#เหตุวุ่นวายในรันนิ่งแมน！#

#อาจารย์หวงล้างท้อง！#

#ผีกัดอย่ากัดตอบ 3 ไลฟ์สดยามดึก！#

#เกอเกอโดน brothers team รุมรังแกในไลฟ์สด อาเจียนเป็นเลือด ขณะนี้กำลังยื้อชีวิตอยู่！#

#วาไรตี้จีนเพิ่มอีกฉากในตำนาน หวังเป่าเฉียงฉีกร่างซอมบี้ วัวดำคลุ้มคลั่งซ้อมอาจารย์หวงยับ！#

#เบบี้-เร่อปาเป็นตายเท่ากัน เฉาเกอ-เฉินชือชือหายสาบสูญ ทุกอย่างโกลาหล วันแรกของไลฟ์สดรันนิ่งแมนก่อเหตุแหกโค้งครั้งใหญ่สุดในประวัติศาสตร์วงการบันเทิง！#

#ร่างศักดิ์สิทธิ์แห่งวาไรตี้ แค่ออกแรงนิดเดียว ก็แตะระดับที่วงการบันเทิงจีนสิบปีก็เอื้อมไม่ถึง！#

#……#

หัวข้อพุ่งทะยานขึ้นฮอตเสิร์ชถาโถมเต็มหน้าจอ

【ดึกดื่นป่านนี้ยังขำจนชักอยู่เลยโว้ย！】

【ประกาศเลย เหตุวุ่นวายในบ้านเห็ดเป็นอดีตแล้ว ตอนนี้ยอดเขาวาไรตี้จีนคือ Hurry Up, Brother！】

【ดาราตกกระแสแค่ออกมือเบาๆ ก็ถึงระดับที่วาไรตี้จีนสิบปีก็ไปไม่ถึงแล้ว】

【แฟนหมิงร้องไห้กันระนาว ขอบคุณเบบี้ ขอบคุณวัวดำ ขอบคุณพรจากโชคชะตา หมิงที่มีวันนี้ได้ ต้องพึ่งพาความเมตตาของทุกท่านจริงๆ！】

【ไหนเลยจะมียุคสมัยอันสงบสุข ก็เพราะมีคนคอยแบกรับแทนคุณอยู่เงียบๆ！】

【หมิงเป่า: อะไรนะ เชือกปอเลือกขาดตรงเส้นเล็ก เคราะห์ร้ายชอบเกาะคนดวงซวย? ฉันจนบ้านแทบแตก พังพินาศไม่เหลืออะไรเลย ยังไม่รู้สึกเลยว่าถูกเล็งเล่นงานอยู่】

【เบบี้: ช่วยยื่นถั่วให้ฉันด้วย！】

【วัวดำ: กูไม่น่าปากมากเลย！】

เหล่าแอนตี้หมิงนับไม่ถ้วนพอเห็นทิศทางคอมเมนต์กระสุนก็ของขึ้นจนคันเขี้ยว ตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่ดาราตกกระแสที่พวกเขาด่าอยู่ทุกวันถึงได้ถูกราชินีโชคเข้าข้าง? ยิ่งเห็นชาวเน็ตเรียก “หมิงเป่าๆ” กันไม่หยุด ก็ขยะแขยงจนขนลุกซู่ทันที!

สาวกเมแกนีจากทุกสารทิศก็เริ่มอาละวาดในคอมเมนต์กระสุนทันควัน:

【แฟนดาราตกกระแสเห่าอะไรนักหนา！】

【เกอเกอกับอาจารย์หวงโดนดาราตกกระแสเล่นงานซะขนาดนี้ พวกเธอยังกล้ามาสะใจที่นี่อีกเหรอ?! พวกเธอไม่มีหัวใจหรือไง！】

【นั่นเล่นฟาดขวดใส่หน้าผากตรงๆ เลยนะ ใครจะไปรู้ว่าการถูกขวดฟาดใส่หัวมันทำร้ายจิตใจและร่างกายเกอเกอมากแค่ไหน เชียนเป่าโตมาขนาดนี้ยังไม่เคยโดนทรมานแบบนี้เลย！】

【ไอ้ดาราตกกระแส แกติดหนี้เกอเกอด้วยชีวิต เอาชีวิตมาใช้หนี้ซะ！！！】

【ทีมรายการใจดำเกินมนุษย์ ข้างในเละเป็นโจ๊กขนาดนั้นยังไม่รีบเข้าไปช่วย ต้องรอจนเกอเกอโดนทุบแทบเละก่อนถึงโผล่มา ดูก็รู้ว่าเจตนาไม่บริสุทธิ์！】

【วาไรตี้ชั่วๆ แบบนี้ถ้ายังอัดอีกไม่กี่เทป เกอเกอได้เอาชีวิตไปทิ้งแน่！】

【ไอ้รันนิ่งแมนเวรตะไล ไอดาราตกกระแสสาบสูญไปซะ พวกแกควรตายให้หมด！】

……

ในลานบ้านโบราณ พอรถพยาบาลมาถึง ท่ามกลางเสียงไซเรนโหวกเหวก เหล่าคนดังถูกหามขึ้นเปลทีละคน ทีมงานรายการแยกเป็นสองชุด ชุดหนึ่งตามไปโรงพยาบาล อีกชุดออกไปตามหาเติ้งเฉาและเฉินชือชือที่ตกใจจนหนีหายไร้ร่องรอย มีเพียงลวี่หมิงที่ถูกทิ้งให้นอนกรนสบายอยู่คนเดียวในห้อง

กริ๊งๆๆ！

ดึกดื่นป่านนี้ เสียงโทรศัพท์ที่ดังรัวปลุกผู้จัดการส่วนตัวของอู๋เชียนให้ตื่น

พอรู้ข่าวว่าศิลปินในสังกัดเจอเหตุสลด ผู้จัดการถึงกับน้ำตาร่วงพราก “บาปกรรมแท้ๆ！”

“นี่มันอัดวาไรตี้ตรงไหนกัน เมื่อก่อนอัดวาไรตี้โผล่หน้าแป๊บเดียวก็ได้เงิน เดี๋ยวนี้อัดวาไรตี้ต้องวิ่งโรงพยาบาลอยู่บ่อยๆ ว่างๆ ยังต้องล้างท้องให้อีก ค่าตัวงานที่ให้มาน่ะ ไม่พอค่ารักษาเชียนเป่าด้วยซ้ำเว้ย！”

ผู้จัดการด่าพึมพำก่อนขับรถพุ่งไปโรงพยาบาล

……

บนถนนนอกลานบ้านของรันนิ่งแมน

“หยุด...นะ! หยุด...เดี๋ยวนี้!”

“หยุดเดี๋ยวนี้！”

“อย่าตามผมเลย ผมแก่ปูนนี้แล้ว เนื้อก็ไม่อร่อยหรอกนะ！”

ได้ยินเสียงตะโกนแหบพร่าดังลั่นมาจากข้างหลัง เฉาเกอที่เหงื่อท่วมตัวร้องโหยหวนสุดเสียง

เพราะวาซาบิเข้าไปในตา ตอนที่เฉาเกอวิ่งหนีหัวซุกหัวซุน น้ำตาก็ไหลพรากไม่หยุด ความกลัวอย่างรุนแรงทำให้จิตใจแทบแตกสลาย วิ่งหนีแบบไม่ดูทาง แค่พริบตาเดียวก็ “ปัง” กระแทกเข้ากับเสาไฟข้างถนนเต็มแรง แล้วก็ล้มฟุบลงนั่งกับพื้น ตาพร่างพรายไปหมด

ได้ยินทั้งเสียงฝีเท้าเร่งรีบจากด้านหลัง และเสียงหอบหนัก ความอยากมีชีวิตรอดพลุ่งพล่านจนเฉาเกอไม่สนใจความเจ็บปวด ปิ๊งไอเดียฉับพลัน รีบทนกลิ่นวาซาบิที่แสบจมูก ใช้มือปิดจมูกปิดปาก กลั้นหายใจ!

เติ้งเฉาตัวสั่นทั้งตัว ใจแทบทะลักขึ้นมาถึงคอ “มองไม่เห็นฉัน มองไม่เห็นฉัน…”

ปัง!!!

“อ๊าวว!!” เฉินชือชือพุ่งชนเสาไฟเข้าเต็มแรง ร้องโหยหวนอย่างสยดสยอง ร่างทั้งคนหงายท้องชี้ฟ้า กลอกตาขาว มืดวาบไปทั้งตา รู้สึกเหมือนโลกหมุนติ้ว แล้วก็สลบไปตรงนั้น

เติ้งเฉาหันมองอย่างตระหนก ถึงเพิ่งสังเกตว่า คนที่ไล่ตามมาไม่ใช่ซอมบี้จากลานบ้าน แต่เป็นพี่ชายคนสนิทของเขาเอง

“ทำไมเป็นนายไล่ฉันล่ะ?” เติ้งเฉามองเฉินชือชือ ไม่อยากจะเชื่อ

เฉินชือชือคอแห้งผาก เสียงแหบพร่า “ฮู้…ฮู้… ฉันตะโกนบอกให้นายอย่าไปตั้งแต่ข้างหลัง ตะโกนจนคอจะแตกอยู่แล้ว ทำไมนายไม่หันกลับมามองสักที!”

“ฉันเกือบขวัญหนีตายแล้ว แถมเสียงนายหลอนขนาดนั้น ใครจะกล้าหยุดกันล่ะ!” เติ้งเฉาคลำก้อนโนบนหัว พลางโล่งใจที่คนไล่ฆ่าไม่ใช่ซอมบี้

“ว่าแต่นี่นายแต่งตัวยังไงเนี่ย? กางเกงในยังหายเกลี้ยง!” เติ้งเฉาช็อก

เฉินชือชือรีบผุดลุกขึ้นนั่ง “อย่าไปพูดถึงเลย ตอนนั้นเล็บซอมบี้ห่างของลับฉันแค่หนึ่งเซน เกือบจะขาดวิ่นอยู่แล้ว จะไปสนกางเกงในอะไรได้!”

“นายเอาอันนี้พันไว้ก่อน!” เติ้งเฉาถอดเสื้อยืดแขนสั้นของตัวเองส่งให้ เฉินชือชือก็ไม่รีรอ รีบใช้ปกปิดศักดิ์ศรีความเป็นชายทันที

จากนั้นทั้งสองก็รีบแจ้นเข้าไปยังสถานีตำรวจแถวถนนใกล้ๆ แบบไม่พักเท้า

คุณตำรวจหมวกสองนายที่กำลังเข้าเวรเดิมคุยกันแก้เบื่ออยู่ดีๆ พลันเห็นประตูถูกผลักกระแทกเข้ามาอย่างรุนแรง ก็ชักระแวงขึ้นทันที “มาทำอะไร!”

หนุ่มสองคนหัวบวมปูด เสื้อผ้าขาดวิ่นวิ่งพรวดเข้ามา สภาพอเนจอนาถชัดๆ ว่าเพิ่งโดนซ้อมมา เห็นดังนั้นสองนายก็เบาใจลง ยังไม่ทันได้ถามอะไร เติ้งเฉาก็พุ่งไปเกาะเคาน์เตอร์ หอบแฮ่กๆ “มีอสูรกายทำร้ายคน!”

คุณตำรวจร่างสูง: “???”

“อสูรกายแบบไหน?!” อีกนายที่ตัวเตี้ยกว่าหยิบกระดาษปากกาขึ้นมาซักรายละเอียด

เติ้งเฉาหอบหนัก ใช้มือไม้ประกอบ “ลูกตาถลนออกมา ปากผ่าเป็นสองแฉก หน้าทั้งหน้าก็เน่าเละ!”

คุณตำรวจร่างสูง: “!!!”

คุณตำรวจร่างเตี้ยร่างสเก็ตช์เป็นหน้าซอมบี้อย่างไว “แบบนี้เหรอ?”

“ไม่ๆๆ” ทั้งคู่ส่ายหัวพร้อมกัน พูดเสียงเดียว “แบบที่ใส่ชุดขุนนาง!!”

คุณตำรวจนักสเก็ตช์ปรับภาพอีกครั้ง คราวนี้เป็นซอมบี้ใส่ชุดขุนนาง “แบบนี้?”

“ก็ไม่ใช่ ไม่ใช่ซอมบี้ แต่เป็นซอมบี้ เป็นซากศพกระโดดต่างหาก!” เติ้งเฉากระทืบเท้าด้วยความร้อนรน “เคยดูหนังซอมบี้ไหม แบบเดียวกันเป๊ะ แต่โหดกว่าหนังอีก!”

เฉินชือชือแยกเขี้ยว กรีดร้อง “เฮ้อๆๆๆๆ!”

“เสียงคำรามของซอมบี้ก็แบบนี้แหละ เหมือนเล็บขูดกระจก แสบแก้วหู คนฟังขนลุกไปทั้งหัว มันเดินก็เด้งๆ สองแขนชี้พุ่งไปข้างหน้า!”

ระหว่างบรรยาย เฉินชือชือยกแขน กระโดดดึ๋งๆ ทั้งตัว เหยียดแขนพุ่งไปด้านหน้า เลียนแบบได้เหมือนเป๊ะ แต่เพราะท่าทางรุนแรงเกินไป เสื้อยืดที่พันเอวปิดท่อนล่างดันหลุดตกพื้นโดยไม่รู้ตัว

คุณตำรวจทั้งสองมองเฉินชือชือที่ทั้งกระโดดทั้งโล้ด ต่อหน้าสาธารณะดันปล่อยนกซะงั้น สายตาเริ่มแปลกๆ

คุณตำรวจสายสเก็ตช์กลืนน้ำลายอีกเฮือก แล้วลงมือแก้ภาพในกระดาษอีกรอบ คราวนี้ภาพที่วาดออกมา ในที่สุดก็ตรงกับซอมบี้ตามที่ทั้งสองคนบรรยายเสียที

เฉินชือชือกระชากกระดาษกับปากกามา เติมรายละเอียดฉับไว: “เล็บ มันมีเล็บดำปี๋ ยาวเป็นสิบกว่าซม. แทงคอคนทะลุได้สบาย! กางเกงในของฉันยังโดนซอมบี้แทงทะลุแล้วดึงไปเลย!”

“เดี๋ยวก่อน แล้วกางเกงในของฉันล่ะ?!”

คุณตำรวจสายสเก็ตช์พูดเสียงเบา: “เมื่อกี้นายก็เพิ่งบอกไป ว่าโดนดึงไปแล้ว…”

เฉินชือชือ: “…”

เขารีบหยิบเสื้อยืดที่ตกพื้นมาพันเอว แล้วส่งภาพที่เติมเล็บยาวเว่อร์ให้ทันที: “เอาเป็นว่า ซอมบี้มันหน้าตาแบบนี้!”

“พวกพี่ๆ ของผมยังอยู่ที่จุดเกิดเหตุ มีผู้หญิงสองคนเป็นลมไปแล้ว คนอื่นๆ ตอนนี้คงโดนกัดแล้ว รีบส่งกำลังไปเดี๋ยวนี้เลย ซอมบี้กัดคนอาจทำให้กลายสภาพเป็นศพเดินได้ ตอนนี้ทั้งลานนั่นคงเต็มไปด้วยซอมบี้ พวกคุณต้องเอาอาวุธที่ดีที่สุดไปนะ!” เติ้งเฉาร้อนรนเร่งยิก

เฉินชือชือรีบเสริม: “ปืนพกอานุภาพน้อยไป อาจเอาไม่อยู่ มี AK47 ไหม มี M4A1 ไหม? หรือไม่ก็พวกปืนกลเบายิงรัวอย่าง MP5, P90 อะไรแบบนี้ ต้องปืนกระสุนใหญ่ๆ ถึงจะพอเอาอยู่!”

“ใช่ แล้วก็ควรเอาปืนยิงจรวดไปด้วย อีกอย่าง รีบส่งคนไปหาซื้อข้าวเหนียว เลือดไก่ เลือดหมาดำพวกนี้มาด่วน!”

“รีบลงมือเลย ไปช้าเดี๋ยวไม่ทัน!”

พอฟังสองคนบรรยายโหวกเหวกตื่นเต้น ใบหน้าของคุณตำรวจทั้งสองก็เริ่มมีสีหน้าแปลกๆ

ทั้งคู่หันหลังพร้อมกัน คนหนึ่งเม้มปาก อีกคนเอามือปิดหน้า ทำท่าเคร่งขรึม แต่คิ้วกลับขมวดจนเป็นปม

คุณตำรวจร่างสูงทำหน้าขรึม: “ทั้งสองท่านนามสกุลอะไรครับ”

“เติ้ง, เฉิน”

“คุณเติ้ง แล้วก็คุณเฉิน ข้อเรียกร้องของพวกคุณเราพอเข้าใจแล้ว เอาแบบนี้ เราจะส่งหน่วยยอดฝีมือของสถานีไปทันที พร้อมติดอาวุธที่พวกคุณว่า…อะไรนะ…”

เฉินชือชือ: “AK47!”

“อ้อ ใช่ AK47” คุณตำรวจร่างสูงที่นั่งฟังมาตลอดบีบต้นขาตัวเองแรงๆ พลางกัดริมฝีปากพยายามกลั้น: “แล้วก็…”

เติ้งเฉา: “ข้าวเหนียว เลือดไก่ เลือดหมาดำ! อีกอย่าง เวลาเจอซอมบี้ต้องกลั้นหายใจไว้ มันจะมองไม่เห็นคุณ เป็นท่าช่วยชีวิตตอนคับขัน!!”

“ดี! ทราบแล้ว สถานการณ์เราเข้าใจแล้ว เดี๋ยวสองท่านกลับไปรอฟังผลได้เลย” คุณตำรวจสายสเก็ตช์กำหมัดแน่น ทั้งตัวยืดเด้งๆ มองเพดาน พลางพูดด้วยสีหน้าเคร่งขรึม

ทั้งคู่รู้สึกเหมือนอะไรๆ แปลกๆ แต่ก็จับจุดไม่ถูก

ก่อนกลับ เติ้งเฉาย้ำ: “ต้อง ต้องติดอาวุธที่ดีที่สุดนะ!”

“สบายใจได้ สถานีเรามีแกตลิง แบบที่ยิงเป็นไฟสีน้ำเงิน!” คุณตำรวจร่างสูงทำหน้าขรึมให้คำมั่น: “เดี๋ยวเราจะให้ผู้เชี่ยวชาญทำพิธีเสกแกตลิง กระสุนทุกนัดจะทาเลือดไก่ ยิงหนึ่งชุดรัวสองพันนัด รับรองซอมบี้ดุแค่ไหนก็ไม่รอด!”

เติ้งเฉาดีใจ: “เห็นไหม แบบนี้แหละเรียกว่ามืออาชีพ!”

เฉินชือชือซาบซึ้ง: “มีพวกคุณคุ้มกัน พวกเราช่างโชคดีจริงๆ ช่วยเพื่อนๆ ของฉันด้วยนะ!”

ทั้งสองพอเดินออกพ้นประตู ก็พ่นลมหายใจยาวเหมือนยกภูเขาออกจากอก คนหนึ่งเปลือยท่อนบน อีกคนเปลือยท่อนล่าง ลมหนาวยามตีสองตีสามพัดปะทะตัว ทำให้พวกเขาหนาวสะท้านจนตัวสั่นงันงก

“ซี่ๆๆ…” เติ้งเฉากุมไหล่ ตาแดงก่ำ: “ไม่รู้ว่าตอนนี้พวกเร่อปาเป็นยังไงบ้าง”

“คงโดนซอมบี้กินไปแล้วมั้ง…” เฉินชือชือก็จู่ๆ ก็เศร้าขึ้นมา

เรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้นในคืนนี้ ทำลายความเข้าใจต่อโลกใบนี้ของพวกเขาจนพังยับเยินแล้ว

ก่อนหน้านี้เพราะทั้งตื่นตระหนกและตึงเครียดสุดขีด พวกเขาสองคนแทบไม่มีเวลาและเรี่ยวแรงจะคิดเรื่องอื่น สมองมีแต่คำว่าเอาตัวรอดกับต้องมีชีวิตอยู่ให้ได้ พอได้มอบเรื่องทั้งหมดให้คนอื่นจัดการ เส้นประสาทที่ตึงมาตลอดทางก็คลายลง ความโศกเศร้าถาโถมเข้ามาอย่างรุนแรง ทั้งคู่ในที่สุดก็พังทลายทางใจอย่างสิ้นเชิง!

“อ๊าาาาา!”

“ฮืออออออ……”

สองพี่น้องกอดกันแน่น ร้องไห้โฮปล่อยโฮเต็มที่

เมื่อความเศร้าพุ่งถึงขีดสุด จนรู้สึกเลื่อนลอยคล้ายละเมอ พวกเขาเหมือนได้ยินเสียงหัวเราะครืนๆ ดังมาจากด้านหลังในสถานี

……

“ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า!”

“ซอมบี้นะสิ” ตำรวจฝ่ายรับฟังก้มตัวหัวเราะงอท้อง “AK47, M4A1!”

“ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า!”

“ปืนยิงจรวด เลือดไก่ เลือดหมาดำ โฮ่ๆๆๆ!” ตำรวจฝ่ายสเก็ตช์ตบต้นขาตัวเองดังปั้ก เงยหน้าหัวเราะลั่น “วากากากากา!”

ทันใดนั้น!

ประตูห้องถูกเปิดออก เติ้งกับเฉินที่เริ่มเอะใจพรวดพราดบุกกลับเข้ามาดู แต่ตำรวจทั้งสองที่ผ่านการฝึกมาอย่างดีตอบสนองไวเหลือเชื่อ แทบจะทันทีที่ได้ยินเสียงเปิดประตูก็รีบเก็บอาการ

ทั้งคู่ทำหน้าขรึม “คุณเติ้ง? คุณเฉิน? ยังมีอะไรอยากเสริมไหมครับ?”

“อ๋อ ไม่มีแล้ว”

“รบกวนรีบดำเนินการด้วย!”

“วางใจได้ กำลังเตรียมการอยู่แล้ว”

ทั้งสองเดินออกไปอีกครั้ง ต่างก็โทษว่าตัวเองคืนนี้โดนกระทบกระเทือนเกินไปจนประสาทหลอน แต่ไม่กี่วินาทีถัดมา ก็ได้ยินเสียงหัวเราะลั่นดังออกมาจากในห้องอีก คราวนี้สองคนมองหน้ากันอย่างเหลือเชื่อ แล้วระเบิดความเร็วระดับแชมป์วิ่งระยะสั้น กระแทกประตูพรวดเข้าไป!

“คุณเติ้ง?”

“คุณเฉิน?”

เติ้งเฉา: “……”

เฉินชือชือ: “……”

“ไม่มีอะไร ยังไงก็ขอให้ส่งเจ้าหน้าที่ไปให้มากๆ หน่อยนะครับ!”

ทั้งคู่เอ่ยย้ำ แล้วหันหลังเตรียมกลับ

พอดีกับตอนนั้น มีอ้วนคล่องตัวคนหนึ่งพรวดเข้ามาในสถานี ชายวัยกลางคนหอบกล้องวิดีโอมาด้วย พอเห็นสองคนที่สภาพมอมแมมก็ร้องดีใจ “ในที่สุดก็หาพวกนายเจอ!”

“ผะ…ผู้กำกับ?!” เติ้งเฉาตกใจ

เฉินชือชือดีใจสุดขีด “นายยังไม่ตายเหรอ? เยี่ยมเลย! เร็วๆ ไปบอกลุงๆ ตำรวจหน่อยว่าเหตุการณ์ที่จุดเกิดเหตุเป็นยังไงกันแน่! แล้วคนอื่นล่ะ คนอื่นยังมีชีวิตอยู่ไหม?!”

ผู้กำกับ: “……”

เขาอึ้งไปหลายวินาที เผชิญกับสายตาคนทั้งสองที่มีแววถาม เขาค่อยๆ หยิบมือถือออกมา เปิดกระแสฮอตเสิร์ชที่ร้อนระอุให้ทั้งสองดู “ที่ไหนมีซอมบี้กัน ทั้งหมดเป็นของปลอม ซอมบี้นั่นอู๋เชียนปลอมตัว ดูเองเถอะ……”

เติ้งเฉา: !!!

เฉินชือชือ: ???

ทั้งสองสะท้านเฮือก คว้าโทรศัพท์ไปแบบไม่อยากเชื่อ ไล่ดูอยู่หลายโพสต์ ไม่นานก็เห็นภาพเคลื่อนไหวที่อู๋เชียนกำลังบีบคอดาราตกกระแส แต่กลับโดนอีกฝ่ายฟาดหัวด้วยขวดเหล้าจนแตก

“……”

สมองของทั้งสองว่างเปล่า เงยหน้ามองผู้กำกับ แล้วหันไปมองตำรวจสองนายที่กำลังเกร็งหน้ากลั้นขำ จากนั้นย้อนคิดถึงคำพูดที่ตนพร่ำไปก่อนหน้า และภาพตัวเองที่ทุ่มสุดชีวิตหนีหัวซุกหัวซุน ทันใดนั้นขาทั้งสองก็อ่อนยวบ ทรุดลงนั่งกับพื้น ดวงตาว่างเปล่าพร้อมกัน ใจมอดไหม้ราวเถ้าถ่าน ทั้งคนเหมือนถูกฟ้าผ่าห้าเปรี้ยงซ้อน

โครมมม!!!

เสียงฟ้าถล่มนั่นแหละ!

“พี่เติ้ง”

“เจ้าฉือ”

สองคนเอนราบกับพื้น เรียกชื่อกันอย่างอ่อนแรง

“อยากย้ายไปอยู่ดาวดวงอื่นไหม?”

“ก็น่าสน!”