"เสี่ยวชี วันนี้เป็นวันหยุดพักงั้นหรือ ตื่นเช้าปานนี้เชียว?"
"ขอรับ เมื่อวานเพิ่งแจกจ่ายเบี้ยหวัดทหาร ข้าเลยซื้อเนื้อมาให้ท่านพ่อท่านแม่และภรรยาได้ลิ้มรสเสียหน่อย!"
"เพิ่งแต่งงานแท้ๆ ควรจะอยู่บ้านคอยเป็นเพื่อนเจ้าสาวให้มากๆ ถึงจะถูกสิ!"
"ท่านป้าหลี่กล่าวได้ถูกต้องแล้วขอรับ!"
หม่าเสี่ยวชีหิ้วเนื้อหมูชิ้นหนึ่งอยู่ในมือ พลางเอ่ยทักทายเพื่อนบ้าน ใบหน้าของเขาประดับไปด้วยรอยยิ้มเขินอายเล็กน้อย ทว่าแผ่นหลังกลับตั้งตรง แววตาแฝงความเฉียบขาดดุดันซึ่งมีเพียงผู้ที่มือเปื้อนเลือดมานับไม่ถ้วนเท่านั้นจึงจะมีได้
เขาเดินเข้าไปในตรอกแห่งหนึ่ง ไม่นานก็เลี้ยวเข้าไปในลานเรือนเล็กๆ หญิงชราผู้หนึ่งเดินเข้ามาต้อนรับ ใบหน้าเต็มไปด้วยความตำหนิติเตียน "ซื้อเนื้อมาตั้งมากมายอีกแล้ว สู้เอาไปซื้อพวกเครื่องประดับให้โหรวเหนียงเสียยังจะดีกว่า นางมาอยู่กับเจ้าเสียเปล่าจริงๆ!"
"ท่านแม่ เมื่อคืนตอนที่ลูกกลับมา ลูกแวะซื้อให้โหรวเหนียงที่ร้านทองสกุลหลี่ไปแล้วขอรับ!"
หม่าเสี่ยวชียกมือเกาหัว หัวเราะแหะๆ พลางยัดเนื้อสัตว์ใส่มือมารดา "ตอนเช้าทำลูกชิ้นเนื้อกินเถอะขอรับ ลูกชอบกิน!"
"มีใครเขากินลูกชิ้นเนื้อตอนเช้ากันบ้างล่ะ?" มารดาส่ายหน้า แต่ก็เดินไปห้องครัวด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม ลูกชายไปเกณฑ์ทหารแปดปี ได้ยินว่าได้เป็นนายสิบในกองทัพซีฉิน มีพลทหารอยู่ใต้บังคับบัญชาสิบคน ผ่านศึกใหญ่มาตั้งมากมายแต่ก็ไม่ตาย นี่ไม่ใช่เรื่องประเสริฐหรอกหรือ?
หม่าเสี่ยวชีมุดเข้าไปในเรือนปีกตะวันออกแล้ว ตัวอักษรมงคลสีแดงสดบนขอบหน้าต่างยังไม่ได้ถูกแกะออก ด้านในมีหญิงสาวหน้าตาจิ้มลิ้มคนหนึ่งกำลังนั่งสางผมแต่งหน้าแบบเจ้าสาวใหม่หน้ากระจกทองเหลือง พอเห็นเขาเข้ามา นางก็หน้าแดงระเรื่อและก้มหน้าลง
"โหรวเหนียง!" หม่าเสี่ยวชีหัวเราะทึ่มทื่อออกมาคำหนึ่ง แล้วก้าวเข้าไปกุมมือของหญิงสาวเอาไว้
หญิงสาวผู้นั้นหน้าแดงยิ่งกว่าเดิม ถลึงตาค้อนใส่เขา "กลางวันแสกๆ นะเจ้าคะ หากท่านพ่อท่านแม่มาเห็นเข้าจะหัวเราะเอาได้"
หม่าเสี่ยวชียังคงหัวเราะทึ่มทื่อต่อไป "ท่านพ่อท่านแม่ไม่ล้อหรอก นี่คือเจ้าสาวที่ข้าส่งเกี้ยวไปรับกลับมาเชียวนะ แฮะๆ..."
หญิงสาวกำลังจะเอ่ยปาก บนถนนใหญ่ด้านนอกกลับมีเสียงฝีเท้าม้าเร่งร้อนดังแว่วมาเสียก่อน เสียงกังวานตวาดกร้าวว่า "จวิ้นอ๋องเรียกตรวจพล ยกเลิกวันหยุดพักผ่อน ให้ไปรวมตัวกันที่ลานฝึก ใครช้ามีโทษประหาร!"
หม่าเสี่ยวชีที่กำลังหัวเราะทึ่มทื่อสีหน้าเปลี่ยนไปในทันที เขาหันขวับกระโจนเข้าหาชุดเกราะและดาบยาวทหารฝักเก่าคร่ำคร่าที่แขวนอยู่บนผนัง
"เสี่ยวชี!"
ภรรยาที่เดิมทีบอบบางน่ารักพลันหน้าซีดเผือด จับมือเขาไว้แน่นไม่ยอมปล่อย
หม่าเสี่ยวชีไม่มีท่าทีดีใจโง่ๆ อีกต่อไป เขาสลัดมือนางออกอย่างแรง แล้วพูดเสียงขรึม "เรื่องในกองทัพไม่ใช่เรื่องล้อเล่น เกรงว่าเวลาตัดสินศึกมาถึงแล้ว หากข้าตายในสนามรบ ก็หาคนดีๆ แต่งงานด้วยเถอะ ชาติหน้าหม่าเสี่ยวชีจะตอบแทน!"
พูดจบก็พุ่งไปที่ชุดเกราะ สวมใส่อย่างคล่องแคล่วเรียบร้อย เปลี่ยนจากชายหนุ่มธรรมดาเป็นนายทหารระดับล่างเหล็กไหลของซีฉินไปแล้ว
จากนั้นเขาก็มองภรรยาหมาดๆ ที่น้ำตานองหน้าด้วยสายตาลึกล้ำ หมุนตัวเดินออกจากห้อง
พ่อแม่ที่แก่ชราในลานบ้านมายืนอยู่ใต้ต้นฮวายเก่าแก่แล้ว ขอบตาแดงก่ำ
หม่าเสี่ยวชีเดินผ่านพ่อแม่ ก้มหน้าเดินไปสองสามก้าว จู่ๆ ก็หันกลับมาคุกเข่าลงอย่างตรงแหน่ว โขกศีรษะแรงๆ สองสามที น้ำตาหยดหนึ่งกลิ้งหล่นจากหางตา "จวิ้นอ๋องตรวจพล ลูกไปออกศึกครานี้ หากไม่ได้กลับมา พ่อแม่รักษาสุขภาพด้วย ชาติหน้าเสี่ยวชียังจะเกิดเป็นลูกของพวกท่าน!"
ไม่มีความอาลัยอาวรณ์แม้แต่น้อย ลุกขึ้นแล้วก็เดินจากไป
"เสี่ยวชี!"
ในที่สุดผู้เป็นแม่ก็ทนไม่ไหวร้องไห้โฮออกมา วิ่งเซถลาตามไปสองสามก้าว "ลูกชิ้นเนื้อ..."
"กลับมานี่! ให้เขาไป! ลูกผู้ชายซีฉินนับแต่วินาทีที่เข้ากองทัพก็ขายชีวิตให้จวิ้นอ๋องตระกูลเจียงแล้ว วันวานเบี้ยหวัดทหารก็ไม่เคยถูกหักแม้แต่น้อย เขากินข้าวตระกูลเจียง!"
ผู้เป็นพ่อตวาดด้วยสีหน้าเคร่งขรึม หันหน้าไปก็น้ำตาไหลพรากเช่นกัน
ไม่ไกลออกไปที่ห้องปีกตะวันออก ภรรยาหมาดๆ ร้องไห้จนหมดแรงไปนานแล้ว
...
หม่าเสี่ยวชีก้มหน้าเดินออกจากลานบ้านเล็กๆ หยุดอยู่กลางตรอกครู่หนึ่ง มองไปยังลานบ้านเล็กๆ อีกแห่งที่อยู่เยื้องไปฝั่งตรงข้าม
ที่นั่นก็มีเสียงร้องไห้ระงมเช่นกัน
"ท่านพ่อ! ลูกสาวไปเป็นทหารแทนท่านเถอะ! ท่านอายุเท่านี้แล้ว..."
เด็กสาววัยสิบกว่าปีสามคน น้ำตาอาบแก้ม ดึงรั้งทหารซีฉินชุดเกราะดำวัยสี่สิบกว่าปีไว้แน่น
ชายผู้นั้นสูดลมหายใจเข้าลึก ความอ่อนโยนบนใบหน้ามลายหายไปในพริบตา เขาสลัดบุตรสาวทั้งสามออกอย่างแรงพลางตำหนิว่า "พูดจาเหลวไหลอันใดกัน พ่อ... หาครอบครัวสามีให้พวกเจ้าไว้แล้ว ล้วนเป็นพ่อค้าในเมือง ภายภาคหน้าจะไม่ต้องกังวลเรื่องปากท้องอีก..."
เขาจ้ำอ้าวไปหลายก้าวแล้วชะงักเท้าอีกครั้ง "จวิ้นอ๋องเรียกตรวจพล ชีวิตของพ่อนี้ได้มอบให้แก่จวิ้นอ๋องไปนานแล้ว การไปครานี้เกรงว่าคงไม่อาจหวนกลับ พวกเจ้าไม่มีพี่น้องชาย ภายภาคหน้าอย่าได้ให้ผู้ใดมารังแกแม่ของพวกเจ้าเป็นอันขาด!"
พูดจบก็ไม่กล่าววาจาไร้สาระอีก เขาเดินออกจากเรือน มองเห็นหม่าเสี่ยวชีที่รออยู่ฝั่งตรงข้ามก็ชะงักไปเล็กน้อย พลางผงกศีรษะให้เบาๆ
หม่าเสี่ยวชีเอ่ยถามเสียงขรึม "ท่านอาขุย ถึงเวลาแล้วหรือ?"
คำว่า "ถึงเวลาแล้วหรือ" ผู้อื่นอาจฟังไม่เข้าใจ แต่คนของกองทัพซีฉินตั้งแต่บนลงล่างล้วนเข้าใจกระจ่าง
ซุนขุยพยักหน้าอย่างหนักแน่น กุมดาบคาดเอวไว้แน่น "พี่น้องในกองทัพล้วนเล่าลือกันว่า จวิ้นอ๋องจะนำพวกเราไปทำศึกใหญ่ จวิ้นอ๋องไม่เคยเรียกตรวจพลมาก่อน ครั้งนี้เกรงว่าคงถึงเวลาแล้ว!"
ทั้งสองไม่พูดอะไรกันอีก ท่ามกลางเสียงชุดเกราะกระทบกัน พวกเขาเดินออกจากตรอก
บนถนนใหญ่ด้านนอก ข้างกายของนายร้อยผู้หนึ่งที่ขี่ม้าอยู่มีทหารหลายสิบนายมารวมตัวกันแล้ว และจัดแถวอย่างเป็นระเบียบ
"กองทัพซีฉินค่ายอักษรเวย ทหารราบหมวดร้อยที่สามสิบเจ็ด นายสิบหม่าเสี่ยวชี มารายงานตัว!"
"กองทัพซีฉินค่ายอักษรเวย พลธนูหมวดร้อยที่สี่สิบหก นายสิบซุนขุย มารายงานตัว!"
ทั้งสองเข้าแถวทันที ปีกหมวกเหล็กถูกกดต่ำลงเล็กน้อย นัยน์ตาทั้งสองข้างเต็มไปด้วยจิตสังหารที่ทหารผ่านศึกร้อยสมรภูมิพึงมี
นายร้อยบนหลังม้าผู้นั้นมีสีหน้าเย็นชา เขานับจำนวนคนครู่หนึ่ง แล้วตวาดเสียงแหบพร่า "ออกเดินทางไปลานฝึกทหาร!"
เขาควบม้านำหน้าไปก่อน หม่าเสี่ยวชีและทหารหลายสิบนายเบื้องหลังก้าวเดินอย่างพร้อมเพรียง ติดตามไปอย่างกระชั้นชิดท่ามกลางเสียงชุดเกราะเหล็กกระทบกัน "เคร้งคร้าง"
ชาวบ้านและผู้คนสัญจรไปมาที่อยู่รอบๆ อย่างเนืองแน่น ไม่ว่าจะกำลังทำสิ่งใดอยู่ ล้วนหยุดชะงักพร้อมกัน พวกเขามองส่งเหล่าทหารเดินจากไปอย่างเงียบๆ ด้วยสายตาที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความเคารพยกย่อง
...
ลานฝึกทหารอยู่ไม่ไกล ชั่วครู่ก็ถึง ยามนี้มีทหารนับพันนายยืนอยู่แล้ว ขุนพลผู้ช่วยในชุดเกราะกิเลนกำลังยืนรออยู่
หม่าเสี่ยวชี ซุนขุย และคนอื่นๆ มองดูขุนพลผู้ควบม้าศึกสีขาวด้วยแววตาเปี่ยมความเคารพ เยี่ยนชื่อจง ขุนพลผู้ช่วยคุมกำลังพันนาย ได้ยินมาว่ามีความเกี่ยวข้องกับจวิ้นอ๋อง ทว่าเขากลับไม่เคยใช้เส้นสายเลยแม้แต่น้อย อาศัยเพียงความกล้าหาญอันเด็ดเดี่ยวไม่กลัวตายและผลงานการรบล้วนๆ!
ยามนี้ใบหน้าอันเย็นชาของเยี่ยนชื่อจงเต็มไปด้วยจิตสังหาร เขาเข้าร่วมกองทัพซีฉินเมื่อหลายเดือนก่อน และค้นพบว่าที่นี่ต่างหากคือที่พักพิงสุดท้ายของตน ไม่ว่าจะมีความสัมพันธ์อันใดกับประมุขนิกาย เรื่องราวเหล่านั้นก็ผ่านพ้นไปแล้ว เขาถึงขั้นไม่เคยไปพบ "ประมุขนิกายเฒ่า" เลยสักครั้ง เขารู้สึกว่ากองทัพซีฉินคือกองทัพเหล็กกล้าที่ต้องยึดถือลำดับอาวุโส เขาหวังว่าเด็กหนุ่มอายุน้อยผู้มีชั้นเชิงยอดเยี่ยมคนนั้น ไม่ว่าจะมีชาติกำเนิดเช่นไร สักวันหนึ่งจะไม่ต้องป้อนยาพิษ แต่จะตบบ่าของเขาและเอ่ยว่า "ทำได้ดีมาก!"
ถูกต้อง! ภายในใจของเขานั้นหยิ่งทะนงอย่างถึงที่สุด ชั่วชีวิตนี้เขานับถือคนไม่มากนัก ทว่าจวิ้นอ๋องผู้นั้นคือคนที่เขาเลื่อมใสศรัทธามากที่สุดอย่างแน่นอน!
ส่วนว่าเลื่อมใสที่ตรงไหนกันแน่ เขาก็คร้านจะอธิบาย และคนอื่นก็ไม่มีทางเข้าใจ!
"ชิ้ง..."
เขาชักดาบยาวออกมา ชี้ไปยังทิศทางค่ายหลักของกองทัพซีฉินอย่างทรงพลัง "เคลื่อนทัพ!"
กองทัพหนึ่งพันนายที่กำลังหยุดพักพุ่งตรงไปยังค่ายหลักท่ามกลางเสียงฝีเท้าดังกึกก้อง
ไม่ถึงครึ่งชั่วยามต่อมาก็มาถึงค่ายหลัก เห็นเพียงค่ายกองทัพซีฉินอันกว้างใหญ่ กระโจมทั้งหมดอันตรธานไปสิ้น กองทัพซีฉินหนึ่งแสนสี่หมื่นนายที่ยืนเบียดเสียดมืดฟ้ามัวดินจนมองไม่เห็นจุดสิ้นสุดได้ตั้งกระบวนทัพเสร็จสิ้น หอกทวนตั้งตระหง่านราวกับป่าดง ม้าศึกย่ำกีบเท้า พลธนูและหน้าไม้หนาแน่นตา
ธงขุนพลขนาดเล็กหลายร้อยผืนรวมตัวกันอย่างเนืองแน่น ชุมนุมอยู่ใต้ธงแม่ทัพอักษร "เจียง" ผืนมหึมา
ใต้ธงแม่ทัพอันสูงใหญ่มีขุนพลดุดันแห่งซีฉินยืนอยู่หลายร้อยนาย
ยามนี้ทุกคนต่างทอดมองไปยังแท่นตรวจพล บนแท่นมีคนเพียงผู้เดียวยืนตระหง่าน สวมเกราะเก้าปีกเจ้าครองแคว้นสีทอง พู่สีแดงบนหมวกเกราะทองคำพลิ้วไหวเล็กน้อย ท่วงท่าหยัดตรง ใบหน้าเย็นชา ทั่วร่างแผ่กลิ่นอายอันลึกลับและทรงพลังอย่างหาที่เปรียบมิได้
พลังขุมนั้น ราวกับสามารถทำลายล้างฟ้าดิน!
ทำให้ผู้คนยอมศิโรราบจากเบื้องลึกของจิตใจโดยไร้เหตุผล และเปี่ยมล้นไปด้วยความเชื่อมั่นอันไม่อาจโค่นล้มได้!
นายทหารระดับล่างแห่งกองทัพซีฉินอย่างหม่าเสี่ยวชี ซุนขุย และคนอื่นๆ ต่างมีแววตาร้อนแรง ตื่นเต้นจนร่างสั่นสะท้าน และพวกเขาเป็นเพียงหนึ่งในทหารหัวกะทิเจนศึกทั้งหนึ่งแสนสี่หมื่นนาย ทหารซีฉินที่ตื่นเต้นและเปี่ยมด้วยจิตวิญญาณแห่งการต่อสู้เช่นเดียวกับพวกเขานั้นมีอยู่ทุกหนทุกแห่ง
เยี่ยนชื่อจงนำเหล่าพี่น้องใต้บังคับบัญชาหลอมรวมเข้ากับกองทัพซีฉินอันกว้างใหญ่ไพศาลดั่งมหาสมุทร เขามองไปยังเงาร่างบนแท่นนั้นอย่างเงียบงัน เอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำและหนักแน่นซึ่งมีเพียงตนเองเท่านั้นที่ได้ยินว่า
"ขุนพลผู้น้อย เยี่ยนชื่อจง ขุนพลผู้ช่วยแห่งกองทัพซีฉิน ยินดีติดตามจวิ้นอ๋องทำศึกตะลุยไปทั่วหล้า!"
