เมื่อหลินจือไป๋กำลังจะรับงานอีกครั้ง ข้อความในห้องถ่ายทอดสดก็พุ่งขึ้นมาทันที แน่นอนว่ามีผู้ชมบางส่วนที่ยังคงสงสัยในความเป็นจริงของเรื่องนี้

【กำลังจะได้เห็นปาฏิหาริย์อีกแล้วเหรอ?】

【โชว์แต่งเพลงภายในสิบนาทีงั้นเหรอ?】

【ไม่เชื่อ!】

【แต่งเพลงมันจะเร็วขนาดนั้นได้ยังไง?】

【ใช่เลย!】

【ฉันยอมรับว่าเพลงเมื่อกี้สุดยอดมาก แต่ไม่เชื่อว่านายแต่งมันสดๆ ตอนนี้หรอก!】

【ถ้าอยากให้เชื่อก็ต้องพิสูจน์ตัวเอง!】

【ไม่งั้นต่อให้ทำอีกกี่งาน ฉันก็ไม่เชื่อ ทั้งหมดมันถูกเตรียมไว้ล่วงหน้า!】

【เห็นด้วย!】

บางครั้งต้องยอมรับว่า แม้แฟนๆ กว่าเก้าสิบเปอร์เซ็นต์จะให้การสนับสนุน แต่เสียงวิจารณ์เพียงสิบเปอร์เซ็นต์ที่เหลือก็ยังคงดังพอให้รู้สึกได้ อย่างไรก็ตาม หลินจือไป๋ไม่ได้คิดว่าคำวิจารณ์เหล่านั้นน่ารำคาญแต่อย่างใด เพราะผ่านเหตุการณ์แบบนี้มามากแล้ว เขากลับมองว่าการที่มีคนสงสัยเป็นเรื่องธรรมดา

ช่วยไม่ได้

ไม่ว่าจะเป็นรายการวาไรตี้ในวงการบันเทิงหรือวงการสตรีมมิง ทุกวันนี้เต็มไปด้วยการจัดฉากและสคริปต์ที่ถูกเขียนไว้ล่วงหน้า อีกทั้งผู้ชมจากฉีโจวก็เพิ่งจะรู้จักเขาได้ไม่นาน ระดับความเชื่อใจจึงยังไม่สูงพอ ซึ่งก็เป็นเรื่องที่เข้าใจได้ดี

ถึงแม้จะไม่คิดพิสูจน์ตัวเอง แต่เพื่อให้แฟนๆ คลายข้อสงสัยที่อาจเกิดจากความไว้วางใจที่มีต่อเขา หลินจือไป๋จึงยิ้มและพูดขึ้นว่า

"ไม่ว่าจะเป็น 《เดินทางสู่ลี่ซาน》 หรือห้องถ่ายทอดสดของผมเอง ก็ไม่มีสคริปต์ที่พวกคุณพูดถึงแน่นอน"

เขาหยุดเล็กน้อยก่อนจะกล่าวต่อ

"แต่ในเมื่อทุกคนคิดว่าผมเตรียมเพลงพวกนี้ไว้ล่วงหน้า งั้นเรามาลองเปลี่ยนรูปแบบกันดู ตอนนี้ผมจะสุ่มเลือกแขกรับเชิญจาก 《เดินทางสู่ลี่ซาน》 มาโดยตรง และให้เขาเป็นคนตั้งโจทย์ จากนั้นผมจะแต่งเพลงตามที่เขากำหนดให้เลย เป็นไงบ้าง?"

หลินจือไป๋เคยใช้วิธีนี้มาก่อน

ถือว่าเป็นการรำลึกถึงอดีตเล็กน้อย

เมื่อพูดจบ เขาก็เห็นว่ามีบางข้อความในแชตพิมพ์ว่า "ฉากที่คุ้นเคย" ซึ่งดูเหมือนจะเป็นแฟนคลับจากฉินโจวที่เคยเห็นเขาทำแบบนี้มาก่อน แต่ผู้ชมส่วนใหญ่จากฉีโจวยังไม่เข้าใจว่าหมายถึงอะไร

พวกเขาเริ่มพิมพ์ชื่อของแขกรับเชิญใน 《เดินทางสู่ลี่ซาน》 กันให้วุ่น ไล่ตั้งแต่ฉีเจียนเจีย เย่อิง ไปจนถึง เย่จวินจี๋ ฉีเทียนเหวิน และอีกหลายคน

"เยอะเกินไป"

หลินจือไป๋พูดขึ้น "พวกคุณช่วยเลือกกันให้เป็นชื่อเดียวก่อน แล้วผมจะโทรหาตรงนี้เลย"

【ทำไมถึงมั่นใจขนาดนี้?】

【หรือว่าแขกรับเชิญพวกนี้จะเป็นหน้าม้า?】

【คิดมากไปแล้ว】

【ไม่มีทางที่เศรษฐีจะซื้อแขกรับเชิญทั้ง 16 คนได้หรอก】

【พวกซุปเปอร์สตาร์พวกนี้จะช่วยหลินจือไป๋จัดฉากไปเพื่ออะไร?】

【ขอแค่ไม่ใช่พวกที่สนิทกันอยู่แล้วอย่างเย่อิงก็พอ】

【เลือกเย่เจิ้นเถอะ!】

【ดูรายการมานานแล้ว รู้เลยว่าเย่เจิ้นกับหลินจือไป๋ไม่ค่อยลงรอยกัน】

【เห็นด้วย!】

ใครที่ติดตามรายการมาตลอดและพอเข้าใจเรื่องราวก็จะรู้ว่าแม้แขกรับเชิญทั้ง 16 คนจะดูเหมือนเข้ากันได้ดี แต่ที่จริงแล้วแต่ละคนก็มีกลุ่มของตัวเอง อย่างหลินจือไป๋จะสนิทกับเย่อิงและคนอื่นๆ ขณะที่เย่เจิ้น กู้สิง หรงอีหลาง และเย่จวินจี๋ เคยมีปากเสียงกับเขามาก่อน

โดยเฉพาะเย่เจิ้น

ดังนั้นทุกคนจึงเชื่อว่าเย่เจิ้นเป็นคนที่แน่ใจได้ว่า จะไม่มีทางเป็นหน้าม้าให้หลินจือไป๋ ไม่เพียงแค่จะไม่ช่วยซัพพอร์ต แต่เจ้านี่อาจจะตั้งใจทำให้หลินจือไป๋ลำบากเสียด้วยซ้ำ

เมื่อคิดได้แบบนี้ แชตจึงเริ่มถล่มชื่อ “เย่เจิ้น” กันไม่หยุด

“เย่เจิ้นสินะ”

หลินจือไป๋ขมวดคิ้วก่อนพูดว่า “ฉันไม่ค่อยสนิทกับเย่เจิ้นนะ ไม่มีเบอร์เขาด้วย แล้วก็ไม่ได้เป็นเพื่อนกัน”

【ไม่มีเบอร์นี่พอไหว】

【นี่มันข้ออ้างแบบไหนกัน?】

【ถามแขกรับเชิญคนอื่นก็ได้ปะ?】

【ลองหาในกรุ๊ปรวมก็ได้นะ!】

【ไม่ไหวก็เลิกปลอมเถอะ】

【ตั้งแต่ดูรายการมา นายดูปลอมที่สุดแล้ว】

【ไม่สนิทยังจะกล้าพูด】

【ฮ่าๆ เศรษฐีเล่นแบบจริงจังมาก】

ดูเหมือนในห้องถ่ายทอดสดจะมีพวกแอนตี้ไม่น้อยเลย เป็นประสบการณ์ใหม่จริงๆ

ตอนที่หลินจือไป๋ใช้ชื่อฉู่ฉือ ตอนไลฟ์ในฉินโจว ถึงจะมีคนที่ชอบเหน็บแนมอยู่บ้าง แต่ส่วนใหญ่ก็ไม่ได้โจมตีหนักอะไร อาจมีพวกแฟนคลับของไป๋ตี้ที่มาจิกกัดเล่นๆ แต่พอมาเจอที่ฉีโจวแล้ว ดันมีแอนตี้ตัวจริงขึ้นมาเฉย

“โอเค”

หลินจือไป๋กล่าว “ฉันไม่สนิทกับเย่เจิ้นจริงๆ แต่ไหนๆ ก็เป็นแบบนี้แล้ว งั้นฉันลองถามฉีเจียนเจียดู เธออาจจะสนิทกับเย่เจิ้นก็ได้”

พูดจบ

หลินจือไป๋ก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรหาฉีเจียนเจีย

สิ่งที่ทำให้หลินจือไป๋แปลกใจก็คือ สายเพิ่งดังไปแค่สองครั้งก็มีคนรับแล้ว

“ฮัลโหล เจียนเจีย...”

หลินจือไป๋กำลังจะอธิบายสถานการณ์ แต่ฉีเจียนเจียกลับขัดจังหวะทันที

“ฉันกับเย่เจิ้นเป็นแค่เพื่อนธรรมดา”

“ห๊ะ?”

หลินจือไป๋งงไปชั่วขณะ

ฉีเจียนเจียพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง “ฉันสนิทกับเย่เจิ้นก็จริง แต่เป็นเพราะเรารู้จักกันมานานเท่านั้น”

“เธอ...”

“ฉันกำลังดูไลฟ์ของนายอยู่”

ฉีเจียนเจียกล่าวต่อ “เมื่อกี้นายเพิ่งพูดว่าฉันสนิทกับเย่เจิ้นใช่ไหม?”

“อ๋อ”

หลินจือไป๋เพิ่งเข้าใจ

ขณะเดียวกัน ในห้องถ่ายทอดสดของฉีเจียนเจีย

ทันทีที่เธอรับสายจากหลินจือไป๋ และรีบอธิบายความสัมพันธ์ของตัวเองกับเย่เจิ้น แชตก็ระเบิดทันที!

【ร้อนตัวแล้วๆ!】

【ทำไมฉีเจียนเจียถึงรีบอธิบายขนาดนี้?】

【มีคนยังไม่เข้าใจสถานการณ์นี้ด้วยเหรอ?】

【แม้แต่คนที่ไม่เคยมีแฟนอย่างฉันยังดูออกเลย!】

【สถานการณ์แบบไหนกัน ที่ผู้หญิงจะกลัวว่าผู้ชายจะเข้าใจผิดว่าเธอสนิทกับผู้ชายอีกคน?】

【เย่เจิ้นรู้แล้วคงช็อกแน่!】

【ฉีเจียนเจียทำดีมาก ต้องกล้าบุกไปแบบนี้แหละ!】

【ฮ่าๆๆ เศรษฐีถึงกับงงไปเลย】

【เศรษฐี: ฉีเจียนเจียไม่ต้องไลฟ์เองเหรอ ทำไมถึงเอาแต่นั่งดูไลฟ์ของฉัน?】

ฉีเจียนเจียไม่ได้ดูแชต

หลังจากอธิบายจบ

เธอก็หยิบโทรศัพท์อีกเครื่องขึ้นมา "ไม่ต้องวางสาย เดี๋ยวฉันช่วยนายติดต่อเย่เจิ้นเอง"

"ขอบคุณนะ"

หลินจือไป๋รู้สึกเหมือนตัวเองอ้อมไปไกลมาก เลยแซวเล่นว่า "ฉีเจียนเจีย เธอนี่เป็นคนดีจริงๆ เลยนะ"

ฉีเจียนเจียกลอกตา

มีอะไรก็พูดกันดีๆ ไม่ต้องแจกการ์ดคนดีได้ไหม?

...

อีกด้านหนึ่ง

เย่เจิ้นก็กำลังไลฟ์อยู่

เขาพูดคุยกับแฟนๆ อย่างสบายๆ

"สำหรับฉันแล้ว การเข้าร่วม 《เดินทางสู่ลี่ซาน》 ถือว่าเป็นประสบการณ์ที่สนุกนะ ส่วนทำไม? พวกนายไปเดาเอาเองละกัน ถึงจะมีช่วงที่ไม่ค่อยโอเคบ้าง แต่สุดท้ายก็กลับมาสนุกอยู่ดี"

แต่เดี๋ยว

แชตพวกนี้มันอะไรกัน?

เย่เจิ้นอ่านข้อความในแชตออกเสียง "หลินจือไป๋บอกว่าเขาไม่สนิทกับนายในไลฟ์"

ในแชตมีแต่ข้อความเกี่ยวกับเรื่องนี้เต็มไปหมด แต่ในฐานะหนึ่งในสี่ราชาที่เคยผ่านเวทีใหญ่มาแล้ว เย่เจิ้นยังคงสงบนิ่งและพูดขึ้นว่า

"ก็ถูกต้องแล้วนี่ เราสองคนไม่สนิทกันจริงๆ 《เดินทางสู่ลี่ซาน》 มีตั้ง 16 คน พวกนายคงไม่ได้คิดว่าพวกเราทุกคนเป็นเพื่อนกันหมดหรอกใช่ไหม?"

【ถูกต้อง!】

【ไม่จำเป็นต้องสนิทกับเขา!】

【หมอนั่นเป็นใครกันเชียว?】

แฟนๆ ของเย่เจิ้นหลายคนไม่ชอบหลินจือไป๋เป็นทุนเดิม

พวกเขาเห็นเย่เจิ้นถูกหลินจือไป๋แซะไปหลายครั้ง ก็รู้สึกขัดใจไม่น้อย

แต่แล้วเย่เจิ้นก็เห็นแชตอีกข้อความ

"ฉีเจียนเจียบอกว่าเธอไม่สนิทกับนายในไลฟ์"

เย่เจิ้นหัวเราะ

เขาอ่านข้อความนี้ออกเสียง แล้วโบกมือพร้อมพูดว่า

"ฉีเจียนเจียบอกว่าเธอไม่สนิทกับฉัน? ไม่มีทาง เป็นไปไม่ได้แน่นอน! ฉันกับเธอรู้จักกันตั้งแต่ก่อนเข้าวงการ ในบรรดา 16 คนของ 《เดินทางสู่ลี่ซาน》 พวกเราสองคนรู้จักกันเร็วที่สุดแล้ว!"

ติ๊ง ติ๊ง ติ๊ง

โทรศัพท์ดังขึ้น

เย่เจิ้นหัวเราะลั่น ก่อนจะโชว์ชื่อคนโทรเข้าให้แฟนๆ ดู

เขายิ้มอย่างโอ้อวด "เห็นไหมล่ะ? ฉีเจียนเจียโทรหาฉันแล้ว! ใครยังกล้าพูดว่าเราสองคนไม่สนิทกันอีก?"

พูดไปพูดมา

แต่เย่เจิ้นก็รับสายทันทีไม่มีรีรอ น้ำเสียงยังอ่อนโยนลงอย่างเห็นได้ชัด

“เจียนเจีย มีอะไรเหรอ?”

เสียงที่อ่อนโยนนี้ ฟังดูเหมือนเสียง "ติดสำเนียงแอ๊บแบ๊ว" ที่หลินจือไป๋เคยพูดถึงในรายการไม่มีผิด

“อาจารย์ไป๋อยากคุยกับนาย”

ฉีเจียนเจียอธิบาย “เขาไม่มีเบอร์ของนาย”

เย่เจิ้นหน้าถมึงทึงทันที “เขาหาฉันทำไม?”

หลินจือไป๋ที่กำลังดูไลฟ์ของฉีเจียนเจียอยู่ พอได้ยินเสียงของเย่เจิ้นก็พูดขึ้นมา “อยากขอให้นายช่วยหน่อย”

“พวกนายอยู่ด้วยกันเหรอ?”

เย่เจิ้นเผลอเปลี่ยนน้ำเสียงโดยไม่รู้ตัว และไม่ทันเห็นเลยว่ามีแอนตี้บางคนในไลฟ์ปรับสีตัวอักษรเป็นสีเขียวล้วนเพื่อกวนประสาท

“เปล่า”

ฉีเจียนเจียบอก “พวกเราแค่กำลังไลฟ์คอลกัน นายอยากเข้ามาร่วมไหม?”

“ก็ได้”

ทีมงานรายการช่วยเชื่อมต่อไลฟ์ของทั้งสามคนเข้าด้วยกัน

หลินจือไป๋อธิบายสถานการณ์ทั้งหมด เย่เจิ้นพอฟังแล้วก็เข้าใจบ้าง แต่ก็ยังมีจุดที่ไม่เข้าใจอยู่

“นายหมายความว่า”

เย่เจิ้นขมวดคิ้ว “ฉันเป็นคนตั้งโจทย์ แล้วนายต้องแต่งเพลงสด?”

“ใช่”

“ฉันจะตั้งโจทย์อะไรก็ได้?”

“ใช่”

“รวมถึงเนื้อร้องด้วย?”

“ใช่”

สามคำถามสามคำตอบ ทำเอาฉีเจียนเจียทนไม่ไหวต้องพูดขึ้นมา

“แต่เย่เจิ้น นายก็อย่าจงใจแกล้งอาจารย์ไป๋เกินไปนะ”

เจียนเจีย เธอเป็นห่วงหลินจือไป๋มากเลยนะ

เย่เจิ้นรู้สึกหมั่นไส้ขึ้นมา เธอกลัวเขาจะหน้าแตกกลางไลฟ์เหรอ?

“ไม่เป็นไร”

หลินจือไป๋จับน้ำเสียงของฉีเจียนเจียได้ว่าเธอเป็นห่วง แต่เขาก็มั่นใจเพราะเขาเป็น “ชายผู้มีระบบ”

“เย่เจิ้นตั้งโจทย์อะไรก็ได้ ขอแค่เป็นหัวข้อที่เหมาะสม เพราะที่นี่คือ ‘ห้องถ่ายทอดสดสีเขียว’”

“สีเขียว…”

“ห้องถ่ายทอดสดสีเขียว?”

ไม่รู้ทำไม พอได้ยินคำนี้ เย่เจิ้นรู้สึกไม่โอเคขึ้นมาทันที

เขาหันไปมองฉีเจียนเจีย แล้วหันไปมองหลินจือไป๋ ก่อนจะพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงลึกซึ้ง

“ฉันคิดโจทย์ออกแล้ว”

“ว่ามา” หลินจือไป๋ตอบ

เย่เจิ้นพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง “ฉันจะไม่ตั้งโจทย์ให้มันยากจนเกินไป เพราะมันก็ไม่มีประโยชน์อะไร ดนตรีควรจะมีความงดงาม”

“หลินจือไป๋ นายเคยแอบชอบใครไหม?”

หลินจือไป๋กำลังจะตอบ แต่เย่เจิ้นไม่เปิดโอกาสให้พูด

“การแอบรักใครสักคน มันเป็นความรู้สึกที่ซับซ้อนมาก บางครั้งแม้แต่ในฝัน ฉันก็ยังเห็นแต่เธอ…”

“ไหนๆ นายก็ท้าให้ฉันตั้งโจทย์เอง และต้องแต่งเพลงตามที่ฉันบอก งั้นนายแต่งเพลงเกี่ยวกับ ‘การแอบรัก’ ขึ้นมาเลย”

“และต้องเป็นภาษาฉี”

“นายก็พูดภาษาฉีได้นี่ ใช่ไหม?”

เย่เจิ้นพูดด้วยน้ำเสียงลึกซึ้งราวกับมีเรื่องราวในใจ เขาเงยหน้าขึ้นมองหลินจือไป๋

กล้าปล่อยให้ตั้งโจทย์สดๆ

หลินจือไป๋นี่มันมีฝีมือถึงกล้าท้าทายขนาดนี้

แม้จะรู้ว่าหมอนี่แต่งเพลงเก่งแค่ไหน แต่เย่เจิ้นก็ยังไม่เชื่อว่าหลินจือไป๋จะสามารถแต่งเพลงระดับสุดยอดได้จากโจทย์สดของตัวเอง

เขาไม่คิดจะตั้งโจทย์ที่ยากเป็นพิเศษเพื่อกลั่นแกล้งหลินจือไป๋ด้วยซ้ำ เพราะแบบนั้นมันจะดูจงใจเกินไป ต่อให้หลินจือไป๋แต่งไม่ออกจริงๆ คนดูก็คงไม่คิดว่าเป็นเรื่องใหญ่อะไร อย่างมากก็แค่โดนล้อเล่นนิดหน่อย

งั้นเอาหัวข้อ ‘แอบรัก’ ละกัน

เพราะหัวข้อนี้ เขาสามารถใช้เป็นโอกาสสื่อความในใจถึงฉีเจียนเจียได้โดยที่เธอจะไม่โกรธ เพราะนี่เป็นโจทย์ที่ดูแล้วไม่ได้เป็นการกลั่นแกล้งเลย ใครๆ ก็หาข้อผิดพลาดจากโจทย์นี้ไม่ได้

แน่นอน

ไม่ได้หมายความว่าเย่เจิ้นใจกว้างถึงขนาดที่พอฉีเจียนเจียขอร้อง ก็ยอมปล่อยผ่านคู่แข่งเรื่องความรักของตัวเอง

มันเป็นเพราะ

โจทย์ง่ายๆ อาจไม่ใช่เรื่องดีเสมอไป

ยิ่งหัวข้อเรียบง่ายเท่าไหร่ การทำให้โดดเด่นก็ยิ่งยากขึ้นเท่านั้น

นี่แหละคือหมัดเด็ด!

แทนที่จะตั้งโจทย์ยากเพื่อให้หลินจือไป๋ตอบไม่ได้ เย่เจิ้นเลือกตั้งโจทย์ง่ายๆ เพื่อให้หลินจือไป๋แต่งออกมาแล้วดูธรรมดา

ฉีเจียนเจียเป็นนักร้องหญิงระดับแถวหน้า เซ้นส์ทางดนตรีของเธอย่อมสูงมาก

เย่เจิ้นถึงกับสงสัยว่าฉีเจียนเจียให้ความสนใจหลินจือไป๋ขนาดนี้ เป็นเพราะพรสวรรค์ทางดนตรีของเขาหรือเปล่า?

ถ้าเป็นแบบนั้น เย่เจิ้นต้องทำลายภาพลักษณ์อันเว่อร์วังนี้ลงให้ได้!

แต่หลินจือไป๋ไม่รู้เลยว่าเย่เจิ้นคิดอะไรซับซ้อนขนาดนี้

หรือบางทีโลกของพวกที่หลงรักเขาข้างเดียว อาจจะเข้าใจยากสำหรับคนธรรมดาก็ได้

สิ่งที่เขาต้องคิดตอนนี้คือ จะใช้เพลงอะไรดี

‘แอบรัก’ เป็นหัวข้อที่มีตัวเลือกเยอะมาก

แต่ในสถานการณ์แบบนี้ แค่แต่งเพลงออกมาอย่างเดียวไม่พอ ต้องทำให้ทุกคนรู้สึกว่า ‘นี่เป็นเพลงที่ดี’ ให้ได้ด้วย

ได้แล้ว!

หลังจากสื่อสารกับระบบและเลือกเพลงที่เหมาะสม หลินจือไป๋ก็มีคำตอบในใจ

“ขอเวลาสักครู่”

เขาพูดพลางเริ่มพิมพ์เนื้อเพลงลงบนคอมพิวเตอร์ และใช้ซอฟต์แวร์ช่วยเรียบเรียงดนตรีคร่าวๆ ไปด้วย

“ฉันจะจับเวลาให้”

เย่เจิ้นยิ้มกวนๆ พร้อมโยนแรงกดดันใส่ทันที “ตอนนี้ 17:33 น.”

แต่หลินจือไป๋ไม่สนใจ

เพราะการจับเวลานั้นไร้ความหมายสำหรับเขา

เพลงอยู่ในหัวเขาเรียบร้อยแล้ว

สิ่งที่เขาต้องคิดตอนนี้กลับเป็น ‘ฉันควรจะทำเป็นว่าคิดอยู่นานแค่ไหน ถึงจะดูสมจริง?’

ในขณะที่ทั้งสามคนกำลังไลฟ์

ผู้ชมทุกคนต่างก็เข้าใจสถานการณ์ชัดเจนแล้ว

【เกมที่หลินจือไป๋เล่นนี่น่าสนใจนะ แต่เย่เจิ้นยังใจไม่ถึงพอ หัวข้อ ‘แอบรัก’ นี่ไม่ถือว่ายากเลย】

【ถ้าหัวข้อง่าย ความคาดหวังต้องสูงขึ้น!】

【เย่เจิ้นฉลาดนะ เพราะถ้าตั้งโจทย์ให้ยากไปมันก็ไม่มีประโยชน์ ต่อให้หลินจือไป๋แค่แต่งเมโลดี้ขึ้นมา แล้วใส่เนื้อร้องแบบขอไปทีตามหัวข้อ มันก็ยังถือว่าแต่งเสร็จอยู่ดี】

【จริงว่ะ! เย่เจิ้นโคตรเจ๋ง!】

【หัวข้อที่เรียบง่ายและพบได้บ่อยนี่แหละ ที่จะเผยให้เห็นฝีมือที่แท้จริง!】

【ก็เหมือนกับคนธรรมดาทำอาหารง่ายๆ รสชาติย่อมไม่เท่ามืออาชีพ นี่เป็นการวัดพื้นฐานของหลินจือไป๋ล้วนๆ】

【หมอนี่ก็แค่พวกที่ชอบเล่นท่ายากให้ดูเท่】

【ในเวลาสั้นแค่นี้ เขาจะเขียนเพลงดีๆ ได้ยังไง คงทำได้แค่พวกเนื้อร้องซ้ำซากน่าเบื่อ】

【การแต่งเพลงต้องใช้เวลา เขาดูเร่งรีบขนาดนี้ ฉันไม่เข้าใจเลยว่าเพลงดีๆ ก่อนหน้านี้เขาแต่งออกมาได้ยังไง】

นี่คือสิ่งที่แฟนคลับของเย่เจิ้นพูดกัน

ในไลฟ์ของเย่เจิ้นมีผู้ชมเยอะมาก ส่วนใหญ่ไม่เป็นมิตรกับหลินจือไป๋

เมื่อเทียบกันแล้ว แฟนคลับของฉีเจียนเจียค่อนข้างปกป้องหลินจือไป๋มากกว่า ถึงจะมีบางคนที่พูดเหน็บแนมบ้าง แต่โดยรวมยังถือว่าเป็นมิตร

ส่วนผู้ชมในไลฟ์ของหลินจือไป๋กลับไม่ได้พูดอะไรเลย

พวกเขารอดูว่าการแต่งเพลงครั้งนี้จะพิสูจน์อะไรได้หรือไม่

เพราะก่อนหน้านี้ยังมีคนสงสัยว่า 《ดาวรุ่งยุคโลกโกลาหล》 นั้นแต่งล่วงหน้ามาหรือเปล่า คนจึงอยากใช้โอกาสนี้ดูให้แน่ชัด

ขณะที่หลินจือไป๋กำลังแต่งเพลง เย่เจิ้นก็ถือโอกาสชวนฉีเจียนเจียคุย

“เจียนเจีย เธอมีคนที่ชอบหรือเปล่า?”

“……”

ฉีเจียนเจียเงียบ ไม่รู้ว่าเป็นเพราะไม่มีหรือแค่ไม่อยากตอบ

เย่เจิ้นทำเป็นไม่ใส่ใจ เพราะเขาชินกับความเย็นชาของฉีเจียนเจียแล้ว ก่อนจะหันไปพูดกับผู้ชมแทน

“ทุกคนรู้ไหมว่าการแอบรักเป็นความรู้สึกแบบไหน?”

แฟนๆ ของเย่เจิ้นให้ความร่วมมือดีมาก พากันส่งคอมเมนต์แชร์ประสบการณ์แอบรักกันเป็นแถว

เย่เจิ้นเห็นข้อความหนึ่งน่าสนใจ จึงอ่านออกเสียง

“การแอบรักก็คือ ตอนเธอมองฉัน ฉันจะเผลอมองไปทางอื่น แต่ตอนเธอมองไปทางอื่น ฉันกลับอดไม่ได้ที่จะมองเธอ...”

นี่มันไม่ใช่ตัวเขาเองหรือไง!?

เวลาที่ฉีเจียนเจียมองมาที่เขา เขากลับไม่กล้าสบตาเธอ แต่พอเธอไม่มอง เขากลับเผลอจ้องมองเธออยู่ตลอด

เย่เจิ้นรู้สึกอินกับมันมาก จนเผลอหันไปมองไลฟ์ของฉีเจียนเจีย

แต่ทันใดนั้น เขาก็ชะงัก

ฉีเจียนเจียกำลังกอดแท็บเล็ตไว้ในมือ

เธอกำลังจ้องดูไลฟ์ของหลินจือไป๋อย่างตั้งใจ

แม้ว่าในตอนนี้ หลินจือไป๋แค่ก้มหน้าก้มตาแต่งเพลงอยู่ก็ตาม

“เสร็จแล้ว”

ทันใดนั้น หลินจือไป๋เงยหน้าขึ้นพูด

ฉีเจียนเจียสะดุ้งเล็กน้อย ก่อนจะหันหน้าหนีไปโดยอัตโนมัติ

แล้วเธอก็รู้สึกตัวว่าตัวเองทำอะไรไป จึงรีบหันกลับมาอย่างไม่เป็นธรรมชาติ

ผู้ชมไม่ได้คิดว่ามีอะไรผิดปกติ

แต่เย่เจิ้นกลับรู้สึกว่ามีอะไรบางอย่างผิดแปลกไป

หรือว่าเมื่อกี้...

ฉีเจียนเจียหลบตาหลินจือไป๋โดยอัตโนมัติ!?

ไม่นะ!

เขาต้องคิดมากไปเองแน่ๆ!

เย่เจิ้นพยายามทำใจให้สงบ แต่ไม่นานก็ต้องหน้าถอดสีอีกครั้ง

เมื่อกี้หลินจือไป๋พูดว่าอะไรนะ!?

“อะไรเสร็จแล้ว?”

“แต่งเพลงเสร็จแล้ว”

“แต่ว่า ตอนนี้เพิ่งจะ...”

เย่เจิ้นเหลือบมองเวลา แล้วพูดออกมาอย่างไม่อยากเชื่อ

“15 นาที?”

“ใช่”

หลินจือไป๋เห็นเย่เจิ้นทำหน้าแปลกๆ คิดว่าเขาคงรู้สึกว่าแต่งเพลงนานเกินไป จึงอธิบายเพิ่ม

“ต่อให้เป็นการเรียบเรียงดนตรีแบบง่ายๆ ก็ต้องใช้เวลาหน่อย”

【แต่งเสร็จแล้วจริงๆ?】

【นี่มันเร็วเกินไปแล้ว!】

【ใช้เวลาเท่ากับตอนรับงานแต่งเพลงเฉพาะบุคคลเลย!】

【ทำไมฉันรู้สึกว่าเร็วกว่าตอนนั้นอีก?】

【ถ้าไม่นับการเรียบเรียงดนตรี เขาใช้เวลาแค่ 10 นาทีต่อเพลง?】

【ฉันว่าไม่น่าถึง 10 นาทีด้วยซ้ำ!】

【5 นาที! ไม่เกินนี้แน่!】

【ในเวลาสั้นขนาดนี้ จะรักษาคุณภาพได้เหรอ?】

【ถ้าเป็นเพลงง่ายๆ มันก็พอเข้าใจนะ】

ทุกคนแทบไม่อยากเชื่อว่าหลินจือไป๋ใช้เวลาเพียงแค่นี้ในการคิดเพลงออก

แม้แต่ฉีเจียนเจียเองก็เผยสีหน้าประหลาดใจออกมา

ในฐานะนักร้อง เธอเองก็เคยแต่งเพลงบ้าง และเธอรู้ดีว่าการแต่งเพลงในเวลาสั้นขนาดนี้เป็นเรื่องที่เหลือเชื่อ

มันไม่ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้

นักแต่งเพลงบางคนเวลาที่ได้รับแรงบันดาลใจเต็มเปี่ยม ก็สามารถแต่งเพลงได้เร็วมาก

แต่โอกาสที่จะเกิด “แรงบันดาลใจมหาศาล” แบบนั้นขึ้นมา ไม่ใช่สิ่งที่นักแต่งเพลงทั่วไปจะพบเจอได้บ่อยในชีวิต

หรือว่าวันนี้หลินจือไป๋บังเอิญเกิดแรงบันดาลใจขึ้นมาพอดี?

โอกาสมันต่ำเกินไป!

ฉีเจียนเจียคิดว่าความเป็นไปได้ที่แท้จริงคือหลินจือไป๋มีพรสวรรค์ที่เหนือมนุษย์!

เธออดไม่ได้ที่จะนึกถึงคืนนั้น...

คืนที่เธอแอบเปิดดูประวัติผลงานของหลินจือไป๋

ในนั้นมีบันทึกว่า

“หลินจือไป๋เคยแต่งเพลงคุณภาพสูงภายในไม่กี่นาทีมาแล้วหลายครั้ง”

ตอนนั้นเธอคิดว่าเป็นเรื่องเกินจริง

แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่ามันอาจจะเป็นความจริง

ความสามารถในการแต่งเพลงของหลินจือไป๋อาจเป็นสิ่งที่มนุษย์ทั่วไปไม่อาจเข้าใจได้!

แต่สิ่งที่สำคัญที่สุดคือ

คุณภาพของเพลงล่ะ?

ฉีเจียนเจียจึงถามขึ้นว่า “ตั้งชื่อเพลงหรือยัง?”

หลินจือไป๋พยักหน้า “เพลงนี้ชื่อ ‘เรื่องราวของความรัก… ภาคแรก’”

ใช่แล้ว

เพลงที่เขาเลือกคือ 《เรื่องราวของความรัก ภาคแรก》

ต้นฉบับขับร้องโดยซุนเย่าเวย พระเอกจากละคร 《จักรพรรดิจอมทะเล้น》

เพลงนี้มีคุณภาพสูงมากและตรงกับธีมของ ‘การแอบรัก’ ได้อย่างสมบูรณ์แบบ มีความเป็นเรื่องราวในตัวเอง และเหมาะสำหรับการนำมาใช้ในโอกาสนี้

แล้วเรื่องที่หลินจือไป๋แต่งเพลงเร็วเกินไปล่ะ?

จะดูเกินจริงไปหรือเปล่า?

จะมีคนสงสัยหรือเปล่าว่าเป็นไปไม่ได้จริง?

แต่จริงๆ แล้วมันก็ไม่ใช่เรื่องแปลกขนาดนั้น

โจวเจี๋ยหลุนหรือ ‘เจย์ โจว’ ก็มีพรสวรรค์การแต่งเพลงที่เวอร์วังเช่นกัน

แต่มีใครบ้างที่คิดว่าเขาเป็นเรื่องเหลือเชื่อ?

ครั้งหนึ่ง จางเส้าหานเคยเล่าประสบการณ์ในรายการสัมภาษณ์

เธอบอกว่า

"ฉันเคยถ่ายโฆษณาร่วมกับโจวเจี๋ยหลุน แล้วฉันก็ขอให้เขาแต่งเพลงให้ฉัน เขาตอบตกลงทันทีแล้วก็แต่งเพลงต่อหน้าฉันเลย เขาเล่นเปียโนไป พิมพ์เนื้อร้องไป... แค่ 10 นาที เพลงก็เสร็จแล้ว"

เพลงที่ว่านั้นคือ 《ที่รัก นั่นไม่ใช่ความรัก》

และยังมีเรื่องราวอีกเรื่องในยุค 2000

วันหนึ่ง อู๋จงเสี้ยนพูดกับโจวเจี๋ยหลุนว่า

“ถ้าใน 3 วัน นายสามารถแต่งเพลงได้ 10 กว่าเพลง ฉันจะเลือก 10 เพลงทำเป็นอัลบั้มให้”

โจวเจี๋ยหลุนดีใจสุดขีด เพราะรู้ว่านี่คือโอกาสเดียวของเขา

เขารีบซื้อบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปมาทั้งกล่องแล้วขังตัวเองในสตูดิโอ

เขาทุ่มสุดตัวจนถึงขั้นเลือดกำเดาไหล

ผลสุดท้าย

เขาส่งเพลงให้อู๋จงเสี้ยนไป 50 เพลง!

สิบวันต่อมา

อัลบั้มชื่อเดียวกับศิลปิน 《Jay》 ได้ถือกำเนิดขึ้น

แฟนเพลงนับไม่ถ้วนได้รู้จักเด็กหนุ่มขี้อายคนหนึ่งที่กำลังจะกลายเป็นตำนาน

เรื่องราวเหล่านี้อาจมีการเสริมแต่งอยู่บ้าง

แต่แก่นแท้ของมัน ล้วนมีพื้นฐานจากเรื่องจริง

เมื่อเย่เจิ้นได้ยินชื่อเพลงที่หลินจือไป๋พูดออกมา เขาขมวดคิ้วทันที

“เรื่องราวของความรัก ภาคแรก?”

【ภาคแรก?】

【แสดงว่ามีภาคสองด้วยเหรอ?】

【ชื่อเพลงแปลกๆ】

【ชื่อดูเว่อร์ๆ สงสัยเพลงจะห่วย】

【พวกนายอย่าคาดหวังมากไป เวลาน้อยขนาดนี้ แค่แต่งเพลงออกมาได้ก็ดีแล้ว】

【เมื่อกี้เขาไม่ได้ "แต่งออกมาได้" เหรอ?】

【ฮ่าๆ ครั้งนี้ไม่มีสคริปต์ คงโป๊ะแตกแน่!】

【อย่าคิดว่าจะหลอกพวกเราได้ง่ายๆ】

【ถ้าเพลงไม่ดีจริง จะถือว่าไม่ผ่านนะ】

สามห้องไลฟ์เต็มไปด้วยเสียงวิพากษ์วิจารณ์

เย่เจิ้นเองก็พูดกระแทกใส่หลินจือไป๋ว่า

"ก่อนจะร้อง ฉันต้องเตือนนายไว้ก่อนนะว่าเจียนเจียเป็นนักร้องหญิงอันดับหนึ่งของฉีโจว มาตรฐานของเธอสูงมาก!"

ฉีเจียนเจียไม่พูดอะไร

เธอแค่มองหลินจือไป๋ด้วยความสงสัย

หลินจือไป๋พยักหน้า แล้วเปิดทำนองที่เขาเพิ่งเรียบเรียงเสร็จ

เพลงนี้ใช้ดนตรีที่เรียบง่าย เครื่องดนตรีไม่มากมาย แต่กลับให้ความรู้สึกจริงใจอย่างลึกซึ้ง

ท่ามกลางเสียงดนตรี หลินจือไป๋เริ่มร้อง

“แสงดาวพร่างพราวส่องลงมายามเที่ยงคืน ผู้คนต่างเล่าเรื่องราวกันอย่างมีความสุข แต่เรื่องที่ฉันอยากเล่าในคืนนี้ มันไม่ง่ายเลย”

“ฉันมองเธอ อยากพูดออกไป แต่ก็ลังเลทุกครั้ง”

เอ๊ะ!

เพลงนี้ฟังดูดีแฮะ!

ผู้ชมเริ่มรู้สึกถึงแรงสั่นสะเทือนในใจ

ความจริงแล้ว แค่ท่อนแรกของเพลงก็มักจะทำให้คนตัดสินได้แล้วว่า

“เพลงนี้ดีหรือไม่”

แต่ถ้าจะให้สรุปว่ามันดีแค่ไหน ก็ต้องฟังจนจบ

ในไลฟ์ หลินจือไป๋ร้องต่อไป

“ในคืนที่สายลมฤดูใบไม้ร่วงพัดผ่าน”

“ฉันยืนอยู่ริมหน้าต่างของเธอ กับเรื่องราวที่ไม่มีใครรู้”

“หนุ่มน้อยผู้โดดเดี่ยว ไร้ความกล้าที่จะบอกความในใจ”

“ทำได้เพียงรอคอยอยู่ใต้ต้นไม้ จนพระจันทร์ลอยขึ้นบนฟ้า”

ใบหน้าของเย่เจิ้นแข็งค้าง

เนื้อร้องตรงกับธีมเป๊ะ!

เมโลดี้เข้ากับอารมณ์เพลงอย่างสมบูรณ์แบบ!

นี่คือเรื่องราวของ ‘การแอบรัก’

ตัวเอกของเพลงไม่มีความกล้าพอที่จะสารภาพ

เขาทำได้แค่ส่งสัญญาณที่คลุมเครือ เพื่อแสดงความรู้สึกของตัวเอง

แต่เขาไม่เคยได้รับการตอบกลับเลย

เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าอีกฝ่ายรับรู้หรือเปล่า

ส่วนชื่อเพลง ‘ภาคแรก’

มันหมายถึง ‘เรื่องราวที่ยังไม่จบ’

และมันยังเป็นการแสดงถึงความหวังที่ยังเหลืออยู่

พูดง่ายๆ คือ:

ทุกองค์ประกอบที่หลินจือไป๋ออกแบบมา… มันลงตัวอย่างสมบูรณ์แบบ!

เย่เจิ้นแทบไม่อยากเชื่อ

ในเวลาแค่ 15 นาที…

เขาทำได้ขนาดนี้เลย!?

และในตอนนั้นเอง

ท่อนฮุกมาถึง

เสียงของหลินจือไป๋ยืดออกเล็กน้อย พร้อมเปล่งคำร้อง

“เธอรู้ไหม ว่าฉันมีสายใยแห่งรักนับหมื่นเส้นผูกติดกับเธอ ทุกค่ำคืนฉันต้องเจ็บปวดใจ พยายามคิดหาหนทาง แต่สุดท้ายก็ไร้ประโยชน์”

นี่มันไม่ใช่แค่ "การแอบรัก" ธรรมดา

แต่มันคือ "การแอบรักอย่างบริสุทธิ์ใจ"

แชตไลฟ์แทบจะประกาศยอมแพ้ในทันที!

แม้แต่พวกที่เคยสงสัยก็เริ่มเปลี่ยนข้าง!

【พระเจ้า! ฉันยอมแล้ว!!!!】

【นี่มันเป็นไปได้เหรอ!? นี่มันแต่งสดจริงๆ เหรอ!?】

【ขอโทษ! ก่อนหน้านี้ฉันคิดว่าเขาโม้ ตอนนี้ฉันขอคุกเข่าให้เลย!】

【แค่ระดับนี้ บอกว่าใช้เวลาคิดครึ่งปีก็ยังเชื่อ! ทำไมมันถึงเพราะได้ขนาดนี้!?】

【ยิ่งไปกว่านั้น เนื้อร้องก็ไม่มีตรงไหนดูเหมือนแต่งลวกๆ ทุกอย่างลงตัวสมบูรณ์แบบ!】

【ถึงแม้ดนตรีจะไม่ได้ซับซ้อนมาก แต่มันให้ความรู้สึกคลาสสิกแบบเพลงเก่าๆ ของฉีโจว!】

【ใช่เลย! ฉันชอบกลิ่นอายแบบนี้ เหมือนเพลงระดับตำนานของบ้านเรา!】

【ตอนนี้ฉันเชื่อแล้ว! ไม่มีสคริปต์ ไม่มีการเตี๊ยม! หลินจือไป๋สามารถแต่งเพลงสดได้จริง และยังแต่งได้โคตรเทพด้วย!】

【ฉันมันโง่เอง ที่เคยสงสัยนาย!】

【เพลงนี้ถ้าปล่อยออกไป ต้องติดชาร์ตแน่นอน!】

【ถ้าปล่อยขายเมื่อไหร่ ฉันโหลดทันที!】

เย่เจิ้นอ่านคอมเมนต์พวกนี้แล้วใจแทบพัง

เขาพยายามทำตัวให้สงบนิ่ง

แต่สีหน้าของเขาปิดบังความรู้สึกภายในไม่ได้เลย

และสิ่งที่ทำให้เย่เจิ้นเจ็บยิ่งกว่านั้นคือ

สายตาของฉีเจียนเจียในตอนนี้

เธอกำลังมองหลินจือไป๋ด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยประกาย

“สายลมฤดูใบไม้ผลิ พัดพาเปลวไฟแห่งความรักท่ามกลางค่ำคืน”

“ผู้คนเล่าเรื่องราวกันอย่างมีความสุข ในที่สุด ฉันก็ได้เอ่ยถึงเรื่องราวของตัวเอง”

“แต่ตลอดหลายปีที่ผ่านมา ฉันไม่อาจควบคุมความรู้สึกของตัวเองได้เลย”

เพลงนี้ช่างไพเราะ

แต่สำหรับเย่เจิ้นแล้ว มันกลับฟังดูแสบแก้วหูที่สุด

ในขณะเดียวกัน...

ฉีเจียนเจียกำลังรู้สึกสับสนอย่างหนัก

เพลงนี้มีเนื้อหาเกี่ยวกับ "การแอบรัก"

และมันทำให้เธออดไม่ได้ที่จะนึกถึงคืนนั้น

คืนที่พวกเขาเล่น "เกมวัดใจ" กัน

ในเกมนั้น หลินจือไป๋ใช้บทกวีร่วมสมัยถึงสองบท

เพื่อพิสูจน์ว่าเขา "แอบรัก" เธอ

ตอนนั้นฉีเจียนเจียเกือบจะเชื่อแล้ว แต่ผลลัพธ์ของเกมพิสูจน์ว่ามันเป็นแค่กลยุทธ์ของหลินจือไป๋ หรืออาจเป็นแค่มุกสร้างสีสันให้รายการวาไรตี้

แต่ตอนนี้

เมื่อเธอได้ฟังเพลงนี้

ฉีเจียนเจียเริ่มรู้สึกสับสนอีกครั้ง

หรือว่าครั้งนั้น มันไม่ใช่แค่เกม?

หรือว่าเขาตั้งใจใช้เกมนั้น เพื่อบอกเป็นนัยว่าเขารู้สึกยังไงกันแน่?

เพราะไม่มีใครที่ไหนจะยอมแต่งบทกวีอันลึกซึ้ง แค่เพื่อเอาชนะเกมโชว์หรอก

หรือว่าเพลงนี้ เขาแต่งให้ฉัน!?

และทันใดนั้นเอง

เสียงของหลินจือไป๋ก็ดังขึ้นอีกครั้ง

“คืนนี้ เธอรู้หรือไม่ ว่าฉันได้ส่งสัญญาณถึงเธอแล้ว”

“แต่ทำไมกัน เธอกลับมองว่ามันเป็นเพียงแค่ ‘เรื่องเล่า’?”

"สัญญาณ"!?

นี่มันหมายถึงสัญญาณแบบที่ฉันคิดหรือเปล่า!?

และประโยคที่ว่า “ทำไมถึงคิดว่ามันเป็นแค่เรื่องเล่า?”

มันหมายความว่าอะไร!?

หรือว่านายกำลังจะบอกว่า

ครั้งนั้น มันไม่ใช่แค่เกม?

ทำไมฉันถึงรู้สึกวุ่นวายในใจขนาดนี้!?

นายกำลังร้องเพลงหรือกำลังจีบฉันกันแน่!?

ฉีเจียนเจียที่เยือกเย็นมาตลอด จู่ๆ ก็รู้สึกว่าตัวเอง "ล่องลอย" ไปเสียแล้ว...