ฟอรั่มหนังสือ

หมวดหมู่: สืบสวนและระทึกขวัญ

หลังจากที่ "นิตยสารสืบสวนและระทึกขวัญ" ฉบับล่าสุด ถูกเผยแพร่ออกไป โพสต์เกี่ยวกับ "ปู๋เย่โหว" ก็ผุดขึ้นมาอย่างมากมาย!

มีคนตั้งข้อสงสัยว่า:

“หลังจากอ่านเรื่องราวสองเรื่องในฉบับนี้ที่ปู๋เย่โหวเขียน ฉันก็อดสงสัยไม่ได้ว่า เขาเป็นนักเขียนแบบไหนกันแน่?”

แน่นอนว่ามีความสงสัยเกิดขึ้น

เพราะก่อนหน้านี้ หลายคนต่างเชื่อว่าผลงานของเขาในฉบับนี้ก็คงเต็มไปด้วยกลิ่นอายแห่งความอึมครึมและชวนขนลุกเหมือนเคย

แต่เรื่อง "บทกวีแห่งมุมอุ่นแดด" กลับทำลายภาพลักษณ์ที่ผู้คนเคยมีต่อเขาโดยสิ้นเชิง! ไม่มีใครคาดคิดว่างานเขียนของเขาจะสามารถอบอุ่นและเต็มไปด้วยความหวังได้ถึงเพียงนี้ มันให้ความรู้สึกเหมือนดอกไม้สีขาวที่เบ่งบานในยุคสิ้นโลก เปี่ยมไปด้วยกลิ่นอายแห่งความโรแมนติก!

เรื่องราวของ "มนุษย์คนสุดท้ายบนโลก" ที่สร้าง “มนุษย์” อีกคนขึ้นมา ก่อนที่เขาจะจากโลกนี้ไป

แม้เรื่องนี้จะทำให้รู้สึกถึงความโดดเดี่ยวและอ้างว้าง แต่ในขณะเดียวกันก็เต็มไปด้วยความหวัง มันงดงามจนหลายคนต้องตกตะลึงและอึ้งไปชั่วขณะ

“ปู๋เย่โหวละทิ้งแนวเรื่องอันดำมืดที่เป็นเอกลักษณ์ของเขาไปก็ว่าได้”

“และยังทิ้งลักษณะของการพลิกผันที่เหนือจริง ซึ่งเคยเป็นเอกลักษณ์ของเขาไปด้วยหรือเปล่า?”

แต่เมื่ออ่านถึงตอนจบ ทุกคนก็ถึงบางอ้อ ว่าความจริงเขาไม่ได้ทิ้งมันไปเลย “มนุษย์” คนสุดท้ายบนโลกที่ว่า แท้จริงก็เป็นหุ่นยนต์เหมือนกัน เพียงแต่เขามีอารมณ์และความรู้สึกเหมือนมนุษย์อย่างสมบูรณ์แบบ

“ฉันคงต้องขอโทษปู๋เย่โหว”

“ก่อนหน้านี้ ฉันคิดว่าเขาเป็นแค่คนที่เขียนเรื่องสยองขวัญแรงๆ เพื่อกระตุ้นความรู้สึกผู้อ่าน ไม่มีอะไรมากกว่านั้น แต่วันนี้ฉันค้นพบว่า ตัวเองตื้นเขินเกินไป ฉันชื่นชมมุมมองของเขาที่มีต่อชีวิตและความตายอย่างมาก!”

“ดูเหมือนความมืดมนและความน่าสะพรึงกลัวจะไม่สามารถนิยามตัวเขาได้อีกแล้ว”

“ก่อนหน้านี้มีคนเรียกเขาว่า ปู๋เย่โหว (โหวแห่งราตรีกาล) งั้น บทกวีแห่งมุมอุ่นแดด จะอธิบายยังไง?”

“ไป๋เย่โหว (โหวแห่งแสงสว่าง)?”

“ฮ่าฮ่าฮ่า! ไป๋เย่โหวฟังดูไม่เลวเลยนะ”

“เขาเป็นนักเขียนที่เปลี่ยนแนวได้หลากหลายจริงๆ”

“แต่นอกจากเรื่องหุ่นยนต์แล้ว ฉันกลับชอบ SO-far โซฟา มากกว่า เรื่องนี้ทำให้ฉันโล่งใจ เพราะมันยังคงเป็นปู๋เย่โหวคนเดิม!”

“เรื่องของคู่รักสองคนนั้น เริ่มต้นได้บรรยากาศชวนขนลุกจริงๆ”

“ฉันชอบตอนจบของ SO-far โซฟา มาก มันทำให้ฉันครุ่นคิดเรื่องการเลี้ยงดูและความสัมพันธ์ในครอบครัวอย่างมาก อาจเป็นเพราะพ่อแม่ของฉันทะเลาะกันบ่อยๆ ด้วย วันหนึ่งพ่อกลับมาดึกเพราะไปเล่นไพ่นอกบ้าน แถมยังเมาอีก แม่ล็อกประตูบ้าน แล้วพ่อก็ถีบประตูพังเข้ามา จนถึงขั้นลงไม้ลงมือกัน มันเป็นฝันร้ายที่ฉันไม่มีวันลืม”

“ขอให้กำลังใจคนข้างบนค่ะ ครอบครัวฉันก็เหมือนกัน แต่ไม่รุนแรงขนาดนั้น”

“การที่ลูกต้องเสียสละเพื่อรักษาความสงบในครอบครัว เป็นบทสรุปที่น่าประชดประชันมาก”

“และเพราะเป็นเรื่องของปู๋เย่โหว คุณอาจสงสัยอย่างมีเหตุผลได้ว่า ลูกอาจจะแกล้งทำก็ได้ แต่ถ้าเป็นแบบนั้น มันยิ่งประชดประชันเข้าไปอีก ครอบครัวที่ต้องถึงขั้นนี้เพื่ออยู่ร่วมกันได้ ฉันว่าแยกย้ายกันไปจะดีกว่า”

“การที่ลูกมองไม่เห็นพ่อ เป็นการแฝงนัยถึงบาดแผลในจิตใจ”

“เรื่องนี้เต็มไปด้วยสัญลักษณ์ อย่าปล่อยให้การแต่งงานกลายเป็นหนังสยองขวัญ!”

“ปู๋เย่โหวใช้เรื่องของหุ่นยนต์เพื่อพิสูจน์ว่าเขามีความสามารถรอบด้าน และใช้เรื่องของคู่รักพิสูจน์ว่าเขายังคงเป็นนักเขียนสุดพิสดารคนเดิม!”

“แต่ดูเหมือนฉันจะเริ่มชอบ ‘ความพิสดาร’ ของเขาเข้าแล้วล่ะ”

“ในช่วงไม่กี่เดือนที่ผ่านมา บอร์ดสืบสวนและลึกลับในฟอรั่มหนังสือแทบจะกลายเป็นพื้นที่พิเศษของปู๋เย่โหวไปแล้ว”

“เมื่อครู่ฉันค้นชื่อปู๋เย่โหวใน จี้กวง เจอแล้วค่ะ เป็นตัวจริงด้วย อย่าลืมกดติดตามกันนะ!”

...

ที่ฟอรั่มหนังสือมีคนช่วยโปรโมท

บนแพลตฟอร์ม จี้กวง จำนวนผู้ติดตามของ ปู๋เย่โหว เริ่มเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว

หนึ่งหมื่น...

สองหมื่น...

สามหมื่น...

จำนวนผู้ติดตามเพิ่มขึ้นรวดเร็วกว่า อีกบัญชีที่ใช้ชื่อ ไป๋ตี้ เสียอีก และเมื่อถึงสามหมื่นแล้วความเร็วถึงได้เริ่มช้าลง

ก็ไม่แปลกอะไร เพราะสไตล์การเขียนที่โดดเด่นและมีเอกลักษณ์ของปู๋เย่โหวนั้นดึงดูดใจแฟนๆ ได้อย่างง่ายดาย

ในขณะที่ ไป๋ตี้ ซึ่งเป็นนักแต่งเพลงที่กำลังมาแรงในวงการดนตรี แม้จะสร้างชื่อเสียงให้ตัวเองได้ แต่ก็ยังมีระยะห่างระหว่างคนแต่งเพลงกับผู้ฟังเสมอ เพราะคนฟังเพลงส่วนใหญ่สนใจเสียงร้องของนักร้องเป็นอันดับแรก

อย่าลืมว่า...

นักร้องมีบริษัทคอยสนับสนุน แถมยังได้ออกหน้าออกตาตามเวทีต่างๆ บ่อยครั้ง ต่อให้ร้องเพลงเดิมซ้ำๆ ก็ยังได้ แต่สำหรับนักแต่งเพลง แม้จะมีเพลงดังเพียงเพลงเดียว แต่นั่นไม่เพียงพอที่จะทำให้คนส่วนใหญ่หันมาสนใจ คนแต่งเพลงต้องปล่อยผลงานจำนวนมากเพื่อสร้างฐานแฟนคลับ

ต่างจากนักเขียน

เพราะตัวหนังสือส่งตรงถึงผู้อ่านโดยไม่มีอะไรกั้น

ช่วงนี้ หลินจือไป๋ เองก็กำลังแอบติดตามการพูดคุยเกี่ยวกับตัวเขาในบอร์ด สืบสวนและลึกลับ ของฟอรั่มหนังสือทุกวัน

เมื่อเห็นว่ามีคนช่วยโปรโมท เขาก็รีบล็อกอินเข้า จี้กวง ผ่านบัญชีของปู๋เย่โหว แล้วโพสต์ข้อความแรกทันที

"นักเขียนสายอบอุ่นมาทักทายทุกคนครับ"

หลินจือไป๋ตั้งใจจะบอกเป็นนัยว่าเขาไม่ได้เป็นเพียงนักเขียนแนวมืดมนเท่านั้น แต่เมื่อแฟนๆ ได้เห็นโพสต์นี้ ความหมายก็ถูกตีความไปอีกแบบทันที

“นักเขียนสายหม่นหมองมาทักทายทุกคน!”

“ปู๋เย่โหวคงเข้าใจคำว่า ‘อบอุ่น’ ผิดไป (ฮา)”

“มีคนเขียน บทกวีแห่งมุมอุ่นแดด เสร็จแล้วสับสนในตัวเองอยู่สินะ (ขำ)”

“แรกๆ ฉันก็คิดงั้นนะ แต่พอมาเจอ SO-far โซฟา ก็เผยตัวตนที่แท้จริงออกมาทันที”

“พวกเธอถูกหลอกกันหมดแล้ว! บทกวีแห่งมุมอุ่นแดด มนุษย์สูญพันธุ์ไปหมด แค่พวกเธอถูกหุ่นยนต์ทำให้ประทับใจ ก็ลืมไปแล้วว่าคนเขียนนี่ตัวตนจริงๆ เป็นยังไง!”

“ฉบับหน้าไม่มีปู๋เย่โหว ฉันไม่อ่าน!”

“ไม่ต้องห่วงหรอก ตอนนี้ปู๋เย่โหวกลายเป็นนักเขียนหัวเรือใหญ่ของนิตยสารไปแล้ว”

“ปู๋เย่โหวจะเขียนนิยายยาวบ้างไหม?”

“แค่เรื่องกลางๆ ฉันก็พอใจนะ เรื่องสั้นมันไม่สะใจเลย!”

“ไม่ต้องฝืนเขียนหรอกนะ ถนัดแบบไหนก็เขียนแบบนั้นเถอะ ยังไงฉันก็ตามอ่าน!”

“ฉบับหน้าเธอจะเป็น ‘ไป๋เย่โหว’ หรือ ‘ปู๋เย่โหว’ กันแน่?”

ในช่องแสดงความคิดเห็นดูครึกครื้นอย่างมาก

หลินจือไป๋เดิมทีตั้งใจจะตอบบางความคิดเห็น แต่คิดไปคิดมาก็เปลี่ยนใจ เพราะถ้าเฉลยล่วงหน้าก็ไม่เรียกว่าความประหลาดใจ

แต่… "ไป๋เย่โหว" กับ "ปู๋เย่โหว" นี่มันอะไร?

หรือเป็นเพราะ "ในใจมีบางอย่าง" เมื่อเห็นคนพูดถึงชื่อ "ไป๋เย่โหว" หลินจือไป๋ถึงกับสะดุ้ง

อย่าให้หลุดสิ...

โปรไฟล์นี้ห้ามเกี่ยวข้องกับคำว่า “ไป๋” เด็ดขาด!

โชคดีที่คนอ่านแค่พูดเล่นเท่านั้น จะว่าไปเรื่อง บทกวีแห่งมุมอุ่นแดด ก็ทำให้หลายคนเข้าใจผิดได้จริงๆ

ความจริงแล้ว

ในรวมเรื่องสั้นแนวดาร์กของนักเขียน โอทซึอิจิ เรื่อง บทกวีแห่งมุมอุ่นแดด เป็นเรื่องเดียวที่มีความอบอุ่นปะปนอยู่

หลินจือไป๋เลือกเรื่องนี้มาตีพิมพ์ในฉบับนี้ เพราะไม่อยากให้ถูกคนอ่านนิยามตัวเองเร็วเกินไป

เขาต้องการให้คนอ่านรู้ว่า ปู๋เย่โหวไม่ได้เขียนได้แค่แนวดาร์ก น่ากลัว หรือพิลึกพิลั่นเท่านั้น แต่ยังเป็นการปูทางสำหรับงานเขียนแนวอื่นในอนาคต

เมื่อบรรลุเป้าหมายแล้ว

หลินจือไป๋ก็ตัดสินใจให้รางวัลตัวเอง ด้วยการเขียนเรื่องแนวดาร์กน่ากลัวอีกสองเรื่องสำหรับฉบับหน้า

อย่างเช่น "Closet"

หรือ "Seven Rooms"

ตัดสินใจแล้วก็แค่นั้น!

หลินจือไป๋ส่งสองเรื่องนี้ให้ เจียงเฉิง เพื่อใช้ลงในฉบับถัดไปของ นิตยสารสืบสวนและระทึกขวัญ

หลังจากส่งเรื่องไปแล้ว

เขาเปิดดูอันดับซีซันของนิยายเรื่อง สะพานหักและหิมะตก

อันดับที่ 305

หลินจือไป๋ขมวดคิ้วเล็กน้อย ดูเหมือนว่าการไม่โปรโมทจะไม่ได้ผลจริงๆ

ภาพในจินตนาการที่ว่า สะพานหักและหิมะตก จะสามารถสร้างกระแสแรงๆ ได้โดยไม่ต้องมีการโปรโมทอะไรเลย ไม่ได้เกิดขึ้น

เอาเถอะ

หลินจือไป๋ก็รู้ว่าภาพแบบนั้นแค่ฝันไปก็พอแล้ว

แม้แต่เพลง "เครื่องลายคราม" หากปล่อยโดยนักแต่งเพลงหน้าใหม่ที่ไม่มีฐานแฟนคลับเลย แล้วไม่มีการโปรโมท ก็คงยากที่จะสร้างกระแสในเวลาไม่กี่วันเช่นกัน

...

ดวงอาทิตย์ลับขอบฟ้า

ทันใดนั้นเอง โทรศัพท์ของหลินจือไป๋แจ้งเตือนข้อความจากกลุ่มแชทครอบครัว

พี่ชายของเขาโพสต์ข้อความด้วยความตื่นเต้นในกลุ่มว่า รายการวาไรตี้ใหม่ของเขาได้ตกลงเรื่องตารางเวลากับนักร้องเรียบร้อยแล้ว และจะเริ่มถ่ายทำอย่างเป็นทางการกลางเดือนนี้

จากนั้น...

คุณพ่อก็เข้ามาในกลุ่มด้วยการส่งภาพถ่ายวิวทิวทัศน์ พร้อมบอกว่าเขากำลังอยู่ระหว่างเลือกสถานที่ถ่ายทำกับทีมงาน

เสี่ยวเฮย: “นี่ที่ไหนเหรอ?”

คุณพ่อ: “ฉีโจว กว่างเฉิง”

หลินจือไป๋รู้สึกแปลกใจที่ละครเรื่องนี้ต้องไปถ่ายทำถึงฉีโจว

ต่อมาคุณพ่ออธิบายเหตุผลว่า: “ละครเรื่องนี้สร้างเมืองสมมติขึ้นมา ซึ่งบรรยากาศมันคล้ายกับฉีโจว อีกอย่างตัวร้ายในเรื่องชอบกินบะหมี่ขาหมูมาก พ่อเลยต้องทำตามบทอย่างเคร่งครัด”

หลินจือไป๋: “...”

ตัวร้ายที่ว่าคือ เกาฉีเฉียง

ใช่แล้ว พี่ใหญ่คนนี้ชอบกินบะหมี่ขาหมูจริงๆ

หลินจือไป๋แอบคิดในใจว่า ถ้าตอนเขาเขียนบทเปลี่ยนเป็นอาหารอย่างอื่น คุณพ่อคงถ่ายทำในฉินโจวแทนได้

แต่ความคิดนี้ก็ไม่น่าเป็นไปได้

หลินจือไป๋ไม่คิดจะแก้บทตามใจชอบอยู่แล้ว เพราะบทละครเรื่องนี้ผ่านการแก้ไขจากระบบไปครั้งหนึ่งแล้ว

ใช่เลย

บทละครเคยถูกแก้ไขมาก่อน

ตามที่ “เฟยหง” บอกไว้:

"ต้นฉบับละครโทรทัศน์เคยถูกปรับเปลี่ยนเพื่อให้ผ่านกองเซ็นเซอร์ในภายหลัง ส่งผลให้เกิดข้อถกเถียงตามมา ดังนั้นระบบจึงได้ปรับปรุงบทใหม่นี้ขึ้นมา ซึ่งใกล้เคียงกับบทต้นฉบับที่เคยแพร่หลายในโลกออนไลน์ก่อนหน้านี้"

ขณะที่หลินจือไป๋กำลังคิดอะไรเพลินๆ อยู่...

ข้อความใหม่ก็ปรากฏขึ้นในกลุ่มแชท

พี่สาว: “@พ่อ นักแสดงเลือกได้แล้วเหรอ?”

คุณพ่อ: “บทพระเอกเป็นทางโปรดิวเซอร์เลือกมา เป็นนักแสดงแนวหน้าที่มีฝีมือเยี่ยม ส่วนตัวร้ายฝ่ายชาย ฉันเป็นคนเลือกเอง เขาเป็นนักแสดงฝีมือดีมาก แต่เล่นกับฉันมาหลายเรื่องแล้วยังไม่ดังเสียที สำหรับละครเรื่องนี้ ฉันคิดว่ามันจะเป็นโอกาสที่ไม่เคยมีมาก่อน ทั้งสำหรับเขาและสำหรับฉัน!”

คุณแม่: “ดูแลสุขภาพด้วยนะ!”

พี่ชาย: “คนอื่นสนแค่ว่าพ่อบินได้สูงแค่ไหน แต่มีแค่แม่ที่สนใจว่าพ่อจะเหนื่อยหรือเปล่า~”

เสี่ยวเฮย: “สู้ๆ”

ส่วนตัวหลินจือไป๋ไม่ได้กังวลเรื่องนักร้องที่พี่ชายเลือกสำหรับรายการวาไรตี้ เพราะรายชื่อนั้นเป็นคนที่พี่ชาย พี่สาว และตัวเขาเองช่วยกันเลือกมาอย่างรอบคอบ

สำหรับการคัดเลือกนักแสดงในละครโทรทัศน์ หลินจือไป๋ก็ยิ่งสบายใจ เพราะเขามั่นใจในสายตาของคุณพ่อ

เรื่อง "ใช้คนต้องไว้ใจ ถ้าไม่ไว้ใจก็อย่าใช้" โดยเฉพาะในความสัมพันธ์ระหว่างพ่อกับลูก

ในขณะที่เขากำลังอ่านข้อความในกลุ่มแชท...

เสียงบางอย่างดังมาจากข้างนอก

หลินจือไป๋เปิดม่านหน้าต่างออกดู ก็เห็นคนกลุ่มหนึ่งกำลังแบกอุปกรณ์บางอย่างมุ่งหน้าไปยังบ้านข้างๆ ที่อยู่ติดกับเขา

ด้วยสายตาที่ดีมาก เขาสังเกตว่าอุปกรณ์ที่คนพวกนั้นถืออยู่น่าจะเป็นพวกกล้องถ่ายภาพและขาตั้งกล้อง

“กำลังถ่ายละครเหรอ?”

แต่ดูไม่เหมือนเลย

คนแค่ไม่กี่คน อายุยังดูใกล้เคียงกับตัวเขาเอง น่าจะมาถ่ายคลิปวิดีโอสั้นๆ มากกว่า

เพราะตอนนี้หลินจือไป๋ไม่ได้ยุ่งอะไร เขาเลยคว้าเสื้อโค้ทตัวใหญ่สวมแล้วเดินลงไปดู

เพราะคนพวกนั้นเข้าไปในบ้านข้างๆ ที่อยู่ติดกับเขาแล้ว

“หรือว่าจะเป็นเพื่อนบ้านคนใหม่?”