ไป๋ตี้เรียกได้ว่าได้แฟนคลับเพิ่มขึ้นอย่างมหาศาล!

ทุกคนที่รับชมถ่ายทอดสด ต้องจบลงด้วยการพิมพ์คำว่า "เคารพ" ตัวโต ๆ ไป๋ตี้ใช้พรสวรรค์ของเขาทำลายกระดูกสันหลังของคู่แข่งทุกคนอย่างสิ้นเชิง!

แม้ว่าหลินจือไป๋จะออกจากงานประชุมบทกวีแล้ว แต่เขาก็พบว่ายังมีช่างภาพคนหนึ่งคอยตามถ่ายภาพเขาอยู่ เขาไม่ใส่ใจและเดินออกจากสวนอี้เหมยไปยังเฮลิคอปเตอร์ที่จอดอยู่บนสนามหญ้า ก่อนจะสวมแว่นกันแดดอีกครั้ง

"คุณจะไปไหนหรือครับ?"

ช่างภาพอดไม่ได้ที่จะถามขึ้น

หลินจือไป๋ยิ้มตอบ: "รอเพื่อนอยู่"

แม้ว่าเขาจะออกจากงานประชุมบทกวีแล้ว แต่เขาก็ลืมที่จะกล่าวลาโจวไท่และคุณย่าเจ้าแห่งจ้าว เลยต้องรออยู่ในเฮลิคอปเตอร์สักพัก จะให้กลับเข้าไปใหม่ก็เกินไปหน่อย มันคงดูขัดเขินเกินไป

บริเวณหน้าสวนยังมีนักข่าวยืนรออยู่

พอเห็นหลินจือไป๋ออกมา พวกเขาก็แทบจะวิ่งเข้าไปสัมภาษณ์ แต่กลับถูกทีมงานกันไว้ เนื่องจากตามหลักการแล้ว งานประชุมบทกวียังไม่สิ้นสุด นักข่าวจึงไม่ควรรบกวนอาจารย์ไป๋ตี้

แบบนี้เอง

หลินจือไป๋นั่งเล่นโทรศัพท์ในเฮลิคอปเตอร์อยู่ครึ่งชั่วโมง

จนกระทั่งยามเย็นมาเยือน งานประชุมบทกวีก็ปิดฉากลงอย่างเป็นทางการ เขาเห็นเจียงเหอและคนอื่น ๆ เดินออกจากสวนอี้เหมย

ทันทีที่ประตูเปิด

นักข่าวก็กรูกันเข้าไปสัมภาษณ์อย่างบ้าคลั่ง แน่นอนว่ามีนักข่าวจำนวนมากพุ่งตรงไปที่หลินจือไป๋ เพราะพวกเขาไม่ได้แค่รอที่หน้าสวนอี้เหมย แต่ยังดูถ่ายทอดสดในมือถือกันด้วย จึงรู้ดีว่างานประชุมบทกวีครั้งนี้น่าตื่นตาตื่นใจขนาดไหน การแสดงออกของพวกเขาจึงบ้าคลั่งเป็นพิเศษ!

"ขอสัมภาษณ์สักครู่ได้ไหมครับ?"

"ท่านประธานเจียงเหอครับ อยากถามว่าท่านลำเอียงเข้าข้างศิษย์ตัวเองอย่างจี้เฉวียนไท่หรือไม่?"

"ท่านประธานหวงอวี้โหลวครับ อยากทราบว่าท่านคิดเห็นอย่างไรกับบทกวีของอาจารย์ไป๋ตี้?"

"ท่านประธานอวิ๋นครับ ท่านมีความคิดเห็นอย่างไรต่อความขัดแย้งระหว่างอาจารย์ไป๋ตี้กับวงการวรรณกรรม?"

"วันนี้ท่านไม่พอใจพฤติกรรมของอาจารย์ไป๋ตี้หรือไม่?"

เจียงเหอหน้าเย็นชา ตอบเพียงว่า: "ไม่มีอะไรจะพูด" ก่อนจะรีบเดินจากไป

ส่วนหวงอวี้โหลวหัวเราะกลบเกลื่อนพร้อมพูดว่า:

"พรสวรรค์ของอาจารย์ไป๋ตี้ แน่นอนว่าสมควรได้รับการยอมรับ ส่วนเรื่องอื่นอย่าถามผมเลย ทุกคนต่างมีความคิดเห็นส่วนตัวของตัวเอง ไม่ใช่เหรอ?"

แล้วเขาก็รีบจากไปเช่นกัน

มีเพียงอวิ๋นหลานที่ยอมให้สัมภาษณ์มากกว่าคนอื่น แต่ก็พูดอะไรที่เป็นทางการและวกวนไปมาเท่านั้น

...

ระหว่างการสัมภาษณ์

คุณยายจ้าวได้รับการต้อนรับอย่างอบอุ่นจากเหล่านักข่าว!

"ชาวเน็ตที่ดูถ่ายทอดสดต่างบอกว่าอาจารย์ไป๋ตี้คือยอดอัจฉริยะอันดับหนึ่งแห่งฉินโจว ท่านคิดเห็นอย่างไรกับเรื่องนี้ครับ?"

"แน่นอน ไม่มีข้อสงสัยเลย!"

คุณยายจ้าวตอบอย่างหนักแน่น: "งานประชุมบทกวีที่จัดมาหลายครั้ง การแสดงของไป๋ตี้ในครั้งนี้โดดเด่นที่สุด!"

ในขณะเดียวกัน

แม้แต่โจวไท่ก็ได้รับความสนใจ!

คงเพราะวันนี้เขาทุ่มสุดตัวเพื่อปกป้องไป๋ตี้

"ท่านได้ผลงานลายมือของอาจารย์ไป๋ตี้ มีเศรษฐีในอินเทอร์เน็ตบอกว่ายินดีจ่ายเงินจำนวนมหาศาลเพื่อซื้อลายมือนี้ ท่านจะพิจารณาขายไหม?"

"ไม่มีทาง"

โจวไท่ตอบด้วยสีหน้าจริงจัง: "นี่คือสัญลักษณ์แห่งมิตรภาพระหว่างผมกับไป๋ตี้ จากนี้ไปมันจะเป็นสมบัติตกทอดของตระกูลผม!"

ไม่มีทางขายเด็ดขาด!

นี่เป็นผลงานชิ้นเดียวของไป๋ตี้ที่ถูกเผยแพร่ออกไป!

ส่วนบทกลอน "กิ่งเหมยริมกำแพง" ที่เคยเขียนก่อนหน้านี้ โจวไท่ก็เก็บไว้เช่นกัน

แต่ลายมือนั้นตอนนั้นดูเหมือนตั้งใจทำให้ดูธรรมดา ทุกคนต่างพากันบอกว่า "ลายมือแย่" กันทั้งนั้น

ตอนจบของงานประชุมบทกวี มีคนถึงกับพูดเล่นว่า "ลายมือแบบนี้เก็บไว้มีประโยชน์อะไร?"

โจวไท่แค่ยิ้มโดยไม่ตอบอะไร

"มีประโยชน์อะไรน่ะเหรอ?"

ในอนาคต เมื่อผลงานการเขียนลายมือของไป๋ตี้กลายเป็นระดับสุดยอด งานชิ้นนี้ที่ดูเหมือนลายมือแย่ ๆ จะกลายเป็นของล้ำค่า

นี่แหละที่เรียกว่า "มองการณ์ไกล"

หลินจือไป๋เองก็ถูกนักข่าวล้อมถามไม่หยุด มีคำถามมากมายจนเขาไม่สนใจและเดินตรงไปหาโจวไท่

"พี่โจว ผมต้องกลับแล้ว"

"โอเค"

โจวไท่ยิ้มและกล่าวลา

คุณยายจ้าวเดินเข้ามาหาหลินจือไป๋ สีหน้าดูรู้สึกผิดเล็กน้อย เธอพูดเสียงเบาใกล้ ๆ หูเขาว่า: "วันนี้ถือว่าฉันติดหนี้เธอแล้วกัน"

"อย่าพูดแบบนั้นเลยครับ"

หลินจือไป๋ยิ้ม: "พี่โจวคือเพื่อนของผม สำหรับผม คุณยายเหมือนอาจารย์ที่ผมเคารพนับถือ"

"ฉันไม่คู่ควรจะเป็นอาจารย์ของเธอหรอก"

คุณยายจ้าวส่ายหน้าพลางยิ้มขม ๆ: "เสียดายที่ฉันแก่แล้ว ถ้ายังหนุ่มสาวกว่านี้ เราอาจเป็นทั้งเพื่อนและสหายที่รู้ใจ"

"ถ้าอาจารย์ไม่รังเกียจ เราก็เป็นเพื่อนและสหายกันได้ครับ"

คุณยายจ้าวรู้สึกดีขึ้นเล็กน้อย: "ก็ดีเหมือนกัน ถือว่าเราเป็นเพื่อนต่างวัยละกันนะ โลกฉินโจวใหญ่มาก แต่จะหาสหายรู้ใจสักคนมันไม่ง่ายเลย"

คำพูดนี้ สะท้อนถึงสิ่งที่เกิดขึ้นในวันนี้

ตอนที่เธอช่วยพูดแทนไป๋ตี้ บรรดาเพื่อนเก่าที่เข้าร่วมงานประชุมบทกวีกลับไม่พูดอะไรเลยตั้งแต่ต้นจนจบ

"คุณยายจ้าวคิดมากไปแล้ว"

ในขณะนั้น หิมะยังไม่หยุดตก ดวงอาทิตย์ยามเย็นย้อมฟ้าและดินเป็นสีเหลือง ลมหนาวพัดผ่านใบหน้า หลินจือไป๋มองไปที่คุณยายจ้าวซึ่งผมเริ่มขาวขึ้น เขารู้ว่าหญิงชราคนนี้คือบุคคลที่มีเกียรติและคุณธรรมอย่างแท้จริง

ทันใดนั้นเขากล่าวขึ้นว่า: "วันนี้ก่อนจากกัน ผมอยากมอบบทกวีให้กับคุณยายสักบทหนึ่งครับ"

"บทกวี?"

คุณยายจ้าวชะงัก นักข่าวรอบข้างต่างสะดุ้งทันที ราวกับคำว่า "บทกวี" เป็นปุ่มเปิดอารมณ์ ทุกคนหยิบกล้องขึ้นมาถ่ายพร้อมกัน ใบหน้าแต่ละคนเต็มไปด้วยความคาดหวังและตื่นเต้น!

สถานการณ์นี้นับว่าเหมาะแก่การเผยแพร่บทกวีอย่างมาก

หลินจือไป๋แอบยิ้มในใจ แต่ใบหน้ากลับไม่มีแววล้อเล่น เขาพูดอย่างเป็นทางการว่า:

"บทกวีนี้ชื่อว่า ‘คำลาคุณยายจ้าว’ ครับ"

ทันใดนั้น

ภายใต้สายตาของนักข่าวนับไม่ถ้วน และกล้องที่บันทึกภาพไว้ทุกตัว หลินจือไป๋เริ่มท่องบทกวีที่มอบให้กับคุณยายจ้าว:

"เมฆเหลืองพันลี้ตะวันเลือน"

"ลมเหนือพัดห่าน หิมะโปรยปราย"

"อย่ากังวลว่าไม่มีสหายรู้ใจในหนทางเบื้องหน้า"

"ใต้หล้านี้ไม่มีใครไม่รู้จักท่าน!"

นี่คือของขวัญตอบแทนของหลินจือไป๋

"ใต้หล้านี้ไม่มีใครไม่รู้จักท่าน"

พอได้ยินประโยคนี้ ดวงตาของคุณยายจ้าวก็เริ่มแดงก่ำ หลังจากอยู่ในวงการวรรณกรรมมานาน เธอย่อมเข้าใจว่าบทกวีนี้มีความหมายต่อเธอมากเพียงใด!

ส่วนในที่เกิดเหตุ

นักกวีหลายคนที่ยังไม่ได้กลับ ต่างแอบตั้งใจฟังตั้งแต่รู้ว่าไป๋ตี้จะท่องบทกวี และเมื่อได้ยินประโยค "ใต้หล้านี้ไม่มีใครไม่รู้จักท่าน" แววตาของพวกเขาแดงขึ้นมาทันที ยิ่งกว่าดวงตาของคุณยายจ้าว!

นี่คืออาการอิจฉา

แม้แต่อวิ๋นหลานที่กำลังให้สัมภาษณ์อยู่ก็มีดวงตาแดงก่ำ เธอรู้ดีว่านี่คือความอิจฉาที่แทบจะคลั่ง!

เพราะบทกวีนี้ยอดเยี่ยมเกินไป โดยเฉพาะประโยคสุดท้าย มันจะทำให้ชื่อของคุณยายจ้าวถูกจดจำและเผยแพร่ไปพร้อมกับบทกวีนี้ไปชั่วนิรันดร์!

ซึ่งสิ่งที่นักกวีแสวงหาตลอดชีวิต ก็คือ "ชื่อเสียง" นี้เอง!

พรสวรรค์ของไป๋ตี้ ช่างสะท้านฟ้าสะเทือนดิน!