[เชี่ย!]

[ฉันเห็นอะไรเนี่ย?!]

[กระ…กระโดดลงไปแล้ว?!]

[ใครให้ความกล้าเขาวะ!]

[โอย ดาราตกกระแสของฉัน เอะอะก็โดดแม่น้ำ!]

[เขาจะเล่น 1 ต่อ 5!!]

คอมเมนต์กระสุนระเบิดตูมทันที

เสี่ยวจูเกาะเชือกไนลอนแน่น ตัวสั่นระริก มองกระแสน้ำเชี่ยวกรากเบื้องล่าง สมองเขาว่างเปล่าไปหมด เหลือเพียงสัญชาตญาณดิบสุดๆ และเขาก็กรีดร้องลั่นก้องเหนือแม่น้ำหวงผู่

อีกสี่คนหน้าขึ้นแดงก่ำ ดวงตาถลน ใบหน้าบูดเบี้ยวจนเสียรูปทรง!

ทุกคนในจังหวะแรกต่างพยายามดึงมือออกจากถุงมือ แต่พบว่าทำไม่ได้ ก็เลยหน้าตาบิดเบี้ยวออกแรงถีบพื้นสุดชีวิต กลัวลวี่หมิงจะลากตกลงไป คนที่ใกล้ขอบที่สุดคือจางอี้ซิงก็หน้าซีดเผือด ราชานักแสดงหวงกับหงเหลยก็เส้นเลือดปูดโปน คิ้วขมวดแน่น

ความสูงระดับนี้ ถ้าพุ่งลงน้ำแบบตั้งฉากยังพอว่า แต่ถ้าฟาดน้ำในแนวขวาง ชีวิตมีสิทธิ์ดับ!

ทั้งห้าคนสามัคคีอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เกาะเชือกไว้แน่น กลัวดาราตกกระแสจะลากลงแม่น้ำหวงผู่ โชคดีที่ฝ่ายเขามีจำนวนมากกว่า แรงรวมกันเยอะ จึงรั้งลวี่หมิงที่กำลังร่วงไว้ได้กลางอากาศ ล็อกแน่น!

เห็นท่าแล้ว คนสี่คนด้านหลังเสี่ยวจูต่างพ่นลมหายใจโล่งอก

หวุดหวิดจริงๆ!

อีกนิดก็จะต้องตายตามดาราตกกระแสแล้ว!

“ดึงไปข้างหลัง ดึงไปข้างหลัง รีบดึงข้าขึ้นก่อนไวๆ!” เสี่ยวจูรีบเร่งเสียงสั่นใส่เฒ่าหลงจื่อทั้งสาม ตอนนี้เท้าข้างหนึ่งของเขาลอยพ้นพื้นไปแล้ว ครึ่งตัวก็เอนพ้นจุดชมวิว หากไม่ใช่เพราะสองมือเกาะเชือกไนลอนแน่นหนา ป่านนี้คงห้อยต่องแต่งกลางอากาศเหมือนลวี่หมิงไปแล้ว

ถึงอย่างนั้น หนังศีรษะเขาก็ยังชาจี้ด

ทุกคนไม่มีเวลาคิดอะไรมาก เพราะสภาพของเสี่ยวจูอันตรายเกินไป หากเสี่ยวจูลอยพ้นพื้นเหมือนดาราตกกระแส ทั้งสี่คนอาจรั้งไม่อยู่ ภาพในหัวพวกเขาก็ผุดขึ้นมาแล้ว ทั้งหมดร่วงลงจากฟ้าเรียงกันเหมือนเสียบลูกชิ้นน้ำตาลตกหม้อ ทีละคนๆ ดิ่งลงแม่น้ำหวงผู่!

พวกที่ใจเต้นตึกตักรีบถีบพื้นกระชากเชือกถอยหลังสุดแรง ขณะเดียวกัน PD หนุ่มที่ถ่ายอยู่รอบๆ ก็รีบเข้ามาช่วยดึง

ตอนนี้ มีเพียงลวี่หมิงที่มือถูกล็อกกับถุงมือทั้งสอง ห้อยตัวอยู่กลางอากาศ รู้สึกว่าตัวเองค่อยๆ ถูกยกขึ้น ลวี่หมิงกำเชือกแน่น พลิกตัวหงายหลังสู่แม่น้ำหวงผู่ที่เชี่ยวกราก เงยหน้าขึ้นด้านบน จู่ๆ ใจก็หล่นวูบ แล้วรีบพร่ำโวยวาย:

“ดึงกูทำไม!”

“พวกมึงไม่ใช่อยากให้กูตายเหรอ? งั้นปล่อยให้กูตายสิ ปล่อยให้กูตาย กูไม่อยู่ละ!!”

ตู้ม!

เสี่ยวจูเพิ่งเหยียบขึ้นจุดชมวิว ยังไม่ทันได้โล่งใจ ก็รู้สึกถึงแรงกระชากมหาศาลจากด้านหลัง เขา “ตู้ม” ทรุดก้นกระแทกพื้น เชือกไนลอนที่เพิ่งรั้งขึ้นมาเกือบเมตรดันดิ่งฮวบลง เสี่ยวจูกลิ้งหงาย “ฟึ่บ” หลุดจากพื้น ลอยตัวกลางอากาศในพริบตา!

“อ๊ากกกกก!”

“เชี่ย เชี่ย เชี่ยเอ๊ย!!”

เสี่ยวจูที่ห้อยกลางอากาศเผลอกรีดร้องสุดเสียงจนแตกพร่า!

จางอี้ซิง ราชานักแสดงหวง นักแสดงชายยอดเยี่ยมแซ่หง และอาจารย์หวง หน้าถอดสีพร้อมกัน

แกะน้อยที่นิสัยอ่อนโยน พอเห็นตัวเองมาอยู่ตำแหน่งเดียวกับที่เสี่ยวจูอยู่เมื่อครู่ ก็หน้าซีดเผือดด้วยความกลัวสุดขีด

มองกระแสน้ำเชี่ยวกรากใต้เท้า จางอี้ซิงเวียนหัวจับใจ จนพูดไม่ออกสักคำ ด้วยความตื่นกลัวสุดขีดแม้แต่เสียงเล็กน้อยก็ยังเปล่งไม่ออก ถึงตัวจะยังยืนอยู่ แต่ด้วยความตื่นตระหนกวุ่นวายรอบด้าน ความคิดเขาก็เละเทะไปหมดแล้ว!

“ดาราตกกระแส ใจเย็น ใจเย็นก่อน!” ราชานักแสดงหวงพูดห้ามเสียงสั่น

หงเหลยทั้งหวาดทั้งโมโห: “ถ้าอยากตายก็อย่าลากพวกเราลงไปด้วยสิ!”

“ลากพวกแก?” ลวี่หมิงงง “ใครอยากลากพวกแกกันล่ะ? พวกเวรนี่พูดจาแทงใจดำกันทั้งนั้น คนละคำสองคำก็จะบีบให้กูตาย ตอนนี้กูทำตามใจพวกแกแล้ว กลับยังผิดอีกเหรอ?”

“พวกแกอยากให้กูทำยังไงถึงจะพอใจ?”

“มันโคตรยากเลย ใช้ชีวิตมันยากชิบหาย! กูไม่อยู่อีกแล้ว อยู่ต่อไม่ไหวแล้ว กูจะตาย ปล่อยมือให้กูไปเถอะ!”

ลวี่หมิงถึงกับพองท้อง ฮึดเหวี่ยงเชือกอย่างบ้าคลั่ง แกว่งไกวอยู่กลางอากาศสูงห้าสิบเมตรราวกับเล่นชิงช้า ท่าทางตื่นเต้นแบบนั้นไม่เห็นมีเค้าความกลัวตายสักนิด ดวงตาเต็มไปด้วยความโหยหาที่จะได้ “กลับบ้าน”!

เสี่ยวจูมึนงงจนหัวมืด น้ำตาไหลพรากเป็นสายฝน “อย่าแกว่งแล้ว ได้โปรด อย่าแกว่ง ฉันไม่อยากตาย! ฉันไม่อยากตาย ฉันไม่ได้ทำอะไรให้นายไม่พอใจสักหน่อย!”

ท่าทางร้องขอความเมตตาอย่างทุลักทุเลของเขา ทำให้แฟนคลับที่กำลังลุ้นระทึกอยู่หน้าจอรู้สึกเหมือนฟิลเตอร์ไอดอลแตกกระจาย เกิดความรู้สึกย้อนแย้งทันที

ด้านบนจางอี้ซิงชาจนไร้ความรู้สึก ราชานักแสดงหวง นักแสดงชายยอดเยี่ยมแซ่หง และอาจารย์หวง ต่างกัดฟันฉุดรั้งเชือกสุดแรง ฟังดาราตกกระแสตัวดีข้างล่างโวยวายไม่หยุด แต่ละคนรู้สึกเหมือนถูกกรงเล็บนับร้อยขยุ้มใจ ใบหน้าบิดเบี้ยวกันไปหมด

จะให้ปล่อยมือ?

ถ้าปล่อยได้ ป่านนี้ปล่อยไปนานแล้ว ใครจะอยากมาห่วงชีวิตของดาราตกกระแสอย่างแกกัน?!

“พวกแกไม่ใช่คอยอยากให้กูตายเหรอ ตอนนี้กูทำตามใจพวกแกแล้ว ทำไมยังรั้งกูไว้ไม่ยอมปล่อยอีกล่ะ?”

“นี่ก็เป็นวิธีทรมานคนพวกแกเหรอ?”

“ถุย!” ลวี่หมิงแกว่งเชือกอยู่ด้านล่าง พลางเงยหน้าขึ้นไปถุยใส่ “ไอ้พวกชั้นต่ำ!”

สามเฒ่าหลงจื่อทั้งกลัวทั้งโกรธ ถ้าไม่ติดว่ายังรักโลกอันสวยงามใบนี้อยู่ละก็ แทบอยากปล่อยมือกันให้หมด แล้วไปตายห่าพร้อมกัน!

“ใครอยากให้แกตายกัน!”

“เราทรมานแก? ตกลงใครกันแน่วะที่กำลังทรมานใคร!”

“ไอ้ดาราตกกระแส แกอย่าแกว่งได้ไหม!”

ทั้งสามตะโกนด่ากระจาย

ลวี่หมิงพอได้ยิน ก็ยิ่งแกว่งแรงขึ้นไปอีก

เพราะน้ำหนักของเสี่ยวจูทำให้แรงที่ด้านบนต้องรับเพิ่มขึ้น ลวี่หมิงไม่สนชีวิต ใช้เชือกไนลอนเป็นชิงช้ากลางเวหา แกว่งซ้ายขวาอย่างอิสระ แม้ PD หนุ่มหลายคนด้านบนจะเข้ามาช่วย “กู้ภัย” ก็ยังดึงขึ้นไม่ได้ กลับกันเชือกยังคงถูกถ่วงลงเรื่อยๆ เดิมทีมีแค่เท้าข้างเดียวของจางอี้ซิงที่ลอยอยู่ ทว่าพริบตาถัดมา เหมือนจะ “ตลบตัวลงน้ำ” ร่วงฮวบตามลงมาอีกคน!

จางอี้ซิงหน้าบิดเบี้ยว ฟันกัดกรอด หวาดผวาจนคิดว่าตัวเองไม่รอดแน่ ร้องกรีดอยู่ไม่หยุด

“อย่าไปยั่วยุเขาอีก!” อาจารย์หวงรีบขยับมาที่ขอบจุดชมวิว รู้สึกขาอ่อนแรง แต่ก็ไม่กล้าปล่อยมือ รีบหันไปบอกราชานักแสดงหวงกับนักแสดงชายยอดเยี่ยมแซ่หง

สองเฒ่าเหล่านี้ที่กวาดรางวัลสารพัดในวงการบันเทิงจีน ปีๆ ก็ร่วมกองถ่ายตะลุยเหนือใต้ เห็นพายุนานาชนิด แต่พอโดนลมจากแม่น้ำพัดเย็นเฉียบ ซ้ำยังมองเห็นแม่น้ำหวงผู่เบื้องล่างกว้างใหญ่ไพศาล ก็ถูกขู่จนเหมือนความดันขึ้นกันถ้วนหน้า

แม้การแสดงจะมีความเสี่ยง แต่ก็เป็นของปลอม และตลอดหลายปีที่ผ่านมาวงการบันเทิงจีนก็พัฒนาเรื่องความปลอดภัยดีมาก ต่อให้เป็นฉากบู๊อันตรายหลายอย่างก็แทบไม่มีเหตุฉุกเฉินเกิดขึ้น แต่สถานการณ์ตรงหน้านี่มันไม่เหมือนกันเลยสักนิด!

ถึงแม้จะสวมเสื้อชูชีพ แต่พอมองความสูงระหว่างจุดชมวิวกับแม่น้ำหวงผู่ตอนนี้ แค่มองลงไปก็เวียนหัวจะแย่ ถ้าตกลงไปล่ะก็ ได้ตายจริงแน่นอน!

“พวกเราก็ไม่ได้ไปยั่วยุดาราตกกระแสนะ!”

“ก็เพราะคุณพูดนั่นแหละ! ถ้าคุณไม่พูดแบบนั้น เขาจะบ้าขึ้นมาทันทีเหรอ?!”

ทั้งสองรีบโยนความผิดใส่อาจารย์หวงพร้อมกัน

อาจารย์หวงของขึ้น เขาก็แค่อยากเขย่าขวัญดาราตกกระแส เพื่อให้พวกนายฉวยโอกาสชนะไม่ใช่หรือ?

ตอนลงไม้ลงมือใช้เล่ห์กัน พวกนายไม่เห็นปริปากสักคำ ต่างก็เห็นดีเห็นงาม พอเกิดเรื่องขึ้นก็จะให้เขารับเคราะห์แทน?

ไม่รู้จักอาย!

อาจารย์หวงกำลังจะเถียงแก้ต่างให้ตัวเอง ทันใดนั้นก็รู้สึกได้ว่าเชือกไนลอนที่ตึงเปรี๊ยะสะท้านไหวเป็นช่วงๆ ทั้งสามคนออกแรงยื้อจนสุดแรงเกิดแล้ว แต่กลับถูกดึงถอยไปทางริมขอบอย่างช้าๆ…

บ้าไปแล้ว ดาราตกกระแสหลุดโลกไปแล้วจริงๆ!

นี่ไม่ใช่แค่เรื่องไม่แคร์สถานะ ไม่ให้หน้ารุ่นพี่อีกต่อไปแล้ว แต่เป็นไอ้ดาราตกกระแสไร้กฎเกณฑ์นี่โดนกดขี่จนช้ำใจ แล้วตั้งใจจะฉุดทุกคนลงนรกไปด้วยกันจริงๆ!

ทั้งสามคนถึงกับตาแดงโดยไม่รู้ตัว กลัวจนแทบร้องไห้ออกมา!

ไม่กลัวพวกแข็งแกร่ง ไม่กลัวพวกกร่าง กลัวก็แต่พวกที่ไม่กลัวตายแบบนี้นี่แหละ!

ราชานักแสดงหวงพูดเสียงสั่นเหมือนจะร้องไห้ ยอมขอร้อง:

“ดาราตกกระแส ลวี่หมิง หยุดเถอะ ถ้ามีอะไรคาใจบอกมาได้เลย เราจะช่วยจัดการให้เอง เมื่อกี้ข้างนอกคนเยอะ ลุงหวงเสียงดังไปหน่อย ลุงขอโทษก็ได้ ถ้าในใจยังไม่หายคาใจ เดี๋ยวค่อยไปหามุมที่ไม่มีคน ฉันยอมให้เธอตบหน้าฉันสักฉาด!”

“ใช่ ลวี่หมิง ฉันยอมรับว่าเมื่อก่อนฉันปากจัดกับนายเกินไป พี่ผิดเอง พี่จะปรับปรุง นายไม่ได้ถ่ายละครเรื่องใหม่เหรอ พี่ช่วยโปรโมตให้ อยากโปรโมตยังไงบอกมาเลย!” หงเหลยก็กลัวจนหน้าซีด นักแสดงชายยอดเยี่ยมที่ปกติอารมณ์กร้าวคราวนี้ตื่นตระหนกจนต้องเอ่ยขอโทษน้องร่วมวงการไม่หยุด “พี่ผิดแล้ว พี่รู้ว่าพี่ผิดไปแล้ว!”

PD หนุ่มหลายคนด้านหลังเกาะเชือกแน่นจนมือเท้าชา ไม่มีเรี่ยวแรงจะออกแล้ว เห็นได้ชัดว่าดึงไว้ไม่อยู่ สามเฒ่าหลงจื่อกำลังจะไปถึงจุดที่อันตรายที่สุด พวกเขายังอดคิดจะปล่อยมือไม่ได้เสียด้วย ซ้ำยังคิดในใจว่ามันก็แค่งานงานหนึ่ง ถ้าดันถูกดึงตกลงไปตายในแม่น้ำหวงผู่ แบบนั้นไม่คุ้มเอาเสียเลย…

อาจเป็นเพราะคำขอโทษจากสองซูเปอร์สตาร์เริ่มได้ผล ลวี่หมิงที่แกว่งเชือกไปมาอยู่นานก็หยุดลงทันใด พอเห็นดังนั้น คนด้านบนก็โล่งอกกันถ้วนหน้า

“แล้วพี่ผิดตรงไหน?” ลวี่หมิงถามกลับเสียงแข็ง ทำท่าจะเอาเรื่อง

ราชานักแสดงหวง: “…”

หงเหลย: “…”

เชี่ยเอ๊ย ผิดตรงไหนวะ?!

โดนรุ่นน้องร่วมวงการบีบจนเสียหน้า ฟิลเตอร์ไอดอลแตกละเอียด ทั้งคู่ก็โมโหคุกรุ่นอยู่แล้ว ครั้นถูกเขาย้อนถามด้วยท่าทีแข็งกร้าว ก็อยากจะสวนกลับว่า “อย่ามากไปหน่อยเลย” แต่พอคำเกือบหลุดปาก ก็ฉุกคิดได้ว่าคนบ้าตรงหน้านี่ทำได้ทุกอย่างจริงๆ ทั้งสองเลยรีบเปลี่ยนคำทันที

ชีวิตอยู่ในกำมือดาราตกกระแส เรื่องหน้าไว้ทีหลังเถอะ!

“พี่ไม่ควรเอาปลาไหลนาไปหลอกเล่นนาย!”

“เมื่อกี้บนปั้นจั่นหอคอย พี่ไม่ควรเอาเชือกออก”

“พวกเราผิดไปแล้วจริงๆ!!”

ทั้งสองเอ่ยพร้อมกัน แรงอยากมีชีวิตรอดจัดว่าเข้มข้นสุดๆ

“ดาราตกกระแส นายพอเถอะ เหลยเกอกับราชานักแสดงหวงรู้ตัวผิดแล้ว รีบให้คนดึงพวกเราขึ้นไปที ฉันโดนนายแกว่งจนสมองเละเป็นโจ๊กแล้ว!” เสี่ยวจูรีบหันไปมองลวี่หมิงที่นอนหงายอยู่ข้างล่าง พยายามกล่อม

แต่พอมุมหางตาเหลือบเห็นผิวน้ำกว้างใหญ่ด้านล่าง ทั้งตัวก็ยังสั่นเทาไม่หยุด

“พี่หมิง หยุดเถอะ อย่าแกว่งเลย เมื่อกี้ผมถึงกับเป็นลมไป ตอนนี้เพิ่งฟื้น…” จางอี้ซิงก็กลัวจนร้องไห้ เขาขดตัวแน่นเกาะเชือกไว้ พลางสั่นเสียงวิงวอนจากด้านหลัง

ลวี่หมิง: “ฉันไม่ได้แกว่งนะ”

“เป็น…เป็น…เป็นผมเองต่างหากที่กลัวจนตัวสั่น ควบคุมไม่อยู่…” เสี่ยวจูตอบเสียงไม่มั่นคง

จางอี้ซิง: “…”

“ขี้ขลาด!” ลวี่หมิงฮึดฮัดใส่ ก่อนจะตะโกนขึ้นไปว่า “เรียกพี่หมิงแล้วข้าจะขึ้นไป!”

หงเหลย: “…”

หวงป๋อ: “…”

ทั้งคู่สบตากัน แล้วมองโดรนที่ลอยสูงถ่ายช็อตกว้างอยู่ รวมถึงกล้องถ่ายทำที่ตั้งอยู่ไม่ไกล กล้องกำลังจ่อมาทางนี้ ทั้งสองทำท่าเลิ่กลั่กไม่รู้จะทำอย่างไร

“เรียกเถอะ ถ้าดาราตกกระแสบ้าขึ้นมาเมื่อไหร่ สมองมันไม่ปกติ ไม่ถูกใจก็ทำได้ทุกอย่างแน่!” อาจารย์หวงรีบเตือน

ทั้งคู่สูดหายใจลึกพร้อมกัน เหมือนจะปรับอารมณ์หรือทำใจอยู่ สีหน้าซับซ้อน มือก็ดึงเชือกแน่นไปด้วย แล้วเอ่ยเรียงกันว่า “พี่หมิง…”

“พี่หมิง…”

“ไม่ได้กินข้าวกันรึไง ตอนเช้าตรู่เข้ามาฟาดผมด้วยเข็มขัดกันไม่ใช่เหรอ แต่ละคนฟาดจนเข็มขัดผมพังไปหลายเส้น ยังไม่เห็นมีใครพูดว่าจะชดใช้สักเส้น!” ลวี่หมิงตะโกนใส่ด้วยน้ำเสียงกึ่งตำหนิ

สามเฒ่าหลงจื่อพากันเงียบเสียงไปพร้อมกัน ไม่รู้ไปเอาแรงมาจากไหน อยู่ๆ ก็ฮึดพร้อมกัน ออกแรงกระชากเชือกขึ้นสุดแรง เหมือนเอาความคับแค้นแปรเป็นพลัง คนที่อยู่ใกล้จุดชมวิวที่สุดอย่างจางอี้ซิงถูกดึงขึ้นไปก่อน เขารีบปีนขึ้นพื้นทันที หอบหายใจแรงถี่ เห็นได้ชัดว่ายังตกใจไม่หาย กลัวจนขวัญหนีดีฝ่อ

“ดึงฉัน ดึงฉันขึ้นไปทีสิ!” เสี่ยวจูน้ำตาคลอร้องขอ

ลวี่หมิง: “พวกพี่กำลังใช้ความนิ่งเฉยทำร้ายจิตใจผมอยู่ใช่ไหม? บอกไว้ก่อนนะ เพราะคำพูดของพวกพี่ก่อนหน้านี้ ทำให้จิตใจอันบอบบางของผมเจ็บปวดอย่างรุนแรง ถ้าไม่ได้รับการปลอบประโลมที่สมเหตุสมผล ผมจะไปตาย!”

ราชานักแสดงหวงไม่พอใจ: “นั่นอาจารย์หวงเป็นคนทำ เกี่ยวอะไรกับพวกเราด้วยล่ะ?”

“นั่นแหละสิ ถ้าจะให้ใครขอโทษ นายก็ไปบอกอาจารย์หวงสิ!” หงเหลยเองก็รู้สึกว่าเมื่อครู่ท่ามกลางผู้คนมากมาย ตัวเองไปเรียกเด็กหนุ่มที่อายุเท่าลูกว่า ‘พี่ชาย’ ความรู้สึกเหมือนกลืนอุจจาระหนึ่งจินลงท้อง เขาเองก็ไม่เข้าใจว่าตอนนั้นทำไมถึงพูดออกไปได้

ราชานักแสดงหวงก็รู้สึกเหมือนกัน พอพูดจบก็เสียใจทันที

ถึงจะตาย ก็ต้องตายอย่างใสสะอาดให้คนจดจำสิ!

กระซิบเรียกเบาๆ ก็ว่าไปอย่าง แต่นี่ดาราตกกระแสเฮงซวยนี่ดันได้คืบจะเอาศอก เขาคิดว่าราชานักแสดงอย่างข้าเป็นตัวอะไรหรือไง?

ที่รับไม่ได้ที่สุดคือ ไอ้สารเลวนี่ยังกล้ายกเรื่องเข็มขัดขึ้นมาพูด แล้วที่ว่าพวกเราเฆี่ยนจนเข็มขัดของดาราตกกระแสอย่างแกขาดไปหลายเส้น ยังต้องชดใช้อีกสักเส้นนี่มันอะไร?

ไอ้เวรนี่ เคยฟังตัวเองพูดบ้างไหม?!

พวกเราเป็นราชานักแสดง เป็นนักแสดงชายยอดเยี่ยม เป็นดารากลุ่มเล็กๆ ที่มีสถานะสูงสุดในวงการบันเทิง เป็นต้นไม้เงินของบริษัท แค่ชื่อก็การันตีทั้งแบกเรื่อง แบกรายได้บ็อกซ์ออฟฟิศ เป็นศิลปินระดับท็อปที่มูลค่าทางการค้าเกินคำนวณ!

กลับโดนดาราตกกระแสมาดูหมิ่นขนาดนี้?

ช่างเป็นความอัปยศอดสูอย่างที่ไม่อาจทนได้!

ลวี่หมิงเป็นคนรู้เหตุรู้ผล เขาเห็นว่าที่สองคนนั้นพูดก็มีเหตุผลอยู่ เลยเปลี่ยนน้ำเสียงทันที: “งั้นให้พวกพี่ไปบอกให้อาจารย์หวงมาขอโทษ มิฉะนั้นผมจะไม่อยู่แล้ว!”

[กูขำจะตายอยู่แล้ว!]

[กูเคยเห็นใช้ชีวิตคนในครอบครัวบังคับให้พระเอกคุกเข่า ก็เคยเห็นใช้ชีวิตคนรักบีบให้พระเอกยอมจำนน แถมยังเคยเห็นใช้ชีวิตประชาชนบีบให้แม่ทัพให้ยอมแพ้ แต่ใช้ชีวิตตัวเองไปขู่ให้คนอื่นทั้งขอโทษ ทั้งเรียกพี่ชายแบบนี้ ชาตินี้เพิ่งเคยเห็นจริงๆ]

[ฮะๆๆๆๆๆ ฮึ้ก!]

[ความเพี้ยนขั้นสุด กูยอมแค่ดาราตกกระแส!]

[ไอ้สารเลวนี่ทำได้ทุกอย่างจริงๆ นะ ถึงก่อนรายการวาไรตี้จะออนแอร์ ฉันก็เดาไว้ว่าดาราตกกระแสคงเพี้ยนแน่ เลยทำใจไว้ก่อน แต่ไม่คิดเลยว่าคราวนี้มันจะเพี้ยนได้ขนาดนี้!]

[เพี้ยนทะลุเพดาน!]

[อย่าหัวเราะสิ ถ้าดาราตกกระแสดึงทุกคนลงไปตายเป็นเพื่อนล่ะก็ งานจะเข้าหนักเลยนะ!]

[ไม่เป็นไร จากที่ฉันรู้จักดาราตกกระแส เขาเพี้ยนเดี๋ยวเดียวเดี๋ยวก็หาย อีกอย่างทางอาจารย์หวงนี่ไม่มีทางกล้าแลกห้าต่อหนึ่งกับดาราตกกระแสหรอก]

[ศัตรูร่วมสามคนเป็นเฒ่าหลงจื่อ ดาราตกกระแสถ้าจะโหดขึ้นมา ต่อให้เป็นเพื่อนร่วมทีมก็ไม่เว้นนะ!]

[แต่เอาจริงๆ ต้องบอกว่าบรรยากาศทีมรายการนี่มันแปลกจริง แกะน้อยก็ไม่ใช่ผู้เยาว์ แต่กลับทำตัวเหมือนเด็กม.ต้น ส่วนสามเฒ่าหลงจื่อนี่ตั้งแต่เกมแรกตอนเช้าก็จงใจเล่นงานลวี่หมิงแล้ว ถ้าจะว่ากันเรื่องต่ำกว่ามาตรฐาน พวกสามคนนี่แหละที่ละเมิดกติกา ไม่รู้จักเหตุผล

ส่วนเสี่ยวจูเมื่อกี้ตอนชักเย่อก็จงใจออมมือชัดๆ นี่ไม่ใช่ครั้งแรกด้วย ก่อนหน้าอยู่ต่อหน้าหงเหลย ก็ไม่แม้แต่จะลองแย่ง ทั้งๆ ที่ตัวเองเป็นคนพบก่อนแท้ๆ สุดท้ายกลับยกหอจุดควันไฟให้คู่แข่งไป คนหนึ่งโง่ อีกคนเอาผลประโยชน์ส่วนตัวมาปนงาน ทั้งทีมมีแค่ดาราตกกระแสคนเดียวที่อยากชนะ เพื่อนร่วมทีมง่อยๆ แบบนี้ไม่ต้องไปสงสารหรอก]

ชาวเน็ตหัวเราะกันท้องคัดท้องแข็ง ก็มีบางคนคิดว่าลวี่หมิงพาลไปโดนเพื่อนร่วมทีมด้วย ทว่ากับไอดอลที่โง่ทะลุจอ และดาราไต้หวันที่มีแต่เรื่องโลกมนุษย์เต็มหัว หลายคนก็ไม่อินเท่าไร

หงเหลยกับหวงป๋อหันไปมองอาจารย์หวงพร้อมกัน

อาจารย์หวงรู้จักดาราตกกระแสดีที่สุด ไอ้เวรนั่นถึงภายนอกจะยิ้มแย้มล้อเล่น แต่ถ้าเพี้ยนขึ้นมาจริงๆ ก็ทำได้ทุกอย่างนั่นแหละ ดังนั้น อาจารย์หวงจึงเอ่ยเสียงเบา: “ฉันผิดไปแล้ว…”

การให้เขาต้องไปขอโทษดาราตกกระแสที่ในใจอยากจะเชือดเป็นพันชิ้นอย่างนั้น ช่างทรมานยิ่งกว่าฆ่าเขาเสียอีก แต่เพราะสายตาขอความช่วยเหลือจากสองตัวท็อป และเพราะเขาเองก็หวงชีวิต อาจารย์หวงจึงยอมทำ

ทว่าในขณะที่เขาเอ่ยปาก ผิวน้ำกลับเกิดลมบ้าคลั่งขึ้นมาอย่างฉับพลัน ท้องฟ้าที่เมื่อครู่ยังปลอดโปร่งตอนนี้กลับมีเมฆดำก้อนแล้วก้อนเล่าหมุนวนก่อตัว

สภาพอากาศของเซี่ยงไฮ้เปลี่ยนแปลงอย่างเห็นได้ชัด ราวกับฝนกำลังจะตก

“ว่าไงนะ? ผมไม่ได้ยิน!” ลวี่หมิงส่ายเชือกแรงจนเสี่ยวจูสะดุ้งโหยง ยังไม่ทันที่ลวี่หมิงจะพูด เสี่ยวจูก็รีบช่วยตะโกนส่งเสียงให้แทน “ดังๆ หน่อยสิ!”

อาจารย์หวงยกระดับเสียง “ฉันผิดไปแล้ว!!”

“ฉัน! ไม่! ได้! ยิน!” เสียงลมหวีดหวิว ลวี่หมิงตะโกนขึ้นไปดังลั่น

อาจารย์หวง “……”

หงเหลยมองไม่ไหวแล้ว รีบช่วยตะโกนส่งเสียง “เขาบอกว่าเขาผิดไปแล้ว!”

ลวี่หมิงชะงัก วินาทีถัดมาเขาไม่สนแล้วว่าฝนจะตกหรือไม่ เริ่มเหวี่ยงเชือกอย่างรุนแรงทันที

พริบตาเดียว จางอี้ซิงที่ปีนขึ้นไปได้แล้วก็โดนแรงดึงมหาศาลจนตีลังกากลับหลัง ร่วงไปค้างอยู่กลางอากาศอีกครั้ง ถ้าไม่ได้เอามือทั้งสองข้างสอดล็อกแน่นอยู่ในถุงมือที่เย็บติดเชือกไว้ ป่านนี้คงตกน้ำไปแล้วแน่

จางอี้ซิงรับแรงกระตุ้นที่ไม่เคยมีมาก่อน ดวงตากลอกกลับ สลบกลางอากาศทันที

“ฉันไม่ได้บอกว่าทำผิด ฉันบอกว่าฉันผิดเองต่างหาก!” สีหน้าอาจารย์หวงพลันซีดเผือด ไม่สนศักดิ์ศรีอีกต่อไป ตะโกนลงไปข้างล่างทันที “ฉันผิดเอง ดาราตกกระแส ฉันผิดไปแล้ว!”

ราชานักแสดงหวงก็หน้าถอดสี “เขาบอกว่าเขาผิด อาจารย์หวงผิดไปแล้ว!”

“หยุดก่อน หยุดนะ!” หงเหลยตะโกนลั่น

ทว่าไม่ว่าทั้งสามจะพูดอย่างไร ท่ามกลางลมกรรโชก ลวี่หมิงยังคงแกว่งเชือกโดยไม่กลัวตก แกว่งไปมาลอยอยู่กลางอากาศ แถมพอเชือกเหวี่ยงสูง เขายังเหวี่ยงจากล่างขึ้นบนจนขนานกับจุดชมวิว ท่าทีปล่อยตัวตามใจ ฮึกเหิมสุดขีดนั้น ทำเอาชาวเน็ตในห้องไลฟ์สดหัวใจแทบหล่น!

[ฉันนี่แกว่งชิงช้าก็ยังไม่กล้าแรงขนาดนี้!]

[บ้าไปแล้ว!]

[นักบินสิบปียังไม่กล้าเล่นแบบนี้ ดาราตกกระแสหัวใจต้องใหญ่ขนาดไหนกัน?]

[เขาไม่กลัวตายจริงๆ เหรอ?!]

[@เจิ้งเจี่ย มาดูแฟนเก่าของเธอเร็ว!]

[@หัวเยว่ ต้นไม้เงินของบ้านเธอกำลังจะโดนดาราตกกระแสล้างบางแล้ว]

ราชานักแสดงและนักแสดงชายยอดเยี่ยมก็น้ำตาคลอ ต่างคนต่างกำเชือกไว้แน่นไม่ให้ตัวเองตก

ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไร จุดชมวิวเริ่มลดระดับลงอย่างรวดเร็ว!

แต่เพราะสายตาทุกคนถูกดึงดูดไปที่ดาราตกกระแสที่แกว่งไกวอยู่ จึงไม่มีใครสังเกต

หลังจากเสี่ยวจูกรีดร้องเสียงแสบแก้วหูนาน 3 วินาที รับทั้งแรงกระแทกทางสายตาและแรงกระตุ้นสุดขั้วทั้งกายใจ เขาก็พุ่งอาเจียนน้ำดีออกมาเฮือกใหญ่ จากนั้นคอก็เอียง ผวาสลบเพราะโดนกระตุ้นหนักเกินไป!

“พี่หมิง! ฉันเรียกพี่เลย!” ราชานักแสดงหวงหน้าซีดเผือด ร้องขอชีวิตสุดเสียง “ฉันผิดแล้ว พวกเราผิดไปแล้ว!”

“พี่คือพี่ชายของฉัน พี่หมิง!” หงเหลยก็ยอมทิ้งฟอร์ม ตะโกนทั้งน้ำตาพร่า “หยุดเถอะ หยุดเดี๋ยวนี้!”

ทว่าวินาทีถัดมา PD หนุ่มก็รั้งไว้ไม่อยู่ ปล่อยมือออกมา เมื่อเจอการแกว่งโคลงอย่างรุนแรงของลวี่หมิง สามเฒ่าหลงจื่อยิ่งดึงไว้ไม่ไหว ครั้นลวี่หมิงดิ่งลงลึกอีกระลอก เชือกไนลอนก็ราวกับงูน้ำมุดทะเล ‘ฟู่วฟู่วฟู่ว’ ลื่นไหลลงด้านล่างอย่างรวดเร็ว!

สามเฒ่าหลงจื่อที่มือทั้งสองถูกล็อกอยู่ในถุงมือบนเชือก รวมถึงแกะน้อยกับเสี่ยวจูที่ถูกห้อยค้างกลางอากาศ ก็พากันกลิ้งรูดลงมาเหมือนชานจาทอดน้ำตาลที่โดนใส่ลงหม้อเดือด ‘ฟู่วฟู่วฟู่ว’ ร่วงพรืดลงมาอย่างรวดเร็ว!

“อ๊าอ๊าอ๊าอ๊า!”

“ช่วยด้วย!”

“ฉันตายแล้ว!”

“แม่จ๋า——”

เสียงกรีดร้องสุดเสียงอย่างบ้าคลั่งดังสะท้อนก้องกลางอากาศ แพร่กระจายไปทั่วเหนือน่านฟ้าแม่น้ำหวงผู่ นั่นคืออารมณ์จริงแท้ ไม่มีร่องรอยการแสดงเจือปนอยู่เลยแม้แต่นิดเดียว

[เชี่ย!]

[ตกลงไปแล้ว!]

[ล่มยับทั้งทีมจริงๆ!]

[ดาราตกกระแสหนึ่งคนแลกห้าคน ฆ่า…ฆ่าเรียบ!]

[นี่มันตำนานแหกโค้งพังพินาศครั้งใหญ่สุดในประวัติศาสตร์วงการบันเทิงจีนแล้ว แขกรับเชิญดิ่งตกแม่น้ำพร้อมกัน ความอึกทึกนี่ไม่แพ้ทีมชาติจีนได้แชมป์ฟุตบอลโลกเลย!]

[กูนี่ดูจนสมองค้าง!]

คอมเมนต์กระสุนระอุขึ้นทันที

เดิมทีราชานักแสดงหวงกับพวกก็เตรียมใจว่า GG แน่แล้ว แต่ยังไม่ทันจะได้ลอยค้างและควบคุมสติได้อยู่ดีๆ ก็รู้สึกว่าน้ำจากแม่น้ำทะลักเข้าหูเข้าจมูกกับปาก แล้วทันใดนั้น ก็เพราะแรงพยุงของเสื้อชูชีพทำให้พวกเขาลอยค้างอยู่บนผิวน้ำ

จางอี้ซิงที่สะดุ้งตื่นเบิกตากว้าง สีหน้างงงัน “ฉันตายไปแล้วเหรอ?”

“ฉันยังมีชีวิตอยู่ไหม?” เสี่ยวจูหันมองรอบๆ รับรู้ถึงสัมผัสเปียกชื้นของน้ำในแม่น้ำ ก็ถึงกับมึนงงเหมือนกัน

สามเฒ่าหลงจื่อในแววตาก็เต็มไปด้วยความมึนงงเช่นกัน ตอนนี้ใบหน้าพวกเขาเปียกชุ่มไปหมด จนแยกไม่ออกแล้วว่านั่นคือน้ำตาหรือน้ำในแม่น้ำกันแน่