วันที่เจ็ด

ล้มเหลวอีกแล้ว

แค่ลงสีทับอย่างเดียว ไม่ว่าจะรีบแค่ไหน เวลาการแห้งของสีมันก็ยังต่างกันอยู่ดี

ร่างภาพพื้นฐานไม่เป็นไรถ้าไม่ต้องหลอมสี แต่

ถ้าจะให้เก็บเนื้อสัมผัสของภาพที่ขูดสีออกแล้วล่ะก็ จำเป็นต้องใช้วิธีหลอมสีทับลงไป

ไม่มีทางที่จะวาดภาพได้แค่ปาดเดียวแล้วจบ เพราะแบบนั้น เวลาการแห้งของแต่ละส่วนจึงต่างกันไป และมันก่อปัญหาเวลาต้องใช้เทคนิคขูดสีออก

กำลังคิดว่าจะมีวิธีดี ๆ บ้างไหม

“ฮุนอา ไปกินข้าวกันเถอะ”

คุณปู่เรียก

“เราจะออกไปกินข้างนอกเหรอครับ?”

“ก็เอาแต่หมกตัวอยู่ในบ้านตลอดเลยนี่นา ออกไปเปลี่ยนบรรยากาศบ้างก็ดี”

จริงอยู่ที่ไอเดียดี ๆ กับโทนสีที่ใช่ มักมาจากการนั่งจดจ่อ แต่ว่าคุณปู่พูดก็มีเหตุผล

บางทีก็ต้องเปลี่ยนบรรยากาศบ้าง

นาน ๆ ทีได้ออกไปข้างนอกกับคุณปู่

แค่หนึ่งสัปดาห์ผ่านไป ข้างนอกก็ดูสดใสขึ้นเยอะ มีดอกไม้บานสะพรั่งไปทั่ว ทำให้รู้สึกสดชื่น

มีทั้งดอกไม้และแมลงที่ไม่เคยเห็นมาก่อน ยิ่งน่าสนใจเข้าไปใหญ่

คงเป็นเพราะสภาพแวดล้อมที่ฝรั่งเศสกับที่นี่ต่างกัน พืชพรรณและแมลงท้องถิ่นก็ต่างกันด้วย

ไว้ค่อย ๆ สำรวจดูทีหลังดีกว่า

เดินตามคุณปู่ไปจนถึงร้านอาหารแห่งหนึ่ง เมนูเต็มไปด้วยอาหารที่ไม่เคยเห็นมาก่อน

“กิวคัตสึ?”

เขาว่ามันคือเนื้อส่วนริบอายของวัวที่เอามาชุบแป้งทอด

ไม่รู้จะอร่อยแค่ไหน แต่จานหนึ่งตั้ง 15,000 วอน แพงใช้ได้เลย

“คุณปู่ก็เพิ่งเคยลองครั้งแรกเหมือนกัน แต่มีแรบอกว่าอร่อยเลยชวนมา”

จางมีแรมักจะมีอะไรแปลกใหม่และน่าสนใจมาแนะนำเสมอ ไว้ใจได้อยู่

“งั้นสั่งเลยครับ”

คุณปู่เรียกพนักงาน

ชายหนุ่มหน้าตายิ้มแย้ม น่าจะราว ๆ สามสิบต้นๆ เดินเข้ามา

“ครับผม”

เขาสลับสายตามองผมกับคุณปู่

“เอากิวคัตสึสองชุดนะ แล้วฮุน อยากลองน้ำโซดาผลไม้ไหม?”

แค่น้ำโซดาก็อร่อยอยู่แล้ว แต่โซดาผลไม้? แบบนี้ต้องลอง

“ครับ”

“มีเมลอน ลูกพีช แล้วก็แอปเปิ้ลนะครับ”

“งั้นเอาแอปเปิ้ลครับ”

“งั้นขอแอปเปิ้ลสองที่เลยครับ”

“ครับ ขอบคุณมากครับ ถ้ามีอะไรต้องการเพิ่มเติมหรือไม่สะดวกตรงไหน บอกได้เลยนะครับ”

ชายหนุ่มเดินเข้าครัวไป

“เขาเป็นคนที่สุภาพมากเลยนะครับ”

“จริงด้วย”

ระหว่างรออาหาร ผมก็ปรึกษาคุณปู่เรื่องที่กังวลอยู่

“จากพรุ่งนี้ ผมขอลาหยุดโรงเรียนได้ไหมครับ?”

“ได้สิ เหลือเวลาแค่สองสัปดาห์แล้ว ก็ควรเริ่มโฟกัสได้แล้วล่ะ แต่พอเตรียมงานเสร็จแล้ว ต้องมาเรียนกับคุณปู่นะ”

“ครับ”

แม้ว่าเวลาไม่สามารถแก้ทุกอย่างได้ แต่ถ้าไม่มีเวลามากพอ ก็ทำอะไรให้สำเร็จไม่ได้เช่นกัน

แม้แต่คนที่มีพรสวรรค์ที่สุดก็เช่นกัน

“เครื่องดื่มมาแล้วครับ”

คราวนี้เป็นผู้หญิงนำเครื่องดื่มมา เสียงฟองโซดาซู่ซ่าดูแล้วน่าจะอร่อยแน่ ๆ

ดูดเข้าไปหนึ่งอึก ความซ่าของโซดาทำให้ความรู้สึกอึดอัดในใจหายวับไปทันที

กลิ่นแอปเปิ้ลสดชื่นกระจายไปทั่วโพรงจมูกและลำคอ รสหวานนุ่มลึกที่ติดปลายลิ้นก็ดีงาม

เป็นเครื่องดื่มที่เหมาะกับการเปลี่ยนอารมณ์จริง ๆ

“อร่อยครับ”

“หวานแฮะ”

ดูเหมือนจะไม่ถูกปากคุณปู่สักเท่าไร ท่านทำหน้าตานิด ๆ แล้วก็หัวเราะ

“เดี๋ยวจะเอาเตาย่างมาให้นะครับ”

พนักงานคนเดิมนำเตาหินเล็ก ๆ มาแล้วจุดไฟด้วยอะไรบางอย่างภายในพริบตา

“อันนี้คืออะไรเหรอครับ?”

“พออาหารมา ถ้าอยากจะให้สุกกว่านี้อีกหน่อยก็ย่างบนเตาได้นะครับ หรือจะกินเลยก็ได้”

เหมือนเวลาเรากินหมูย่างอะไรแบบนั้นล่ะมั้ง

อาหารมาเสิร์ฟแล้ว

เนื้อวัวสีแดงอมชมพูห่อด้วยแป้งทอดอยู่ข้างนอก ดูแทบจะดิบเลย

ย่างบนเตาดีกว่า

ผมกับคุณปู่เอาชิ้นกิวคัตสึวางบนเตา

“แบบนี้จะได้ไม่เย็นไวดีนะ”

“จริงครับ”

พวกเรากินข้าวค่อนข้างช้า แบบนี้สะดวกมาก

เตาเล็ก ๆ คอยอุ่นอยู่เรื่อย ๆ ทำให้เนื้อบนเตาสุกเรื่อย ๆ ไม่ต้องกังวลว่าอาหารจะเย็น

กลิ่นหอมลอยมาแตะจมูก

กัดเข้าไปหนึ่งคำ น้ำเนื้อที่อยู่ในชั้นไขมันก็ไหลออกมา

แม้จะร้อนแค่ไหนก็ไม่มีทางคายทิ้ง

เนื้อที่นุ่มขนาดนี้ เขาไปนวดวัวมาก่อนหรือไงนะ

รีบเอาอีกคำเข้าปากทันที

“ว่าไง อร่อยไหม?”

“อร่อยครับ”

ขณะกำลังวางเนื้ออีกชิ้นลงบนเตา และสังเกตดูว่าเมื่อไรถึงจะกินได้ ก็เกิดคำถามขึ้นมาในใจ

ถ้าอุณหภูมิคงที่ได้ล่ะก็ น่าจะสามารถวาดภาพด้วยออยล์พาสเทลลงบนแผ่นแบบนี้ได้

ถ้ายังรักษาสภาพเป็นของเหลวไว้ได้ โดยไม่ให้เกิดความต่างของเวลาในการแข็งตัวก็น่าจะเวิร์ก

ถ้าแค่รู้เวลาที่แน่นอน ก็น่าจะขูดออกได้ง่ายกว่ามาก

“คุณปู่ครับ พอจะหาแบบนี้ที่ขนาดใหญ่กว่านี้ได้ไหมครับ?”

“ยังหิวอีกเหรอ? เดี๋ยวจะสั่งเนื้อเพิ่มให้นะ”

“ไม่ใช่เนื้อครับ ผมหมายถึงเตาน่ะครับ ขอแบบที่ควบคุมความร้อนได้”

“ก็พอหาได้นะ จะเอาไปทำอะไรเหรอ?”

“ผมต้องขูดออยล์พาสเทลก่อนมันจะแข็งตัว แต่แต่ละส่วนมันแข็งไม่พร้อมกัน เลยลำบาก ถ้าวาดไปเรื่อย ๆ แล้วทำให้มันแข็งพร้อมกันทีหลัง น่าจะดีครับ”

คุณปู่กระพริบตาปริบ ๆ

“ไม่อันตรายครับ แค่ให้มันไม่แข็งตัวก็พอ”

“แล้วจะทำอะไรต่อ?”

“จะวาดทับครับ แล้วก็ใช้มีดขูดออก”

“หืม?”

คุณปู่เอียงคอสงสัย

เหมือนกับว่าเมื่อก่อนคุณปู่เองก็คิดหาวิธีอยู่ แต่ดูท่าทางจะได้ข้อสรุปต่างกัน

“งั้นเดี๋ยวปู่ลองหาดูให้”

...

โกซูยอลรู้สึกลำบากใจกับคำขอสุดพิสดารของหลานชาย

ในเมื่ออยากวาดภาพซ้อนกัน ต้องหาแผ่นที่ผิวเรียบเนียนพอเหมาะ ท้ายที่สุดเขาได้เตาสำหรับทำอาหารบนแผ่นเหล็กมาหนึ่งชุด

“มีแค่นี้นะ ใช้ได้ไหม?”

“พอแล้วครับ”

ท่ามกลางสายตาของโกซูยอลที่กำลังเฝ้าดู

โกฮุนวางกรอบขนาดพอดีกับผ้าใบลงไป

ถ้าอุณหภูมิสูงเกินไป ออยล์พาสเทลที่หลอมแล้วอาจจะเดือด และถ้าเกิดความร้อนกระจุกอยู่ด้านใดด้านหนึ่ง การที่ใช้แผ่นเหล็กก็จะไร้ประโยชน์

โชคดีที่สามารถหาช่างฝีมือดีมาติดตั้งเส้นความร้อนใต้แผ่นเหล็กได้อย่างทั่วถึง พร้อมทั้งควบคุมอุณหภูมิได้

เมื่อได้อุณหภูมิที่เหมาะสม โกฮุนก็ตักออยล์พาสเทลที่หลอมไว้แล้วออกมาผสมสี

เขาเริ่มลงสีบนแผ่นเหล็ก

การได้จับสีที่ยังไม่แข็งตัว เป็นประสบการณ์ครั้งแรก ทำให้เขาต้องระมัดระวังอย่างที่สุด ภาพเหมือนตนเองที่วาดซ้ำอยู่ในหัวนับร้อยครั้งถูกร่างลงบนแผ่นเหล็ก

ถึงแม้จะวาดสีน้ำมันมาแล้วนับพันครั้ง แต่งานครั้งนี้ก็ไม่ได้ง่ายดาย

เพราะต้องวาดภาพในลักษณะกลับด้านจากที่เห็นในหัว

ยิ่งกว่านั้นยังต้องวาดในลำดับกลับกันจากเทคนิคที่เคยชิน เช่น การเริ่มจากพื้นหลัง แล้วขูดหรือแต่งรายละเอียดทีหลัง

แต่แล้วปัญหาที่ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น

เมื่อออยล์พาสเทลละลาย มันสามารถเสียรูปได้ง่ายเพียงแค่สะเทือนนิดเดียว

แม้เขาจะเตรียมการไว้มาก และมั่นใจในประสบการณ์กว่าสิบปีในการทำงานกับสี แต่งานนี้ก็ไม่ได้ง่ายเลย

เมื่อเห็นว่าไปต่อไม่ได้ โกฮุนจึงตัดไฟ

แม้จะไม่ได้คาดหวังว่าจะสำเร็จในครั้งแรก แต่ก็ไม่คิดว่าจะต้องใช้ความละเอียดอ่อนขนาดนี้

โกซูยอลเดินเข้ามาใกล้

“ไม่ง่ายเลยสินะ”

“ครับ”

นี่เป็นครั้งแรกที่โกซูยอลถามถึงความคิดของหลานชาย หลังจากที่ก่อนหน้านี้ได้แต่ทำตามคำขอ

“คิดได้ยังไงว่าจะวาดแบบนี้?”

“พอเห็นเตาทำกิวคัตสึ ผมนึกถึงคนทำแพนเค้กครับ”

“แพนเค้ก?”

“ครับ เขาวาดรูปด้วยแป้งแพนเค้กน่ะครับ”

โกฮุนเปิดวิดีโอบนนิวทูปให้ดู เป็นคลิปที่มีคนใช้แป้งแพนเค้กสีต่างกัน วาดลงบนกระทะแบบแยกชั้นและเรียงสี กลับด้านออกมาก็กลายเป็นตัวการ์ตูนน่ารัก ๆ

โกซูยอลถึงกับอุทาน

“โอ้โห น่าทึ่งจริง ๆ แต่คงวาดละเอียดไม่ได้หรอกมั้ง?”

“ผมคิดว่าน่าจะทำได้ครับ”

ถึงแม้ว่าเขาจะไม่ยึดติดกับรายละเอียดนัก แต่ก็ไม่อาจปฏิเสธได้ว่า มันไม่เหมือนการวาดลงบนผ้าใบ

แม้จะลองคิดล่วงหน้ามาหลายแบบและฝึกฝนมาหลายวัน โกฮุนก็ต้องยอมถอยออกมาทบทวนตัวเองชั่วครู่

โกซูยอลลูบศีรษะหลานชายเบา ๆ

“ทุกผลงานล้วนต้องล้มเหลวก่อนถึงจะสำเร็จ”

เขาปลอบใจ เพราะคิดว่าหลานคงผิดหวังที่เจออุปสรรค ทั้งที่ผ่านมาทำอะไรก็สำเร็จมาโดยตลอด

“จะเดินหน้าต่อจนถึงเป้าหมาย หรือจะยอมรับความจริงแล้วเปลี่ยนเป้าหมาย ปู่ว่าทั้งสองทางไม่มีใครผิดนะ”

โกฮุนไม่พูดอะไร เพียงแค่ฟังคำของคุณปู่

“การประนีประนอม ไม่ได้แปลว่าแพ้ แต่มันคือการสร้างเป้าหมายใหม่ต่างหาก”

โกซูยอลเห็นความพยายามของหลานชายเป็นเรื่องที่มีคุณค่า

ถึงแม้เป้าหมายนั้นจะดูยากแค่ไหน เขาเชื่อว่าการลองผิดลองถูกจะพาไปยังที่อื่นได้

“ผมอยากลองอีกครั้งครับ”

โกฮุนเปิดเครื่องใหม่ แล้วขูดออยล์พาสเทลที่หลอมออกจากแผ่นเหล็ก ทำความสะอาดจนหมดจด แล้วจึงหยิบพู่กันขึ้นมาอีกครั้ง

เขาใช้พู่กันหัวกลมเบอร์ 2 ลงสีอย่างระมัดระวังแม้เพียงจังหวะเดียว

‘ไม่จำเป็นต้องเหมือนเป๊ะก็ได้’

เขาคิดอยู่ในใจอย่างต่อเนื่อง

เพราะเขาอยากหลุดพ้นจากภาพจำเดิม ภาพที่ถูกกำหนดไว้ ภาพที่เชื่อมโยงกับอดีต

ดังนั้นใบหน้าที่จะถูกขูดออกมา ไม่จำเป็นต้องเหมือนกับใบหน้าที่ปรากฏ

ตรงกันข้าม ถ้ามีความแตกต่าง มันอาจจะสื่อความตั้งใจได้ชัดเจนยิ่งกว่า

‘รายละเอียดเล็ก ๆ ไม่ต้องเก็บทั้งหมดก็ได้’

โกฮุนนึกถึงช่างทำแพนเค้ก ที่สามารถทำงานละเอียดได้ แม้จะอยู่ในรูปแบบที่เรียบง่ายและย่อส่วนนั่นเอง

การตัดทอนอย่างกล้าหาญ

สัมผัสของสีที่น่าทึ่งคือจุดแข็งที่สุดของโกฮุน

งานในครั้งนี้ใช้เวลานานพอสมควร

โกซูยอลคอยอยู่เคียงข้างหลานชายเผื่อเกิดอุบัติเหตุขึ้นโดยไม่คาดคิด

ประมาณสามสิบนาทีผ่านไป ในที่สุดโกฮุนก็เริ่มลงสีผิวหน้าซึ่งเป็นพื้นที่ที่กว้างที่สุดของภาพ

การใช้แสงเงาย่อมต้องเรียบง่าย

เขาแบ่งโทนสีออกเป็นสามระดับ แบ่งเขตของความมืดและความสว่าง แล้วผสมออยล์พาสเทลที่หลอมแล้วเพื่อสร้างสีผิว

ระหว่างนั้นเอง

โกฮุนก็ปิดเครื่อง

เขาคิดว่า ถ้าจะต้องให้ความร้อนอีกครั้งอยู่ดี การปล่อยให้สีผิวแข็งตัวก่อนแล้วค่อยลงสีอีกทีจะให้ผลลัพธ์ที่เสถียรกว่า

แม้ในช่วงที่รอให้ออยล์พาสเทลแข็งตัว เขาก็ไม่หยุดคิด

‘ถ้ายังไงก็จะต้องให้แข็งตัวอีกอยู่ดี งั้นเริ่มลงสีพื้นก่อนเลยก็น่าจะได้นะ เพราะการลงทับบนพื้นผิวทำได้ง่ายอยู่แล้ว ถ้าแบ่งเป็นขั้นตอน ๆ วาดแล้วปล่อยให้เย็น สลับกันแบบนี้ แล้วสุดท้ายค่อยหลอมอีกครั้ง รูปทรงจะยังอยู่ไหมนะ?’

เขาคิดจะใช้เทคนิคการวางชั้นสีแบบเป็นเลเยอร์

เทคนิคนี้เคยมีใช้ในยุคเรอเนซองส์ศตวรรษที่ 16 ก่อนที่การทำกราฟิกด้วยคอมพิวเตอร์จะเป็นที่แพร่หลาย

ไม่รู้เวลาผ่านไปนานแค่ไหน

เมื่อแน่ใจว่าออยล์พาสเทลแข็งตัวแล้ว โกฮุนจึงเริ่มลงสีผิว

พอรอให้สีแข็งตัวอีกครั้ง ฟ้าก็เริ่มมืดแล้ว เพื่อให้สามารถแยกสีออกจากแผ่นเหล็กได้อย่างสมบูรณ์ จึงจำเป็นต้องปล่อยให้แข็งตัวอย่างเพียงพอ โกฮุนจึงปิดฉากคืนของวันที่ 9 ลง

วันถัดมา

โกฮุนตื่นแต่เช้า รีบล้างหน้าและตรงไปที่ห้องทำงานทันที

เขาหยิบแผ่นบาง ๆ อย่างระมัดระวัง เพื่อแซะออยล์พาสเทลที่แข็งตัวบนแผ่นเหล็กตั้งแต่เมื่อคืน

เขาคาดไว้แล้วว่าจะมีรอยขีดข่วนเล็กน้อย

พอค่อย ๆ ออกแรง ผลลัพธ์ที่ได้กลับดีกว่าที่คิด ออยล์พาสเทลลอกออกมาได้ง่าย

เขาเคลื่อนมันลงบนแผ่นรองด้วยความระมัดระวัง แล้วค่อย ๆ พลิกภาพกลับด้าน

สีหน้าของโกฮุนเปลี่ยนไปทันที เขาเม้มปาก

ถึงแม้รูปทรงจะยังคงอยู่พอสมควรเพราะเขาละทิ้งรายละเอียดไป แต่แค่นั้นยังไม่พอ

หลายจุดหลุดลอกหรือผสมปนเปกันไปหมด

เด็กหนุ่มรวบรวมสมาธิอีกครั้งและเริ่มเคลียร์พื้นที่บนแผ่นเหล็ก

‘งั้นก็วาดให้เหมือนฉีกมาตั้งแต่แรกเลยแล้วกัน’

โกฮุนนึกถึงหลายวิธี

ไม่จำเป็นต้องสร้างรอยฉีกให้เห็นจริง ๆ ก็สามารถสื่ออารมณ์ด้วยเทคนิคทางศิลปะได้

แต่ถึงอย่างนั้น ความรู้สึกที่ว่า “ถูกลอกออก” ก็ไม่มีทางเหมือนกับของจริง

แม้จะใส่ความนูนหรือความลึกเข้าไป งานแบบภาพวาดก็ยังต่างจากงานที่มีลักษณะสามมิติจริงอยู่ดี

โกฮุนอยากถ่ายทอดความรู้สึกของการ “ฉีก” และ “ลอก” ออกมาให้ได้ไม่ว่าจะยังไงก็ตาม

ขณะกำลังจมอยู่ในความคิดอีกครั้ง

“อ๊ะ”

ไอเดียหนึ่งก็แวบเข้ามาในหัว

พร้อม ๆ กับที่ร่างกายของเขาหยุดเคลื่อนไหวในทันที