“การแสดงของเธอเมื่อกี้ดีแล้ว ไม่ต้องแสดงต่อหรอก”

เฉินหยูรีบห้าม

การรบกวนทางจิตใจและการมองเห็นที่รุนแรงนั้น เขาเองก็ทนไม่ไหวเหมือนกัน

เมื่อเห็นว่าเฉินหยูไม่ให้แสดงต่อ สวีอี้ก็มีสีหน้าเศร้าใจเล็กน้อย

“เรากลับเข้าเรื่องกันเถอะ”

เฉินหยูเปลี่ยนหัวข้อไปที่อาการป่วยของสวีอี้

“เธอรู้สึกดีกับตัวเอง ไม่ได้แปลว่าเธอแข็งแรงทุกอย่างหรอกนะ”

“โรคทางจิตใจนั้นมักจะซ่อนอยู่ลึกมาก”

“ถ้าเธอดูไลฟ์สดของฉันบ่อยๆ ก็คงจะเข้าใจเรื่องนี้”

เมื่อได้ยินดังนั้น สวีอี้ก็บ่นพึมพำว่า “คนที่เป็นโรคทางจิตพวกนั้น ก็ล้วนแต่เป็นเพราะคุณทำให้เขาเป็นกันทั้งนั้น”

ทันใดนั้น เฉินหยูก็รู้สึกเหมือนมีเส้นดำผุดขึ้นบนหน้าผาก

เด็กคนนี้ช่างพูดไม่รู้เรื่องจริงๆ

อะไรคือการที่บอกว่าเขาทำให้คนพวกนั้นป่วย

“ฮ่าๆๆ พวกเธอดูสิ หมอเฉินทำหน้าบูดแล้ว”

“ขำไม่ไหวแล้ว ครั้งแรกเลยที่เห็นหมอเฉินโดนจี้จนพูดไม่ออก”

“เด็กพูดตรงจริงๆ”

“แต่ละคนมาหาหมอเฉินด้วยท่าทีสดใส แต่สุดท้ายก็ถูกตรวจพบว่ามีปัญหาทั้งนั้น”

“ไอ้หนุ่ม ฟังฉันหน่อยเถอะ ร้องเพลงเต้นรำไม่เหมาะกับเธอหรอก เป็นลูกเศรษฐีใช้เงินไปวันๆ ดีกว่า”

“ถ้าเขาได้เดบิวต์เป็นไอดอล ฉันก็ทำได้เหมือนกัน”

“ฉันก็ด้วย”

“ฉันว่าเขาน่าจะไปเป็นตลกนะ รับรองว่าจะต้องประสบความสำเร็จแน่นอน”

“หน่อไผ่ที่แพนด้าแย่งไปหมดแล้วก็ยังมีเธอมาแย่งไปอีก”

ในไลฟ์สดเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะ

ผู้ชมในไลฟ์สดล้อเลียนสวีอี้ว่าไม่เหมาะกับวงการบันเทิง บางคนก็แนะนำให้เขากลับไปเรียนต่อ หรือกลับไปช่วยกิจการที่บ้าน

ทำอะไรก็ได้ แต่อย่ามาอยู่ในวงการบันเทิงเลย

ถึงแม้ผู้ชมในไลฟ์สดจะไม่ใช่กรรมการผู้เชี่ยวชาญ แต่พวกเขาก็ไม่ได้ตาบอดหูหนวก

โชว์ร้องแร็พพร้อมเต้นของสวีอี้เมื่อกี้นี้ เกือบทำให้หลายคนสิ้นใจ

ถ้าไปออกรายการประกวดจริงๆ

ถ้าไม่ถูกไล่ออกจากเวทีก็นับว่าโชคดีแล้ว

“ผมก็รู้ว่าการร้องแร็พพร้อมเต้นของผมต้องพัฒนาอีกเยอะ ทุกคนไม่ต้องห่วง ผมจะฝึกอีกสักปีครึ่ง รับรองว่าทุกคนจะต้องทึ่งแน่นอน”

“การเป็นไอดอลเดบิวต์ไม่ใช่แค่การร้องและเต้นเท่านั้น”

“ผมมีความสามารถด้านอื่นๆ ที่โดดเด่นเหมือนกัน”

“ถ้าฝึกจบอีกสองเทอม บริษัทจะลงทุนให้ผมอย่างมาก”

“ด้วยทรัพยากรพวกนี้และความสามารถของผม ผมจะต้องโด่งดังและเดบิวต์เป็นเซ็นเตอร์ได้แน่นอน”

สวีอี้พูดด้วยสีหน้าเต็มไปด้วยความมั่นใจ

การจะเป็นดารา ความสามารถส่วนตัวก็เป็นเรื่องหนึ่ง

แต่การที่บริษัทจะดันหรือไม่ดัน เป็นเรื่องสำคัญ

สวีอี้เข้าไปฝึกในบริษัทมาปีกว่าแล้ว

ตั้งแต่เจ้านาย ผู้จัดการ แมวมอง

ไปจนถึงครูสอนทักษะต่างๆ ทุกคนต่างก็ชมเชยความสามารถของเขาอย่างมาก

“หมอเฉิน คุณบอกผมเร็วๆ เถอะว่าจะทำยังไงถึงจะขอเงินจากพ่อได้”

เมื่อคิดว่าตัวเองจะดังในไม่ช้านี้ สวีอี้พูดด้วยน้ำเสียงที่แฝงความเร่งด่วน

เฉินหยูขมวดคิ้วเล็กน้อยแล้วพูดว่า “พ่อของเธอไม่ได้ไม่ยอมจ่ายเงินให้เธอฝึกต่อ แต่เขาไม่มีเงินแล้ว”

“เป็นไปไม่ได้”

ใบหน้าของสวีอี้เต็มไปด้วยความไม่เชื่อ

“เขาทำธุรกิจ จะไม่มีเงินได้ยังไง?”

“หมอเฉิน คุณคิดว่าผมจ่ายค่าปรึกษาน้อยไปเลยพูดแบบนี้ใช่ไหม?”

“เอาอย่างนี้ ผมจะให้คุณบอกวิธีกับผมก่อน”

“พอจบไลฟ์แล้ว ผมจะหาทางขายรองเท้า หาเงินให้ครบหนึ่งหมื่นหยวนแล้วโอนให้คุณ”

สวีอี้พูดต่อ “ยังไงผมก็ไม่เชื่อว่าเขาไม่มีเงิน”

เฉินหยูกล่าวว่า “ธุรกิจที่เธอพูดถึงคือร้านขายผลไม้เล็กๆ ที่พ่อของเธอเปิดอยู่ตรงทางเข้าหมู่บ้านใช่ไหม”

“ใช่ครับ”

สวีอี้ตอบ “ทุกวันมีคนมาซื้อผลไม้เยอะมาก”

“ทุกครั้งที่ผมไปที่ร้านก็เห็นลูกค้ายืนเข้าแถวกันเต็มไปหมด”

“ธุรกิจดีขนาดนั้นจะไม่มีเงินได้ยังไง”

สวีอี้เชื่อว่าเฉินหยูแค่พูดแบบขอไปที

ในขณะที่เขาตอบคำถามของอีกฝ่าย เขาก็หยิบโทรศัพท์ออกมาเตรียมติดต่อผู้ซื้อ

เพื่อขายรองเท้าสองสามคู่ให้ได้เงินครบหมื่นหยวนสำหรับค่าปรึกษา

“ธุรกิจร้านผลไม้ของพ่อเธอดีจริงๆ แต่ไม่ว่าจะดีแค่ไหนก็ไม่อาจต้านทานความต้องการที่มากเกินไปของเธอได้”

น้ำเสียงของเฉินหยูเริ่มเย็นชา

“ตอนที่เธอยังเด็ก แม่ของเธอเสียชีวิตด้วยโรคภัย”

“เพื่อให้เธอกับน้องสาวได้มีชีวิตที่ดี พ่อของเธอต้องตื่นแต่เช้าตรู่เพื่อไปซื้อของ”

“จนกว่าพระจันทร์จะขึ้นถึงจะเก็บร้านกลับบ้าน”

สวีอี้รีบพยักหน้าแล้วพูดว่า “ใช่ ๆ มันเป็นอย่างนั้น”

“หมอเฉิน คุณเก่งจริงๆ รู้แม้กระทั่งว่าผมมีน้องสาว”

เฉินหยูกล่าวต่อ “เมื่อเธอโตขึ้นอีกหน่อย เธอก็เหมือนกับวัยรุ่นทั่วไปที่หลงใหลในการสะสมรองเท้ากีฬา”

“แค่ความชอบนี้ก็แทบจะใช้เงินเก็บของครอบครัวเธอไปเกือบครึ่ง”

“ตามที่เธอเล่า วันหนึ่งขณะที่เธอกำลังถ่ายเซลฟี่บนถนน เธอได้พบกับแมวมองหญิงคนหนึ่ง”

“แมวมองคนนั้นชมเธอไม่หยุด ชวนให้เธอไปแสดงความสามารถที่บริษัท”

“จากคำชมที่เธอได้รับ เธอก็เริ่มฝันอยากเป็นดาราอีกครั้ง”

“เธออ้อนวอนพ่อของเธอจนต้องจ่ายค่าเรียนครั้งแรกไป 88,000 หยวน”

“ค่าเรียนสองเทอมถัดมา พ่อของเธอต้องเอาเงินเก็บทั้งหมดมาใช้”

“เหมือนกับพ่อแม่ทุกคน พ่อของเธอก็หวังว่าเธอจะประสบความสำเร็จ สนับสนุนให้เธอทำในสิ่งที่เธออยากทำ”

“ตอนนี้ ในบ้านเธอเหลือเงินเก็บแค่ไม่กี่หมื่นหยวน”

“สถานการณ์ตอนนี้ทำให้เขาไม่สามารถจ่ายค่าเรียนครั้งที่สี่ให้เธอได้อีกต่อไปแล้ว”

เฉินหยุดพักครู่หนึ่งก่อนจะยกแก้วน้ำขึ้นดื่ม

แล้วพูดถึงร้านผลไม้ของพ่อสวีอี้ว่าทำไมถึงมีลูกค้าแวะเวียนมาตลอด

“พ่อของเธอมีปัญหาทางร่างกาย แขกหลายคนมาซื้อเพราะสงสารเขา”

“บวกกับผลไม้ที่พ่อของเธอขายมีคุณภาพดีและราคาถูก นี่จึงทำให้เธอเห็นลูกค้ายืนเข้าแถวทุกวัน”

เพื่อนๆ ในไลฟ์สดพอได้ฟังก็ตกใจกันใหญ่

ตอนแรกเห็นสวีอี้ใส่รองเท้ากีฬาแบรนด์ดัง เสื้อยืดลิมิเต็ดอิดิชั่น คิดว่าเขาเป็นลูกเศรษฐี

ไม่คิดเลยว่าเขาจะเป็นแค่เด็กจากบ้านธรรมดาๆ

“ลูกเศรษฐีจากบ้านยากจน”

“พ่อแม่บางคนสมัยนี้ถึงบ้านจะมีฐานะปานกลาง ก็ยังอยากเลี้ยงลูกให้เป็นลูกคนรวย”

“เจ้าหนูนี่ก็เป็นแค่ตัวดูดเงินเท่านั้น”

“ฉันเคยอยากเป็นจิตรกร แม่บอกว่าจิตรกรจะดังตอนตายไปแล้ว แล้วฉันก็เลยล้มเลิกไป”

“พอเข้าใจแล้วว่าทำไมคนในบริษัทถึงชมเขาว่าจะดัง เพราะพวกเขาเหมือนกับเราที่คิดว่าเขาเป็นลูกเศรษฐี”

แม้จะเจอคำเสียดสีจากเพื่อนๆ ในไลฟ์สด สวีอี้ก็ไม่ได้ใส่ใจและพูดว่า “ครูของฉันบอกว่า ถ้าอยากเป็นดาราต้องลงทุนและทำแพ็คเกจตัวเองบ้าง”

“นี่เป็นขั้นตอนที่ต้องผ่านก่อนจะมีชื่อเสียง”

“พอฉันเดบิวต์เป็นไอดอลแล้วเมื่อไหร่ เงินที่พ่อใช้ไปกับฉัน ฉันจะคืนให้เขาเป็นสองเท่า”

จากนั้น สวีอี้ก็ขยับเข้ามาใกล้หน้าจอแล้วถามว่า “หมอเฉิน คุณบอกว่าที่บ้านผมเหลือเงินเก็บไม่กี่หมื่นหยวน จริงๆ เหลือเท่าไหร่กันแน่?”

“ถ้าขาดไปไม่มาก ผมจะขายรองเท้าที่เหลือทั้งหมด”

“น่าจะพอที่จะเอามาจ่ายได้”

เฉินหยูทำหน้าจริงจังแล้วพูดว่า “เหลือไม่ถึงสามหมื่นหยวน”

“เงินนี้พ่อเธอเก็บไว้ให้เธอใช้ตอนเรียนมัธยมปลาย เธอแน่ใจว่าจะเอามันไปใช้หรือ?”

“เงินค่าเรียนของน้องสาวผมใช้ไม่ได้”

สวีอี้ทำหน้าเคร่งเครียดคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดว่า “ถ้าเป็นแบบนี้จริงๆ ก็คงต้องขายบ้านแล้วล่ะ”