ผู้ชมเห็นว่าซ่างจื้อหรงถูกกระตุ้นให้เกิดความทะเยอทะยาน อยากจะแข่งกับหลินจือไป๋ในการทายปริศนาอักษร จึงต่างตั้งตารอดู!

ทุกคนเพิ่งได้เห็นฝีมือของซ่างจื้อหรงและซ่งซิงเหลียงในการทายปริศนาอักษร ว่ายอดเยี่ยมเพียงใด!

【วันนี้เศรษฐีอันดับหนึ่งคงแสร้งทำเป็นอ่อนแอไม่ได้แล้ว】

【ซ่างจื้อหรงเป็นยอดฝีมือของจริง】

【ไม่เหมือนเจียงโฉ่วรั่ง ที่ทายไม่ได้เลยสักข้อ】

【แต่ปัญหาคือพวกเราก็ทายไม่ออกเหมือนกัน】

【ทุกคนหัวเราะเยาะเจียงโฉ่วรั่ง แต่ความจริงแล้วทุกคนก็คือเจียงโฉ่วรั่ง】

【ฮ่า ๆ เร็วเข้า เริ่มได้แล้ว】

ในขณะที่กระแสความคิดเห็นหลั่งไหลมา เจ้าหน้าที่ก็เริ่มออกคำถามต่อไป “ฉันชอบเล่นน้ำที่สุด…”

“อักษร ‘熹’ (ซิ) จากคำว่า 晨光熹微 (แสงอรุณอ่อน ๆ )”

ก่อนที่ซ่างจื้อหรงและหลินจือไป๋จะได้ตอบ ซ่งซิงเหลียงก็รีบชิงตอบก่อน เห็นได้ชัดว่าเขารู้สึกว่าน่าสนุกที่เห็นการแข่งขันระหว่างซ่างจื้อหรงและหลินจือไป๋ จึงเข้าร่วมด้วย

“ยอดเยี่ยม!”

เจียงโฉ่วรั่งหัวเราะพลางพูดว่า “ฉันคิดว่าข้อนี้ซ่างจื้อหรงกับพี่หลินก็น่าจะตอบได้เหมือนกัน แต่พี่ซ่งไวกว่า”

“ต่อไปเลย”

ซ่างจื้อหรงไม่ได้ใส่ใจมากนัก เพียงเร่งให้เจ้าหน้าที่ออกคำถามต่อ

เจ้าหน้าที่รู้สึกได้ว่าบรรยากาศเริ่มเข้มข้นขึ้น จนเสียงเริ่มตื่นเต้นขึ้นโดยไม่รู้ตัว “คนจูงสุนัข…”

“伏 (ฝู)”

ครั้งนี้ซ่างจื้อหรงตอบก่อน

เจียงโฉ่วรั่งยกนิ้วให้ “ตอนนี้พี่ซ่างกับพี่ซ่งได้คะแนนเท่ากันแล้ว พี่หลินต้องสู้หน่อยนะ”

หลินจือไป๋เพียงแค่ยิ้มโดยไม่พูดอะไร

เจ้าหน้าที่ไม่ต้องรออีกแล้ว รีบถามต่อทันที “อายุเจ็ดสิบปีแล้วยังต้องทำงาน…”

ข้อนี้ไม่ง่ายเลย

ซ่างจื้อหรงและซ่งซิงเหลียงมีสีหน้าลำบากใจ

ในช่องแสดงความคิดเห็นก็มีคนพยายามเดา หลายคนเสนออักษรที่แตกต่างกันออกไป

ครู่ต่อมา เจ้าหน้าที่เริ่มนับถอยหลัง

“ห้า สี่ สาม สอง…”

“轩 (เซวียน)”

หลินจือไป๋กล่าวเบา ๆ “อักษร ‘轩’ จากคำว่า 器宇轩昂 (ภูมิฐานสง่างาม)”

ซ่างจื้อหรงและซ่งซิงเหลียงสบตากัน แววตาเต็มไปด้วยความรู้สึกบางอย่าง

เจียงโฉ่วรั่งตบมือพลางพูดว่า “ถูกต้องแล้ว! อายุเจ็ดสิบปีคือตัวเลขเจ็ดสิบ ซึ่งรวมกันเป็นอักษร ‘车’ (รถ) คำว่า ‘不得闲’ (ไม่มีเวลาว่าง) ก็คือยังต้องทำงาน คำว่า ‘干’ (ทำงาน) รวมกับ ‘车’ ก็เป็น ‘轩’”

“นายผ่าอักษรได้เร็วดีนี่”

หลินจือไป๋เย้าแหย่ เจียงโฉ่วรั่งหัวเราะเสียงดัง “ฉันใช้วิธีคิดย้อนจากคำตอบมา ก็ต้องไวอยู่แล้ว ข้อต่อไปมาเลย มีคำถามที่ยากกว่านี้ไหม?”

“จริง ๆ ความยากก็พอ ๆ กัน”

เจ้าหน้าที่หัวเราะ “ระดับยอดฝีมือ ข้อต่อไป น้ำไหลเป็นสาย ทายอักษรหนึ่งตัว”

ซ่างจื้อหรง: “淮 (หวย)”

เจ้าหน้าที่: “ใจกว้างเป็นพิเศษ ทายอักษรหนึ่งตัว”

ซ่งซิงเหลียง: “回 (หุย)”

การแข่งขันดำเนินไปอย่างดุเดือด ซ่างจื้อหรงและซ่งซิงเหลียงตอบคำถามกันไปเรื่อย ๆ

【เศรษฐีอันดับหนึ่งยังคงอ่อนกว่าหน่อย】

【แต่หลินจือไป๋ก็เก่งมากแล้ว】

【ข้อที่ซ่างจื้อหรงและซ่งซิงเหลียงตอบไม่ได้ แต่หลินจือไป๋ตอบได้】

【บางทีหลินจือไป๋อาจแค่คิดช้ากว่า】

【ไม่ใช่ตอบไม่ได้ แค่ความเร็วไม่เท่าสองคนนั้น】

【แต่ถึงอย่างนั้น ความเร็วของเขาก็ไม่ได้ช้านะ เพียงแต่ซ่างจื้อหรงและซ่งซิงเหลียงไวเกินไป】

ขณะที่ผู้ชมกำลังพูดคุยกัน

เจ้าหน้าที่ถามต่อว่า “ใต้ต้นไม้ดอกไม้ริมลำธาร ทายอักษรหนึ่งตัว”

ซ่างจื้อหรงและซ่งซิงเหลียงขมวดคิ้ว เห็นได้ชัดว่านี่เป็นโจทย์ที่ยากอีกข้อ แม้แต่ผู้เชี่ยวชาญในการทายอักษรก็ยังมีขีดจำกัดของตนเอง

อย่างไรก็ตาม

ขณะที่ทั้งสองกำลังขบคิดอยู่ หลินจือไป๋ที่มีคะแนนตามอยู่ห่าง ๆ ก็เอ่ยขึ้นว่า

“เทศกาลไหว้พระจันทร์”

เจ้าหน้าที่ที่กำลังจะเริ่มนับถอยหลังยิ้มแล้วกล่าวว่า “ถูกต้อง คำตอบคืออักษร ‘节’ (เจี๋ย) จากเทศกาลไหว้พระจันทร์ (中秋节)”

“节 (เจี๋ย)?”

ซ่างจื้อหรงและซ่งซิงเหลียงชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะเผยสีหน้าเสียดายและหงุดหงิด เพราะที่จริงแล้วคำตอบข้อนี้ไม่ได้ซับซ้อนมากนัก

【สุดยอด!】

【เศรษฐีอันดับหนึ่งกู้หน้ากลับมาได้อีกครั้ง!】

【โอ้โห】

【พวกเจ้าไม่สังเกตเห็นอะไรแปลก ๆ หรือ?】

【ทุกครั้งที่ซ่างจื้อหรงและซ่งซิงเหลียงตอบไม่ได้ หลินจือไป๋จะเป็นคนตอบ】

【แต่ข้อที่ซ่างจื้อหรงและซ่งซิงเหลียงตอบได้ หลินจือไป๋กลับไม่ตอบ】

【เป็นเพราะหลินจือไป๋คิดไม่ออก หรือแค่คิดช้ากว่าสองคนนั้น?】

【ลองสังเกตต่อไป!】

ดูเหมือนว่าผู้ชมจะเริ่มจับทางได้แล้ว

และก็เป็นจริงตามนั้น

ต่อไป หากซ่างจื้อหรงและซ่งซิงเหลียงตอบได้ หลินจือไป๋ก็จะเงียบ และคะแนนก็เริ่มห่างออกไปอีก

จนกระทั่งเจ้าหน้าที่กล่าวว่า

“ต่อไปเป็นสี่ข้อที่มีลักษณะคล้ายกัน ข้อแรก นั่งก็นอน ยืนก็นอน เดินก็นอน นอนก็นอน…”

"งู!"

คนที่เอ่ยตอบกลับกลายเป็นเจียงโฉ่วรั่ง นานทีจะตอบถูกสักข้อ ทำเอาเขาดีใจจนออกนอกหน้า

ซ่างจื้อหรงพูดอย่างจนใจว่า "พวกเรากำลังแข่งขันกัน นายเข้ามาป่วนอะไร"

เจ้าหน้าที่กล่าวต่อว่า "ข้อต่อไปคือ นั่งก็คือเดิน ยืนก็คือเดิน เดินก็คือเดิน นอนก็ยังเป็นเดิน"

ซ่างจื้อหรงครุ่นคิดครู่หนึ่ง ก่อนจะเผยรอยยิ้มออกมา "ปลา!"

เจ้าหน้าที่พยักหน้า "ถ้าอย่างนั้นข้อต่อไป นั่งก็คือนั่ง ยืนก็คือนั่ง เดินก็คือนั่ง นอนก็คือนั่ง"

หลินจือไป๋มองไปที่ซ่างจื้อหรงและซ่งซิงเหลียง

ซ่งซิงเหลียงครุ่นคิดอยู่สักพัก ก่อนที่ดวงตาจะสว่างวาบขึ้นมา "เป็นสัตว์จำพวกกบใช่ไหม?"

"ถูกต้อง"

เจ้าหน้าที่หัวเราะเล็กน้อยก่อนจะกล่าวต่อ "ถ้าอย่างนั้นลองดูข้อนี้ นั่งก็คือยืน ยืนก็คือยืน เดินก็คือยืน นอนก็ยังเป็นยืน"

ซ่างจื้อหรงและซ่งซิงเหลียงเกาหัว

จริง ๆ แล้ว ปริศนาแนวนี้ไม่ได้ยากมากนัก ขอเพียงเข้าใจแนวทางการไขปริศนาก็พอ แต่ข้อที่เจ้าหน้าที่เพิ่งถามนี้ แม้ซ่างจื้อหรงและซ่งซิงเหลียงจะเข้าใจวิธีคิด ก็ยังหาคำตอบที่เหมาะสมไม่ได้ หรืออาจเป็นเพราะคำถามนี้ไม่ใช่แค่ปริศนาอักษรธรรมดา แต่ต้องอาศัยความรู้เพิ่มเติมด้วย

"ห้า…สี่…"

เจ้าหน้าที่เริ่มนับถอยหลัง

เมื่อเห็นว่าซ่างจื้อหรงและซ่งซิงเหลียงต่างกุมขมับ หลินจือไป๋จึงเอ่ยคำตอบออกมา

"ม้า"

ซ่างจื้อหรงอุทาน "หา?"

ซ่งซิงเหลียงขมวดคิ้ว "ทำไมถึงเป็นม้า?"

เจียงโฉ่วรั่งถามอย่างงุนงง "อธิบายหน่อยสิ?"

ดูเหมือนม้าจะไม่เข้ากับเงื่อนไขของปริศนาเสียทีเดียว

หลินจือไป๋ยิ้มก่อนอธิบาย "ถือเป็นเกร็ดความรู้เล็ก ๆ น้อย ๆ ก็แล้วกัน โดยปกติแล้ว ม้ามักจะนอนหลับในท่ายืน"

"ถูกต้อง"

เจ้าหน้าที่พยักหน้า

เจียงโฉ่วรั่งอึ้งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหัวเราะลั่น "ถ้าไม่รู้มาก่อนว่าม้ามันยืนหลับได้ ต่อให้คิดจนหัวแตกก็คงไม่มีวันหาคำตอบออกแน่ ๆ! พี่หลินช่างน่าสนใจจริง ๆ ยิ่งกว่าที่ลือกันซะอีก ฉันเพิ่งสังเกตว่าก่อนหน้านี้ ข้อที่พี่ซ่างกับพี่ซ่งตอบได้ พี่ก็ไม่เคยแย่งตอบเลย แต่พอพวกเขาตอบไม่ได้ พี่กลับตอบออกมาตลอด พี่แกล้งทำเป็นอ่อนแออยู่หรือเปล่า?"

หืม?

มีคำกล่าวว่า "คนนอกมองเห็นได้ชัดกว่าคนใน" เมื่อซ่างจื้อหรงและซ่งซิงเหลียงได้ยินคำพูดของเจียงโฉ่วรั่ง พอหวนคิดกลับไปถึงการแข่งขันเมื่อครู่ สีหน้าก็เต็มไปด้วยความสงสัย

ดังที่เจียงโฉ่วรั่งกล่าวไว้

ระหว่างการแข่งขัน หลินจือไป๋ดูเหมือนจะตอบเฉพาะข้อที่พวกเขาสองคนตอบไม่ได้เท่านั้น!

หรือว่า…

หลินจือไป๋จงใจซ่อนฝีมือ!?

ไม่เพียงแต่ซ่างจื้อหรงและซ่งซิงเหลียงที่เริ่มสงสัย แม้แต่ผู้ชมก็คิดเช่นเดียวกัน

【หรือว่าเศรษฐีอันดับหนึ่งตั้งใจทำแบบนี้จริง ๆ ?】

【มันช่างบังเอิญเกินไป!】

【ข้อที่ซ่างจื้อหรงและซ่งซิงเหลียงตอบไม่ได้ เขากลับตอบได้พอดี?】

【แต่ข้อที่เขาตอบได้ ซ่างจื้อหรงและซ่งซิงเหลียงกลับไม่เคยตอบ?】

【ก่อนหน้านี้เศรษฐีบอกว่าวันนี้จะมาแบบเงียบ ๆ 】

【โอ้โห】

【นี่สินะ วิธีการ “เงียบ ๆ” ของเศรษฐี】

ซ่างจื้อหรงอยากจะถามหลินจือไป๋ตรง ๆ แต่พอคำพูดจะหลุดออกจากปากกลับลังเล

ซ่งซิงเหลียงเหลือบมองหลินจือไป๋ ก่อนจะถามเจ้าหน้าที่ "ยังมีคำถามเหลืออีกไหม?"

เจ้าหน้าที่ยิ้ม "พวกนายทุกคนผ่านแล้ว สามารถข้ามแม่น้ำไปได้ แต่ถ้ายังอยากตอบคำถามอยู่ เรามีอีกข้อเป็นข้อสุดท้าย ข้อนี้เป็นปริศนาที่อาจารย์หูตั้งขึ้นเอง"

หูเว่ยเป็นคนตั้งเอง?

ท่านผู้นี้เป็นถึงปรมาจารย์แห่งวงการวรรณกรรมแห่งฉีโจว!

ซ่งซิงเหลียงตื่นเต้นขึ้นมาทันที ซ่างจื้อหรงเองก็ดูมีประกายตา ส่วนเจียงโฉ่วรั่งยิ่งไม่ต้องพูดถึง รีบเร่งเร้า "รีบถามมาเร็ว!"

"ไม่มีให้ถาม"

เจ้าหน้าที่หยิบกระดาษแผ่นหนึ่งออกมา "พวกนายดูเอาเอง"

สามสหายชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะแย่งกันรับกระดาษมาดู แล้วก็เต็มไปด้วยความฉงน

เจียงโฉ่วรั่งกล่าว "ไม่มีตัวอักษรเลย"

ซ่งซิงเหลียงพยักหน้า "เป็นกระดาษเปล่า"

ซ่างจื้อหรงขมวดคิ้ว "หรือว่ามีอะไรผิดพลาด?"

หลินจือไป๋รับกระดาษมาแล้วมองดู เช่นเดียวกับที่อีกสามคนพูด มันเป็นแค่กระดาษขาวสะอาด ไม่มีอะไรเขียนอยู่เลย

หัวใจของเขาเต้นระรัว

ทันใดนั้น หลินจือไป๋ยกกระดาษขึ้นโชว์ให้กล้องเห็น ก่อนจะยิ้มและกล่าวว่า

"ผู้ชมที่อยู่ในไลฟ์สด มีใครพอจะบอกได้ไหมว่าคำตอบของปริศนานี้คืออะไร?"

【อย่ามาหลอกกัน】

【ไม่มีคำถาม จะมีคำตอบได้ยังไง】

【เศรษฐีอันดับหนึ่งเริ่มเล่นสนุกอีกแล้ว】

【ฮ่า ๆ ต้องมีอะไรผิดพลาดแน่ ๆ 】

【เสียดาย ยังอยากรู้ว่าอาจารย์หูถามปริศนาอะไร】

【เศรษฐี นายกำลังแสร้งทำเป็นโง่อยู่หรือเปล่า?】

【ข้อที่ซ่างจื้อหรงกับซ่งซิงเหลียงตอบได้ นายตอบไม่ได้จริง ๆ หรือ?】

【หรือนายแค่แกล้งทำเป็นเงียบ?】

ทุกคนยังคงสงสัยว่าหลินจือไป๋กำลังเล่นละครซ่อนฝีมือ หรือว่าเขาไม่เก่งเท่าซ่างจื้อหรงและซ่งซิงเหลียงจริง ๆ

ซ่างจื้อหรงกลับสงสัยอีกอย่าง "พี่หลิน ทำไมถึงให้ผู้ชมในไลฟ์ช่วยตอบ? นี่มันก็แค่กระดาษเปล่า มีอะไรพิเศษเหรอ?"

"อาจจะมีนะ"

หลินจือไป๋ทำเป็นลึกลับ

ซ่งซิงเหลียงเริ่มกระวนกระวาย "อย่าทำให้ใจเต้นเล่น ๆ รีบบอกมาเถอะ"

เจียงโฉ่วรั่งยิ่งใจร้อน "ถ้าพี่หลินบอกวิธีคิดออกมาได้ พวกเราสามคนดื่มคนละสามจอก!"

"ฉันเห็นพวกนายตั้งใจจะดื่มอยู่แล้วล่ะสิ"

หลินจือไป๋แฉแผนของทั้งสามคน แต่ก็ไม่ได้ทำตัวเป็นคนใบ้ปริศนาต่อ เขาหัวเราะและอธิบายว่า "อาจารย์หูเป็นคนตั้งคำถามเองก็ไม่แปลกที่จะมีอะไรพิเศษ คำถามนี้เป็น 'ปริศนาไร้อักษร' จริง ๆ แล้วกระดาษแผ่นนี้ก็คือปริศนาเอง"

"ข้าอ่านหนังสือมาไม่เยอะเท่าไร"

เจียงโฉ่วรั่งพูด "พี่หลินช่วยอธิบายให้ชัดเจนหน่อย"

ประโยคนี้ทำเอาผู้ชมในไลฟ์หัวเราะกันครืน ชายผู้ได้รับการขนานนามว่าเป็น "ปราชญ์แห่งฉีโจว" กลับพูดกับหลินจือไป๋ว่า "ข้าอ่านหนังสือมาไม่เยอะ" ได้ยังไงกัน?

"เอาแบบนี้แล้วกัน"

หลินจือไป๋อธิบาย "พวกคุณมองเห็นแค่กระดาษเปล่า แต่กระดาษแผ่นนี้เป็นปริศนา และปริศนานี้ไม่มีตัวอักษรเลย ดังนั้นถ้าเราตัด '言' (คำพูด) ออกจากคำว่า '谜' (ปริศนา) คำตอบก็คือ '迷' (งงงวย) นั่นเอง"

เจียงโฉ่วรั่งอ้าปากค้าง!

ซ่งซิงเหลียงเบิกตากว้าง!

ซ่างจื้อหรงเต็มไปด้วยความประหลาดใจ!

ผู้ชมในไลฟ์สดก็ตะลึงไม่แพ้กัน!

เพราะปริศนาไม่มีตัวอักษร จึงต้องตัดส่วนที่หมายถึง "คำพูด" ออกไป พอคิดออกก็เหมือนเป็นเรื่องง่าย ๆ แต่ถ้ายังไม่เข้าใจ ก็จะรู้สึกเหมือนเป็นเรื่องลึกลับซับซ้อน!

【กระจ่างแล้ว!】

【เหมือนถูกปลุกให้ตื่นจากฝัน!】

【บ้าเอ๊ย!】

【เศรษฐีอันดับหนึ่งเล่นใหญ่จนได้!】

【ถ้าก่อนหน้านี้แค่สงสัยว่าเขาซ่อนฝีมือ ตอนนี้ฉันเชื่อเต็มร้อยแล้วว่าเขากำลังเล่นละคร!】

【ไม่ใช่แค่ซ่อนฝีมือ เขาแค่ 'เลือก' ที่จะไม่ตอบ!】

【สรุปคือ ข้อที่ง่ายเกินไปเขาไม่อยากตอบ】

【เลยปล่อยให้ซ่างจื้อหรงกับซ่งซิงเหลียงโชว์ไปก่อน】

【พอทั้งสองตอบไม่ได้ ค่อยเข้ามาเฉลย ท่านี่มัน… นี่มัน…】

【นี่คือเหตุผลที่แฟน ๆ ฉินโจวเรียกเขาว่า 'หลินจอมโอ้อวด' !】

ตอนนี้ทุกคนถึงกับเข้าใจสถานการณ์ทั้งหมด

ซ่งซิงเหลียงกับซ่างจื้อหรงยอมรับโดยดุษณี ยกมือคำนับหลินจือไป๋ "ดูเหมือนว่าตลอดเวลาที่ผ่านมา พี่หลินจงใจให้พวกเราได้แสดงฝีมือ"

"ไม่ถึงขนาดนั้น"

หลินจือไป๋หัวเราะพลางโบกมือ แต่ทั้งสองคนก็ยังยิ้มไม่หยุด จากนั้นก็ทำตามสัญญา ขอให้เจ้าหน้าที่นำเหล้ามาและดื่มรวดเดียวสามจอก แน่นอนว่าเจียงโฉ่วรั่งก็ไม่ยอมแพ้ ดื่มไปอีกสามจอกเช่นกัน

"ฉันขอดื่มสามจอกด้วย"

หลินจือไป๋รู้สึกว่าถ้าสามคนนี้ดื่มกันหมด แล้วเขาไม่แตะสักหยด คงจะดูแปลก ๆ

"เหล้าของฉีโจว นายคงดื่มไม่คุ้นหรอก"

เจียงโฉ่วรั่งพยายามเตือนให้ดื่มแต่น้อย แต่หลินจือไป๋โบกมือไม่สนใจ ก่อนจะยกแก้วดื่มรวดเดียวสามจอก จากนั้นก็เลียริมฝีปากและพูดว่า

"ไม่เห็นมีรสชาติอะไรเลย ออกรสเหมือนชามากกว่า"

จะว่าไปแล้ว รสชาติมันคล้าย ๆ เหล้าที่เคยดื่มใน KTV ชาติที่แล้ว เบาบางมาก ไม่แรงเท่าเบียร์ และยิ่งเทียบกับเหล้าขาวยิ่งห่างไกล

"มันมีฤทธิ์แฝงนะ"

เจียงโฉ่วรั่งหัวเราะ "แต่พวกเราคนฉีโจวดื่มสุราแบบนี้จนชินแล้ว พอกลับกัน เรากลับดื่มเหล้าขาวของฉินโจวไม่เป็นเลย"

แค่นั้นเอง

ทั้งสี่คนพูดคุยแลกเปลี่ยนเกี่ยวกับความแตกต่างของวัฒนธรรมสุรา ขณะเดียวกันก็นั่งเรือข้ามฟาก

แต่ทันทีที่ขึ้นเรือ ด้วยน้ำหนักที่เพิ่มขึ้นอย่างกะทันหัน ตัวเรือก็โคลงเคลงไปมา หลินจือไป๋รู้สึกวิงเวียนขึ้นมาอย่างไม่คาดคิด

เขาไม่ใช่คนเมาเรือง่ายนี่นา?

หลินจือไป๋นั่งลงด้วยความสับสน

เขาสงสัยว่าคงเป็นฤทธิ์ของเหล้าสามแก้วที่เริ่มออกฤทธิ์แล้ว

เจียงโฉ่วรั่งไม่ได้โกหก สุรานี้มีฤทธิ์แฝงที่รุนแรงจริง ๆ ไม่เหมือนเหล้าขาวที่ให้สัญญาณเตือนตั้งแต่คำแรกว่า "ห้ามดื่มเร็ว"

"พี่หลินรู้ไหมว่าทะเลสาบนี้ชื่ออะไร?"

"ดูเหมือนจะเรียกว่าทะเลสาบตงถิง?"

"ถูกต้อง เพราะว่าตงถิงอยู่ฝั่งตรงข้าม"

เจียงโฉ่วรั่งดูจะเป็นคนพูดมากที่สุดในบรรดาสามทหารเสือ แต่เพราะการเล่นทายปริศนาเมื่อครู่ ทำให้ซ่งซิงเหลียงกับซ่างจื้อหรงรู้สึกสนิทกับหลินจือไป๋มากขึ้น

ซ่งซิงเหลียงพูดขึ้นว่า

"ฉันเคยได้ยินว่าพี่หลินเก่งเรื่องกวีและกลอน วันนี้ถึงได้รู้ว่านายก็เก่งเรื่องทายปริศนาอักษรด้วย!"

"แค่เกมเกี่ยวกับตัวอักษรเท่านั้นเอง"

หลินจือไป๋ยิ้ม "บางครั้งปริศนาอักษรก็เป็นแค่ปริศนาธรรมดา ๆ ไม่ได้พิสูจน์อะไรหรอก"

ในวงวรรณกรรม ผู้คนมักชิงชัยกันด้วยบทกวีและงานเขียน

ปริศนาอักษรมักเป็นเพียงกิจกรรมเพื่อความบันเทิง

แม้แต่การแต่งกลอนคู่ หากสามารถแต่งกลอนคู่ที่ยอดเยี่ยมได้ ก็อาจได้รับการขนานนามว่าเป็น "สุดยอดกลอนคู่อมตะ" ซึ่งแสดงให้เห็นถึงพรสวรรค์ด้านวรรณศิลป์ แต่ในประวัติศาสตร์เคยมีใครสร้างชื่อเสียงจากการทายปริศนาอักษรหรือไม่?

"จริงด้วย"

ซ่างจื้อหรงหัวเราะ "ฉันชอบกวีมากที่สุด"

"ฉันชอบคำประพันธ์"

ซ่งซิงเหลียงพูด "เมื่อไม่นานมานี้ พี่หลินแต่งโฉ่วหนูเอ้อร์ในไลฟ์สด ฉันชอบมาก วันนี้ฉันหวังว่าจะได้ยินผลงานใหม่ของพี่"

"วันนี้ต้องเงียบ ๆ หน่อย"

หลินจือไป๋ยิ้ม "คุยกับผู้ชมไว้แล้ว"

【ถุย!】

【ใครบอกว่าจะให้เงียบ ๆ กัน?】

【ขอร้องล่ะ ขอให้นายทำตัวเด่นเถอะ!】

【ฉันยังชอบนายตอนที่ทะนงตัวมากกว่า!】

【กลับมาเป็นเหมือนเดิมเถอะ?】

【นายทายปริศนาอักษรเมื่อกี้มันไม่ใช่เงียบหรอกนะ นั่นเรียกว่าทำตัวเป็นหมาป่าในคราบแกะ!】

【ถ้านี่คือความเงียบ แล้วถ้าทำตัวเด่นขึ้นมาจะไม่ถล่มงานกวีไปเลยหรือไง?】

"ฮ่า!"

เจียงโฉ่วรั่งไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไรที่เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาและเข้าไปดูไลฟ์สดของหลินจือไป๋ หลังจากเห็นกระแสตอบรับ เขาก็หัวเราะออกมา

"พี่หลิน แฟน ๆ ของพี่ ก็อยากให้พี่ทำตัวเด่นขึ้นนะ"

"ตอนนี้ฉันยังมึน ๆ อยู่ นายคุยกับพวกเขาไปก่อนเถอะ"

หลินจือไป๋รู้สึกวิงเวียนจริง ๆ แม้ว่าการที่เรือโคลงไปมาอาจให้ความรู้สึกโรแมนติก แต่ในสภาพที่เขากำลังเมาอยู่ตอนนี้มันไม่ได้โรแมนติกเลย

"งั้นพี่พักก่อนเถอะ"

เจียงโฉ่วรั่งเป็นคนรักสนุกจริง ๆ เขาหันไปคุยกับผู้ชมในไลฟ์ และไม่นานก็ถูกชักจูงให้ยุให้ซ่างจื้อหรงแต่งบทกวีขึ้นมาสักบท

ซ่างจื้อหรงเองก็เป็นคนสนุกสนาน

เขาแต่งสดขึ้นมาว่า

"สามทหารเสือแห่งฉีโจววรรณศิลป์ ยังมิอาจเทียบบทกวีของพี่หลิน

มิคิดว่าสุราสามจอกแท้จริง กลับสอนไป๋ตี้ให้รู้จักบทเรียน"

【ฮ่า ๆ ๆ!】

【สุราสามจอกสอนไป๋ตี้ให้รู้จักบทเรียน นี่มันอะไรกัน!】

【สามทหารเสือตลกมาก】

【สู้ความสามารถไม่ได้ ก็เอาเรื่องสุรามาวัดสินะ?】

【ไม่นึกเลยว่าเศรษฐีอันดับหนึ่งจะมีจุดอ่อนคือเหล้า!】

【เหล่าแขกรับเชิญของรายการเดินทางสู่ลี่ซาน ได้ยินหรือยัง เศรษฐีอันดับหนึ่งก็มีจุดอ่อนเหมือนกันนะ!】

แม้ว่าตอนนี้หลินจือไป๋จะรู้สึกมึนเมาจากฤทธิ์เหล้า แต่ก็ยังไม่ถึงกับหมดสติ แน่นอนว่าเขาได้ยินบทกวีล้อเลียนของซ่างจื้อหรงเช่นกัน เขาหน้าแดงเล็กน้อยก่อนจะพูดว่า

"บทกวีอะไรกัน มั่วชัด ๆ"

"งั้นนายลองแต่งมาสักบทสิ"

เจียงโฉ่วรั่งยุแหย่หลินจือไป๋พลางหัวเราะ

หลินจือไป๋พูดด้วยน้ำเสียงคนเมา

"ไป๋ตี้ร่ำสุราหนึ่งโต๊ะ กวีนับร้อยบท

ร้านสุรากลางเมืองฉางอันหลับใหล

ฮ่องเต้เรียกขึ้นเรือกลับไม่ไป

ขอเป็นเซียนสุรา ไม่เป็นข้ารับใช้ใคร…"

หืม?

เจียงโฉ่วรั่งหัวเราะลั่น "พี่สามารถแต่งกวีนับร้อยบท ฉันเชื่อ แต่จะดื่มสุราหนึ่งโต๊ะนี่ฉันบอกเลยนะ อีกอย่างที่นี่คือเซินเฉิง ไม่ใช่ฉางอัน และเรื่องเป็นเซียนสุรา… พี่หลิน พี่อาจหลอกพวกเราได้ แต่อย่าหลอกตัวเองเลย!"

หลังจากเย้าแหย่เสร็จ

เจียงโฉ่วรั่ง ซ่างจื้อหรง และซ่งซิงเหลียงก็แอบขยับเข้ามาใกล้กล้อง พลางกระซิบเบา ๆ

"ให้ตายเถอะ! บทกวีนี้สุดยอด!"

"ทำไมถึงแต่งได้โคตรเจ๋ง!"

"โว้ว! นี่คืออัจฉริยะวรรณกรรมอันดับหนึ่งของฉินโจวใช่ไหม!"

เพียงแค่ไม่กี่ประโยคของหลินจือไป๋ก็ทำให้สามทหารเสือถึงกับอึ้ง!

ความหมายและพลังที่แฝงอยู่ในบทกวีนี้ แตกต่างจากปริศนาอักษรโดยสิ้นเชิง เพราะนอกจากจะเต็มไปด้วยกลิ่นอายวรรณกรรมแล้ว ยังแฝงไว้ด้วยความหยิ่งผยองและความอิสระเสรีอย่างแท้จริง!

【ฮ่า ๆ ๆ!】

【นี่คือการยอมรับที่เรียบง่ายที่สุดของสามทหารเสือ!】

【ชมแบบไม่มีความซับซ้อนใด ๆ เลย!】

【พวกนายเองก็เป็นกวีที่มีพรสวรรค์ ทำไมถึงพูดกันแบบนี้ล่ะ ฮ่า ๆ】

【ต้องยอมรับว่าบทกวีนี้มันเท่จริง ๆ】

【ถึงแม้เราจะรู้กันดีว่าเศรษฐีอันดับหนึ่งพูดเกินจริง】

【ถ้าคนธรรมดาพูดบทกวีนี้ ชาวเน็ตจะบอกว่า 'เจ้าดื่มสุราหนึ่งโต๊ะข้าเชื่อ แต่แต่งกวีนับร้อยบทนี่ไม่ไหวแน่'】

【แต่ถ้าเป็นหลินจือไป๋ แต่งกวีนับร้อยบทเราพอเชื่อ แต่ดื่มสุรานี่… เลิกโม้เถอะ!】

【เจ้าดื่มไปแค่สามแก้วก็แทบล้มแล้ว!】

หลินจือไป๋คงไม่คาดคิดว่าบทกวีของเขาจะกลายเป็นจุดฮาของค่ำคืนนี้

ความจริงแล้ว บทกวีนี้เดิมทีเป็นของตู้ฝูที่ใช้พรรณนาถึงหลี่ไป๋ หรือก็คือ ตู้ฝูอวยหลี่ไป๋

แต่หลินจือไป๋หน้าไม่บาง เขาหยิบมาใช้กับตัวเองเฉยเลย และไม่สนใจว่ามันจะตรงกับความเป็นจริงหรือไม่ เพราะบทกวีนั้นก็ต้องมีการใช้สำนวนเกินจริงกันบ้างเป็นธรรมดา

อีกอย่างทุกคนก็รู้ดีว่า

บทกวีย่อมเป็นการใช้ศิลปะในการสื่อสาร โดยเฉพาะสองประโยคสุดท้ายที่ว่า "ฮ่องเต้เรียกขึ้นเรือกลับไม่ไป ขอเป็นเซียนสุรา ไม่เป็นข้ารับใช้ใคร…"

ในยุคนี้ไม่มีฮ่องเต้อีกแล้ว

แต่บรรยากาศของสองประโยคนี้ ผู้ชมในไลฟ์สดรับรู้ได้อย่างชัดเจน

หรือจะพูดให้ถูกคือ ทุกคนสัมผัสได้ถึงความอวดดีที่ซ่อนอยู่ในบทกวีนี้ ไม่มีใครคิดจะมาเถียงว่า "มันไม่ตรงกับความจริง" เพราะมันไม่จำเป็นต้องตรงอยู่แล้ว

"ข้ารู้สึกเหมือนได้ยินคนพูดว่าข้าหล่อ…"

ขณะที่สามทหารเสือยังคงตะลึงกับบทกวี หลินจือไป๋ก็เอ่ยแทรกขึ้นมา

"เจ้าพักเถอะ…"

เจียงโฉ่วรั่งหัวเราะ "บทกวีเมื่อครู่ยอดเยี่ยมจริง ๆ พวกเราขอยอมรับ"

ซ่างจื้อหรงแสร้งทำเป็นบ่น "มันก็ไม่ได้ดีกว่าของเราสักเท่าไหร่นี่ พี่หลินพูดอวดตัวเอง ส่วนเราแค่พูดความจริง"

"งั้นแต่งแข่งกันอีกสักรอบไหม?"

เจียงโฉ่วรั่งเห็นข้อความในไลฟ์ที่บอกว่า 【ลองยุให้เศรษฐีแต่งบทกวีเพิ่มอีก】 เขาจึงคิดแผนขึ้นมา

"แข่งก็แข่ง"

ซ่างจื้อหรงรู้ดีว่าตัวเองเป็นแค่ตัวประกอบในวันนี้ แต่ก็ไม่ได้แคร์เท่าไหร่ ถึงแม้เขาจะมีพรสวรรค์ด้านกวี แต่แพ้หลินจือไป๋ก็เป็นเรื่องปกติ

เป็นตัวประกอบในบทกวีของหลินจือไป๋ก็ดีไม่ใช่เหรอ?

อย่าคิดว่าใครจะเป็นตัวประกอบของอัจฉริยะได้ง่าย ๆ

แค่ได้อยู่ในช่วงเวลาที่หลินจือไป๋แต่งบทกวีใหม่ และมีชื่อเข้าไปเกี่ยวข้อง มันก็คุ้มค่ามากแล้ว!

ยกตัวอย่างเช่นบทกวีก่อนหน้านี้

ในอนาคตหากใครพูดถึงบทกวีนี้ ทุกคนก็จะรู้ว่ามันเกิดขึ้นเพราะสามทหารเสือแซวหลินจือไป๋

นี่ก็เหมือนกับการที่สามทหารเสือได้เกาะกระแสอย่างแยบยล!

แต่ถ้าพูดถึงวิธีที่ได้ผลที่สุด ก็คงเป็นการให้กวีชื่อดังใส่ชื่อของตัวเองไว้ในบทกวีโดยตรง เช่น "ถึง… ด้วยความเคารพ" นี่แหละ คือจุดสูงสุดของการเกาะกระแส

แต่สามทหารเสือยังไม่หวังสูงขนาดนั้น

แม้แต่การเป็นตัวประกอบของบทกวี ก็เพียงพอให้พวกเขาพอใจแล้ว

ดังนั้นซ่างจื้อหรงจึงแสร้งทำเป็นถูกกระตุ้นให้แข่งขันอีกครั้ง เขากล่าวกวีอย่างจริงจังขึ้นมาว่า

"ค่ำคืนบนภูผา ชมจันทรากลับมา

สวนเพื่อนบ้านทางตะวันตก บัวเขียวผลิบาน

กลิ่นหอมแห่งสายลมและหยาดน้ำค้าง

เมฆลอยสูงบนฟ้า กระเรียนยังไม่กลับมา…"

"บทกวีดี!"

เจียงโฉ่วรั่งชื่นชม

ซ่งซิงเหลียงปรบมือ "บทนี้นับเป็นหนึ่งในผลงานที่ดีที่สุดของพี่ซ่าง!"

ซ่างจื้อหรงหัวเราะ "ฉันแต่งบทนี้เพื่อใช้ในงานกวีฤดูใบไม้ร่วงนะ ถ้าถึงวันนั้นพวกนายต้องทำเหมือนเพิ่งเคยได้ยินเป็นครั้งแรกนะ!"

【ฮ่า ๆ ๆ!】

【น่ารักจริง ๆ!】

【สามทหารเสือสนุกมาก】

【ไม่เหมือนกวีในจินตนาการของข้าเลย】

【แต่กลับเป็นเศรษฐีอันดับหนึ่งที่เข้ากับพวกเขาได้ดี】

【เพราะไม่มีใครเสแสร้งไง】

ซ่างจื้อหรงมองไปที่หลินจือไป๋ "พี่หลิน เชิญ!"

หลินจือไป๋โบกมือ "บทของนายดีแล้ว ฉันจะไม่อวดตัวเองอีก"

ซ่างจื้อหรงยิ้มอย่างขมขื่น หลินจือไป๋ไม่ได้คิดจะแข่งเลย

เขาเองก็แยกไม่ออกเหมือนกันว่า หลินจือไป๋ไม่มีแรงบันดาลใจ หรือว่าไม่มั่นใจว่าจะชนะตนได้ หรือเพียงแค่ต้องการถ่อมตัว ไม่อยากแสดงฝีมือจนทำให้ตนเสียหน้า

แน่นอน

ถ้าหลินจือไป๋ใช้บทกวีเมื่อครู่นั้นอีกครั้ง อย่างไรเสียตนก็ถือว่าแพ้อยู่ดี ดังนั้นซ่างจื้อหรงจึงไม่ได้เซ้าซี้

กลับกัน เจียงโฉ่วรั่งกลับรู้สึกเสียดาย "ยุไม่สำเร็จแฮะ หรือว่าบทกวีเมื่อกี้จะดูดพลังของเขาไปหมดแล้ว ไหนว่า ไป๋ตี้ร่ำสุรากวีนับร้อยบท ไง?"

"ใช่เลย"

ซ่งซิงเหลียงยิ้มแหย "ดื่มไปตั้งสามแก้ว อย่างน้อยต้องได้สักสามบทสิ แต่แต่งแค่บทเดียวแล้วก็ปล่อยพวกเราผ่านไปง่าย ๆ เนี่ยนะ?"

"ก็เพราะบทของพี่ซ่างดีไง"

หลินจือไป๋พูดด้วยแววตาเมามาย "ฉันเองก็ยอมรับในใจ"

ความจริงแล้ว หลินจือไป๋มองว่าพวกพี่น้องสามคนนี้นิสัยใช้ได้ เขาไม่จำเป็นต้องแย่งซีนไปทุกอย่างอยู่แล้ว ไม่มีใครสงสัยในความสามารถด้านกวีของเขาอยู่แล้ว อีกทั้งเมื่อครู่ เขาก็เพิ่งแต่งไปหนึ่งบทแล้วไม่ใช่หรือ?

อีกอย่าง

คืนนี้คืองานกวีนิพนธ์แห่งเทศกาลไหว้พระจันทร์ หลินจือไป๋ยังไงก็ต้องได้แสดงฝีมือแน่นอน ตอนนี้เขาเริ่มคิดแล้วว่า จะใช้บทกวีเกี่ยวกับเทศกาลไหว้พระจันทร์บทไหนดี…