เดเมียน คาร์เตอร์สบตาโกรธเกรี้ยวแล้วคิดในใจ

‘คิดจะทำให้ฉันหมดความหมายงั้นเหรอ’

อ็องรี มาร์โซตั้งใจจะทำให้ผู้สนับสนุนรู้สึกว่าเดเมียนไม่คู่ควรแก่การหนุนต่อไป

สำหรับเดเมียน คาร์เตอร์ ผู้ที่ผูกสัมพันธ์กับผู้สนับสนุนไว้อย่างเหนียวแน่นและเข้มงวดกับการดูแลภาพลักษณ์ของตนเสมอมา นี่เป็นวิธีที่เกินคาดคิด

ว่าเขาดังขึ้นมาได้อย่างไร

ว่าราคาผลงานถูกดันขึ้นมาอย่างไร ไม่มีใครพิสูจน์ได้ เดเมียนที่เคยวางใจจึงเหมือนโดนฟาดเข้าที่ท้ายทอย

ก็คิดว่าเป็นคุณชายโลกสวยซื่อๆ เสียอีก

เดเมียน คาร์เตอร์จึงจำต้องยอมรับว่าตนอ่านเกมผิด

‘ไม่คิดว่าจะเล่นกันแบบนี้’

หอคอยที่สั่งสมมานานปีจะให้พังทลายในชั่วพริบตาไม่ได้

เดเมียน คาร์เตอร์ตำหนิอ็องรี มาร์โซด้วยน้ำเสียงสุขุม

“ชอบการแข่งขันนักหรือไง มุมมองศิลปะของนายคือการเอาชนะใครสักคนให้ได้งั้นหรือ”

วินเซนต์ แวนโก๊ะกับปอล โกแก็ง

อ็องรี มาติสกับปาโบล ปิกัสโซ คำถามทำนองว่าใครเป็นศิลปินที่เหนือกว่ากัน ไม่ใช่เรื่องเด็กๆ เหรอ

“ฉันอยากให้นายทำผลงานที่ตัวเองพอใจไปเรื่อยๆ มากกว่าจะอยากให้นายเด่นกว่าคนอื่นหรือได้รับความรักมากกว่าใคร”

“เอาแต่เลี่ยงคำตอบนะ ขาดความมั่นใจหรือไง”

อ็องรี มาร์โซยิ้มเหยียด

“ว่าฉันชอบการแข่งขันน่ะเหรอ น่าขยะแขยงจะตายที่เอาการกระทำสกปรกมาห่อหุ้มสวยหรู ถึงได้บอกให้พิสูจน์ยังไงล่ะ ว่าฉันไม่พอใจผลงานตัวเองงั้นสิ ฉัน อ็องรี มาร์โซ เนี่ยนะ”

อ็องรี มาร์โซรังเกียจพวกแบบเดียวกับเดเมียน คาร์เตอร์

เขาหลีกเลี่ยงข้อเท็จจริงที่เสียเปรียบ และจงใจกระจายความหมายเรื่องเล็กน้อยให้บิดเบี้ยว

พร้อมกันนั้นยังใช้วาทศิลป์ดูดีฝังความเข้าใจผิด ทำให้คู่กรณีเริ่มลังเลสงสัยตัวเอง

“ดูท่าจะหากินมากับการปั่นหัวมาจนชิน แต่เสียใจนะ นายมองคนพลาดไปไกลแล้วว่ะ ไอ้แก่”

อ็องรี มาร์โซกวาดตามองรอบๆ แล้วเอ่ย

“ไม่อยากเห็นหรือไง อ็องรี มาร์โซ ปะทะ เดเมียน คาร์เตอร์ การแข่งขันอย่างยุติธรรมไร้โทษปรับ”

อ็องรี มาร์โซมองทะลุถึงแก่นของสื่อ

ต่อให้สนิทกันแค่ไหน สุดท้ายก็ต้องเล่นเรื่องที่เป็นกระแสอยู่ดี และศึกระหว่างสองศิลปินที่เรียกได้ว่าเป็นที่สุดของยุค ก็เป็นวัตถุดิบชั้นเลิศยิ่งกว่าไหนๆ

แม้แต่นักข่าวเดอะซันที่เคยหนุนหลังเดเมียน คาร์เตอร์ยังจับตาดูสถานการณ์อยู่

เป็นทางตัน

“……”

เดเมียน คาร์เตอร์ตอบโต้ได้ไม่ถนัดนัก

แม้จะแสร้งหัวเราะเยาะตัวเลือกสองทางที่อ็องรี มาร์โซยื่นให้และรับมืออย่างผู้มากประสบการณ์ แต่ยิ่งต้องเลือกซ้ำไปซ้ำมา เขายิ่งสลัดความรู้สึกว่าถูกต้อนจนมุมไม่หลุด

ไม่เพียงนักข่าวเท่านั้น แม้แต่ผู้คนที่แรกเริ่มมองอ็องรี มาร์โซด้วยความประหลาดใจ บัดนี้ก็เริ่มฉายแววคาดหวังต่อการดวลของศิลปินทั้งสองขึ้นมาแล้ว

‘จะเอาให้รู้ดำรู้แดงสินะ’

อ็องรี มาร์โซต้องการพิสูจน์ให้ได้ว่า ชื่อเสียงของเดเมียน คาร์เตอร์นั้นกลวงเปล่าและเป็นเรื่องโกหก

ถ้าแพ้อย่างย่อยยับ เหล่าผู้สนับสนุนก็จะไม่ไว้วางใจเดเมียน คาร์เตอร์อีกต่อไป และสายตาที่เคยเมตตาว่า ‘เพราะเป็นผลงานของเดเมียน คาร์เตอร์ คงมีเจตนาอะไรอยู่’ ก็จะหายไปด้วย

เดเมียน คาร์เตอร์หัวเราะหึ

เขาไม่อยากถอยด้วยศักดิ์ศรีที่บอบช้ำ ทว่าไม่คุ้มเอาเสียเลย

ดังเช่นทุกครั้ง เดเมียน คาร์เตอร์เอ่ยขึ้นอย่างสงบ

“ฉันพอเข้าใจแล้วว่าทำไมนายถึงโกรธ ขอโทษด้วยที่ดูเหมือนเข้าใจกันผิด แต่มันไม่ใช่เรื่องต้องสู้กัน มาลดอารมณ์ลงแล้วคุยกันดีๆ จะดีกว่าไหม”

เอาอารมณ์นำแล้วแข็งกร้าวใส่กัน เป็นวิธีของพวกฝีมืออ่อนเท่านั้น

เดเมียน คาร์เตอร์รู้ดีว่า หากตนรักษาท่าทีผู้ใหญ่ ใจกว้างจนถึงที่สุด ก็จะมีคนลุกขึ้นมาปกป้องเขาเอง

ยิ่งเป็นเช่นนั้น อ็องรี มาร์โซที่ใช้วาจาหยาบกร้านก็ยิ่งจะโดนตำหนิ

“ทุกคนตกใจกันไม่ใช่หรือ”

เดเมียน คาร์เตอร์ยิ้มละมุน เชื้อเชิญให้นั่ง

ผู้ที่มาร่วมงานยังสถานที่ประกาศรางวัลส่วนใหญ่มองว่าอ็องรี มาร์โซกำลังหาเรื่องโดยไร้เหตุผล

นักข่าวแม้จะเงียบต่อประเด็นชวนสนุกที่อ็องรี มาร์โซโยนมา แต่ก็ไม่มีใครจะออกตัวสนับสนุนเขา

ในสถานการณ์ที่หลายคนมองพฤติกรรมรุนแรงของอ็องรี มาร์โซในแง่ลบ ย่อมไม่มีใครคิดจะยืนฝั่งตรงข้ามกับเดเมียน คาร์เตอร์ ผู้เป็นบุคคลคุณธรรมและผู้เชี่ยวชาญแห่งวงการศิลปะแห่งสหราชอาณาจักรเพื่อปกป้องเขา

‘ถึงทางจบแล้ว’

เดเมียน คาร์เตอร์มั่นใจว่าเหตุวุ่นวายในวันนี้จะยิ่งทำให้ภาพลักษณ์ของตนดีขึ้น และถึงกับรู้สึกขอบคุณศิลปินหนุ่มชาวฝรั่งเศส

“ไม่ใช่ความเข้าใจผิดครับ”

เสียงวัยเยาว์ดังขึ้น

สายตาที่จับจ้องอ็องรี มาร์โซและเดเมียน คาร์เตอร์ก็หันไปยังเด็กหนุ่มคนหนึ่ง

คือโกฮุน

“คุณเดเมียน คาร์เตอร์เอาแต่บอกว่าคุณมาร์โซเข้าใจผิด แต่ในฐานะผู้เข้าร่วมการประกวดอาร์นูโว ผมก็รู้สึกไม่พอใจเหมือนกันครับ”

ทั้งห้องตกอยู่ในความสับสน

ทุกคนกำลังกลัวว่าถ้าไปสอดกลางศึกของสองยักษ์ จะพลอยโดนลูกหลง

เพราะรับรู้เรื่องนั้นดี เดเมียน คาร์เตอร์ที่วางใจรับมืออ็องรี มาร์โซอยู่ ก็ถึงกับตกใจ

อย่างน้อยเขาคิดว่าโกซูยอลที่พอมีไมตรีต่อกัน จะอยู่ข้างตัวเอง

“คุณโกฮุน?”

“ต่อให้บอกว่าเป็นการคำนึงถึงคนที่เข้าร่วมการประกวด มันก็ไม่ทำให้เรื่องนี้เปลี่ยนไปหรอกครับ”

โกฮุนเหลือบตามองคุณปู่

ในแววตาที่ขอให้เชื่อและรอหน่อยนั้น โกซูยอลก็ผ่อนลมหายใจแล้วพยักหน้า

“ผมเตรียมตัวมาหลายเดือนเพื่อสลัดภาพ ‘แวนโก๊ะตัวน้อย’ ออกไป บางคนอยากประสบความสำเร็จ บางคนชีวิตความเป็นอยู่ขึ้นอยู่กับโอกาสตรงนี้ แล้วในเมื่อรางวัลซาลงถูกตัดสินไปแล้ว มีเหตุผลอะไรที่ต้องไปเข้าร่วมงานแสดงพิเศษอีกครับ”

“เจ้าเด็กน้อย”

โกฮุนไม่ตอบโต้กับอ็องรี มาร์โซ เพียงจ้องมองเดเมียน คาร์เตอร์เท่านั้น

“งั้นเหรอ เข้าใจล่ะ ว่าอาจจะน้อยใจ”

มหาบุรุษแห่งสหราชอาณาจักรพยักหน้าเหมือนเข้าใจ

“แต่สำหรับฉัน มันก็เป็นความท้าทายครั้งใหญ่เหมือนกัน แค่น่าเสียดายที่ฉันพิสูจน์มันไม่ได้เท่านั้น”

“พูดจริงเหรอครับ”

“แน่นอนสิ”

“แล้วทำไมคุณถึงเอาแต่พูดกับมาร์โซราวกับว่าเขายังเด็กอยู่ล่ะครับ”

โกฮุนไม่ได้ขึ้นเสียงหรือพูดดัง

“ฉันไม่เข้าใจว่าหมายความว่ายังไง”

“ถ้าคุณจริงใจกับการประกวดอาร์นูโวขนาดนั้น คุณก็น่าจะรู้สิว่าคนที่ถูกปฏิเสธมันเจ็บปวดแค่ไหน”

“……”

“ทำดีที่สุดแล้ว สำหรับผมมันเป็นเรื่องสำคัญมาก แต่พอรู้ความจริงกลับกลายเป็นว่า สำหรับคนนั้นมันเป็นเรื่องไม่สลักสำคัญ อดคิดแบบนั้นได้เหรอครับ”

โกฮุนกวาดตามองไปรอบๆ

“งานแสดงพิเศษของซาลงของ SNBA ไม่ใช่ที่สำหรับคนที่ไม่ได้รับเชิญหรือครับ ผ่านการประกวดอาร์นูโวถึงจะได้โอกาสแข่งขันกันอย่างยุติธรรมเพื่อคว้ามันมา”

โกฮุนจำได้อย่างชัดเจนถึงคำพูดที่อ็องรี มาร์โซพูดไว้ตอนเขาประกาศว่าจะเข้าร่วมการประกวดอาร์นูโว

ถ้านายไปแข่งแล้วได้แชมป์ แล้วคนอื่นจะเป็นยังไงล่ะ

เขาได้ตระหนักถึงความหมายแท้จริงของคำนั้นระหว่างที่เข้าร่วมการประกวดอาร์นูโว

เมื่อได้เห็นคนที่ยังไม่เป็นที่ยอมรับเหมือนตนในอดีต ทุ่มเทไฟแรงลงไป ก็ยิ่งรู้ซึ้งว่าพื้นที่นั้นมีค่าขนาดไหน

เพราะเขาเองก็โหยหามันอย่างสุดใจ

จึงมองใจของผู้เข้าร่วมคนอื่นๆ ออก

“ผมจะเชื่อก็ได้ว่าคุณตั้งใจเล็งที่นั่งซึ่งมอบให้กับคนที่ไม่ได้รับเชิญเข้าซาลง คุณคงมีเหตุผลของคุณเอง แต่ถ้ามันสำคัญกับคุณขนาดนั้น คุณก็ควรเข้าใจเหตุผลที่มาร์โซโกรธสิครับ ไม่ใช่ปลอบ แต่คุณควรขอโทษ ทั้งมาร์โซ ทั้งผม และผู้เข้าร่วมการประกวดอาร์นูโวทุกคน”

ทันทีที่โกฮุนพูดจบ สถานที่ประกาศรางวัลก็เงียบกริบ

เด็กหนุ่มไม่ได้ปฏิเสธความจริงใจของเดเมียน คาร์เตอร์ และไม่ได้ใช้ถ้อยคำรุนแรงใส่

ถ้าต่อให้เดเมียน คาร์เตอร์ยืนยันเข้าร่วมงานซาลงของ SNBA อยู่แล้ว แต่ยังมีเหตุผลที่ต้องเข้าร่วมการประกวดอาร์นูโวอีก

ถ้านั่นคือความจริงใจ เขาก็เพียงถามว่าทำไมไม่เข้าใจว่าการกระทำนั้นอาจทำให้คนอื่นเจ็บปวดได้มากแค่ไหน

เดเมียน คาร์เตอร์ที่ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก็เอ่ยปากด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

“ฉันคิดสั้นไปเอง ขอโทษ”

ไม่มีทางเลือกอื่น

ถ้าเถียงกันต่อไป มีโอกาสสูงที่เหตุผลที่ตัวเองตั้งไว้จะพังทลาย

มีแต่จะทำให้สถานการณ์แย่ลง

‘โดนเล่นงานไปหนึ่งดอกสินะ’

ถึงเวลาต้องถอยหนึ่งก้าวแล้ว

“ขอโทษนะ มาร์โซ”

เดเมียน คาร์เตอร์เอ่ยขอโทษพร้อมมองหน้าอ็องรี มาร์โซ

“ใครสั่งให้นายขอโทษกัน?”

* * *

นิสัยร้อนเป็นไฟจริงๆ

ตอนหนุ่มๆ ฉันก็หัวร้อนใช้ได้ แต่หมอนี่ไม่รู้จักคำว่าพอดีเลย

“รับผิดชอบสิ คิดว่าฉันทำทั้งหมดนี่เพื่อจะได้คำขอโทษงั้นเหรอ?”

แต่พอฟังดูแล้วก็ถูกของเขา

ถ้าแค่คำขอโทษคำเดียวจะแก้ทุกอย่างได้ เขาคงไม่ทำเรื่องใหญ่โตขนาดนี้มาตั้งแต่แรกแล้ว

ฉันเองก็แค่ช่วยเพราะมองว่ามาร์โซกำลังเสียเปรียบ ถึงได้รับคำขอโทษก็ไม่ได้รู้สึกดีอะไรนัก

เพราะมันเป็นการกระทำที่เลี่ยงไม่ได้ตามสถานการณ์ ยังยืนยันไม่ได้ว่าความตั้งใจจริงของเดเมียน คาร์เตอร์เป็นอย่างไรกันแน่

“งั้นให้ฉันทำยังไงดี”

“อีกหนึ่งเดือนข้างหน้า ลองทำแบบเดิมที่นี่อีกครั้ง”

ถ้าเป็นวิธีเดียวกับการประกวดอาร์นูโว ก็น่าจะหมายถึงการโหวตของผู้ชม

“ถ้านายอยากได้ถึงขนาดนั้น ก็ลองดูสิ คงเป็นช่วงเวลาสนุกๆ ล่ะ”

ผิดคาด เดเมียน คาร์เตอร์ก็ไม่ยอมถอยอีกต่อไป

จากความรู้สึกที่ได้จากเขาจนถึงตอนนี้ มีแนวโน้มสูงว่าเขาคิดคำนวณอะไรไว้แล้ว

“แน่นอนสิ คงสนุกล่ะ”

อ็องรี มาร์โซยิ้มเหมือนตัวร้าย บลานช์ ฟาฟร์ที่ยืนอยู่ข้างๆ ก็พึมพำว่าดูเท่มาก

ยัยนี่ชอบมาร์โซหรือเกลียดกันแน่ ดูไม่ออกจริงๆ

“ถ้าวิธีเดิม หมายถึงโหวตใช่ไหมครับ”

“ถ้าจัดขึ้นในฝรั่งเศส มันอาจไม่ยุติธรรมก็ได้นะครับ! คุณคิดยังไง!”

สถานที่ประกาศรางวัลที่เงียบกริบเมื่อครู่ก็พลันวุ่นวายขึ้นมา

นักข่าวกรูกันยิงคำถามใส่อ็องรี มาร์โซและเดเมียน คาร์เตอร์ แล้วใช้จังหวะชุลมุนลงจากเวที

ก่อนกลับไปหาปู่ ผมนึกถึงสัญญาที่ให้ไว้กับบลานช์ เลยหันมองรอบๆ ก็เห็นว่าเธออยู่พอดีตรงด้านหลัง

“เรานัดกันว่าจะแลกสมุดภาพกันไม่ใช่เหรอ”

“อือ รอแป๊บ”

บลานช์เดินหายไปที่ไหนสักแห่งแล้วกลับมาพร้อมกระเป๋า เธอหยิบสมุดหนาเอาการเล่มหนึ่งออกมาให้ดู

หน้าปกเขียนว่า บันทึกแมลงของฟาฟร์

“ขอดูได้ไหม”

“อือ”

พอเปิดดู เหมือนเป็นสมุดรวมข้อมูลแมลงในระดับชั้นอินเซกตา

ต่างจากผมที่จดตามที่เห็น เธอจัดแบ่งเป็นหัวข้อไว้ชัดเจนทั้งอันดับตั๊กแตน อันดับตั๊กแตนไม้ อันดับแมลงสโตนฟลาย อันดับแมลงหางหนีบ อันดับตั๊กแตนตำข้าว ฯลฯ

ดูปราดเดียวก็รู้ว่าเธอทะนุถนอมมันมาก

“สุดยอดเลยนะ”

“ก็สุดยอดน่ะสิ”

เงยหน้าขึ้นแล้วยิ้ม

“พกติดตัวตลอดเหรอ”

“เปล่า”

พอผมเอียงคอถาม เธอก็ตอบนิ่งๆ

“ก็วันนี้จะได้เจอกันนี่นา”

ตอนแรกไม่มีช่องทางติดต่อ เลยลังเลว่าจะทำยังไงดี แต่พอลองคิดดูก็จริงของเธอ

ยังไงเธอก็ต้องมารับรางวัลนิทรรศการพิเศษ ถ้าผมเตรียมไว้ก่อนก็คงดี เสียดายอยู่เหมือนกัน

“ขอโทษที ฉันคิดไม่ถึงเลย”

“ช่างเถอะ”

สีหน้าแทบไม่เปลี่ยน แต่สัมผัสได้ว่าผิดหวังอยู่หน่อยๆ

ผมหยิบสมาร์ตโฟนออกมา

“ขอเบอร์หน่อย เมลด้วย”

เห็นเธอหรี่ตาแล้วเอียงหน้าเล็กน้อย ชัดเลยว่าผิดหวังจริงๆ

“ขอโทษนะ พอดีวุ่นๆ น่ะ ฉันอยู่บ้านมาร์โซตลอดเลย”

“ทำไมล่ะ”

“คุณปู่ยุ่ง ก็เลยไม่มีที่ให้อยู่คนเดียว”

“ดีจัง”

“ไม่ดีสักนิด”

“ไม่ดีสักนิด?”

“……ส่วนใหญ่ล่ะ”

บทสนทนาสะดุดแปลกๆ

“งั้นเบอร์ล่ะ?”

พอถามอีกที สีหน้าก็ไม่ดีขึ้นอีก

“เขาไม่ถามข้อมูลส่วนตัวกันดื้อๆ แบบนี้นะ”

ชั่วขณะหนึ่งก็ยอมรับว่าพูดถูก เลยพูดไม่ออก

“แต่ไหนๆ ก็สัญญากันไว้ เดี๋ยวให้ก็ได้”

เธอรับสมาร์ตโฟนไปแล้วกดหมายเลขให้

“ตั้งแต่แปดโมงเช้าถึงสองทุ่ม ฉันไปโรงเรียนกับทำงานศิลป์ ไม่อยากให้ติดต่อเรื่องส่วนตัว เวลาพักเที่ยงจะติดต่อมาก็ได้ แต่ตอนกินข้าวฉันจะไม่รับ”

“……”

“แล้วเธอล่ะ ห้ามตอนไหน”

“เอ่อ… ตอนนอน?”

“นอนกี่โมงล่ะ”

“แล้วแต่วันน่ะ”

“ยังไง”

ทั้งมาร์โซ ทั้งยัยนี่ แปลกดีที่ชีวิตเป็นระบบระเบียบมาก

ผมเองก็พยายามใช้ชีวิตให้เป็นระเบียบพอสมควร แต่ก็ไม่คิดว่าต้องเข้มงวดขนาดนี้

“ไสหัวไปให้พ้นเดี๋ยวนี้!”

เสียงของมาร์โซดังมาจากไกลๆ