(อ่านฟรีจนจบ) บ้าไปแล้ว! นายมันไม่ใช่จิตแพทย์เลยสักนิด! · khram
ตอนที่ 396
บทที่ 396 ผมกับจิ๋นซีฮ่องเต้เปรียบเทียบกันแล้ว ใครเก่งกว่ากัน?
“พวกนายทุกคนรออยู่ข้างนอก ไม่มีคำสั่งฉัน ห้ามใครเข้าไปเด็ดขาด”
พูดจบ หานไป๋เทาก็ก้าวเท้าเตรียมจะเข้าไป
พอชูเท้าขวาขึ้นมา จู่ๆ หานไป๋เทาก็ชักเท้ากลับ
“จำไว้ ต่อให้ข้างในฟ้าถล่มแผ่นดินทลาย ถ้าฉันไม่ได้สั่งก็ห้ามเข้าไป”
กำชับบอดี้การ์ดลูกน้องเสร็จ หานไป๋เทาก็ส่งสายตาให้ลูกน้อง
เมื่อหานไป๋เทาเข้าไปในร้าน บอดี้การ์ดข้างนอกก็ตั้งแถวเป็นกำแพงมนุษย์ทันที
ขวางนักท่องเที่ยวที่เดินผ่านไปมาและกะจะตามเข้าไปไว้ข้างนอกให้หมด
ภายในร้าน เฉินหยูนั่งกลับลงบนเก้าอี้ ยื่นมือทั้งสองข้างออกไปสะบัดหยดน้ำลงบนพื้น
เมื่อเห็นหยดน้ำที่สะบัดออกมาจากนิ้วของเฉินหยู หานไป๋เทาก็เบิกตากว้างยิ่งกว่าตาโค
หยดน้ำแฝงไปด้วยพลังวิญญาณเข้มข้น
เฉินหยูกลับสะบัดพวกมันลงบนพื้นอย่างไม่เสียดายเลยสักนิด
ช่างเสียของจริงๆ
หากได้ลิ้มรสสักคำ...
ในใจของหานไป๋เทาตื่นเต้นสุดขีด
ตัวเองมาไม่ผิดที่แล้ว ชะตาชีวิตมีทางรอดแล้ว!!!
“คุณตา หน้าคุณทำไมแดงขนาดนี้คะ”
“โรคหัวใจกำเริบหรือเปล่าคะ”
พอได้ยินว่ามีคนเข้ามาข้างนอก โจวเข่อซินก็ชะโงกหน้าออกมาจากห้องครัวดูแวบหนึ่ง
หานไป๋เทาหน้าแดงก่ำ เหมือนจะหายใจไม่ออก
“คุณตาเหรอ หึๆๆ”
เฉินหยูส่ายหน้า พูดอย่างขบขันว่า “คุณควรเรียกเขาว่าพี่ชายนะ”
“อะไรนะคะ ฉันเรียกเขาว่าพี่ชายเหรอ”
โจวเข่อซินตกใจ
ชายชราตรงหน้าอายุมากกว่าปู่ของเธอเสียอีก กะดูแล้วถ้าไม่ถึงเก้าสิบก็น่าจะแปดสิบ
เฉินหยูกลับให้เธอเรียกเขาว่าพี่ชาย
นี่มันสรรพนามสุดพิลึกอะไรกัน
“ผู้อาวุโสเป็นยอดคนเหนือโลกจริงๆ ไม่มีอะไรปิดบังสายตาท่านได้เลย”
หานไป๋เทาสลัดความคิดอื่นๆ ทิ้งไป
โค้งตัวอย่างนอบน้อม แล้วประสานมือคารวะเฉินหยู
“คุณตา...เอ่อ คุณผู้ชาย ตกลงว่าคุณอายุเท่าไหร่กันแน่คะ”
โจวเข่อซินฟังบทสนทนาระหว่างเฉินหยูกับชายชราแล้วรู้สึกว่ามันลึกลับซับซ้อนไปหมด
บอกว่าเธอไม่ควรเรียกชายชราว่าคุณตา แถมยังให้เรียกว่าพี่ชายอีก
ชายชราไม่เพียงไม่โกรธ แต่กลับทำท่าทีเหมือนเห็นด้วยว่าสิ่งที่เขาพูดนั้นถูกต้อง
“ผมหานไป๋เทา ปีนี้อายุสามสิบเก้าครับ”
“แค่กๆๆ!!!”
โจวเข่อซินหายใจไม่ทัน เกือบจะสำลักน้ำลายตัวเองตาย
สามสิบเก้า?
เก้าสิบสามล่ะมั้ง
“ผู้อาวุโสคาดการณ์ได้ดั่งเทพเทวดา คงจะมองเจตนาที่ผู้เยาว์มาหาออกแล้วใช่ไหมครับ”
หานไป๋เทากล่าวอย่างเคารพ
เฉินหยูพยักหน้า พูดว่า “เตรียมทรัพย์สินครึ่งหนึ่งมาหาผมเพื่อต่ออายุขัย ความจริงใจน่ะมีแล้ว แต่ว่า...”
ไม่รอให้เฉินหยูพูดจบ หานไป๋เทาก็ชิงพูดขึ้นก่อนว่า “หากผู้อาวุโสเห็นว่าผู้เยาว์มีมารยาทไม่พอ ผู้เยาว์ยินดีมอบทรัพย์สินแปดส่วนครับ”
“ขอร้องผู้อาวุโสโปรดเมตตา ช่วยต่ออายุขัยให้ผู้เยาว์ด้วยเถอะครับ”
พูดไป หานไป๋เทาก็คุกเข่าดัง 'ตุบ' ลงบนพื้น
เมื่อเห็นเหตุการณ์นี้ โจวเข่อซินก็ทนดูไม่ได้ทันที จึงพูดขึ้นว่า “คุณหาน คุณลุกขึ้นมาก่อนเถอะค่ะ”
“หมอเฉินที่นี่ไม่นิยมการกราบไหว้นะคะ ยิ่งคุณทำแบบนี้ หมอเฉินก็จะยิ่งไม่พอใจ”
เมื่อนึกถึงอายุจริงที่หานไป๋เทาบอก และเรื่องการต่ออายุขัยที่ทั้งสองคนพูดกัน
โจวเข่อซินก็เดาว่าหานไป๋เทาคงเป็นโรคแก่ก่อนวัยที่พบได้ยาก
ไม่อย่างนั้น หานไป๋เทาที่อายุไม่ถึงสี่สิบ จะมีหน้าตาแก่หง่อมแบบนี้ได้ยังไง
หานไป๋เทาไม่สะทกสะท้าน เอาแต่มองเฉินหยูตาละห้อย
“ลุกขึ้นเถอะ”
เฉินหยูโบกมือ พูดว่า “พยาบาลโจวพูดถูก ผมเกลียดที่สุดเวลาคนอื่นมาคุกเข่าโขกศีรษะให้ผม มีอะไรก็ลุกขึ้นมาพูดเถอะ”
หานไป๋เทาไม่กล้าชักช้า ค่อยๆ ลุกขึ้นยืนจากพื้นอย่างเชื่องช้า
“ในฐานะเศรษฐีสองแสนล้าน การเอาเงินหนึ่งแสนล้านมาหาผมเพื่อต่ออายุขัย อย่างที่ผมบอกไปเมื่อกี้ มารยาทน่ะพอแล้ว”
“แต่เรื่องบางเรื่อง ไม่ใช่ว่ามีมารยาทถึงแล้วจะแก้ปัญหาได้หรอกนะ”
พอได้ยินตัวเลขสองแสนล้าน หัวใจของโจวเข่อซินก็เต้นระรัวไม่หยุด
ไม่คิดเลยว่าหานไป๋เทาจะรวยขนาดนี้
เพื่อต่ออายุขัย ถึงกับยอมให้เงินเฉินหยูหนึ่งแสนล้านเชียว!
“หมอเฉิน เขาให้เงินคุณเยอะขนาดนี้จริงๆ เหรอคะ”
หนึ่งแสนล้านตกลงว่ามีศูนย์กี่ตัว โจวเข่อซินนับแทบไม่ถ้วน
เธอตาลุกวาวมองเฉินหยูที่กำลังจะกลายเป็นเศรษฐีแสนล้าน
เฉินหยูทำหน้าเหมือนยิ้มแต่ไม่ยิ้ม พูดว่า “เขาจะให้น่ะใช่ แต่ผมไม่มีปัญญารับไว้หรอก”
“ทำไมล่ะคะ”
โจวเข่อซินงุนงงไม่เข้าใจ
โรคแปลกประหลาดรักษายากสารพัดชนิดสำหรับเฉินหยูแล้ว ล้วนเป็นเรื่องกล้วยๆ
ต่อให้เหลือลมหายใจรวยริน เฉินหยูก็สามารถช่วยชีวิตคนได้
ไม่นานมานี้ มีเพื่อนชาวเน็ตคนหนึ่งที่อยู่ต่างประเทศวิดีโอคอลกับเฉินหยู
ปู่ของเขาถูกคนใส่ร้าย จึงฆ่าตัวตายเพื่อพิสูจน์ความบริสุทธิ์
ตอนนั้น โจวเข่อซินเป็นคนไปส่งยาที่ต่างจังหวัด
ชายชรานอนอยู่ในโรงพยาบาลเข้าสู่ระยะสุดท้าย หมอออกใบแจ้งอาการโคม่าแล้ว
พอกินยาที่เฉินหยูให้ ชายชราก็กลับมามีชีวิตชีวาทันที
กระปรี้กระเปร่าเต็มที่
เฉินหยูมองไปที่โจวเข่อซิน พูดว่า “คุณว่าผมกับจูกัดขงเบ้ง ใครเก่งกว่ากัน”
โจวเข่อซินถึงกับอึ้งไปเลยเมื่อโดนถามแบบนี้
เฉินหยูถามอีกว่า “แล้วถ้าเทียบกับจิ๋นซีฮ่องเต้ล่ะ”
“ดูเหมือน...ดูเหมือนว่าพวกเขาจะเก่งกว่าหน่อยนะคะ”
คนหนึ่งเป็นถึงจักรพรรดิผู้ยิ่งใหญ่ในประวัติศาสตร์ อีกคนก็เป็นยอดคนที่มีชื่อเสียงระบือไกลไปร้อยชั่วอายุคน
ถึงโจวเข่อซินจะการศึกษาไม่สูง แต่สำหรับบุคคลในประวัติศาสตร์สองท่านนี้ เธอก็ยังรู้จักเป็นอย่างดี
คนในประเทศพันกว่าล้านคน จะมีสักกี่คนที่ไม่รู้จักพวกเขาสองคน
เฉินหยูยิ้มบางๆ พูดว่า “คนหนึ่งพยายามต่ออายุขัยด้วยตะเกียงเจ็ดดาว อีกคนทุ่มกำลังทั้งประเทศเพื่อตามหายาอายุวัฒนะ แล้วผลลัพธ์เป็นยังไงล่ะ”
“ล้มเหลวกันหมด”
บทสนทาระหว่างโจวเข่อซินกับเฉินหยูเข้าหูหานไป๋เทาทุกคำไม่ตกหล่น
หานไป๋เทารู้สึกขมขื่นในใจ
เฉินหยูหมายความว่ายังไง เขารู้อยู่แก่ใจดีแล้ว
ลิขิตสวรรค์เป็นเช่นนี้ พลังของมนุษย์ไม่อาจเปลี่ยนแปลงได้
เฉินหยูมองไปที่หานไป๋เทา พูดว่า “การใช้อายุขัยและพลังชีวิตของตัวเองเป็นข้อแลกเปลี่ยนเพื่อกระตุ้นโชคลาภของตัวเอง ก็เหมือนกับการวิดน้ำจับปลา”
“แม่น้ำแห้งขอด โชคลาภพุ่งปรี๊ด”
“นี่คือผลลัพธ์ที่คุณเลือกเอง ในเมื่อเรื่องมันมาถึงขั้นนี้แล้ว จะดันทุรังไปทำไมอีกล่ะ”
คนที่เฉินหยูช่วยไว้ ล้วนเป็นคนที่ยังไม่ถึงฆาต
ชะตาชีวิตยังไม่สิ้นสุด ดังนั้นจึงมีวาสนาได้วิดีโอคอลกับเฉินหยู
ส่วนคนตรงหน้านี้ เฉินหยูทำได้แค่พูดว่าต่อให้เป็นเทพเซียนก็ยากจะช่วยได้
เพื่อให้ร่ำรวยเป็นคนเหนือคน หานไป๋เทาทำถึงขั้นสุดแล้ว
ใช้วิธีลดอายุขัยครั้งแล้วครั้งเล่าเพื่อกระตุ้นโชคลาภ
โชคลาภน่ะมีพอแล้ว แต่อายุขัยก็มาถึงจุดสิ้นสุดเช่นกัน
“เฮ้อ!”
หานไป๋เทาแหงนหน้าถอนหายใจยาว ใบหน้าเผยให้เห็นความทุกข์ระทมที่อธิบายไม่ถูก
ในฐานะคนในสายวิชา เขาจะไม่รู้ได้ยังไงว่าการฝืนลิขิตสวรรค์นั้นยากแค่ไหน
กษัตริย์ แม่ทัพ เสนาบดี ผู้ปราชญ์เปรื่องในสมัยโบราณ ล้วนยากที่จะเพิ่มอายุขัยเปลี่ยนชะตา
เทพเทวดายังมีห้าความเสื่อม นับประสาอะไรกับคนธรรมดา
“สิ่งที่กวนใจคุณนอกจากเรื่องอายุขัยแล้ว น่าจะมีอีกเรื่องหนึ่งใช่ไหม”
เรื่องการเพิ่มอายุขัยให้หานไป๋เทานั้น เฉินหยูจนปัญญาจริงๆ
แต่เรื่องที่สอง เฉินหยูสามารถช่วยได้
“ขอเรียนถามผู้อาวุโส ว่าที่แฟนหนุ่มสามคนที่ผมหาให้ลูกสาว ตกลงว่าคนไหนถึงจะเป็นคู่ครองที่เหมาะสมของเธอครับ”
หานไป๋เทารู้อยู่เต็มอกว่าวาระสุดท้ายใกล้เข้ามาแล้ว เป็นห่วงว่าหลังจากตัวเองตายไปจะไม่มีคนดูแลลูกสาว
จึงตั้งใจเลือกชายหนุ่มคุณภาพดีสามคนให้เธอเป็นพิเศษ
ไม่ว่าด้านไหนก็ล้วนเป็นยอดคนทั้งนั้น
“พวกเขาไม่ใช่เลยสักคน”
เฉินหยูพูดเรียบๆ ว่า “ลูกสาวคุณก่อนอายุยี่สิบห้า จะมีแฟนแค่คนเดียว”
“ใครครับ”
หานไป๋เทาถาม
“คนที่คุณตีจนขาหักคนนั้นนั่นแหละ”
“เขาเหรอ!”
หานไป๋เทารู้สึกโลกหมุนคว้างขึ้นมาทันที
ในฐานะทายาททรัพย์สินสองแสนล้าน แฟนแบบไหนจะหาไม่ได้
ทำไมถึงต้องไปหาคนลวงโลกที่เก่งแต่ปากด้วย
เฉินหยูพูดเรียบๆ ว่า “อีกสักพัก ลูกสาวคุณจะโทรหาคุณ คุณจะจำยอมรับความสัมพันธ์ฉันคนรักของพวกเขา”
“พรุ่งนี้ แฟนของลูกสาวคุณจะมอบเซอร์ไพรส์ครั้งใหญ่ให้ครอบครัวคุณ”
