ไม่รู้ว่าเนื้อชิ้นนี้อร่อยแค่ไหน แต่ราคา 30,000 วอนต่อ 100 กรัมมันเกินไปแล้ว

เขียนไว้ที่หน้าห่อว่า 200 กรัมต่อแพ็ค ถ้ารวมราคาเนื้อวัวที่คุณปู่เตรียมมาก็ตั้ง 300,000 วอน

พิซซามันฝรั่งขนาดใหญ่ประมาณ 1 กิโลกรัมราคา 28,000 วอน และจาจังมยอนถาดใหญ่ที่สองคนกินอิ่มได้ในราคา 16,000 วอน

นี่มันไม่สมเหตุสมผลเลย

บังแทโฮเปิดไฟที่เตาปิ้งซึ่งวางอยู่บนโต๊ะอาหาร

รู้สึกน่าสงสัยจึงจ้องมองเนื้ออยู่ คุณปู่ก็ประกาศยอมแพ้ให้จางมีแร

"เข้าใจแล้ว ๆ"

จางมีแรยืดไหล่โอ้อวดชัยชนะ

"ถ้าฉันปฏิบัติกับเธอไม่ดี นักเรียนก็อาจทำแบบนั้นได้เหมือนกัน ตอนนี้เธอเป็นครูของเด็กพวกนั้นแล้วนี่"

"ไม่ใช่ว่าพูดลดระดับแล้วจะหมายถึงการดูถูกไม่ใช่เหรอคะ แล้วคุณก็ไม่ได้ปฏิบัติกับฉันแย่อะไรด้วย"

"เหมือนกับที่การทำตามความคิด การพูดจาและท่าทางก็ส่งผลต่อความคิดเหมือนกัน ดูสิ ตอนนี้เธอก็สอนอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ"

"อาจจะเป็นแบบนั้นก็ได้ค่ะ"

บังแทโฮลองแตะมือเพื่อเช็กอุณหภูมิของเตาแล้วในที่สุดก็เปิดห่อเนื้อวัวที่ชื่อว่า 'แซอูซัล'

"แซอูซัล?"

"เขาบอกว่าตั้งชื่อแบบนั้นเพราะมันมีรูปร่างเหมือนกุ้ง"

ชื่อยิ่งน่าสงสัยเข้าไปใหญ่

ถึงจะไม่ค่อยกินเนื้อวัวแต่ก็ไม่ได้เป็นวัตถุดิบที่หายาก

เวลาแม่วัวในหมู่บ้านแก่ตายแล้ว พวกเขาก็จะเชือดมาแบ่งกันกิน และเนื่องจากไม่ใช่ของแพงนัก จึงมักเอามาใส่ในสตูว์

บางทีก็หั่นชิ้นหนาแล้วเอามาย่างกิน เลยรู้ว่ารสชาติเป็นยังไง

เพราะรู้ไง เลยไม่เข้าใจว่าทำไมถึงเรียกเนื้อวัวว่าแซอูซัล แล้วขายในราคา 30,000 วอนต่อ 100 กรัมแบบไม่สมเหตุผล

ฉี่—

บังแทโฮวางเนื้อลงบนเตาที่ร้อนจัด

พร้อมกับเสียงเนื้อย่าง กลิ่นหอมก็ลอยขึ้นมา

"ว่าแต่ ท่านอธิการบดีจะจัดงานเกษียณเมื่อไหร่เหรอครับ?"

"งานเกษียณอะไรกันล่ะ ฉันไม่ชอบให้พวกนักเรียนต้องลำบากมา ๆ ไป ๆ"

"พูดอะไรแบบนั้นล่ะครับ ทุกคนบอกว่างานเกษียณของอาจารย์คือการรวมรุ่นเลยนะครับ ต้องจัดสิครับ"

"อยากจัดรวมรุ่นก็แยกกันจัดไปสิ"

"เอาน่า ไม่มีเหตุผลไหนเหมาะกับการรวมรุ่นเท่างานเกษียณแล้วครับ ผมว่าแทบทุกคนที่จบไปแล้วต้องมาแน่ ๆ"

พอเป็นคุณปู่ที่ได้รับความเคารพนับถือจากใครหลายคน ก็รู้สึกว่าคนคงจะมามาก

บังแทโฮพลิกเนื้อ

แม้ภายนอกจะไม่เปลี่ยนแปลงอะไรมาก แต่ไม่มีกลิ่นสาบของเนื้อเลย ก็เลยรู้สึกว่าอาจมีอะไรพิเศษอยู่ก็ได้

"อะไรแบบนั้นก็ดีไม่ใช่เหรอครับ? จัดนิทรรศการให้ตรงกับงานเกษียณด้วย ท่านก็ไม่ได้จัดนิทรรศการมานานแล้วนี่ครับ"

"อืม"

"ดีเลย! ท่านก็มีผลงานอยู่เยอะด้วย เดี๋ยวพวกเราจะลองจัดหาสถานที่ให้นะครับ"

"ขอคิดดูก่อนก็แล้วกัน"

"ไม่ต้องคิดหรอกครับ ต่อไปท่านต้องออกงานเยอะ ๆ แล้ว"

"แค่บอกมาก็พอครับ ผมน่ะอยากรับงานดูแลนิทรรศการของท่านมาตลอดเลย"

ดูเหมือนคุณปู่จะลังเล

"ผมก็อยากให้ท่านจัดนะครับ"

พอสนับสนุนตามบังแทโฮและจางมีแร คุณปู่ก็ถอนหายใจยาว

อย่างที่จางมีแรพูด ท่านควรจะปลดภาระในฐานะครู และเริ่มต้นชีวิตที่สองในฐานะศิลปินคนหนึ่ง

ถ้างานเกษียณกลายเป็นการกลับมาของศิลปิน 'โกซูยอล' ก็คงไม่เลว

บังแทโฮหยิบกรรไกรขึ้นมา

แอบสงสัยว่าเขาจะเอาไปทำอะไร แต่จู่ ๆ เขาก็คีบเนื้อขึ้นมาตัด

ตกใจมากจนหันไปมองคนรอบตัว แต่ไม่มีใครคิดว่าแปลก

ตัดเนื้อด้วยกรรไกรเนี่ยนะ

เป็นไอเดียที่ไม่เคยนึกถึง

ตอนกินหมูสามชั้นก็มีการหั่นเป็นชิ้นพอดีคำอยู่แล้ว ไม่แน่เหมือนกันว่านั่นก็ใช้กรรไกรเหมือนกันหรือเปล่า

"กินได้แล้วล่ะ"

บังแทโฮวางชิ้นแซอูซัลไว้ตรงหน้าผมกับชาชีฮยอน

คุณปู่กับจางมีแรก็หยิบกินคนละชิ้น และแสดงสีหน้าเคลิบเคลิ้ม

"อร่อยจัง~"

จางมีแรทำตัวโอเวอร์ หยิบอีกชิ้นจิ้มเกลือเข้าปาก

"ฮุน รีบกินสิ"

บังแทโฮเร่งเลยหยิบตะเกียบขึ้นมา จิ้มเกลือเบา ๆ แบบจางมีแรแล้วใส่เข้าปาก

อา

นี่มันจะเรียกว่าเนื้อวัวได้จริง ๆ หรือเปล่านะ

ไม่เหมือนเนื้อวัวที่ผมเคยรู้จักซึ่งเหนียวและหยาบ กลับกันมันนุ่มละลายในปาก แถมยังเต็มไปด้วยน้ำซุปเนื้อ

รสกลมกล่อมของน้ำซุปที่เต็มปากผสานกับกลิ่นหอมหนักแน่นที่เติมเต็มโพรงจมูก

ไม่มีกลิ่นสาบเลยสักนิด

ความลุ่มลึกของน้ำมันที่ละลายจากไขมันนั้นช่างหรูหรา ราวกับพระราชวังสไตล์บาโรก

"อร่อยใช่ไหม?"

พอชาชีฮยอนถาม ผมก็ไม่อาจตอบได้ในทันที

จะให้สรุปอาหารอันยิ่งใหญ่นี้ว่า “อร่อย” คำเดียวได้อย่างไร

แซอูซัลนี้มีความสง่างามราวกับแสงและเงาในงานของแรมบรันต์ เนื้อที่ละลายบนลิ้นคือฝีแปรงอันละเอียดอ่อนของเขา น้ำซุปที่พุ่งออกมาคือแสงของเขา และเกลือที่จิ้มคือเงาที่เน้นแสงนั้นให้เด่นชัดยิ่งขึ้น

อา…

เราควรขอบคุณ

ขอบคุณวัวที่มาเติมเต็มโต๊ะอาหารยามเย็นอย่างงดงาม ด้วยการกลายเป็นเนื้ออันเลิศล้ำ

เมื่อยังมีชีวิตก็ไถนา หรือให้มนุษย์ได้ดื่มนม แต่เมื่อจากไปก็ยังมอบอาหารอันวิจิตรเช่นนี้

แม้ผมจะไม่รู้ชื่อของท่าน แต่ก็ขอขอบคุณจากใจจริง

ขอบคุณที่ผมได้กินร่างกายอันยอดเยี่ยมที่ท่านทะนุถนอมมาตลอดชีวิต

“ร้องไห้เหรอ?”

ชาชีฮยอนถาม

“ทำไม... ทำไมถึงร้องล่ะ ฮุน”

เมื่อได้ยินเสียงตกใจของคุณปู่ ผมก็ปาดน้ำตาและพูดออกไป

“เพราะรู้สึกขอบคุณครับ ดีใจมาก”

โปรดยกโทษให้ผมที่กินท่าน

โปรดยกโทษให้ผมที่กินท่านแล้วมีความสุข เพราะผมนั้นมีความสุขจริง ๆ ที่ได้กินท่าน

“รู้สึกประทับใจใช่ไหม?”

ใช่แล้ว นี่มันคือความประทับใจ

ในช่วงเวลานี้ เนื้อวัวคือมิวส์ของผมอย่างแท้จริง

เมื่อโกฮุนที่ได้รับคำอวยพรวันเกิดเริ่มสะอื้น คนที่เห็นเหตุการณ์ต่างรู้สึกเจ็บปวดในใจ

เพราะสำหรับโกฮุนที่เคยประสบอุบัติเหตุร้ายแรงจนสูญเสียความทรงจำ วันนี้คงเป็นวันเกิดครั้งแรกสำหรับเขา

แค่ได้ทานอาหารเย็นร่วมกับคนใกล้ชิด เขาก็แสดงความดีใจขนาดนั้น จึงน่าเวทนาเหลือเกิน

“อร่อยมากเลยครับ”

เมื่อโกฮุนพูดเช่นนั้น คนที่กำลังมองเด็กชายด้วยความสะเทือนใจก็ชะงักไปชั่วขณะ

“ทำไมถึงอร่อยขนาดนี้ได้ล่ะครับ? ทั้งเนื้อ ทั้งกลิ่น ทั้งน้ำซุป อร่อยหมดเลยครับ”

“คึฟ”

จางมีแรหลุดหัวเราะออกมา

“เธอนี่มันจริง ๆ เลย บอกว่าอร่อยแล้วถึงกับเป็นแบบนั้นเหรอ?”

“ก็แน่นอนสิครับ?”

“เจ้าหนูนี่ ทำเอาตกใจหมดเลยนะ”

โกซูยอลหัวเราะอีกครั้ง พลางแกล้งดุหลานชายอย่างหยอกเย้า

บังแทโฮรีบคีบเนื้อเพิ่มใส่จานให้แล้วพูดว่า

“อร่อยใช่ไหมล่ะ? เขาปรับปรุงพันธุ์กันมามากเลยนะ”

“การปรับปรุงพันธุ์คืออะไรเหรอครับ?”

โกฮุนเอียงคออย่างสงสัย เป็นคำที่เขาไม่เคยได้ยินมาก่อน

“หมายถึงการผสมพันธุ์วัวที่เนื้ออร่อยเข้าด้วยกันซ้ำ ๆ น่ะ สมัยก่อนจะเลี้ยงไว้ไถนา หรือไว้รีดนมแล้วค่อยกิน แต่ตอนนี้เลี้ยงไว้เพื่อกินให้อร่อยเลย”

ดวงตาของโกฮุนเบิกกว้าง

ความคิดที่ว่ามีชีวิตหนึ่งถูกผสมพันธุ์และเลี้ยงดูโดยมีเป้าหมายเพื่อให้กินอร่อยเท่านั้น เป็นอะไรที่น่าตกใจสำหรับเขา

แต่ความคิดเช่นนั้นก็กลายเป็นเรื่องเล็กน้อยเมื่อได้กินเนื้อวัวอีกคำ

เด็กชายคิดว่าสิ่งที่เขาทำได้ มีเพียงขอบคุณวัวตัวนั้นเท่านั้น

...

หลังมื้อค่ำอันแสนประทับใจ

เมื่อโกฮุนออกมายังห้องนั่งเล่น ก็พบว่าได้ติดตั้งแคปซูลฟื้นฟูแบบที่เคยเห็นในคฤหาสน์ของอ็องรี มาร์โซไว้แล้ว ก็รู้สึกตกใจมาก

“คุณปู่ครับ!”

“อย่าใช้บ่อยเกินไปนะ? อย่างที่ป้าของเธอบอก การพักผ่อนก็สำคัญ ถ้าเธอเชื่อมันจนไม่ยอมนอนล่ะก็ ฉันจะเอาไปทิ้งเลยนะ”

“ฮุนนี่โชคดีจัง ของแบบนี้มันแพงมากไม่ใช่เหรอคะ?”

“นี่มันคืออะไรเหรอ?”

จางมีแรและชาชีฮยอนหมุนดูแคปซูลฟื้นฟูอย่างสนอกสนใจ

โกฮุนเงยหน้ามองคุณปู่ที่ยิ้มอย่างอิ่มใจแล้วรู้สึกสะท้อนในใจ

เขาซึ่งเคยเป็นปัญหาของครอบครัว จนถูกตัดขาดจากพ่อและลุง

ถูกพี่น้องนอกเหนือจากธีโอโดร์เมินเฉย

ความสัมพันธ์กับเพื่อนอันน้อยนิดก็แตกร้าว สุดท้ายเขามีเพียงจดหมายจากน้องชายที่ปลอบใจความเหงาเท่านั้น

ชีวิตตอนนั้นกับตอนนี้มันแตกต่างกันเกินไป

ต้องพยายามควบคุมอารมณ์ที่พุ่งขึ้นมาจุกอกให้ได้

“ขอบคุณครับ”

“อืม อืม”

...

มิเชล พลาตินีที่กำลังทำงานจนดึกยืดแขนคลายเมื่อย

เธอกำลังวางแผนจัดนิทรรศการทัวร์รอบยุโรปของผลงานชิ้นเอกของอ็องรี มาร์โซ

นอกจากการบริหารแกลเลอรีมาร์โซแล้ว

เพราะต้องรับผิดชอบทั้งหมดตั้งแต่การตกแต่งพื้นที่จัดแสดงไปจนถึงการหาสปอนเซอร์ งานมากมายจนร่างกายสิบสองร่างก็ยังไม่พอ

แต่พอเห็นภาพเหมือนตนเองของอ็องรี มาร์โซ ก็อดยิ้มออกมาไม่ได้

‘ที่เหลือทำพรุ่งนี้ก็แล้วกัน’

มิเชลปิดไฟในห้องทำงานแล้วออกมา

พนักงานคนอื่นเลิกงานกันไปนานแล้ว ภายในแกลเลอรีควรจะมีเพียงไฟเซฟตี้ส่องอยู่ แต่แสงไฟกลับลอดออกมาจากห้องทำงานของอ็องรี มาร์โซที่อยู่ฝั่งตรงข้าม

มิเชลเปิดประตูด้วยความสงสัย

อ็องรีกำลังจ้องหน้าจอคอมพิวเตอร์ด้วยสีหน้าจริงจัง

“ทำอะไรอยู่?”

“…มาดูนี่หน่อย”

มิเชลยักไหล่แล้วเดินเข้าไปหาเขา

บนจอแสดงไฟล์ภาพเหมือนตนเองของอ็องรี มาร์โซที่แปลงเป็นดิจิทัลไว้แล้ว จำนวนทั้งสิ้น 766 ภาพ

เห็นเขากำลังเลือกผลงานพอร์ตโฟลิโอของตัวเอง ก็นึกว่าอาจจะอยากเพิ่มในทัวร์รอบนี้อีก

“อะไรเหรอ? จะใส่เพิ่มเหรอ?”

“ลองเลือกมาสักภาพสิ”

มิเชลเลื่อนหน้าจอไปมาแล้วเลือกภาพหนึ่งชื่อว่า <อ็องรี มาร์โซ 285>

เป็นภาพเหมือนตนเองมุมด้านข้างที่เหมือนภาพจิตรกรรมฝาผนังอียิปต์ แต่ดวงตากลับมองตรงมาข้างหน้า เป็นภาพที่มีเอกลักษณ์มาก

“เอาภาพนี้”

อ็องรีลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะพยักหน้า

“ดีเลย”

“แล้วอะไรล่ะ จะทำอะไร?”

“วันเกิดเจ้าเด็กนั่น”

“เจ้าเด็กนั่น? ฮุนเหรอ?”

“อืม”

“จะเอาภาพนี้ให้เป็นของขวัญเหรอ?”

พอ็อ็องรีพยักหน้า มิเชลก็ขมวดคิ้ว

แค่ส่งผลงานชุดอัญมณีของมาร์โซไปให้ เธอก็เบื่อแทบตายแล้ว แต่นี่จะให้ภาพเหมือนตนเองเป็นของขวัญวันเกิดอีก มันน่าเหลือเชื่อ

“เด็กคงเกลียดเข้าไส้แน่เลยนะ”

“หมอนั่นไม่ได้เกลียดฉันหรอก”

“แต่หลังจากนี้อาจจะเกลียดก็ได้”

มิเชลยักไหล่ก่อนนั่งลงบนโซฟา

“อะไรที่ธรรมดาหน่อยเป็นไง?”

อ็องรีหันหน้ามามองตามข้อเสนอของมิเชล แล้วกอดอกเป็นเชิงว่า ลองพูดมาสิ

“ดูเหมือนจะชอบสมุดภาพระบายสีนะ”

“ใครเขาจะให้ของแบบนั้นเป็นของขวัญกัน”

“ก็ยังดีกว่าภาพเหมือนของนายล่ะน่า”

“ไม่มีทาง”

มิเชลส่ายหน้า

เพราะรู้ดีว่าเขาเป็นคนที่เมื่อคิดจะทำอะไรแล้ว ต่อให้พูดยังไงก็ไม่เปลี่ยนใจ

“ว่าแต่ ไม่เห็นรู้เลยว่าเมื่อไหร่?”

“23 มิถุนายน”